It's Kind of a Funny Story (2010)

Aardig!

Alle ingrediënten waren er. Een gevoelig onderwerp,

een goed gekozen cast, een fijne sfeer, verbintenis met de karakters.

En toch pakken een aantal keuzes niet goed uit. Het contrast tussen luchtig en drama had groter gemogen, de romantiek wat minder, het mist net dat stukje diepgang. Galifianakis daarentegen liet zien ook een serieuze rol aan te kunnen.

Al met al een prima film, toch blijk ik teleurgesteld achter. *3.0

Lang mee gewacht, eindelijk gekeken! Een film die op een luchtige manier toch een zwaar onderwerp weet over te brengen, het drama werkt in dit geval ook goed in de mix samen met komische elementen.

De voice-over is ook leuk gedaan door Keir Gilchrist! En Zach Galifianakis is daarbij ook nog eens een geslaagde tegenspeler

Emma Roberts haar personage had best nog wel iets meer uitgediept mogen worden, ze is in ieder geval wel een interessante toevoeging en ze zet een leuk personage neer! Misschien een beetje cliché dat er toch altijd weer toevallig een leuke meid in zit die het hoofdpersonage wel ziet zitten, maar ach.. de film overdrijft het gelukkig niet te veel.

It's Kind of a Funny Story is erg genietbaar, had soms wel een iets scherper randje mogen hebben maar afgezien van dat is er eigenlijk weinig mis mee.

3,5*

Mooie film, goed gespeeld, interessant thema.

Een komisch drama met meer potentie dan er wordt uit gehaald. Het verhaal is niet slecht met onderliggend een tiener met psychische problemen. De film vermijdt wat om alle clichés boven te halen van een psychiatrisch opvangcentrum. En tegelijk toont het op een luchtige manier depressie. Het mocht qua film toch wel wat pittiger met wat meer zwarte humor. Hier en daar zie je dat wel onder de oppervlakte.

Keir Gilchrist is op zich geen slechte casting, maar prijzen gaat hij hier niet mee winnen. De bijrollen kleden het gelukkig wat aan, maar ook daar nergens memorabel. De film is wel meer dan enkel tienerkomedie en na de film bleef ik toch met een goed gevoel achter.

Een tragikomedie van het regisseurs- en schrijversduo Anna Boden en Ryan Fleck dat met onder andere Captain Marvel (2019) en Freaky Tales (2024) bezienswaardig werk afleverde. It’s Kind of a Funny Story is een minder recent en ook andersoortig werk van het duo. In de film krijgt Zach Galifianakis van het duo de opdracht om een kwetsbare zelfmoordkandidaat met behulp van humor uit zijn emotionele crisis te halen en hem weer zin in het leven te geven. Het zelfmoordthema gaat de film overigens verder uit de weg. De film wisselt luchtigheid af met een obligaat traantje en zoekt het niet in diepzinnige psychologische analyses van zijn personages.

De film is gebaseerd op een semi-autobiografische roman van Ned Vizzini en speelt zich af op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis in Brooklyn alwaar de 16-jarige Craig (Keir Gilchrist) zich met zelfmoordneigingen laat opnemen. Hij treft daar een bonte verzameling psychiatrische patiënten variërend van een bedlegerige Egyptenaar tot een door drugs benevelde jood. In die bonte verzameling vinden we ook Galifianakis die als het sympathieke personage Bobby zo zijn eigen psychische problemen heeft maar daar weinig over loslaat.

De film vertelt over de vijf dagen die Craig op de afdeling doorbrengt. De verteltrant is episodisch van opzet, glijdt vrij rustig langs de dagelijkse routines en permitteert zich hier en daar een bescheiden opwindend momentje. Omdat de film weinig spanningselementen inbrengt, hangt het vooral af van de personages om de aandacht van de kijker vast te houden. En dat lukt goed. De belangrijkste personages intrigeren daarvoor voldoende waarbij het personage van Galifianakis boven het acterende ensemble uitstijgt. Hij weet te ontroeren. Hij weet zijn personage zowel onderhuidse agressie, diep verdriet als humor mee te geven.

Het optreden van Gilchrist vond ik pas verderop in de film van enige allure getuigen. Lange tijd is hij slechts een passieve en kleurloze observator. Enkel in zijn fantasieën verlaat hij de kleurloosheid van zijn personage. Zijn fantasieën contrasteren met de grauwe werkelijkheid en worden in kleurrijke beeldexplosies weergegeven. Uiteraard is de kleurloosheid van Craig met opzet zo geënsceneerd om zijn transformatie verderop in de film beter tot uiting te brengen. Maar ook tijdens minder actieve perioden weet een goede acteur zich opvallender te manifesteren dan Gilchrist hier laat zien.

De boeiende manifestaties in de film komen van de psychische oprispingen van de patiënten en door het optreden van Galifianakis. Het rustig meanderende verhaal is een prettige manifestatie op zich. Al met al genoeg elementen om de film goed te kunnen waarderen.