Tarzan's New York Adventure (1942)

een van de leukste uit de serie van de 6 MGM films

Gewoon nostalgie, ooit bekeken als kleine aap.

Go,Johnny,Go...!

Het duurde heel wat delen, maar eindelijk kunnen Tarzan en Boy goed Engels. Verder ach, meer van hetzelfde en hoewel nog steeds wel aardig, is de koek een beetje aan het opraken. Het junglegedeelte slaagt er totaal niet in mij te bekoren. Grootste minpunt daar is de humor welke meer circushumor met dieren is geworden (kunstjes dus). Tarzan, Jane en Boy zijn merkbaar ouder maar komen tevens erg naïef over (alles uitleggen). Dat zou je niet verwachten na zoveel jaren in de jungle. Maar Jane wordt ondertussen vervelend om aan te horen en aan te zien. Ze overacteert en toont nauwelijke het het spontane, het enthousiaste, het leuk meer. Ze wekt een veels te dramatische en zwaarmoedige indruk. Wat dat betreft gelukkig dat dit haar laatste deel was. De effecten zijn matig met o.a. touwen die duidelijk zichtbaar zijn. Wat Tarzan's New York Adventure redt na het slappe begin is de verandering van setting (New York). Deze verandering zorgt ervoor dat het geheel toch interessant en leuk blijft. Vooral Cheeta is weer heerlijk vermakelijk! Al met al een prima (lekker kort) deel in de reeks.

Dit is een van de populairste delen in de serie Tarzan films met Weissmuller.

Na de voorgaande 'Tarzan's secret treasure', een zwakkere bijdrage aan de reeks, was dit een kleine opleving.

Geen onaardige afsluiting van Weissmuller's MGM Tarzan periode.

Uiterlijk was Weissmuller al lang de atletische jungle koning niet meer die hij in zijn beginjaren ooit was.

Maar hij speelde de rol nog steeds overtuigend en met plezier, hetgeen te zien was.

De filmmakers kwamen op het goede idee om Tarzan eens over te brengen naar een andere omgeving

De MGM verhalen van de voorgaande films leken zowat allemaal op elkaar, en dat concept was intussen volledig vastgelopen.

'Tarzan's New York Adventure' (of 'Tarzan in New York', zoals de film in Nederland genoemd werd) bevatte aardig wat meer humor dan gewoonlijk.

De situaties leenden zich daar ook uitstekend voor.

Zoals bij de meeste MGM Tarzan films was de cast ook hier uitstekend.

Overigens zal denkelijk niemand Elmo Lincoln, de eerste film Tarzan, herkend hebben in zijn piepkleine figuranten rolletje als circus werkman.

Het gegeven van het verhaal was aardig.

De ontvoering van Boy, en de zoektocht van Tarzan en Jane (én Cheetah) om hem terug te vinden in de 'stenen jungle' van New York.

Dat leverde hier en daar spectaculaire scènes op.

Ik noem die van de'Brooklyn Bridge' als voorbeeld.

De film verloopt vlot, en is bovendien nogal kort.

Hij is voorbij voordat je 't weet.

Later zou 'TNYA' nog voor inspiratie voor andere films zorgen.

' Crockodile Dundee' en 'Tarzan in Manhattan', en ook voor de ' vrij recente (Warner) TV serie 'Tarzan',met Travis Fimmel, die het niet verder bracht dan zeven afleveringen.

Erg leuke film met toch wel spectaculaire scènes. Jammer dat deze niet worden ondersteund en versterkt door muziek. Verhaal is wat magertjes, maar dat mag de pret niet drukken.

Het valt me op dat bij de "Tarzan" films met O'Sullivan wat meer berichten staan. Bij Brenda Joyce (die O'sullivan opvolgde als Jane) is dat meestal niet het geval. Terwijl zij misschien zelfs een beter Jane is. Jammer. Hoe het komt dat de films met O'Sullivan meer aandacht hebben is voor mij een raadsel.

Ook dit avontuur was weer vermakelijk en grappig. Vooral Cheetah die alles weer op stelten zet.
Het blijven toch wel leuke en ook best aparte films. De circus trucs van de olifanten zijn toch wel erg goed van deze film. De speurtocht naar Boy (wat gek genoeg niet in de plot omschrijving staat). Is ook best spannend. Ik zelf heb me dan ook niet echt verveeld bij deze film.

Tot nu toe hou ik het bij een 3,5.

Je hebt gelijk, de plotbeschrijving hierboven is wel érg beknopt.

Voor wat de Weissmuller Tarzan films met O'Sullivan als Jane betreft: dat waren veel duurdere producties dan de latere serie van zes.

De eerste 6 werden door de grote filmmaatschappij MGM geproduceerd.

De tweede reeks door de kleinere RKO Radio Pictures, die voornamelijk B-films maakte.

MGM stopte met de Tarzan serie na 'Tarzan's New York Adventure'.

De verhalen begonnen teveel op elkaar te lijken, hetgeen ook de schuld van MGM zélf was.

Telkens werden fragmenten uit de vorige films weer opnieuw gebruikt.

O'Sullivan had er al lang geen zin meer in, en wilde absoluut niet meer aan nóg meer Tarzan films mee doen.

En Weissmuller was nog maar een schaduw van zijn eerdere verschijning.

Hij leefde er nogal op los, en lette niet al te zeer op zijn lichamelijke conditie.

Zwemmen deed hij nog wel regelmatig, maar dat hielp niet echt blijkbaar.

RKO films zag daarentegen nog wel brood in de naam van Weissmuller, en kreeg gelijk, want ook de goedkopere producties deden het goed in de bioscopen, wereldwijd.

Er waren ook nog een aantal aanpassingen nodig, zoals de beroemde Tarzan kreet.

MGM was daar de eigenaar van, en RKO mocht die dus niet gebruiken.

Daarom werd er een nieuwe versie van opgenomen, die nogal anders klinkt dan de oorspronkelijke.

De tweede versie werd door Weissmuller zelf opgenomen, zonder geluidstechnische foefjes.

De eerste was deels mechanisch, en deels de stem van een ingehuurde zanger.

Weissmuller beweerde dat hij het zelf was, maar dat is een fabeltje gebleken.

De RKO films waren wat fantasierijker.

Maar het team Weissmuller/O'Sullivan kon men niet doen vergeten.

B-films? ze hadden toch ook dure producties (voorbeeld: The Hunchback of Notre Dame, 1939).

Die reden snap ik nu wel. Als ze werd gebeten door de chimps uit jaloezie dan vergaat je de lol. Had die Brenda Joyce daar dan geen last van ?

Hier trouwens een kleine docu over Cheetah.

YouTube - Cheeta Mini Documentary

RKO maakte ook wel grotere films natuurlijk (daarom heb ik 'voornamelijk' erbij gezet)

De voortdurende problemen die O'Sullivan met de chimps had waren niet haar enige bezwaar.

De lederen kleding vond ze ook verschrikkelijk om te dragen.

Bovendien had ze watervrees, en zwemmen was een echte beproeving voor haar.

Daarom werden er dikwijls stand-ins gebruikt bij de zwem-scènes.

Ook was ze tijdens de opnames van diverse films zwanger( een productieve moeder, van 7 kinderen!) en dat vroeg om speciale aandacht bij het camerawerk.

Wanneer je bijvoorbeeld 'Tarzan's secret treasure' bekijkt, dan zie je dat haar buikje vaak verborgen wordt door voorwerpen, planten etc.

Voor zover mij bekend kon Brenda Joyce het veel beter met de chimps vinden.

Foto's die tussen de filmopnames door gemaakt zijn bewijzen dat.

Je ziet haar daarop spelen en pret hebben met de beesten.

Bedankt voor de link naar dat clipje over Cheeta.(kende ik al)

De aap die zogenaamd de enige nog levende Cheeta zou zijn is dat echter NIET.

De huidige eigenaar heeft dat waarschijnlijk wel zelf lang geloofd.

Maar vorig jaar is aan het licht gekomen dat die chimp nooit in één Tarzan film heeft gespeeld,en ook minder oud is dan beweerd werd.

Leuk om deze film nog eens terug te zien. Heb de film ooit gezien in de bioscoop en die was me altijd bijgebeleven. Cheetah is fantastisch. Spijtig dat Weissmuller een beetje meer vet dan spieren heft, maar dat mag de pret niet drukken

Redelijke avonturenfilm, matige effecten, leuk om een keertje gezien te hebben.