Little Man Tate (1991)

Aardig drama met een prima spelende Jodie Foster en Adam Hann-Byrd. Het verhaal is best goed en de film duurt niet te lang waardoor hij boeiend blijft.

Deze film heeft me wel ontroerd. Af en toe is het wat langdradig maar toch bleef het me wel treffen. Schiitterende rol neergezet door Foster maar ook het jongetje zette echt een hele indrukwekkende rol neer. Zelfs de "dramatische" scène's kwamen heel overtuigend over terwijl dat bij een kind toch vaak wat moeilijker is. Mooi om te zien hoe ze voor de rechten van haar zoontje vecht.

Het regiedebuut van Jodie Foster behandelt een onderwerp waar de actrice affiniteit mee claimt te hebben: hoogbegaafdheid. Toch is 'Little Man Tate' alles behalve bovengemiddeld. Deze naar tv-film neigende uitwerking is op geen enkel moment slecht te noemen, maar steekt er toch ook nergens boven uit. Goed, maar niet speciaal. En dat zal ook zo in haar volgende film (Home for the Holidays, The Beaver en Money Monster) zo blijven.

Little man Tate is het regiedebuut van Jodie Foster. Geen onaardig drama dat redelijk wegkeek, maar er echt uitspringen deed het niet. Dede is een alleenstaande moeder en heeft het financieel niet makkelijk. Ze staat in voor de opvoeding van haar hoogbegaafde zoon Fred. Sociaal minder vaardig veroorzaakt diverse conflicten met leeftijdsgenoten waardoor Fred weinig tot geen vrienden heeft. Het enige waarop hij kan terugvallen is zijn intelligentie waarmee hij de wereld verbaast. Hij komt in een wereld terecht van universiteiten en onderzoekscentra waarmee hij zijn kennis kan meten/delen met andere hoogbegaafden. Hij voelt zich goed, maar komt uiteindelijk tot de conclusie dat het leven meer is dan intelligentie.

Adam Hann-Byrd doet het goed als kleine jongen al blijft de film vrij oppervlakkig zonder echte hoogtepunten te kennen. Zwaktes zijn er ook niet echt, maar de film is er eentje uit dertien in een dozijn waardoor ik vrees dat ik hem binnen een paar maand al vergeten zal zijn. Niet slecht, maar een beetje een grijze middenmoot.

Dit drama over een hoogbegaafde jongen die het liefst een gewone jongen zou zijn miste wel wat. Het is een beetje wat anderen zeggen: aardig maar het blinkt nergens uit; de echt goede scènes zijn op één hand te tellen helaas. De kleine Tate leek een beetje een anemische sufferd. Ook met Foster als de moeder bleef ik op mijn honger. Er kwam dan nog een onnodige scène in met een jongetje die bijna verdronk . Het kijkt makkelijk weg maar echt veel heeft de film niet te vertellen over het onderwerp dat het aansnijdt.

Gisteravond na het sporten even de keuze voor een niet al te lange film en daarbij viel de keuze op deze Little man Tate wat opzich een bekende titel is en geloof ik wel eens als opmerking gebruikt wordt in een film of serie voor een intelligent iemand, maar verder kende ik de film niet. En zoals al veel gebruikers reeds hebben gezegd is het zeker niet slecht maar ontbeert het ook meerwaarde.

Kleine man Tate dus, die op jonge leeftijd op een hoog IQ betrapt wordt en laat dat nu niet perse een pretje zijn om niet een normaal kind te kunnen zijn. Herkenbaar voor mij? Uhm, ja best wel omdat ik ook altijd het buitenbeentje was, gepest werd, en niet de gemakkelijkste moeder had in combinatie met een gezin waar ook nog het nodige aan mankeerde qua gebrek aan harmonie tussen gezinsleden. Het is vooral het beeld van eenzaamheid en onbegrip dat mij regelmatig beklijfd, iets dat zich vervolgd in touwtrekkerij en het invullen door volwassenen wat goed is voor de kleine jongen die zich als snel in de grote mensenwereld terugvind. Past dit qua denkniveau? Ja, maar is het goed voor de jongen? Nee.

Andermaal doet het aan mezelf denken waar ik de laatste tijd bij de gemiddelde lego bouwset of GIJOE collectie terugdenk aan mijn eigen jeugd en me er op betrapt dat ik het graag nog eens over zou doen maar dan zonder al die zorgen en problemen, dat ik zou kunnen genieten van de onbezorgdheid des levens, iets dat kleine man Tate ook nodig heeft. Want het is toch maar een raar wereldje waar hij in beland met dat maffe wijf van een Grierson die het wellicht allemaal goed bedoeld maar niet beseft dat ze het allemaal vanuit haar optiek invult. Grappig en sympathiek is daarnaast de kortstondige band van de kleine jongen met loud mouth Harry die hem uiteindelijk ook weer laat stikken. Hier of daar, dom of slim, kleine man Tate blijft eenzaam en onbegrepen.

De oplossing is al even mierzoet als cliché en vanzelfsprekend, aandoenlijk is op zijn minst hoe het ongeluk van hem afdruipt tijdens de tv optredens en hij de telefoon zit te slopen waarop moeder Dede opduikt om het enige juist te doen en dat is een poging ervoor te zorgen dat het kind weer kind kan zijn. En opzich is dat een prima boodschap, wordt er redelijk geacteerd is Foster ook eens een keer minder irritant dan anders, en is het opzich een eerlijk regiedebuut waarin het onderwerp hoogbegaafdheid in die zin wordt behandeld waar ze zo gezegd zelf ook ervaring mee heeft. Maar zoals reeds gezegd wordt het nergens bovengemiddeld of echt bijzonder, daarom een voldoende maar ook niet meer dan dat.