La Guerre du Feu (1981)

De muziek is helemaal niet melodramatisch, snap niet hoe je daarbij komt.

Vond zelf het script een beetje primitief, en met name dat liefdesverhaal was zwaar overbodig, maar de sfeer waardoor je je 100 minuten in de prehistorie waant maakt eigenlijk alles goed.

Ik heb op uitzending gemist ff gekeken wat Henny Vrienten zelf over de film zegt, en daar klopt helemaal niks van, hahaha; die intervieuwer moet hem nog verbeteren.

Dan noemt Henny ook nog een naam van de gene die volgens hem de taal creeerde in de film, en zelfs dát heeft ie mis.

Had ie toch gewoon op de aftiteling kunnen zien lijkt me.

Zegt ie eerst eerlijk dat ie er niet zo veel van af weet, om vervolgens doodleuk te zeggen dat ie zó geinteresseerd is in de ontwikkeling van de mens.

Als je een teevee programma van drie uur krijgt, en daarna ook nog een film van je keuze wordt uitgezonden, ofwel; je favoriete film, dan lijkt het me slimmer om je je een beetje meer in die film te verdiepen.

Vreemd, want Henny is een ontwikkelde en intelligente man.

Zo moeilijk is dat toch niet te snappen. Er wordt bij verschillende scenes heel bewust dramatische orkestmuziek ingezet om het oproepen van bepaalde emoties te versterken. Dat is melodrama. Ook het liefdesverhaaltje tussen de held en heldin van de film past daar als gegoten bij. In commerciële zin wel een goede zet natuurlijk.

Die overtuigingskracht had de film op mij dus niet (meer). Ik zat gewoon in mijn woonkamer naar een erg ambitieus maar niet erg geslaagd project te kijken.

Luister nog ééns naar het begin; klik (complete film van youtube).

Spannende, moderne muziek, die door het ontbreken van gemakkelijke, melodische thema's juist perfect past bij de voor de kijker ongrijpbare prehistorie.

Hier dan een voorbeeldje van wat ik beschouw als melodramatische muziek (bij het woord melodrama kom je sowieso automatisch uit bij The Notebook).

Kijk nog eens naar het einde van de film, als het verliefde koppeltje naar de maan zit te staren. Dat beeld volstaat blijkbaar niet maar moet nog aangedikt worden met zoetstroperige muziek. Melodrama ten top.

Ik zou een film niet op de laatste paar beelden willen afrekenen. Probleem is dat sommige mensen een panfluit bij voorbaat een zoetsappig instrument vinden. Maar aangezien de rest van de muziek niet erg zoetsappig is, vind ik dat het goed werkt.

Ik vond de liefdesgeschiedenis wel belangrijk voor het plot, omdat dit de reden is dat ze doorlopen naar het kamp van het meisje, en daar leren hoe ze vuur moeten maken. Anders zouden ze met hun rokend lantaarntje terug naar huis zijn gegaan en vroeg of laat weer in het water gelopen.

Er waren nog meer aardige details die me de tweede keer pas opvielen. Zo gaf de wijze oude man met de baard in het begin de lantaarn aan het hoofdpersonage terug, nadat een opgewonden standje uit de groep het ding zelf wilde opeisen. Nu begrijp ik dat zo duidelijk werd gemaakt hoe de verhoudingen werkten binnen de groep: de oude, met levenservaring zag dat je geen brute kracht nodig hebt om vuur te vinden, maar iemand die bedachtzaam en slim is. Nou ja slim, wat voor slim doorging in de film. Dat vond ik dan wel weer meteen een twijfelachtig element: het is de vraag of de eerste mensen zoveel dommer waren dan wij. Misschien werden ze een beetje té dom en dierlijk neergezet.

Deze film als melodrama verkopen is inderdaad wat merkwaardig op zijn zachts gezegd....

Uitstekende film over de oermens die opzoek gaat naar vuur, als het hunne gedoofd is. De film neemt je 80.000 jaar mee terug in de tijd en doet dit op een overtuigende wijze. Bruut maar zeker niet geheel zonder humor. En ondanks dat er geen verstaanbaar woord in wordt gesproken is de film zowel boeiend als onderhoudend.

En ik beoordeel een film niet louter op de begingeneriek.

Sterk argument.

Nochtans toont die ene scène perfect hoe de film middels muziek emotioneel effectbejag nastreeft en dus melodrama bevat. Maar nog genoeg andere voorbeelden. Wie zoekt die vindt.

Prima, beoordeel je toch de film als melodrama op die ene scene... Verder vooral een leuk avonturenverhaal heeft weinig tot niets met melodrama te maken maar zoek lekker verder naar je miertjes hoor...

Ik heb de scene teruggekeken en heb eigenlijk precies de omgekeerde mening; het zijn juist de beelden die hier wat zoetstroperig zijn (verliefd stelletje, vrouw zwanger, maanlicht, man slaat zorgend de armen om haar heen). De muziek is helemaal niet zo melodramatisch; de pamfluittonen worden begeleid door vrij duistere, zware tonen, die de spanning van de 'struggle-for-life' die de gehele film doortrekt voor mij weergeven.

En alweer blijk je slecht te lezen. Misschien teveel met andere dingen bezig. Puntje puntje puntje.

Melodrama hoeft ook niet altijd of alleen maar klef te zijn.

Ik heb je anders niet met andere voorbeelden zien komen, beste Kronos. Daarnaast hoeft melodrama helemaal niet iets negatiefs te zijn, die Disneyfilm die je op 2 hebt staan is daar bv best een goed voorbeeld van. Maar het is gewoon iets wat imo niet echt ter zaken is hier in deze film. Je speld de film een etiket op wat het niet heeft.

Natuurlijk hoeft het woord melodrama niet meteen een negatieve connotatie te hebben. Zelfs van een sentimentele tranentrekker als The Notebook kan ik best genieten. Zo'n film is in mijn ogen toch authentiek want pretendeert niet iets te zijn wat het niet is.

Triomfantelijke of ontroerende muziek in een natuurdocumentaire vind ik wel erg storend. La Guerre du Feu is natuurlijk geen docu, maar toch kan ik het niet anders zien dan een film die ons iets wil leren over onze geschiedenis. En dan vind ik een objectievere benadering wenselijk.

Maar ik heb nergens geschreven dat dit een melodrama is. Wel dat de filmmuziek melodramatisch is en de eindscène melodrama ten top. Die heb ik dan ook als duidelijk voorbeeld gegeven. Ik ga geen moeite doen om andere voorbeelden te zoeken als er geen (betere) tegenargumentatie komt.

Tot slot, hoewel ik de film als geheel nu ook geen melodrama zou noemen zit het er toch wel heel dicht tegenaan. Het is gewoon het typische verhaaltje van de held die tijdens zijn zoektocht de heldin redt en het einde kan dan ook niet zonder het onmisbare eind goed al goed. Wat emotie betreft doet de muziek goed haar werk; ze neemt de kijker bij het handje. Om het nog wat laagdrempeliger te maken is er de tamelijk puberale humor.

Een goede avonturenfilm...

Goed verhaal...

Geen pratende acteurs (geen woord), alleen een soort apentaal...

Uitstekend acteerwerk...

Wel een bekende acteur Ron Perlman (snel herkend gezicht, zoals TV Series:

Beauty and the Beast)...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Redelijk HD kwaliteit...

Met puberale humor (steen valt op hoofd = hahaha) begon de evolutie van de humor, dat is wat de film laat zien. Het is dus niet de bedoeling geweest om het publiek met puberale humor aan het lachen te krijgen.

Ik had eigenlijk eerder de scènes in gedachten waar de opperNeanderthaler in de balletjes wordt gebeten en later verzorgd wordt door zijn heldin / de vijanden eerst op de vlucht lijken te slaan voor de woeste gebaren die de andere Neanderthaler maakt terwijl dat is voor een soort van mammoeten dat achter hen staat / een domme Neanderthaler het vuur in het water laat vallen / enz. Daarbij was het wel duidelijk de bedoeling om het publiek met puberale humor aan het lachen te krijgen.

Ach so, maar ja om je daar nou druk om te maken. Maar goed humor hadden de Neanderthalers eigenlijk niet nodig, dat was zo al hard werken genoeg inderdaad.

Het is precies wat Redlop zegt imo leg je veel te veel nadruk op wat je noemt het melodrama en de al dan niet geslaagde humor (humor is sowieso erg persoonlijk).

Ik zie hier ook niet echt in de eerste plaats een realistische of historisch correcte film. Vooral een avonturen/fantasy verhaal met helden en heldinnen die op queste zijn met op de achtergrond de evolutie van de mensheid in een notendop daar past de muziek perfect bij. Vind deze film meer vergelijkbaar met LotR of Star wars dan met bv 2001 of ander 'serieus' film werk. Neemt nog niet weg dat er natuurlijk wel nagedacht is over hoe de wereld en het gedrag (taal!) van onze voorouders er uit zou moeten zien.

Ik geef dan ook mijn persoonlijke mening, niet die van iemand anders of wat anderen willen horen. En ja, aan het melodrama en de flauwe humor in de film til ik best zwaar.

Maar als ik de film zou bekijken zoals jij, in de eerste plaats dus als een avonturen/fantasy verhaal met helden en heldinnen die op queste zijn met op de achtergrond de evolutie van de mensheid in een notendop, dan kan ik er nog geen 2,5* aan kwijt. Films als LotR of Star wars spreken mij al totaal niet aan en La Guerre du Feu zou wel een heel belabberde film zijn in die stijl.

Ik denk trouwens niet dat er veel mensen zijn die de film zo zien. De film spreekt vooral aan omdat het over onze eigen geschiedenis zou gaan, niet omdat er zulke leuk bedachte fantasy wezens in verschijnen.

Maar dat weet je eigenlijk zelf ook, zoals hieruit blijkt:

Ik blijf bij mijn standpunt dat enkel historische fouten te wijten aan de toenmalige wetenschappelijke visie vergeeflijk zijn en dat die andere dingen de authenticiteit aantasten.

Verwonderlijk is dat natuurlijk niet voor een film van Jean-Jacques Annaud. L'Ours en Deux Frères zijn wat dat betreft nog veel grotere draken.

Er zijn heel veel fanatsy/avonturen verhalen met een historische achtergrond (al dan niet gebaseerd op waargebeurde verhalen of onze geschiedenis) zonder Trollen, elven en andere monsters of wezens erin. Denk maar aan de Robin Hoods, King Arthurs en Troyes van deze wereld. Het is juist de originele invalshoek die deze film onderscheidt van het gros

Tuurlijk is er nagedacht over authenticiteit en is er ter rade gegaan bij de toenmalige stand van zaken in de wetenschap maar dit is in de eerste plaats toch vooral een film ter vermaak. Geen antropologische of paleontologisch werk. Zolang de feiten een vlot lopend verhaal of een mooi shot niet in de weg zit prima maar dat het plot en de karakters aanspreken en boeiend blijven is veel belangrijker. Het blijft een gevalletje artistieke vrijheid van; 'Hoe het toen zou kunnen zijn'

Kan maar dat zegt verder nog niets over deze film of ander werk van de beste man. Ik vind The Name of the Rose een erg goede film en Seven Years in Tibet beviel me ook prima.

Het idee is zeker niet onaardig, maar ik vond het in zijn geheel net boeiend genoeg om echt te overtuigen.

Qua acteur had je qua uiterlijk geen betere man kunnen kiezen als Ron Perlman. Hij past er prima tussen. Qua script heeft het allemaal niet zo heel veel om het lijf en mede daardoor gaat het op een gegeven moment ook wel een klein beetje vervelen. De soundtrack hielp wat dat betreft ook niet echt mee en was te vaak te minimalistisch of gewoon afwezig.

Tussendoor zaten gelukkig ook wel wat leuke zaken. Een aantal scènes die best grappig waren, zoals met de mammoeten en de seksstandjes. ook het idee van deze film, is zeker niet verkeerd.

Toch duurt het allemaal net wat te lang en is het niet leuk en boeiend genoeg voor de voledige speelduur.

Kleine 2,5*

Hennie Vrienten heeft het vuur flink aangewakkerd

Ik wist niet zo goed of ik nou moest lachen of huilen om deze film. Ik neem aan dat het vrij serieus bedoeld is, met hier en daar een knipoog. Ik had hem vroeger al eens gezien, en toen vond ik de film al een vrij kinderachtige naieve visie op de oermens etaleren. Dat beeld blijft bestaan, maar als je dat accepteert is het binnen die visie wel een consistente film met aardige momenten.

Henny Vrienten heeft het over de Cro-Magnon mensen, het zijn de Homo erectus (Wagabu), Homo neanderthalensis (Ulam) en de Homo sapiens (Ivaka).

De protagonisten zijn een stel randdebielen bij elkaar, waardoor ik de film geen moment serieus nam, toen niet en nu niet. Ze doen gewoon grotendeels apen na. Hoe het ook was, het waren iig geen gedegenereerde sukkels.

Ik denk dat dit een hopeloos naieve visie is, gebaseerd op verkeerde overtuigingen, aangegeven door de nihilistische opvattingen (de mens is een doorgeschoten aap) van Desmond Morris, die de filmmakers adviseerde.

Flink gelachen inderdaad. Heerlijke panfluit (not! - sorry). Toch best een unieke film die zonder omhaal eens probeert(!) neer te zetten hoe het heel, heel vroegah toeging. Of je moet willen struikelen over de vele hilarisch momenten (even Apeldoorn bellen kwam regelmatig in me op, ik weet niet waarom? )... ik kan me dat voorstellen, maar voor mij werd het een vermakelijke film, ergens rommelend in de marges van epic-, exploitation- en straight up slapstick-flicks. Een soort guilty pleasure zal ik het maar noemen, of zoiets...

Dat trouwens nog niemand op het idee is gekomen om zelf een paar leuke ondertitels bij deze film te bedenken, over inkoppertjes gesproken!

3 dikke hatseklatsen op de blote kont van mevrouw.

al eens eerder gezien vond de film toen top. vandaag kon ik er om lachen. toch boeide de film ook deze keer.

Haha

Vandaag de film voor het eerst gezien... ik kan wel zeggen wat ik er van vind, maar dan herhaal ik alleen maar mensen. *3,5

Na de eerste keer dat ik deze als kind op TV had gezien, heb ik het steeds een fantastische film gevonden. Het plot is simpel, maar hier wordt getoond dat het leven van onze verre voorouders niet bepaald een lachertje was. Hoe waarheidsgetrouw het allemaal is, kunnen we niet met zekerheid zeggen, maar onderzoek heeft ons toch geleerd dat de kans groot is dat vele elementen kloppen. Wie het vuur had, had macht. Heel knap hoe er wordt getoond hoe de mensen uiteindelijk vuur leerde maken. De scène met de mammoeten blijft na al die jaren nog steeds heel indrukwekkend. Een andere troef is dat je hier geen ondertitels nodig hebt om de "taal" van de oermensen te verstaan. Welke taal je ook spreekt of verstaat, iedereen kan deze film volgen en snappen.

Zojuist gezien.

Ik vind de personages te dierlijk neergezet. Sommige koppen hebben meer van een gorilla dan van een mens en de geluiden zijn die van een aap. De Cro-magnons hebben duidelijk een meer ontwikkelde taal, maar bij hen snap ik de beschildering op hun lichaam niet. Door die grijze kleur krijg ik spontaan meer sympathie voor de Neanderthalers. Wat een nare bedoening, gevangen worden en dan al die vrouwtjes moeten bevruchten. Was even lachen, al die vrouwen die op dat bankje zitten te wachten en steeds een stukje opschuiven! Verder kinderachtige humor, maar dat komt gewoon omdat de humor toen nog niet zo verfijnd is als de humor van nu, en dat is ook logisch als je geen ontwikkelde taal hebt. Ik wed dat ik me in die tijd rot gelachen zou hebben als iemand een steen op het hoofd van zijn maatje zou laten vallen.

Ook deze film, net als clan of the cave bear, gaat van de theorie uit dat de Cro-magnons zich vermengd hebben met de Neanderthalers ipv de arrogante theorie waarin de Neanderthalers uitgemoord zijn door de veel slimmere en "betere" moderne mens. Fijn om te zien!

Tja, en de muziek, beetje hetzelfde niveau als dat in de film Clan of the cave bear. En nu begrijp ik ook waar de Franse film RRRrrr!!! zijn muziek vandaan heeft.

Fantastisch onderwerp, toen ging het leven echt om overleven, om belangrijke dingen. Ondanks het feit dat wij als moderne mens nu ontzettend veel kunnen en dat we heel ver zijn gekomen met onze kennis, voel ik me ronduit belachelijk met alle objecten om me heen die ik eigenlijk niet eens nodig heb en omdat ik me vies voel zodra ik 24 uur niet gedoucht heb. We zijn veel te ver van de natuur afgedwaald. Ik ben er zelfs allergisch voor! (hooikoorts)

2,5 ster.