Little Man Tate (1991)

Aardig drama met een prima spelende Jodie Foster en Adam Hann-Byrd. Het verhaal is best goed en de film duurt niet te lang waardoor hij boeiend blijft.

Deze film heeft me wel ontroerd. Af en toe is het wat langdradig maar toch bleef het me wel treffen. Schiitterende rol neergezet door Foster maar ook het jongetje zette echt een hele indrukwekkende rol neer. Zelfs de "dramatische" scène's kwamen heel overtuigend over terwijl dat bij een kind toch vaak wat moeilijker is. Mooi om te zien hoe ze voor de rechten van haar zoontje vecht.

Het regiedebuut van Jodie Foster behandelt een onderwerp waar de actrice affiniteit mee claimt te hebben: hoogbegaafdheid. Toch is 'Little Man Tate' alles behalve bovengemiddeld. Deze naar tv-film neigende uitwerking is op geen enkel moment slecht te noemen, maar steekt er toch ook nergens boven uit. Goed, maar niet speciaal. En dat zal ook zo in haar volgende film (Home for the Holidays, The Beaver en Money Monster) zo blijven.

Little man Tate is het regiedebuut van Jodie Foster. Geen onaardig drama dat redelijk wegkeek, maar er echt uitspringen deed het niet. Dede is een alleenstaande moeder en heeft het financieel niet makkelijk. Ze staat in voor de opvoeding van haar hoogbegaafde zoon Fred. Sociaal minder vaardig veroorzaakt diverse conflicten met leeftijdsgenoten waardoor Fred weinig tot geen vrienden heeft. Het enige waarop hij kan terugvallen is zijn intelligentie waarmee hij de wereld verbaast. Hij komt in een wereld terecht van universiteiten en onderzoekscentra waarmee hij zijn kennis kan meten/delen met andere hoogbegaafden. Hij voelt zich goed, maar komt uiteindelijk tot de conclusie dat het leven meer is dan intelligentie.

Adam Hann-Byrd doet het goed als kleine jongen al blijft de film vrij oppervlakkig zonder echte hoogtepunten te kennen. Zwaktes zijn er ook niet echt, maar de film is er eentje uit dertien in een dozijn waardoor ik vrees dat ik hem binnen een paar maand al vergeten zal zijn. Niet slecht, maar een beetje een grijze middenmoot.

Dit drama over een hoogbegaafde jongen die het liefst een gewone jongen zou zijn miste wel wat. Het is een beetje wat anderen zeggen: aardig maar het blinkt nergens uit; de echt goede scènes zijn op één hand te tellen helaas. De kleine Tate leek een beetje een anemische sufferd. Ook met Foster als de moeder bleef ik op mijn honger. Er kwam dan nog een onnodige scène in met een jongetje die bijna verdronk . Het kijkt makkelijk weg maar echt veel heeft de film niet te vertellen over het onderwerp dat het aansnijdt.