Tsumetai Nettaigyo (2010)

Tja, niet moeilijk te begrijpen waarom deze film hier op de site nogal goed ontvangen wordt.

Ben zelf niet bepaald een Japanse filmkenner, maar wat mijn weinige ervaring betreft lijkt deze film een beetje op het mooie stijlvolle en rustige visuele werk van Kitano incl muziek gemixt met de bizarre inhoud van een Miiike.

In feite gaat de film over een groepje psychopaten dat een hoop rare dingen doet, zoals je kunt verwachten. Maar het hele overdreven gore geweld plus rare seksuele toespelingen gaan me op een gegeven moment wat vervelen. Niet onaardig verder.

Wat een vervelende, vermoeiende film zeg.. Karakters zijn stomvervelend en geen een kon enige sympathie opwekken en de 'slechterik' Murata is eerder irritant dan echt indrukwekkend. Alles is ontzettend over the top (net als het teleurstellende Love Exposure) en ook al is het volgens meeste mensen een komedie heb ik alleen een paar keer geforceerd zitten te grinniken omdat ik niet zeker wist of dit nou een komedie of thriller moest voorstellen.

Behoorlijk idioot en Shion Sono is denk ik na het kijken van zijn 2e film niet echt een regisseur voor me.

Weer een beetje mixed bag deze Sono-film die eigenlijk alleen nog maar overtuigde in de twee oudste films die ik van m zag (Bicycle Sighs en Suicide Circle). Ik weet niet precies wat het is, hij wil teveel, het is teveel stripachtig geacteerd en narratief ge-edit. Zoiets. Pluspunten waren hier de rol van Fukikoshi en vooral de muziekkeuze viel me positief op. Minpunten vond ik Kurosawa, die gewoon vervelend was en dus zo'n typische stripachtig karakter was (heb even nog geen beter woord).

Verder vond ik het begin van de film teveel ontwikkelingen te snel gaan. Om er goed in te komen, wonderwel was de tweede helft beter, ondanks dat het gekker werd. Had wel het idee dat Sono dan teveel wil scoren met gore, seks, frustratie, geweld etc. Ik zat de hele tijd te denken of de Japanse film in de 21e Eeuw niet enorm achterblijft bij de glorie jaren 90, maar een snelle check van stemmen geeft aan dat dat onzin is. Wél moest ik denken aan regisseurs die in de jaren 90 al zijn gestart en nu wat mij betreft constantere / betere films afleveren dan de nieuwe generatie. Voorbeeld wat ik bij Sono aan kan halen is Aoyama. Saddo Bakeshon was toch echt mijlenver een betere film dan dit. Terwijl Sono en Aoyama wel een zekere verwantschap hebben als ik naar hun films kijk: type, stijl, output, beeldtaal. Kitano en Miike is nu niet bepaald het eerste waar ik aan denk - hoewel Kurosawa wel een Miike-type was.

In de nieuwe generatie vallen de droge komedie types als Miki, Yoshida me meer positief op dan de filmmakers als Sono. Maar overschat, nee

Nakashima en Ogigami mogen ook niet ongenoemd blijven van de huidige generatie, maar het is wel een heel ander kaliber dan wat er pakweg tien jaar geleden gemaakt werd in Japan, allemaal wat makkelijker en minder ambitieus lijkt het... hoewel het ook weer een kwestie van distributie / on-oplettende festival programmeurs kan zijn oftewel, is het feit dat Midnight Eye de laatste paar jaar zo weinig actief is een oorzaak of gevolg van deze verandering?

Ik zou het zwaartepunt zeker niet in de 90s leggen, eerder de beginjaren van het nieuwe millenium. Zeker als je nu terugkijkt naar het jaren '90 werk komt het toch al redelijk snel verouderd over, een aantal films uitgezonderd.

Klopt, daar kwam ik ook achter, Kore'Eda, Hiroki etc allemaal begin jaren deze eeuw. In mijn hoofd was het ouder, maar 2000 was het top jaar op het IFFR qua Japanse films, dus dat schoot daar mijn hoofd. Het was meer dat ik me begon af te vragen welke Japanse filmmaker die redelijk consistent is in omvang/oeuvre/'buzz'/'aanzien' en die in de 21e Eeuw is opgekomen heeft nu bij mij ook de status zoals voorgangers die tien jaar eerder opkwamen? Dat zijn dus zeker niet Sono en Nakashima ook niet (Matsoko daargelaten), maar dus vooral de droge comedies Miki en Yoshida; Ogigami mag daarbij gerekend worden. Sono blinkt voor mij nog niet uit in een sfeerschets of een constante die gedurende de film aanhoudt. Losse scènes zijn afwisselend sterk, spannend of vervelend en inhoudsloos. De totale film komt vaak op mij over als onsamenhangend en onzorgvuldig. Vandaar ook een vergelijking met Aoyama die heel moeilijk te peilen films maakt qua sfeer, maar juist wél slaagt in het combineren van losstaande gekkigheid in een totaalplaatje.

Hmm, bij Aoyama denk ik toch niet meteen aan gekkigheid. Zeker niet op het niveau waar Sono zich schuilhoudt. Misschien moet je Sono's The Room (Heya) een keer proberen, lijkt me meer in jouw richting te liggen.

Er is nog hoop?

Waar te vinden? PM mag.

GE-NI-ALE film!!!

Van Sono heb ik al hiervoor wat werkjes gezien wat ik nog vrij wisselend vond. Zo viel Suicide Club voor mij enorm tegen, Hazard was weer een vette gestoorde gangsterfilm van hem, en Hair Exte was een vrij aardige, maar niet voltreffelijke parodie op de Aziatische horror in het algemeen. Met Cold Fish zet hij dan inene weer een parel van een film neer dat weer heerlijk op zijn Japans gestoord is, met een maatschappelijke oogwenk. Wat een zelfhaat hebben die Jappen toch ook. Sono bewijst hiermee dat hij nu wel in het rijtje van Takashi Miike kan aansluiten.

De film is gewoon vanaf het begin tot het eind een heerlijke, zwaar gestoorde, absurd komische tafereel. De opening is al hillarisch, met dat onverschillige gezinsleven van Shamoto, een een of andere uitgerangeerde vishandelaar die maar weinig succes heeft en maar op losse schroeven leeft met zijn nieuwe vriendin Takao, die bijna even oud is als zijn dochter Mitsuko. Mitsuko en Takao kunnen mekaars koppen wel inslaan dus het is bijna altijd een hok vol herrie. Mitsuko word op een dag opgepakt voor zakkenrollen in een aquariumwinkel en komt zo oog in oog met de eigenaar Murata, die de boel tussen Mitsuko en de politie bemiddeld. En Murata.... ik heb er gewoon bijna geen woorden voor, wat een geweldige, geschifte personage was dat, met een heel raar gevoel voor humor. Maar er is voor de Shamoto iewat hoop want zijn dochter mag voor hem werken. Alleen of het nou ook wel een echte correcte baas is... Naderhand beginnen de 2 zelfs een relatie, wat het begin is van een absurdische en vrij schokkende achtbaanrit.

Want Murata is inderdaad nog wel even gekker dan wij als kijker zouden denken en weet wel op een hele eigenaardige wijze raad met oplichters of zwendelaars waar zijn bedrijf nog wel eens te maken mee heeft. En hier komen we dus bij de afdeling horror terecht. Murata snijd de oplichters in stukjes en laat ze verdwijnen, en dochterlief doet erg gewild mee. En het leuke van dit alles is dat het in deze film niet persee gaat over een beetje mensen in stukjes snijden, maar meer het psychologische ervan, wat ik ook altijd graag zie. Shamoto moet machteloos toezien hoe zijn dochter ijverig met de slagersproductie van Murata instemd en moet ook helpen de viezigheid op te ruimen, volledig geshockt doet hij dat dan ook maar. Ook het feit om te zien dat zijn dochter is gemanipuleerd tot een zwaargestoorde masochistische slachter is zo intens neergezet, en ik moest gelijk aan desbetreffende masochistische vrouwen uit Ichi The Killer denken, en ondertussen hebben we dat ook allemaal te danken aan Murata. Uiteindelijk stijgt het bij Shamoto ook de pan uit en veranderd hij ook langzaam maar zeker in zo'n iemand. Maar dan met wraak. Geweldig durf ik nou niet te zeggen, maar het is hier wel zo lekker over de top gedaan. Typisch Japans.

Gewoon geen woorden voor: Wat een heerlijk, gestoorde, bizarre film waarbij we de fijne elementjes (die Miike ook regelmatig gebruikt) gewoon weer opgepoetst tegenkomen. In iedergeval zal je deze ongetwijveld bekijken met een fiere glimlach op je gezicht. De film duurt ook nog 144 minuten. In het begin zou je denken: is zo'n lange speelduur wel nodig, maar die 144 minuten gaan toch sneller bij dan je zou denken. De rustige sfeer ademt ook weer de ouderwetse elementen voor een Japanse film (bv van Kitano), kwa montage en soundtrack.

In iedergeval: Vergeet Saw of de andere martel/kannibalisme/slacht horror maar eventjes en ga deze maar eens bekijken, je zult er denk geen spijt van krijgen.

5,0*

Ik had deze film die ik van het internet geplukt had voor het eerst gezien op mijn PC scherm. Nu herzien op mijn grote TV scherm, geen gedownloade versie, maar gewoon de versie op mijn DVD en ja uitvergroot wordt het toch allemaal wel een flink stukje goorder. In goorheid is hier, zoals "sinterklaas" al vermeldde, Saw helemaal niks bij. Dit is gewoon pure slachthorror. Heel onsmakelijk dat wel maar op visueel vlak waren sommige scènes toch echt wel heel mooi en dan heb ik het niet alleen over die scènes in het "abattoir" maar toch ook vooral over die scènes in de in prachtige kleuren gedompelde tropische vissenwinkel.

Wel grappig trouwens dat Sono bij de gruwelscènes muziek van Mahler (4e deel 1ste symphonie) als soundtrack gebruikt.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik met deze film aan moet, maar waarschijnlijk is dat nu net de bedoeling van deze regisseur. Je kunt er begrippen op loslaten als: macaber, uiterst gewelddadig, expliciet seksueel, hilarisch, afschuwelijk en grotesk, maar in de kern is het een krankzinnige film over krankzinnige mensen. Het verhaal is gebaseerd op een Japanse seriemoordenaar anno jaren tachtig en Shion Sono zette het, voorzien van zwarte humor, maar met een kritische ondertoon, in de hedendaagse tijd. Hij maakt gebruik van een zeer goede cast.

'k heb 'm gezien EN afgekeken maar wel blij toen hij afgelopen was. 4 sterren deed mij doen kijken. eigenlijk zonde van mijn tijd

Lekkere leipe film van Japanse bodem....het kan allemaal niet gek genoeg bij de japanners dat is wel duidelijk.
Ik heb er van genoten....ik vind de Zuid-Koreaanse films kwa bruutheid geweldig....maar deze Japanse film past ook wel een dat rijtje thuis...
Echt vet om te zien hoe Shamoto op een gegeven moment helemaal flipt en zelf het heft in eigen handen neemt...heerlijk
Jaaa dikke aanrader en zeker voor de mensen die wel van een pittig asian filmpie willen genieten.

Een goede Sono weer.

Maar evenals Strange Circus laat ook deze film een wrange nasmaak achter. In visueel opzicht is de film weer verzorgd, het muziekgebruik is weer sterk, het verhaal is zeer boeiend en Murata is een zeer sterk personage, waardoor de film makkelijk aan de 3.5* raakt. Maar vanaf het moment dat Murata sterft werd de film voor mij wel meteen een stuk minder. Dat Shamoto helemaal doorslaat is zeker niet ongeloofwaardig (wie zou niet breken door alle dingen die hij meemaakt?), maar ik hou er gewoon niet van om zulke dingen te zien. En hetzelfde geldt voor de seksuele escapades in de film: zulke dingen hoef ik simpelweg niet te zien. En de laatste scène vond ik zelfs regelrecht naar. Om zulke ongevoeligheid voor lijden kan ik echt niet lachen.

De eerste twee uur van de film zijn kortom erg sterk, niet in het minst door de sterke personages en het boeiende plot, maar daarna gaat de film te zeer over the top. Wel 3.5* dus, maar met een nare bijsmaak.

man die murata had volgens mij gewoon 90% van de tekst in de hele film

Vandaag herzien, half sterretje erbij naar 3.5* want ook tijdens de tweede keer blijft het leuk. Jammer dat een hoop van z'n oudere werken (nog) niet op Blueray/in HD zijn verschenen. Ik zou graag Strange Circus en Suicide circle in HD willen herzien.

Mooi gemaakte film met ziekelijke, gestoorde, a-morele karakters. Op zich hou ik wel van afwijkende en vreemde personages in een film, maar in deze film is de balans tussen psychotisch en normaal wel heel erg verstoord. Een sadistisch universum waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Resulterend in een hysterische, chaotische film die ronduit vervelend is.

Ziet er allemaal wel heel mooi uit en de cast is ook goed, maar desondanks laat deze film mij met een leeg en naar gevoel achter

Goor en bloederig maar nergens interessant, grappig, of visueel indrukwekkend. Eerder saai en amateuristisch aandoend.

1*

Love Exposure was al een film die me goed beviel, maar deze Cold Fish is nog beter. Sono is een moderne Japanse regisseur, die me erg lijkt te bevallen en doet op sommige momenten erg aan Kitano denken, al maakt hij het hier nog een stukje gekker.

Het begint allemaal vrij normaal, met een op papier best aardig verhaal. Het sfeertje is sterk en af en toe zit er echt leuke, soms ook zwarte humor, tussendoor verweven. Het acteerwerk is prima en de hoofdrolspeler is iemand voor wie ik toch al snel de nodige sympathie kreeg. Sowieso zit het op gebied van personages wel goed. De een is nog gekker dan de ander, maar ieder draagt op zijn of haar manier wel iets nuttigs bij aan het geheel.

Richting het einde gaat Sono dan echt goed los. Ik kon het goed hebben en vond het ook hier wel komisch, hoe sommige zaken afliepen. Cold Fish is trouwens ook de perfecte titel hier. Sono is wel een regisseur waar ik meer van wil zien en dat ook zeker ga doen. Op zijn tijd houd ik namelijk wel van dit soort maffe films.

4,0*

Wat een zotte film! Het verhaal is nog niet eens zo slecht maar de personages zijn niet echt serieus te nemen. Ik weet niet of het grappig bedoeld is maar ik kon er niet om lachen. Van mij had er wel wat serieuzer gespeeld mogen worden, dan had ik wel een hoger cijfer gegeven. Nu is het eigenlijk alleen een zotte film met gestoorde personages, bloederig geweld en seks, maar is nergens interessant.

Whahahaha......volgens mij was dat de bedoeling ook van de film.....ook wel een beetje de japanse cinema die gekkigheid.

Ja dat klopt, Japanse films zijn wel vaker zo... maar dat is niet echt mijn ding. Ik ben niet vies van seks en bloederig geweld hoor, ik vind deze zwarte humor gewoon niet zo leuk. De mix van horror en komedie vind ik eigenlijk bijna nooit echt leuk. Het één heft het ander een beetje op vind ik. Een ander kan er weer wel van genieten. Dat is een kwestie van persoonlijke smaak.

Wat Cold Fish aan subtiliteit en verfijning ontbeert, maakt hij enigszins goed met een lesje morele corruptie. Echter, hoe absurd en grotesk de film ook wordt (cartooneske personages, vrij extreme gore, nogal theatraal gebruik van muziek), zijn ware gezicht toont hij al vrij in het begin. Die omwenteling is interessant en choquerend, maar de film ontwikkeld daarna nog nauwelijks. Eenmaal gewend geraakt aan de personages en hun psychopathische trekken bleek er nog anderhalf uur film te resteren…

Never a dull moment in deze film, in de afzonderlijke scènes zeer genietbaar; maar als geheel wringt het een beetje.

Een scenario gebaseerd op ware gebeurtenissen - vrij nauwkeurig weergegeven naar ik begrijp - waar Sono dan nog eigen ideeën aan toegevoegd heeft, met name dan de familiale perikelen en de transformatie van Shamoto.

Persoonlijk vind ik dat laatste - voor een speelfilm - eigenlijk interessanter dan het 'documentaire' gedeelte, hoe dankbaar materiaal dat ook is, en hoe goed dat ook wordt ingevuld met de rol van Murata.

Het laatste gedeelte, waarin Sono genoemde ideëen uitspeelt, voelt ook aan als de apotheose, de climax van de film, maar tegelijkertijd als er aan vastgeplakt. Sono slaagt er naar mijn gevoel niet in om de boel tot één geheel te breien; de film lijkt een beetje op twee gedachten te hinken: een verslag van de daden van een psychopathisch monster versus het verhaal van de timide kleinburger die door het lint gaat.

Een iets minder trouw volgen van de 'ware' gebeurtenissen - bijvoorbeeld door de episode met de broer van Yoshida te lozen, de rol van de juridisch adviseur/handlanger te kortwieken of te schrappen, en de politie er buiten te laten - had denk ik een veel strakkere en meer evenwichtige film opgeleverd.

Zei hij eigenwijs.

Redelijke film waarin de eigenaar van een viswinkel bevriend raakt met een eigenaar van een andere viswinkel. Gebaseerd op een waargebeurd en krankzinnig verhaal. De eerste helft is wel het beste met een vreemde toon. Tijdens het tweede gedeelte ontspoort de film op een gewelddadige manier die op zich prima in het verlengde ligt. Echter duurt het geheel te lang en valt het hier en daar in de herhaling.

Vermakelijke zwarte komedie, volledig onvoorspelbaar ook. Ik ging kijken zonder enige voorkennis, behalve dan dat ik van de maker van Strange Circus en Suicide Club geen conventioneel werkje verwachtte. Dat werd het natuurlijk ook niet. Het begint al met de toffe setting: het wereldje van de aquariumvissen. Heb ik geen enkel benul van noch veel interesse in maar ik vond het toch leuk om te zien en raakte zowaar benieuwd naar de prijzen die zoal betaald worden voor zeldzame vissen. Niet dat de film daar verder over gaat maar ik beschouw het als leuke bijvangst.

Fijne acteurs ook. Met name Fukikoshi, vreemd genoeg niet vermeld bij de cast hier op MM, is perfect als geboren verliezer. Hoe hij de mooie Taeko heeft weten te strikken is dan wel weer de vraag, nou ja wat mompelen over sterren doet soms the trick.

Na een vrij rustig begin belandt je als kijker al snel in een rollercoaster van bizarre gebeurtenissen, die allengs bloederiger worden. Het geweld en gehak neemt groteske vormen aan, met name op het eind als Shamoto's stoppen dan eindelijk doorslaan. En dan die wrange eindscène. Toffe visuals gekoppeld aan een sterke soundtrack en de algehele onvoorspelbaarheid maakten dat de tweeënhalf uur omvlogen, en dat terwijl ik best moe was. Lekkere zwarte humor ook, ik moest ten minste af en toe toch wel hardop lachen- bv die ongepaste glimlach van Shamoto aan zijn vrouw als hij zijn zojuist bewusteloos geslagen dochter naar binnen sleept.

ik kom uit een (laten we beleefd blijven en zeggen) klassiek geschoold milieu waarin het bon ton was om te zeggen : ik heb mijn eerste Kubrick beleefd. Jaren later, na Antonioni, Polanski, Bunuel, Truffaut ... ik zou tevreden zijn met elke dag een Kubrick film maar een stemmetje in mijn hoofd roept : verruim uw horizon ! Vermits mijn hedendaagse collega's op MM veel lof zwaaien richting Japanse cinema ben ik benieuwd wat voor vlees in die kuip zit. Ik heb dus mijn eerste Sono achter de kiezen maar ik vond het geen goede film; Daarvoor is het tweede deel te langdradig en repetitief. Maar het eerste deel is best interessant met die langzame opbouw tot aan de eerste scene in het landhuis. Er is iets niet pluis maar je weet niet wat. Het bizarre is hier gedempt en dat is knap. Het tweede deel vond ik minder, veel overbodige stukken (de lesbo scene, alle scenes met de broer van het eerste slachtoffer, het nevenverhaal van de vennoot van Murata). Sono gaat hier ook over the top, het bizarre wordt grotesk en dat vond ik minder geslaagd. Humor zag ik niet, vond het eigenlijk zeer ernstig. De mooie score onderstreepte dit nl een melancholisch piano deuntje, een zekere tristesse die ook in het leven van Shamoto zit. Ik denk dat Sono best wel iets wil zeggen : ik zie er in elk geval een maatschappij kritiek in, monotoon leven, goede ziel die op zijn kop laat zitten tot er iemand hem wakker schud. Daarom is op het einde de terugkeer naar de scene met het avondeten met het gezin inventief en to the point. Sono doet het dus vrij aardig maar het geheel verdrinkt een beetje door te veel te willen vertellen en te veel willen laten zien. Maar ik blijf proberen en wil nog meer zien van Japanse cinema in het algemeen en Sono in het bijzonder. Vooralsnog blijf ik tevreden met elke dag een Kubrick maar wie weet komt daar binnenkort verandering in.