Tsumetai Nettaigyo (2010)

Geniale film.

Het eerste uur is nog behoorlijk binnen de limiet, zo nu en dan wel een zwarte lugubere scene, maar aardig binnen proporties. In het laatste stuk gaan alle remmen los.

Geweldig verhaaltje, geslaagde humor, de perfecte toon. Bovendien ook nog eens ontzettend goed geacteerd, de hoofdrolspeler is echt fantastisch de hele film door, en daarnaast zijn eigenlijk alle personages ontzettend goed. Die psycho vishandelaar is echt een meesterlijk personage, en ook die idiote vrouwen zijn geniaal.

Laat je vooral niet al te veel afschrikken door de speelduur, want tegen het einde is praktisch elke scene fantastisch. Het eerste stuk kent wat slepende momentjes, maar de tweede helft maakt alles dik goed wat mij betreft. Mocht je nog naar een tip zoeken voor het IFFR, dit is er eentje, en dit moet ook wel de hit worden op alle Fantastic filmfestivals in Europa.

4.5*

Vond het de eerste 2 uur geweldig, helaas ontspoorde de film op het einde helemaal, wel met een paar hilarische scenes tot gevolg. Het laatste half uur ging helemaal nergens meer over, toch wel erg genoten en de speelduur was geen probleem.

3,5*

Sono is nu officieel een held. Ik stel Hazard al een tijdje uit omdat ik daar zó veel van verwacht, maar na Strange Circus, het fantastische Love Exposure en deze geweldige film, maakt het weinig meer uit wat er van Hazard terecht komt. Sono is een held.

Cold Fish begint betrekkelijk gemoedelijk, maar je weet eigenlijk meteen dat er iets niet klopt. Er hangt een drukkende spanning zodra Murata in beeld komt en al gauw worden de scheuren in het -op het eerste gezicht doodnormale- gezinnetje zichtbaar. En hóe zwartgallig wil je een film hebben. Sono goes Visitor Q, maar dan met een hoger budget. Net als Love Exposure een geweldig gestoorde film, maar dan érg duister, maar bovenal erg grappig.

4.5*

Komische film waar de nog tamelijk gewoon startende gebeurtenissen langzaam maar zeker steeds verder uit de hand loopt. Als je het begin met einde vergelijkt is de film haast onherkenbaar qua toon. Mijn laatste film dit IFFR en ik hoop dat de programmeurs meewerken de komende jaren want dit soort onzin is erg geschikt om het festival mee te eindigen. Dat wil ik vaker doen.

Dik 3.5*

Wat een figuren die Murata en z'n vriendin
Cold Fish gaat stiekempjes over van drama in absurdisme met een heerlijk laatste halfuur. Heeft een paar gave, lange scenes zoals op de brug en dat is maar goed ook want de aanloop duurt wel erg lang.

Uiteindelijk slaat dat positief om zodra Shamoto steeds dieper in de shit terecht komt. Echt dijenkletsend kan ik het niet noemen, eerder bizar en een paar gitzwarte scenes. Het snijdt ook een paar serieuze (gezins)thema's aan en wat metaforisch gedoe over de aarde en sterren maar dat misstaat als je zo'n afsluiting hebt. Soundtrack en acteerwerk zijn wel constant goed, je zou Shamoto eigenhandig peper in z'n reet willen douwen.

Beangstigend!

Er is ongetwijfeld niemand die zo knap in beeld weet te brengen hoe een gezin langzaam hun ondergang tegemoet gaat als Shion Sono hier. Aanvankelijk zorgt de ontmoeting met de flamboyante, extraverte Murata voor een hoop lol, opluchting en levendigheid, maar al vrij snel vertoont de relatie tussen Murata en het gezin scheuren, die al snel uitgroeien tot barstjes om daarna pas echt te escaleren en qua toonzetting volledig om te slaan. Het omslagpunt waarbij je niet meer gniffelend zit te lachen om die rare, excentrieke Murata is absoluut het moment waarbij hij de vriendin van Shamoto verkracht.

Het eerste uur vond ik dan ook veruit het beste deel van deze film. Erg interessant om zo `n proces te aanschouwen waarbij iedereen ineens niet meer gelijk is ten opzichte van elkaar, maar waar Murata het gezin inmiddels heeft ingepalmd en nu als een maniak over hen probeert te heersen. Het 2de gedeelte van de film is ook zeker goed dankzij een beangstigend goede rol van Murata, z`n vriendin en de zwaar getergde Shamoto, die maar niet van zich af lijkt te willen bijten.

De muziek is ook erg mooi, net zoals de ontknoping. Toch kan ik de broeierige onderhuidse spanningen in Shion Sono `s werk ( vaak in het begin van zijn film ) net wat meer waarderen dan zijn expliciete scenes waarbij er daadwerkelijk bloed wordt vergoten.

Zijn vorige film Love Exposure is nu al een monument en deze film doet slechts een beetje onder voor Love Exposure. Nu al The Godfather onder de Japanse films. Een dikke 4*

Sono is erg goed bezig.

Ook deze film mag er absoluut zijn. Begint redelijk rustig, beetje ala Audition (maar dan net iets minder saai) en ontaard in een waar absurd spektakel.

Sono heeft echt alles tot in de puntjes onder controle. Visueel verzorgd en sterk acteerwerk, de soundtrack is net iets specialer en geeft de film dat extra beetje weirdness mee. Boeiend verhaaltje ook, dat geen helden kent, maar met Murata toch een personage heeft waar je als kijker helemaal weg van kan zijn.

Zo langzaamaan is Sono aan het uitgroeien tot één van de sterktepunten van de Japanse cinema. Ik kijk alvast uit naar z'n volgende films.

4.5* en een uitgebreide review

Beste Sono die ik tot nu toe heb gezien, al lijk ik tegen dezelfde problemen als in zijn andere films aan te lopen, namelijk de mix van drama en humor die bij mij niet helemaal lijkt te werken. Alles wat ik tot nu toe van hem heb gezien gaat compleet over the top, maar het restje serieus in de vorm van psychologische analyses over de personages binnen de films zelf zorgt ervoor dat het voor mijn gevoel uiteindelijk tussen servet en tafellaken valt. Dan toch iets liever een film als Visitor Q of als Shiki-Jitsu aan de andere kant van het spectrum.

Desalniettemin is Sono's werk altijd interessant, en zo ook deze film. Vooral die Murata is een geniaal bedacht en uitgevoerd personage. Heerlijk geflipt, waar wat mij betreft perfect het label "only in Japan" op geplakt kan worden. Draagt in z'n eentje de hele film. Geweldig. Maar toch ook zeker een vermelding voor Fukikoshi, die erg sterk de verschillende persoonlijkheden van Shamoto neerzet.

Audiovisueel vind ik het allemaal net wat mooier afgewerkt dan Love Exposure voor zover ik me kan herinneren. Begin is werkelijk subliem geëdit, waarbij wijze waarop er gemonteerd wordt de ergernis van de vrouw over haar leven alleen maar lijken te versterken. Alleen jammer dat alleen in het begin dit effect aanwezig leek te zijn, en dat verderop de montage niet meer dit extra's kon brengen, hoewel nog steeds prima in orde. Het geluid is ook erg sterk, vooral de trommelroffels klonken erg bedrukkend. Het enige dat ik echt misplaatst vond, was het stukje uit het derde deel van de eerste symfonie van Mahler (het Vader Jacob melodietje in mineur). Erg gaaf stuk, het beeldt ook echt een dodenmars uit, maar ik heb er toch andere gevoelens bij dan degenen die ik krijg bij het zien van een film waarin allerlei mensen tot vissenvoer worden verwerkt.

Ook al vond ik Cold Fish Sono wat beter dan Love Exposure, ook deze krijgt 4* van mij. Ik verwacht ook niet dat ik bij een herziening op hoger uit ga komen, maar ik ben wel benieuwd naar zijn nieuwste.

Misschien weet je het niet, maar deze film is gebaseerd op het ware verhaal van de Saitama Dog Lovers serial killings.

Zelf kon ik de film eerst niet zo waarderen. Ik vond het ook tè ongeloofwaardig en de personages (zeker Murata) irritant. De extra's op mijn dvd deden deze film voor mij tòch naar een voldoende opschroeven, omdat volgens misdaadjournalist Jake Adelstein Murata juist zo akelig en ontzettend goed geportretteerd is in vergelijking met de echte moordenaar in real life. De meeste handelingen wat betreft het laten verdwijnen van de lijken en de grapjes die Murata en zijn vrouw daarover maken zijn ook accuraat.

Meestal laat ik me niet zo door achtergrond informatie overhalen, maar nu wel omdat deze mijn voornaamste bezwaren tegen de film ontkrachten!

Zeer positief aan de film vond ik toch de treffende muziek. Daarnaast het acteren van zowel Mitsuru Fukikoshi als Denden (Murata) prima.

Na het uitstekende "Love Exposure" was ik zeer nieuwsgierig geworden naar deze film. Hoewel ik vooral het laatste uur geboeid heb zitten kijken naar deze absurde film met een volslagen "over de top" einde liet deze film mij toch wel enigszins met een teleurgesteld gevoel achter. Ik verkies toch het feel-good gehalte en het komische van "Love Exposure" toch ver boven het extreem gore van deze volledig doorgeslagen "slagers" film, waarbij voor Maruta's vrouw Aiko opviel, misschien wel een van de meeste perverse vrouwen uit de geschiedenis van de cinema. Slecht is deze film daarentegen zeker niet, had best wel aardige komische momenten maar sterk overdreven vond ik het allemaal wel. Maar ja, dat laatste schijnt nu eenmaal het kenmerk te zijn van Sono, die met Suicide Circle en vooral Strange Circus ook al zulke maffe films maakte. Wat dat betreft is het voor mij zeer genietbare "Love Expensure" nog zijn meest toegankelijke en voor mij tot nu toe verreweg zijn beste film.

3,5*

Tja, niet moeilijk te begrijpen waarom deze film hier op de site nogal goed ontvangen wordt.

Ben zelf niet bepaald een Japanse filmkenner, maar wat mijn weinige ervaring betreft lijkt deze film een beetje op het mooie stijlvolle en rustige visuele werk van Kitano incl muziek gemixt met de bizarre inhoud van een Miiike.

In feite gaat de film over een groepje psychopaten dat een hoop rare dingen doet, zoals je kunt verwachten. Maar het hele overdreven gore geweld plus rare seksuele toespelingen gaan me op een gegeven moment wat vervelen. Niet onaardig verder.

Wat een vervelende, vermoeiende film zeg.. Karakters zijn stomvervelend en geen een kon enige sympathie opwekken en de 'slechterik' Murata is eerder irritant dan echt indrukwekkend. Alles is ontzettend over the top (net als het teleurstellende Love Exposure) en ook al is het volgens meeste mensen een komedie heb ik alleen een paar keer geforceerd zitten te grinniken omdat ik niet zeker wist of dit nou een komedie of thriller moest voorstellen.

Behoorlijk idioot en Shion Sono is denk ik na het kijken van zijn 2e film niet echt een regisseur voor me.

GE-NI-ALE film!!!

Van Sono heb ik al hiervoor wat werkjes gezien wat ik nog vrij wisselend vond. Zo viel Suicide Club voor mij enorm tegen, Hazard was weer een vette gestoorde gangsterfilm van hem, en Hair Exte was een vrij aardige, maar niet voltreffelijke parodie op de Aziatische horror in het algemeen. Met Cold Fish zet hij dan inene weer een parel van een film neer dat weer heerlijk op zijn Japans gestoord is, met een maatschappelijke oogwenk. Wat een zelfhaat hebben die Jappen toch ook. Sono bewijst hiermee dat hij nu wel in het rijtje van Takashi Miike kan aansluiten.

De film is gewoon vanaf het begin tot het eind een heerlijke, zwaar gestoorde, absurd komische tafereel. De opening is al hillarisch, met dat onverschillige gezinsleven van Shamoto, een een of andere uitgerangeerde vishandelaar die maar weinig succes heeft en maar op losse schroeven leeft met zijn nieuwe vriendin Takao, die bijna even oud is als zijn dochter Mitsuko. Mitsuko en Takao kunnen mekaars koppen wel inslaan dus het is bijna altijd een hok vol herrie. Mitsuko word op een dag opgepakt voor zakkenrollen in een aquariumwinkel en komt zo oog in oog met de eigenaar Murata, die de boel tussen Mitsuko en de politie bemiddeld. En Murata.... ik heb er gewoon bijna geen woorden voor, wat een geweldige, geschifte personage was dat, met een heel raar gevoel voor humor. Maar er is voor de Shamoto iewat hoop want zijn dochter mag voor hem werken. Alleen of het nou ook wel een echte correcte baas is... Naderhand beginnen de 2 zelfs een relatie, wat het begin is van een absurdische en vrij schokkende achtbaanrit.

Want Murata is inderdaad nog wel even gekker dan wij als kijker zouden denken en weet wel op een hele eigenaardige wijze raad met oplichters of zwendelaars waar zijn bedrijf nog wel eens te maken mee heeft. En hier komen we dus bij de afdeling horror terecht. Murata snijd de oplichters in stukjes en laat ze verdwijnen, en dochterlief doet erg gewild mee. En het leuke van dit alles is dat het in deze film niet persee gaat over een beetje mensen in stukjes snijden, maar meer het psychologische ervan, wat ik ook altijd graag zie. Shamoto moet machteloos toezien hoe zijn dochter ijverig met de slagersproductie van Murata instemd en moet ook helpen de viezigheid op te ruimen, volledig geshockt doet hij dat dan ook maar. Ook het feit om te zien dat zijn dochter is gemanipuleerd tot een zwaargestoorde masochistische slachter is zo intens neergezet, en ik moest gelijk aan desbetreffende masochistische vrouwen uit Ichi The Killer denken, en ondertussen hebben we dat ook allemaal te danken aan Murata. Uiteindelijk stijgt het bij Shamoto ook de pan uit en veranderd hij ook langzaam maar zeker in zo'n iemand. Maar dan met wraak. Geweldig durf ik nou niet te zeggen, maar het is hier wel zo lekker over de top gedaan. Typisch Japans.

Gewoon geen woorden voor: Wat een heerlijk, gestoorde, bizarre film waarbij we de fijne elementjes (die Miike ook regelmatig gebruikt) gewoon weer opgepoetst tegenkomen. In iedergeval zal je deze ongetwijveld bekijken met een fiere glimlach op je gezicht. De film duurt ook nog 144 minuten. In het begin zou je denken: is zo'n lange speelduur wel nodig, maar die 144 minuten gaan toch sneller bij dan je zou denken. De rustige sfeer ademt ook weer de ouderwetse elementen voor een Japanse film (bv van Kitano), kwa montage en soundtrack.

In iedergeval: Vergeet Saw of de andere martel/kannibalisme/slacht horror maar eventjes en ga deze maar eens bekijken, je zult er denk geen spijt van krijgen.

5,0*

Lekkere leipe film van Japanse bodem....het kan allemaal niet gek genoeg bij de japanners dat is wel duidelijk.
Ik heb er van genoten....ik vind de Zuid-Koreaanse films kwa bruutheid geweldig....maar deze Japanse film past ook wel een dat rijtje thuis...
Echt vet om te zien hoe Shamoto op een gegeven moment helemaal flipt en zelf het heft in eigen handen neemt...heerlijk
Jaaa dikke aanrader en zeker voor de mensen die wel van een pittig asian filmpie willen genieten.

Een goede Sono weer.

Maar evenals Strange Circus laat ook deze film een wrange nasmaak achter. In visueel opzicht is de film weer verzorgd, het muziekgebruik is weer sterk, het verhaal is zeer boeiend en Murata is een zeer sterk personage, waardoor de film makkelijk aan de 3.5* raakt. Maar vanaf het moment dat Murata sterft werd de film voor mij wel meteen een stuk minder. Dat Shamoto helemaal doorslaat is zeker niet ongeloofwaardig (wie zou niet breken door alle dingen die hij meemaakt?), maar ik hou er gewoon niet van om zulke dingen te zien. En hetzelfde geldt voor de seksuele escapades in de film: zulke dingen hoef ik simpelweg niet te zien. En de laatste scène vond ik zelfs regelrecht naar. Om zulke ongevoeligheid voor lijden kan ik echt niet lachen.

De eerste twee uur van de film zijn kortom erg sterk, niet in het minst door de sterke personages en het boeiende plot, maar daarna gaat de film te zeer over the top. Wel 3.5* dus, maar met een nare bijsmaak.

Love Exposure was al een film die me goed beviel, maar deze Cold Fish is nog beter. Sono is een moderne Japanse regisseur, die me erg lijkt te bevallen en doet op sommige momenten erg aan Kitano denken, al maakt hij het hier nog een stukje gekker.

Het begint allemaal vrij normaal, met een op papier best aardig verhaal. Het sfeertje is sterk en af en toe zit er echt leuke, soms ook zwarte humor, tussendoor verweven. Het acteerwerk is prima en de hoofdrolspeler is iemand voor wie ik toch al snel de nodige sympathie kreeg. Sowieso zit het op gebied van personages wel goed. De een is nog gekker dan de ander, maar ieder draagt op zijn of haar manier wel iets nuttigs bij aan het geheel.

Richting het einde gaat Sono dan echt goed los. Ik kon het goed hebben en vond het ook hier wel komisch, hoe sommige zaken afliepen. Cold Fish is trouwens ook de perfecte titel hier. Sono is wel een regisseur waar ik meer van wil zien en dat ook zeker ga doen. Op zijn tijd houd ik namelijk wel van dit soort maffe films.

4,0*

Never a dull moment in deze film, in de afzonderlijke scènes zeer genietbaar; maar als geheel wringt het een beetje.

Een scenario gebaseerd op ware gebeurtenissen - vrij nauwkeurig weergegeven naar ik begrijp - waar Sono dan nog eigen ideeën aan toegevoegd heeft, met name dan de familiale perikelen en de transformatie van Shamoto.

Persoonlijk vind ik dat laatste - voor een speelfilm - eigenlijk interessanter dan het 'documentaire' gedeelte, hoe dankbaar materiaal dat ook is, en hoe goed dat ook wordt ingevuld met de rol van Murata.

Het laatste gedeelte, waarin Sono genoemde ideëen uitspeelt, voelt ook aan als de apotheose, de climax van de film, maar tegelijkertijd als er aan vastgeplakt. Sono slaagt er naar mijn gevoel niet in om de boel tot één geheel te breien; de film lijkt een beetje op twee gedachten te hinken: een verslag van de daden van een psychopathisch monster versus het verhaal van de timide kleinburger die door het lint gaat.

Een iets minder trouw volgen van de 'ware' gebeurtenissen - bijvoorbeeld door de episode met de broer van Yoshida te lozen, de rol van de juridisch adviseur/handlanger te kortwieken of te schrappen, en de politie er buiten te laten - had denk ik een veel strakkere en meer evenwichtige film opgeleverd.

Zei hij eigenwijs.

Redelijke film waarin de eigenaar van een viswinkel bevriend raakt met een eigenaar van een andere viswinkel. Gebaseerd op een waargebeurd en krankzinnig verhaal. De eerste helft is wel het beste met een vreemde toon. Tijdens het tweede gedeelte ontspoort de film op een gewelddadige manier die op zich prima in het verlengde ligt. Echter duurt het geheel te lang en valt het hier en daar in de herhaling.

Vermakelijke zwarte komedie, volledig onvoorspelbaar ook. Ik ging kijken zonder enige voorkennis, behalve dan dat ik van de maker van Strange Circus en Suicide Club geen conventioneel werkje verwachtte. Dat werd het natuurlijk ook niet. Het begint al met de toffe setting: het wereldje van de aquariumvissen. Heb ik geen enkel benul van noch veel interesse in maar ik vond het toch leuk om te zien en raakte zowaar benieuwd naar de prijzen die zoal betaald worden voor zeldzame vissen. Niet dat de film daar verder over gaat maar ik beschouw het als leuke bijvangst.

Fijne acteurs ook. Met name Fukikoshi, vreemd genoeg niet vermeld bij de cast hier op MM, is perfect als geboren verliezer. Hoe hij de mooie Taeko heeft weten te strikken is dan wel weer de vraag, nou ja wat mompelen over sterren doet soms the trick.

Na een vrij rustig begin belandt je als kijker al snel in een rollercoaster van bizarre gebeurtenissen, die allengs bloederiger worden. Het geweld en gehak neemt groteske vormen aan, met name op het eind als Shamoto's stoppen dan eindelijk doorslaan. En dan die wrange eindscène. Toffe visuals gekoppeld aan een sterke soundtrack en de algehele onvoorspelbaarheid maakten dat de tweeënhalf uur omvlogen, en dat terwijl ik best moe was. Lekkere zwarte humor ook, ik moest ten minste af en toe toch wel hardop lachen- bv die ongepaste glimlach van Shamoto aan zijn vrouw als hij zijn zojuist bewusteloos geslagen dochter naar binnen sleept.

Het duurt even voor de film loskomt, maar uiteindelijk beviel ook deze Sono me behoorlijk. Sterker nog, misschien is het wel mijn favoriet, aangezien Sono me vaak boeit maar ook zelden echt overtuigt. Ook in deze film zwalkt Sono door verschillende genres heen, en ditmaal (ondanks dat het zeker geen standaardfilmpje is) zonder al te excessieve uitbundigheden. Al komt hier ook genoeg extremiteit bij kijken, van de joviale Murata die ook een hele donkere kant blijkt te hebben, als seriemoordende maffioso, verkrachter en overtuigend alfamannetje. Maar ook zijn vrouw, en later de goedzakkige burgerman Shamoto die later zelf ook ontspoort en met harde hand zijn gezin weer in het gareel ramt kunnen er wat van. Een hoop bloed, moord, geweld, seks, ook in allerlei combinaties, maar ook met zeker in de eerste helft best wat zwarte komedie. Het had, zoals vaker bij Sono, wel iets korter gemogen, maar alsnog was dit een uitstekend geacteerde en gefilmde inkijk in het leven van eerst een ontspoorde moordenaar en alle gewelddadige taferelen die daarbij komen kijken, en daarna doen we het nog eens dunnetjes over met de postal gaande Shamoto. Sono heeft z'n krediet bij mij weer een beetje opgeschroefd.

Subliem Japanse film, die me werkelijk zo meesleurde in het ganse gebeuren, dat ik ook vol verbazing en bewondering doorheen de film heen ging. De cast was tevens van hoogstaand niveau. Dikke 9/10.

Goed Japanse film over zogezegd een waar gebeurd verhaal, maar daar geloof ik niet veel van. Zo dom kunnen politiemensen echt niet zijn. Het was wel een drukke lawaaierige film, maar toch best te doen. Soms kunnen lachen....