I Spit on Your Grave (2010)

Als je van dit type film houdt, dan zit je wel goed. Bij momenten gore momenten waarbij martelingen niet gemijd worden. Anders dan bij Saw en Hostel om er maar twee te noemen is het feit dat je het hen best toewenst. Genieten is veel gezegd, maar veel compassie had ik niet met die mannen. Ik moet het overigens gemist hebben, maar ik begreep niet waarom die oude man werd vermoord door die sheriff.

De verkrachtingsscène vond ik gruwelijker, hoewel niet expliciet in beeld gebracht, maar wel erg lang duurde. Misschien iets te lang, al “rechtvaardigde” het daarmee wel de sympathie voor de wraakactie. Prachtige vrouw overigens Sarah Butler, maar haar metamorfose was toch iets te grotesk. Haar verdwijning was overigens ook bizar en haar voorbereidende martelinstallaties zijn ook wel wel wat de pot gerukt.

Desondanks toch wel van genoten voor één keer, maar serieus kan je het allemaal niet noemen. De film kent wel een vrij lange aanloop, maar stoorde me niet. De titel, maar dat is een detail, lijkt me nu niet direct de link te leggen met de film op zich, maar geen erg. Een film om vooral te onthouden als bruut en meedogenloos, en dat kan gezegd worden van elk hoofdpersonage. Film deed me ook wat denken aan Misery (1990) of nog meer aan Secret Window (2004) (en er zijn er nog) waarbij het beroep van het hoofdpersonage een auteur is en op afzondering gaat om te schrijven. Niet bijster origineel meer uiteindelijk..

Niet onaardig maar zoals zo vaak bij remakes die niet al te veel afwijken van het origineel weet je al van te voren hoe het gaat aflopen en dat neemt ook een stuk van de spanning weg. Daarentegen waren de vernederingen van de schrijfster en de verkrachting die daarop volgde best wel heavy en de killings van de kwelgeesten later door die schrijfster zeer wreed hoewel wel enigszins over de top. Positief in deze film vond ik dat preutsheid gelukkig achterwege bleef. Ik heb het dan vooral over die scène dat die schrijfster gehavend door die verkrachting naakt door het bos liep richting brug.

3,0*

Bruut.

Toch wel erg naar om je vanaf de psychologische terror die Butler moet ondergaan, goed in te leven in wat voor angstige, machteloze, traumatiserende, emotioneel onveilige en uiteindelijk ook lichamelijk onterende situatie een verkrachting moet zijn.

Ik werd door deze film toch wel goed meegenomen in het niet ondenkbare scenario dat naar zo’n situatie kan leiden. Je voelt het al ontsporen bij het tankstation, je volgt de jongens als ze elkaar wat zitten op te fokken (nadat Matthew de gootsteen gemaakt heeft), om vervolgens bij de cabin de dreiging compleet te maken. Nu vond ik dat nog puur realistisch, maar wanneer de sheriff in beeld komt, voelt het verhaal een beetje ontworpen om het nóg erger te maken. Nog altijd mogelijk (en goed uitgewerkt) maar de tijdelijke schijnveiligheid van een gezagspersoon is natuurlijk een goede troef om er nog een schepje op te doen.

Toch: goed uitgewerkt met stapsgewijze ontsporing, voelbare ellende en goede rollen van voornamelijk Butler, Branson en Howard als onuitstaanbare sheriff.

De tweede helft is al even genadeloos, met brute afrekeningen die misschien wat te sadistisch, berekenend en breed uitgemeten zijn om van een verzwakt verkrachtingsslachtoffer te verwachten maar wel de ‘rechtvaardigheid’ vormen die het eerste deel recht moeten trekken. Wederom goed spel van alle betrokkenen en prima in beeld gebracht. Boet iets in aan realisme, wat ergens jammer is maar deels juich je het meisje toch ook toe. Paar goede vondsten vond ik het geretourneerde tapeje en het telefoontje vanuit het gezin van de sheriff.

Het is makkelijk om vanuit filmische kijkervaring dit als fictieve horror te aanschouwen en beoordelen; de uitdaging van de maker zit erin om dat te doorbreken en jouw empathie als kijker aan je te ontlokken. Best geslaagd en - voor wie zijn pantser kan laten zakken - een flinke gruwel om je in mee te laten voeren. 4*

Toch wel een heftige film. Wij zijn zeker wel wat gewend, maar ik vond sommige scenes best ver gaan. De film begint gelijk spannend en je weet natuurlijk allemaal wel wat er gaat gebeuren, maar toch wordt dit met spanning opgebouwd. De manipulatie tussen de mannen en dame duurt iets te lang. En wordt dan op een gegeven moment ook vervelend om naar te kijken. De wraakacties zijn krachtig en eigenlijk een beetje 'over de top'. Dat maakt het ook weer wat komischer en luchtiger, want sommige kills zijn niet voor de poes. Samenvattend een goede wraak film in zijn genre. Zeker de moeite waard om eens te kijken, als je van dit genre houdt. Verder niet teveel bij nadenken, want het is ook allemaal wel erg veel fanta.

Net op Netflix bekeken

Wat een heerlijke wraak film !

Verrassend,

Had al gelezen dat dit een heftige/brute film zou worden. Dat trok wel mijn interesse dus ik besloot deze maar is te gaan kijken!

Begint vrij teleurstellend, niet zo veel spanning en dacht eerst dat ik zelfs de verkeerde film had aangezet. Toen dacht ik van: nu gaat het gebeuren, nu wordt het spannend! Maar helaas dit bleek niet zo te zijn. Toen kwam de verkrachtingsscène en kwam de spanning opzetten. Ik vond dit stukje nog wel meevallen qua bruutheid, maar de spanning was zeker aanwezig.

Dan heeft het middenstukje van de film af en toe wat spanning en dan begint het (wat eerst absurd leek) einde er aan te komen. Opeens is Sarah Butler weer terug en niemand heeft ooit iets van haar waargenomen. Dan begint er bij mij wel een vraag binnen te schieten van hoe kan dit? het einde heeft dan wel weer zeer spannende en brute scènes. Door de brute en originele kills en dan was eigenlijk het einde het beste van de film, want dat wist me wél te pakken door de spanning. Ik vond een aantal best goed acteren (Andrew Howard, Chad Lindberg) en een aantal ook weer niet echt (Sarah Butler, Daniel Franzese).

Er zijn nog 2 andere delen en die ga ik binnenkort ook kijken! Voor nu vond ik deze film alleen in het begin wat tegenvallen en is het einde wat sterker.

Deze film ook nog eens herzien en het blijft toch een sterke film hoor, die je met een ongemakkelijk gevoel achterlaat. De verkrachtingsscéne, en vooral de spannende opbouw ervoor, geeft denk ik een goeie inkijk hoe zoiets moet voelen. Ook de manier waarop het slachtoffer vernederd wordt! Hoewel het soms ook wel wat komisch wordt (de sheriff en die shotgun). En dan de wraakacties van Jennifer die mooi in de categorie "poetic justice" vallen: de stoere vent die zei "no teeth!" zijn tanden worden uitgetrokken, de mooie jongen met de vetkuif verliest zijn gezicht, de dikkerd met zijn camera die de hele verkrachting en het stalken op beeld zette verliest zijn ogen, en de vunzige sheriff die zei "I'm an ass-man!" krijgt een shotgun in zijn kont geduwd! Ik kan de ironie zeker wel waarderen.

Een geslaagde remake van de video nasty uit 1978, al is dat zeker geen aanbeveling. Schrijfster Jennifer [Sarah Butler] trekt zich terug in een huisje in een omgeving die sinds Deliverance maar al te vaak gemakzuchtig wordt afgeschilderd als het leefgebied van het schuim der aarde. Een delegatie besluit Jennifer op gruwelijke wijze te misbruiken. Dat vindt ze niet leuk en dus neemt ze in de tweede helft op gruwelijke wijze wraak. Geen verhaal, geen talent voor of achter de camera. Daarentegen is er wel veel gekrijs en veel gemartel. Maak nu uw keuze.

En verder met I Spit On Your Grave met in dit geval de remake van de 1978 versie. Het mag duidelijk zijn dat de film, het verhaal, en doel weinig verrassing meer heeft en slecht de uitwerking telt. En laat dat nu best snor zitten met deze 2010 versie.

Opvallend is meteen toch al de gelijkenis tussen Butler en Keaton, de beide Jennifers lijken serieus op elkaar. Verder is er het te verwachten beeld van achtergebleven, domme, sadistisch en asociale inteelt die het gemunt heeft op Jennifer. En het moet gezegd dat dit volk een stuk enger en overtuigender is plus dat het geheel van de bad guy kant iets meer cachet, iets meer onderbouwing krijgt. In het orgineel gebeurt gewoon iets met Jennifer als toevallig voorbijganger terwijl hier meer gedaan wordt met motief, het tuig wordt heel wat meer inhoudt gegeven wat de wraak overigens ook vele malen lekkerder maakt. Wat daarna allemaal gebeurt ligt geheel in de lijn der verwachting en verschilt niet veel met de 1978 versie.

Een volgende pluspunt is zeker dat Matthew heel wat minder achterlijk en vervelend is. Dan is er zondermeer het sfeertje waar de 1978 versie vaak wat dommige is en deed denken aan de flauwe kolder uit de orginele Last House On The Left, maar daar is hier geen sprake van waar de sfeer in combinatie met de grauwe kleuren en muziek soms op het nare en nachtmerrie achtige af is. Vervolgens is de opbouw en mindfuck naar de finale meer dan goed, is de keuze om Jennifer een tijdje buiten beeld te houden met als resultaat de mogelijkheid dat ze een verschijning is, a figment of there imagination, ook een goede keuze. De daarop volgende slachting van het gespuis is toch wel heerlijk te noemen. De dame blijkt creatief, is niet bang voor vieze handen en er kan gesproken van de nodige Gore en smerigheid.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat deze I Spit On Your Grave een sterke is en heel wat meer indruk maakt dan de '78 versie. Want dit beviel heel wat beter omdat het crapuul meer lading krijgt, de sfeer maar vooral ook de wraak. Eindresultaat, goed, gewoon goed.