It's Kind of a Funny Story (2010)

Lief, leuk en klein filmpje dat op een aantal momenten je hart weet te verroeren. Dat komt eigenlijk vooral door de leuke cast die me wist te verrassen. Gilchrist is leuk als depressieve jongen, Roberts is charmant als altijd en Galifianakis is eigenlijk een best goede acteur. Verwacht van hem niet alleen gekkenbekken trekkerij en maf gedrag, want hij kan ook best aardig acteren verder.

Voor de rest nergens echt heel hoogstaand of memorabel. Typisch zo'n film dat het bekijken waard is door de leuke cast.

3*

Goed,

Prima film die echt gemakkelijk wegkijkt, met subtiele humor en een mooie feelgood.

Acteerwerk volstaat goed, normaal altijd wel een beetje moeite met Zach galifidinogwattes, maar ook hij zet zijn rol mooi op het doek.

Maar overall is de casting naar mijn idee gewoon goed gedaan.

Mooie editing, leuke soundtrack en de uitstekende soundmixing maakte dit voor mij een prima geproduceerd en geregisseerd plaatje.

Leuk, moet je een keertje doen.

3,5*

Niet mijn film en wat over bleef is ten niet gedaan door die vreselijke voice over , jammer...

Aardig, maar toch wat een teleurstelling na de vorige films van Fleck/Boden. Geweldig begonnen met Half Nelson, een knappe opvolger gemaakt met Sugar en dan deze It's Kind Of A Funny Story... Voor mij wordt het per film altijd wat minder. Op zich kijkt hun laatste worp wel nog aangenaam weg, maar waar is de sfeer?

Grijs en saai. Da's de look van deze prent (hoort waarschijnlijk wel bij zo'n instelling) maar ook een beetje het gevoel dat de film bij mij oproept. Er zit geen leven in. De muziek is oké, maar kan niet echt zoden aan de dijk zetten.

En ook de acteerprestaties vind ik weinig bijzonder. Emma Roberts heeft erg veel uitstraling, maar ook zij kan niet echt schitteren in wat soms een beetje als een jeugdfilm aandoet. De hoofdrol van Keir Gilchrist zei me dan weer niets. In vergelijking met bijvoorbeeld Shareeka Epps uit Half Nelson is dit een complete zoutzak.

Klinkt allemaal nogal streng, maar da's omdat ik bij dit regisseursduo gehoopt had op iets bijzonders. Zoals gezegd kijkt It's Kind Of A Funny Story vlot weg, maar meer dan een standaard werkje is het voor mij niet geworden. 3*

Wat een fijne mix van drama en humor heeft deze film. Hoewel het thema zwaar lijkt, een depressieve tiener die zichzelf van het leven wil beroven klinkt nou niet echt als het meest lachwekkende en amusante thema dat je kunt hebben, toch is het nergens 'zwaar' maar juist erg luchtig. Dit is mede door het uitstekende spel van het hoofdpersonage, de depressieve tiener Craig. Wanneer hij terecht komt in de volwassenenafdeling van een psychiatrische instelling maak je als het ware een reis door samen met hem. Je volgt zijn ontwikkeling en krijgt samen met hem een andere kijk op het leven.

Zach Galifianakis is een acteur die ik steeds meer begin te volgen, en ook in deze film was het een plezier om naar hem te kijken. Emma Roberts is een mooi meisje, doet het ook zeker niet slecht maar soms oogt ze nog net wat te jong. Hopelijk maakt ze nog een flinke groei door, want ze heeft potentie om een waardig actrice te worden. Ook de bijrollen zijn genietbaar, met name Jeremy Davies (Smitty).

Fijne wegkijker, die je zeker niet met een depressief gevoel achter zal laten.

Lief, klein filmpje dat z'n punt misschien wat al te nadrukkelijk maakt, maar ondanks de inrichting als voornaamste setting verder niet echt uit de bocht vliegt. Het pleit voor de makers dat ze de patiënten niet overdreven maf hebben neergezet. Zelfs Galifianakis komt wat verder dan zomaar weer een vreemd typetje.

Er gaat zowaar eens wat meer schuil onder de baard. Prettig rolletje, zoals het overgrote deel van de cast het ook erg sympathiek speelt. Geen dijenkletserij (alhoewel het bij Under Pressure even los gaat), maar best wat aardigheden die het samen met Craig's overpeinzingen aangenaam en fris houden. Kind of a nice story.

Van begin tot het eind geen moment verveeld.

Setting van de film was verfrissend.

Naar mijn mening doet deze film tekort aan mensen en jongeren die daadwerkelijk moeten dealen met een depressie. Leuk moraal, maar zo werkt het voor veel mensen helaas niet.

Verder dankzij het redelijke acteerwerk en de humor toch 2 sterren.

Fleck

Weer zo een sympathiek filmpje uit de States. Deze heeft met Fleck wel een iets betere regisseur te pakken. Een soort mix tussen One Flew en 500 days of summer. Toch maakt Fleck met een leuke stijl en goed tempo er iets eigens van. Ook Galifianakis acteert onder Fleck eindelijk eens niet als extreme randdebiel maar veel meer als een mens. Het is wel weer een film die niet meteen bij de alles etende filmfan zal opvallen door de orginaliteit in onderwerp. Maar door de goede regie en uiterst sympathieke acteurs is het een uitstekende film.

3.5*

Aangename verrassing dit.

Echt een erg leuke film dit. Het verhaal klinkt niet zo heel bijzonder, maar de uitwerking is dat wel. Allereerst zijn de acteurs meer dan in orde. Keir Gilchrist zet een prima hoofdrol neer als de depressieve Craig, die in de kliniek zichzelf steeds beter leert kennen. Zach Galifianakis is een beetje zijn steun in die kliniek en laat zien ook serieuzere rollen aan te kunnen. Hij speelt ingetogen en overtuigend.

In de kliniek zit trouwens een hele willekeur aan opvallende en soms ook erg grappige personages. Het zijn echter geen karikaturen, maar ze worden hier echt neergezet als echte mensen en doordat in feite elk belangrijk personage een redelijke uitdieping krijgt, werk dit allemaal erg goed. Het thema is zwaar, maar de film blijft desondanks erg luchtig, omdat er ook behoorlijk wat subtiele humor in de film verweven zit. Verder kent de film een opvallend frisse en vlotte soundtrack, die heerlijk klinkt en goed past bij deze film. De ietwat surrealistische scène waarbij iedereen verkleed “Under Pressure” zingt en speelt, is echt geweldig.

Sowieso is de regie sterk en het camerawerk ook erg verzorgd. Wat de film af maakt is dat men ervoor gekozen heeft om er een paar keer animatie doorheen te verweven. Mooie animatie, die de impact van zo’n scène alleen nog maar versterkt. Ja al met al is dit een fijne frisse film en dit regisseursduo is er voor mij eentje, of beter gezegd twee, om in de gaten te houden.

4,0*

I'd just live. Like it meant something.

Sympathiek filmpje die het moet hebben van de frisse en luchtige aanpak van een toch wel heftig onderwerp. Hoewel ik normaal het liefst zo despressief uit een film wil stappen als het zijn kan, is dit ook wel eens goed en is het daarom ook wat meer begaan baar voor een grote groep.

Gekkenhuizen doen het altijd goed, ook hier met verschillende typetjes en bepaalde verhalen waar je je als kijker in kan leven. Niet claustrofobisch verbonden zitten aan de hoofdrolspeler, maar juist fijn dat de film wat uitwegen kent. Niettemin over Keir, hij doet het prima en leuk maar komt soms een beetje te geforceerd over. Zach is geweldig, ook de reden waarom ik deze film heb aangezet. Hoe meer films je kijkt des te meer je ziet dat dat onwaarschijnlijke Hangover-typetjes wel vaak terug komt. Aan de ene kant zonde, maar tijdens de film werkt het, en dan vind ik dat ik hem er daarop niet achteraf mag bekritiseren, ook al zou ik dat willen doen. Op het eind laat hij daarnaast wel zien dat hij ook nog redelijk iemand met bodem kan vertolken. Kleine andere kant van Zach is hier dus te zien.

Verhaalvertelling deed me vrij weinig, voice overs vind ik altijd prettig, zo hier ook, maar er had wel meer uit gezeten. Toch wel leuke quotes en het is toch wel echt zo'n film met een hart. Alleen een beetje te gemakkelijk om gegaan met clichés, wellicht meer een tienerfilmpje dan echt voor het oudere publiek.

Voordeel van de twijfel, 3 sterren doen hem eigenlijk te kort, vandaar 3,5 ster uit sympathie, maar zal geen film zijn die lang blijft hangen.

Aardige film met een sympathieke cast en een positieve boodschap. Wel is het zo nu en dan een wat kleffe hap.

Best een leuke tragikomedie.

Balanceert netjes tussen drama en komedie en weet een moeilijk onderwerp toch op speelse wijze aan te snijden zonder al te klef of al te zwaarmoedig te worden.

Visueel overigens best verrassend, met een stukje animatie ertussen en een paar leuke surrealistische scènes.

Cast is prima, de twee jonge leads doen het erg goed en Galifianakis mag wederom een vreemd doch sympathiek karakter spelen.

Verrassend leuke film die prima de balans weet te vinden tussen drama en komedie. Ook de aanwezigheid van Zach Galifianakis wekte m'n nieuwsgierigheid. Gelukkig bleek het allemaal prima te behappen en ik kan niet anders constateren dan dat ik naar een fijn filmpje heb zitten kijken.

De beide hoofdrolspelers overtuigen in hun rol. Wanneer dat niet het geval geweest was, was de hele film een aanfluiting geworden. Galifianakis die naast zijn komische kant, die hij ook hier weer perfect etaleert, ook een wat meer dramatische rol blijkt aan te kunnen.

Ook duurt de film niet te lang en, ook al zijn er hier en daar wat cliches te bespeuren, is het eens wat anders dan anders. Gewoon een lekkere voldoende en een prima film om te zien!

3*

Hele fijne film, grappig en ook ontroerend. Fantastische gecast ook. Galifianakis is natuurlijk hilarisch, maar hier laat hij ook zien meer drama aan te kunnen. Al zijn dit soort rollen hem dan ook wel op het lijf geschreven. Ik kreeg een beetje een 500 days of summer gevoel bij de film, ok het is iets minder zoet en romantisch, maar met name door de edit. Keir speelt erg goed, ken hem verder niet. En Emma Roberts is ook erg leuk. Verder nog een paar leuke patiënten natuurlijk, wat je mag verwachten op zo'n locatie.

4*

Een depressieve jongen moet zich zien te redden in het gekkenhuis. Dit had natuurlijk veel beter aangepakt moeten worden. We zitten nu opgescheept met een onschuldig, slap en bang jochie dat met grote ogen om zich heen kijkt en eigenlijk moeiteloos zijn dagen weet door te komen. Er wordt getafeltennist, getekend en naar vrienden opgebeld maar zijn nieuwe vriendinnetje (geestelijk ook dik in orde) vormt het belangrijkste ingrediënt. Erg duf. Ondertussen laat Bobby zijn manier van leven zien met een paar versiertrucs en ontmoeten we enkele 'gestoorden'. Zijn ouders komen op bezoek maar leken totaal geen binding te hebben met hun zoon. Verschrikkelijke acteur die Gilchrist, storende voice-overs, lelijke Art Direction en het hele 'dappere tiener'-plot sprak me tegen. Enige leuke moment was toen Muqtada op de Egyptische muziek afkwam.

Juiste balans.

Deze moderne variant op ‘One Flew over the Cuckoo’s Nest’ is een komisch drama dat gezien mag worden. Dat zit hem in sterke vertolkingen van de cast, maar ook in de juiste balans tussen humor en drama. Hoewel een en ander afstevent op een verdrietige afloop, wordt alles des Hollywood uitgeblazen. Dat stoort allesbehalve en past prima bij de positieve uitstraling van het verhaal over een depressieve jongen die graag weer beter wil worden.

Geweldig.

Jezus dit hoge gemiddelde verbaasd me wel eigenlijk want ik vond het persoonlijk niet meer dan een slappe flauwe cliché film met eveneens een voorspelbaar einde. De film staat betiteld als een Komedie / Drama maar gelachen heb ik eigenlijk nergens (zelfs Zach Galifianakis zorgde voor geen grappige momenten, hij speelde eigenlijk vrij serieus) om. Ook het drama gehalte vond ik niet echt bijzonder en het was meer een zoetsappig drama dan een aangrijpend drama. Het eerste uur kon me nog wel boeien maar daarna had ik het toch wel gehad met deze film en ik zal niet ontkennen dat ik toen regelmatig de fast-forward knop heb gebruikt. Hoofdrolspeler Keir Gilchrist vond ik trouwens een nerd en zo zag hij er ook uit. De enige twee die me konden bekoren waren Lauren Graham (kort rolletje overigens) en Zoë Kravitz die er best mocht wezen. De film heeft inderdaad wel iets weg van "One Flew over the Cuckoo’s Nest" maar kan daar in verste verte niet aan tippen.

P.S. De Queen imitatie op het nummer "Under Pressure" deed pijn aan mijn ogen

Aardig om zo'n onderwerp eens vanuit een iets luchtiger standpunt te zien. Toch doet deze film veel te kort aan mensen die echt met een depressie dealen. Zo makkelijk als het hierin geschetst werd, is het natuurlijk niet. Werd dus allemaal iets te eenvoudig over gedaan.

Kortom, een feel good movie over het onderwerp depressie waarin het allemaal net te luchtig wordt bekeken. Humoristische momenten zitten erin, maar zijn op een hand te tellen. Leuk voor een keer, maar meer niet.

Een vermakelijke film, waarbij de psychische aandoeningen: Depressie & Parasuïcide, inderdaad wel heel luchtig naar voren worden gebracht. Ik kan me ook niet voorstellen dat het er in een ziekenhuis ook werkelijk zo makkelijk en leuk aan toe gaat, met name niet op de psychiatrische afdeling!

De film is dan ook in slechts 6 weken opgenomen. Wellicht was het dan ook de bedoeling om deze film heel luchtig te maken.

Ik miste op het eind toch nog wel een dramatische plottwist. Ik hoopte stiekem dat Zach Galifianakis toch nog zelfmoord zou plegen (of hij er in zou slagen daargelaten). Ook blijf ik me afvragen hoe het met 'Bobby' is afgelopen. Dat moet ik maar aan mijn verbeelding overlaten.

Kleine 3*, voor een kleine film, met weinig sterke karakters.

Uitstekende film over een tiener die opgenomen wordt in een inrichting vanwege een depressie. Ondanks het nogal zwaarmoedige onderwerp, is de film op zich eerder fris van toon. En deze mix pakt goed uit hier. Goed geschreven personages ingevuld door een uitstekende cast. Verder een lekkere soundtrack en een mooi einde.

Vond het iets teveel "First World Problems - The Movie".

Had maar weinig met de hoofdpersoon. Hij loopt de hele film ook verloren in die instelling, maar dat lijkt verder niet zoveel te boeien. Uiteraard haalt hij in vijf dagen het beste in een aantal andere medepatienten naar boven en uiteraard komt alles goed op het einde.

Boden & Fleck mogen er dan wel expliciet naar verwijzen, vond het weinig sympathieke personages. Galifianakis wel passend in een wat serieuzere rol trouwens, maar verder iets teveel vervelende kindjes die vooral veel klagen om niks.

Visueel een paar kleine oplevingen, muzikaal aan de melige kant. En dan die verwijzingen naar Radiohead en The Pixies ... Het indie/geitenwollensokken-laagje ligt er voor gewoon af en toe te dik op, ik heb er niet zoveel mee.

Toch is het wel een vlot filmpje en zijn er een beperkt aantal orginele vondstjes die het tot een kijkbaar geheel maken. Maar fan ben ik niet, al had ik dat na Half Nelson ook niet echt verwacht.

2.5*

Geen slechte film, maar mij irriteerde het een beetje. Ik denk omdat het toch teveel tienertroubles zijn, terwijl ik meer kon identificeren met Bobby (leukste rol wat mij betreft).

Zeurende Craig heeft heel zijn leven nog voor zich, en vanaf dat hij opgenomen werd vond ik het al voorspelbaar. Zo slecht gaat het allemaal niet met 'm, last van verwachtingen, hij heeft toch talent, blabla. Ik zie liever een film over Bobby, of in ieder geval iemand met échte problemen.

Leuke film voor tieners, maar ik ben dit 'genre' toch wat ontgroeid denk ik. Iets teveel 'seen it all before', helemaal met al die obligate gekkies op de afdeling. Wel pluspunten voor de visuele speelsheid en dat de film zichzelf gelukkig niet ál te serieus neemt.

Oja, en wtf had dat Under Pressure stuk te betekenen?

3*

Deze was op tv en eens bekeken. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar was eigenlijk wel aangenaam verrast. Ondanks dat het eigenlijk geen groots verhaal was, zat 'k eigenlijk van begin tot einde geboeid te kijken. De cast deed het prima en die jongen kwam overtuigend over. Het is zeker geen haha komedie, eerder een soort tragikomedie.

'k vond het wel een aanrader en wil deze gerust nog eens her bekijken.

Nee, dit was niks. Het is net geen comedy, het is net geen drama, het is net geen tragikomedie, het is meer een gewone coming of age film in een setting van een psychiatrische instelling.

De problematiek die heel serieus kan zijn voelde bij eigenlijk geen van de patienten reëel aan. Ik kon ook geen sympathie opbrengen voor de cast.

Tijdverspilling.

Ik had hier best hoge verwachtingen van moet ik zeggen. Leuke cast, geinig plot. Jammer genoeg is het erg langdradig geworden en wist het me eigenlijk na een vrij aardig begin nooit meer te boeien, ondanks de rol van Emma Roberts die het nog wat kijkbaar maakte. De film slaagt niet als drama, is eigenlijk niet grappig, het romantische plotje werkte niet en de coming of age elementen deden me hier ook niet veel. Had ook veel meer van Galifianakis verwacht, maar dat is misschien niet helemaal eerlijk omdat hij hier een totaal andere rol speelt als zijn hoogtijdagen van The Hangover. Toch was het nog redelijk kijkbaar, dus geen heel slecht cijfer.

2,5*

Best een leuk filmpje, maar ik had de hele tijd het gevoel dat de film vooral constant heel hard aan het proberen was dat nieuwe leuke quasi-casual 'indie-filmpje' te zijn met alle standaarddingetjes die daarbij horen, terwijl het dat niet echt was. Ook wel gewoon echt licht en makkelijk zeg. Inhoudsloos is weer net te veel gezegd, maar het is wel echt heeeel makkelijk allemaal. Neig daardoor eigenlijk naar max 3. Maar dat voelt ook weer gek als ik kijk naar welke pulp ik zoals 3 sterren geef terwijl dit wel iets beter is. Denk ik.

3,5 dan maar. Ik wilde vanavond een licht tussendoortje en dat kreeg ik. Was wel vermakelijk en schattig. Misschien toch wel 3 trouwens. Hmmmms.

Het is inderdaad geen slechte film, maar wat was het wel eigenlijk? Ik heb geen enkele keer hoeven lachen, dus als komedie is hij niet geslaagd. De inrichting zit vol met rare types, maar om nou te lachen om een schizofreen die dingen ziet die er niet zijn... nee. De film zit vooral vol met dit soort 'humor'.

Als drama werkt de film ook niet, daarvoor zijn de problemen en relaties te oppervlakkig en de cast te licht. Toch is de film op één of andere manier best schattig. Gilchrist doet het leuk en heeft de sympathie mee en Roberts heb ik best een zwak voor. Galifianakis is ook nog te bewonderen in een leuke bijrol, maar ook van hem hoef je geen komedie te verwachten.

Leuk, maar zeker geen verrijking. Eentje voor de vergetelheid.

ondanks dat dit een beetje een ontspannen niemandsdalletje, kijkt het plezierig weg.

Fijn om Zach Galifianakis is in een serieuse rol te zijn ( ik ken er niet veel zo uit mijn hoofd )

Best lekker soundtrack , de hoofdrol speler had mij al overtuigd in de netflix serie Atypical en doet het hier weer erg goed .

Heel diepgaand is het niet in een onderwerp als deze.

En aangezien het word aangekondigd in de titel als "funny" is dat het nergens .

Luchtig verhaal over coming of age en de psychiatrie .

En dat mag ook best eens.

goede voldoende .

“You've had it figured out all along, Muqtada. Never get out of the bed.”

Degelijk drama waarin gelukkig ook genoeg te lachen valt. De titel zegt het al, en It's Kind of a Funny Story is ook gewoon een leuk coming of age verhaal. De film speelt zich alleen af in wat minder plezierige omstandigheden (een psychiatrisch ziekenhuis). De acteurs doen het goed, en vooral Gilchrist en Galifianakis maken indruk in tragikomische rollen. De film had een iets scherper en compacter script mogen hebben, want nu blijft het soms wel iets te vlak. Maar het acteerwerk vergoedt veel.