Tarzan's New York Adventure (1942)

Het valt me op dat bij de "Tarzan" films met O'Sullivan wat meer berichten staan. Bij Brenda Joyce (die O'sullivan opvolgde als Jane) is dat meestal niet het geval. Terwijl zij misschien zelfs een beter Jane is. Jammer. Hoe het komt dat de films met O'Sullivan meer aandacht hebben is voor mij een raadsel.

Ook dit avontuur was weer vermakelijk en grappig. Vooral Cheetah die alles weer op stelten zet.
Het blijven toch wel leuke en ook best aparte films. De circus trucs van de olifanten zijn toch wel erg goed van deze film. De speurtocht naar Boy (wat gek genoeg niet in de plot omschrijving staat). Is ook best spannend. Ik zelf heb me dan ook niet echt verveeld bij deze film.

Tot nu toe hou ik het bij een 3,5.

Your honesty and directness will only be handicaps

En zo zijn we weer aan het laatste deel in de Johnny Weissmuller en Maureen O'Sullivan Tarzan saga gekomen. Een reeks van 6 films die eigenlijk een redelijk stabiel niveau aanhield. De grote kracht van de MGM franchise was natuurlijk de combinatie van Weissmuller en O'Sullivan, maar je voelde aan dat het op narratief vlak wel wat teveel een herhaling begon te worden. Hoog tijd dus om het eens over een andere boeg te gooien!

En vandaar komt onze slingerende held in New York terecht. Een betonnen jungle als het ware en eentje waar hij zich overduidelijk niet op zijn gemak voelt. De film volgt in het begin nog wat het platgetreden pad van de voorgaande films (een aantal jagers waarvan er, minstens, één iemand toch een rechtvaardiger persoon dan de rest is) maar eenmaal Tarzan en Jane in New York aankomen is het genieten geblazen. Voor een stuk vanwege de vele fratsen van Cheetah, maar toch ook vanwege het feit dat het Jane is die eens wat meer op de voorgrond treedt. Bovendien maakt regisseur Richard Thorpe er een beknopte film van en is dit Tarzan verhaal voorbij vooraleer je het weet. Eigenlijk raar dat het circus in de loop der jaren zo'n negatieve naam heeft gekregen in films en andere media. Als klein ventje let je natuurlijk niet op de manier waarop de dieren behandelt worden, al denk ik wel dat er genoeg circussen waren waar het wel correct gebeurde, maar zo'n slechte circusdirecteur is blijkbaar een dankbaar onderwerp.

De laatste samenwerking dus tussen Weissmuller en O'Sullivan. Ik vind het jammer in ieder geval omdat ze een leuke chemie blijven hebben, al zat er precies wel wat sleur in hun huwelijk, maar ze hebben in ieder geval wel 6 leuke films afgeleverd. Weissmuller blijft 10 jaar na The Ape Man nog indrukwekkend (al is zijn fysiek wel wat achteruit gegaan) en O'Sullivan blijft een streling voor het oog. Zonder twijfel één van mijn favoriete Jane actrices. Verder blijft ook Johnny Sheffield een meerwaarde aan de reeks, blij om te lezen dat die niet samen met O'Sullivan uit de reeks vertrokken is. Verder nog een degelijke supporting cast met Charles Bickford en Cy Kendall als twee fijne slechteriken.

Moet maar eens op zoek gaan naar de RKO reeks, dat lijkt me precies de volgende Tarzan cyclus te zijn geworden. Jammer dat ze niet meer hebben gedaan rond de release van The Legend of Tarzan in de winkels, lijkt me dan toch het uitgelezen moment om wat zaken terug onder de aandacht te brengen. Gemiste kans als je het mij vraagt, iets wat niet geldt voor deze film. Een atypische Tarzan film in vergelijking met de andere 5 maar wel eentje die vlotjes overeind blijft staan.

3.5*

Deze vandaag eens herkeken. Waarschijnlijk de grappigste Tarzanfilm, en een van mijn

favorieten. Het hoge grappigheidsgehalte ligt natuurlijk voor de hand, wanneer de

beschaafde wereld in New York wordt bezocht. De aap Cheetah mag nu meer dolle

streken uithalen dan ooit, en raar en komisch Tarzan uiteindelijk in keurig pak te zien

rondlopen en die kennismaakt met de vele moderniteiten waar hij af en toe ook grappig

op reageert. Zo reageert hij op een vrouwelijke zangstem via de autoradio met: Woman

is sick. Cry for a witch doctor. Het soepele klimwerk in bomen en het vliegwerk aan de lianen

is dankbaar vervangen onder andere met klauterwerk van gebouwen. De film heeft

eventueel een lichte verwijzing naar King Kong. Een ontvoering, omdat men geld ruikt bij een

winstgevende attractie voor het publiek. Ik vond het een bijzonder aangenaam levendige

Tarzanfilm. Komisch aan het begin van de film overigens ook de kunstjes die Boy de jonge

olifanten liet doen. Maar ook een tikkeltje schokkend: Opgegroeid in de jungle en dan toch

een soort van opgelegde nederigheid ook al deden de dieren het met kennelijk plezier. De

scene waarin Boy het opneemt tegen een leeuw mag er trouwens ook wezen.

Tarzan in de moderne stad. De laatste film van de Johnny Weissmüller MGM-reeks verschuift het jungleterritorium naar de asfaltjungle. De Aapmens naar de Big Apple, maar daarvoor moet Boy eerst worden weggevoerd: niet ontvoerd, zoals veel bronnen zeggen, nee, hij gaat uit eigen beweging, maar alleen omdat hij denkt dat zijn adoptieouders zijn omgekomen. Hiermee slaat de film oor het eerst een ​​nieuwe richting in en waagt zich buiten de jungle en in de wereld van de beschaving. Tarzan en Jane met meer kleren aan...het was best gek! Even lijkt het er ook op dat het Cheeta's avonturen in New York werd, want de aap krijgt in deze film een grote (en hilarische) rol toebedeeld. Ook is er een rechtszaalscène die een beetje buiten de boot valt, we willen avontuur en actie van de held? Toch knap dat ze op de een of andere manier nog steeds weten te eindigen met Tarzan die de dag redt door een olifantenstormloop op te roepen! Op sommige momenten was het nog steeds routine maar de verandering van locatie maakte veel goed! Helaas was dit ook de laatste keer dat de lieftallige Maureen O'Sullivan Jane speelde!