Tsumetai Nettaigyo (2010)

Trailer van de nieuwe Sion Sono!

Ben benieuwd! Sono is na Hazard wel één van m'n favo regisseurs geworden, nog geen enkele teleurstelling. En ook nog eens Nishimura bij de make-up department !!

Geniale film.

Het eerste uur is nog behoorlijk binnen de limiet, zo nu en dan wel een zwarte lugubere scene, maar aardig binnen proporties. In het laatste stuk gaan alle remmen los.

Geweldig verhaaltje, geslaagde humor, de perfecte toon. Bovendien ook nog eens ontzettend goed geacteerd, de hoofdrolspeler is echt fantastisch de hele film door, en daarnaast zijn eigenlijk alle personages ontzettend goed. Die psycho vishandelaar is echt een meesterlijk personage, en ook die idiote vrouwen zijn geniaal.

Laat je vooral niet al te veel afschrikken door de speelduur, want tegen het einde is praktisch elke scene fantastisch. Het eerste stuk kent wat slepende momentjes, maar de tweede helft maakt alles dik goed wat mij betreft. Mocht je nog naar een tip zoeken voor het IFFR, dit is er eentje, en dit moet ook wel de hit worden op alle Fantastic filmfestivals in Europa.

4.5*

Vond het de eerste 2 uur geweldig, helaas ontspoorde de film op het einde helemaal, wel met een paar hilarische scenes tot gevolg. Het laatste half uur ging helemaal nergens meer over, toch wel erg genoten en de speelduur was geen probleem.

3,5*

Komt deze eigenlijk nog in de bios?

Frustrerend dat deze film vrijdag op het IFFR werd afgelast wegens geluidsproblemen. Was hier heel nieuwsgierig naar!!

Ja ik zat ook in die zaal, de incompetentie bij de medewerkers dit jaar is dit jaar wel erg groot. Meerdere films die na een paar minuten stop gezet worden omdat het geluid het niet doet. Ook een aantal films die teveel naar links of naar recht geprojecteerd worden... Erg vervelend.

prima film, gezien op iffr op zaterdag..

wel irritant dat de halve zaal verschrikkelijke scenes kennelijk hilarisch vonden...

Je kan ook moeilijk ontkennen dat er een zwartkomische laag in de film zit, dan moeten er wel eens mensen lachen ja.

Sono is nu officieel een held. Ik stel Hazard al een tijdje uit omdat ik daar zó veel van verwacht, maar na Strange Circus, het fantastische Love Exposure en deze geweldige film, maakt het weinig meer uit wat er van Hazard terecht komt. Sono is een held.

Cold Fish begint betrekkelijk gemoedelijk, maar je weet eigenlijk meteen dat er iets niet klopt. Er hangt een drukkende spanning zodra Murata in beeld komt en al gauw worden de scheuren in het -op het eerste gezicht doodnormale- gezinnetje zichtbaar. En hóe zwartgallig wil je een film hebben. Sono goes Visitor Q, maar dan met een hoger budget. Net als Love Exposure een geweldig gestoorde film, maar dan érg duister, maar bovenal erg grappig.

4.5*

Geinige film over de ontrafeling van het Japanse gezin. Acteurs doen het met volle overgave en het kijkt op zich prima weg. Al snap ik niet waarom het niet een half uur korter kan, had de film veel meer impact gehad. Nu duurt het erg lang voordat we aan het over the top gebeuren toe komen. En eigenlijk valt het allemaal wel mee, zo gaat het er in Vistor Q allemaal veel bizarder aan toe.

Niet te min, erg vermakelijk filmpje.

Kleine 4*

Komische film waar de nog tamelijk gewoon startende gebeurtenissen langzaam maar zeker steeds verder uit de hand loopt. Als je het begin met einde vergelijkt is de film haast onherkenbaar qua toon. Mijn laatste film dit IFFR en ik hoop dat de programmeurs meewerken de komende jaren want dit soort onzin is erg geschikt om het festival mee te eindigen. Dat wil ik vaker doen.

Dik 3.5*

2 DVD -PAL versie

verkrijgbaar via amazon (uk) link

Disc Features

----------------

# Exclusive interview on the 'Saitama Dog Lovers Serial Murders', the inspiration behind the films.

# 2 Exclusive interviews with 'Cold Fish' scriptwriter Yoshiki Takahashi.

# Theatrical trailer.

# Trailers of other Third Window releases.

of check alternatieve kanalen

Fcked up film van Sion. Ik wordt zelfs een beetje bang voor die man en zijn crew. Gewoon bizar.

mee eens. Ik heb nog geen slechte film van de man gezien en deze is ook geweldig maar jesus.. ik begin serieus te geloven dat er wat mis met hem is.

Zieke shit waar hij elke keer mee op de proppen komt.

Wat een figuren die Murata en z'n vriendin
Cold Fish gaat stiekempjes over van drama in absurdisme met een heerlijk laatste halfuur. Heeft een paar gave, lange scenes zoals op de brug en dat is maar goed ook want de aanloop duurt wel erg lang.

Uiteindelijk slaat dat positief om zodra Shamoto steeds dieper in de shit terecht komt. Echt dijenkletsend kan ik het niet noemen, eerder bizar en een paar gitzwarte scenes. Het snijdt ook een paar serieuze (gezins)thema's aan en wat metaforisch gedoe over de aarde en sterren maar dat misstaat als je zo'n afsluiting hebt. Soundtrack en acteerwerk zijn wel constant goed, je zou Shamoto eigenhandig peper in z'n reet willen douwen.

Beangstigend!

Er is ongetwijfeld niemand die zo knap in beeld weet te brengen hoe een gezin langzaam hun ondergang tegemoet gaat als Shion Sono hier. Aanvankelijk zorgt de ontmoeting met de flamboyante, extraverte Murata voor een hoop lol, opluchting en levendigheid, maar al vrij snel vertoont de relatie tussen Murata en het gezin scheuren, die al snel uitgroeien tot barstjes om daarna pas echt te escaleren en qua toonzetting volledig om te slaan. Het omslagpunt waarbij je niet meer gniffelend zit te lachen om die rare, excentrieke Murata is absoluut het moment waarbij hij de vriendin van Shamoto verkracht.

Het eerste uur vond ik dan ook veruit het beste deel van deze film. Erg interessant om zo `n proces te aanschouwen waarbij iedereen ineens niet meer gelijk is ten opzichte van elkaar, maar waar Murata het gezin inmiddels heeft ingepalmd en nu als een maniak over hen probeert te heersen. Het 2de gedeelte van de film is ook zeker goed dankzij een beangstigend goede rol van Murata, z`n vriendin en de zwaar getergde Shamoto, die maar niet van zich af lijkt te willen bijten.

De muziek is ook erg mooi, net zoals de ontknoping. Toch kan ik de broeierige onderhuidse spanningen in Shion Sono `s werk ( vaak in het begin van zijn film ) net wat meer waarderen dan zijn expliciete scenes waarbij er daadwerkelijk bloed wordt vergoten.

Zijn vorige film Love Exposure is nu al een monument en deze film doet slechts een beetje onder voor Love Exposure. Nu al The Godfather onder de Japanse films. Een dikke 4*

Sono is erg goed bezig.

Ook deze film mag er absoluut zijn. Begint redelijk rustig, beetje ala Audition (maar dan net iets minder saai) en ontaard in een waar absurd spektakel.

Sono heeft echt alles tot in de puntjes onder controle. Visueel verzorgd en sterk acteerwerk, de soundtrack is net iets specialer en geeft de film dat extra beetje weirdness mee. Boeiend verhaaltje ook, dat geen helden kent, maar met Murata toch een personage heeft waar je als kijker helemaal weg van kan zijn.

Zo langzaamaan is Sono aan het uitgroeien tot één van de sterktepunten van de Japanse cinema. Ik kijk alvast uit naar z'n volgende films.

4.5* en een uitgebreide review

Voor Sono/ Cold Fish fans is dit weekend Camera Japan, Lantarenvenster Rotterdam een aanrader, Sono's film Guilty of Romance is daar te zien! Ben benieuwd of het Cold Fish zal overtreffen. Cold Fish: goed verhaal, zieke (japanse) humor, spannend, erg goed.

Beste Sono die ik tot nu toe heb gezien, al lijk ik tegen dezelfde problemen als in zijn andere films aan te lopen, namelijk de mix van drama en humor die bij mij niet helemaal lijkt te werken. Alles wat ik tot nu toe van hem heb gezien gaat compleet over the top, maar het restje serieus in de vorm van psychologische analyses over de personages binnen de films zelf zorgt ervoor dat het voor mijn gevoel uiteindelijk tussen servet en tafellaken valt. Dan toch iets liever een film als Visitor Q of als Shiki-Jitsu aan de andere kant van het spectrum.

Desalniettemin is Sono's werk altijd interessant, en zo ook deze film. Vooral die Murata is een geniaal bedacht en uitgevoerd personage. Heerlijk geflipt, waar wat mij betreft perfect het label "only in Japan" op geplakt kan worden. Draagt in z'n eentje de hele film. Geweldig. Maar toch ook zeker een vermelding voor Fukikoshi, die erg sterk de verschillende persoonlijkheden van Shamoto neerzet.

Audiovisueel vind ik het allemaal net wat mooier afgewerkt dan Love Exposure voor zover ik me kan herinneren. Begin is werkelijk subliem geëdit, waarbij wijze waarop er gemonteerd wordt de ergernis van de vrouw over haar leven alleen maar lijken te versterken. Alleen jammer dat alleen in het begin dit effect aanwezig leek te zijn, en dat verderop de montage niet meer dit extra's kon brengen, hoewel nog steeds prima in orde. Het geluid is ook erg sterk, vooral de trommelroffels klonken erg bedrukkend. Het enige dat ik echt misplaatst vond, was het stukje uit het derde deel van de eerste symfonie van Mahler (het Vader Jacob melodietje in mineur). Erg gaaf stuk, het beeldt ook echt een dodenmars uit, maar ik heb er toch andere gevoelens bij dan degenen die ik krijg bij het zien van een film waarin allerlei mensen tot vissenvoer worden verwerkt.

Ook al vond ik Cold Fish Sono wat beter dan Love Exposure, ook deze krijgt 4* van mij. Ik verwacht ook niet dat ik bij een herziening op hoger uit ga komen, maar ik ben wel benieuwd naar zijn nieuwste.

Ik lees hier dat een paar mensen deze film komisch vond (zo nu en dan).

Ik schaal het meer in als een verontrustende film. Op het laatst had ik echt geen zin meer om te kijken, zo erg sloeg het door. Geen fijne film voor op de zondagmiddag ofzo.

Ik hield er in ieder geval een naar gevoel aan over. Ik heb gewoon naar een stel psychopaten gekeken. Nergens enige humor te bekennen en al helemaal geen fijne trekjes. Maar dan van ook geen enkel karakter in deze film.

Onsympathieke film. Desondanks gaat de film in snelle vaart aan je voorbij.

Wat mij ook erg stoorde is, dat het op veel fronten ongeloofwaardig overkomt. De personages hebben een vrij extreem gedrag. Je kunt je er nauwelijks in verplaatsen. Althans, dat hóóp ik niet!

**1/2

Al heb ik respect voor je mening... Je hoeft een film ook niet (net) zó serieus te nemen als bv. het nieuws. Nb. ook "het nieuws" zou ik niet te serieus nemen trouwens: ook in het nieuws wordt zo nu en dan de werkelijkheid vertroebeld of uitvergroot, meen ik. Dat je het misschien wat te serieus neemt, leid ik af uit de opmerking dat de personages "vrij extreem gedrag" hebben...en... "Je kunt je er nauwelijks in verplaatsen".

Als je de film "inschaalt" als een verontrustende film doe je dat waarschijnlijk voor heel Sono's oeuvre en ook voor het "genre" Japanse thrillers, maar ook voor een niet Japanse film als "Martyrs". Het ongeloofwaardige bij dit soort films maakt het juist komisch!

Martyrs is dan weer een raar voorbeeld, totaal niet vergelijkbaar met de (zwarte) humor van Sono.

Ik zag er totaal geen humor in. Ik zag alleen maar mensen handelingen verrichten die niet dicht bij mijn denkwijze in de buurt komen. Het werkte dan blijkbaar niet voor mij.

ja das waar niet vergelijkbaar als genre/ film, toch -meen ik- geen raar voorbeeld: ....ik lees dat de Knip "extreem geweld" nl. "verontrustend" vindt..dat komt in beide films voor niet waar?

Ge-wel-di-ge film!

Dat is mijn conclusie naar het zien van Cold Fish. Een aantal maanden geleden heb ik Strange Circus en Suicide Cirkel gezien van Sono en die waren ook al erg goed bevallen, 4,5* en 4,0*. Ik had totaal geen beeld van wat deze film zou inhouden dus ben na afloop ook enorm verrast. Cold Fish heeft alles! Te beginnen met de knotsgekke humor, hoe fout het ook is, die mij erg is bevallen. Daarnaast is het visuele aspect ook erg mooi, alles is tot in de puntjes verzorgd. Daar hoort ook het acteerwerk bij wat door iedereen erg goed wordt neergezet! Dikke pluim! Voor nu 4,5* !!

Misschien weet je het niet, maar deze film is gebaseerd op het ware verhaal van de Saitama Dog Lovers serial killings.

Zelf kon ik de film eerst niet zo waarderen. Ik vond het ook tè ongeloofwaardig en de personages (zeker Murata) irritant. De extra's op mijn dvd deden deze film voor mij tòch naar een voldoende opschroeven, omdat volgens misdaadjournalist Jake Adelstein Murata juist zo akelig en ontzettend goed geportretteerd is in vergelijking met de echte moordenaar in real life. De meeste handelingen wat betreft het laten verdwijnen van de lijken en de grapjes die Murata en zijn vrouw daarover maken zijn ook accuraat.

Meestal laat ik me niet zo door achtergrond informatie overhalen, maar nu wel omdat deze mijn voornaamste bezwaren tegen de film ontkrachten!

Zeer positief aan de film vond ik toch de treffende muziek. Daarnaast het acteren van zowel Mitsuru Fukikoshi als Denden (Murata) prima.

@Baggerman: goed om te weten die achtergrond info.

Al is het gebaseerd op een "waar gebeurd verhaal"...nog steeds vind ik dat overdrevene/ ongeloofwaardige ook komisch aan doen. Dat irritante.. ik slik het wel van die Jappen.. Niet zelden wordt het irritant; zo zou je de "lachscenes" uit deze en de laatste Sono film ook uiterst irritant kunnen vinden..

Het is duidelijk de bedoeling dat het komisch aandoet, het is gewoon een komedie. Waar gebeurd of niet. Dat is even aardig, maar meer dan 2 uur, ppff. De zieke aspecten doen het goed als ik zo de commentaren lees. Muziek geeft wel aardige tegenstellingen, het is weer eens wat anders, de vaart zit er aardig in, het over the top zijn werkt maar even voor mij. De eendimensionale rol en geschreeuw van Maruta is dood vermoeiend.

Na het uitstekende "Love Exposure" was ik zeer nieuwsgierig geworden naar deze film. Hoewel ik vooral het laatste uur geboeid heb zitten kijken naar deze absurde film met een volslagen "over de top" einde liet deze film mij toch wel enigszins met een teleurgesteld gevoel achter. Ik verkies toch het feel-good gehalte en het komische van "Love Exposure" toch ver boven het extreem gore van deze volledig doorgeslagen "slagers" film, waarbij voor Maruta's vrouw Aiko opviel, misschien wel een van de meeste perverse vrouwen uit de geschiedenis van de cinema. Slecht is deze film daarentegen zeker niet, had best wel aardige komische momenten maar sterk overdreven vond ik het allemaal wel. Maar ja, dat laatste schijnt nu eenmaal het kenmerk te zijn van Sono, die met Suicide Circle en vooral Strange Circus ook al zulke maffe films maakte. Wat dat betreft is het voor mij zeer genietbare "Love Expensure" nog zijn meest toegankelijke en voor mij tot nu toe verreweg zijn beste film.

3,5*