Tokyo Fist (1995)

Niet al te sterk.

Alweer de 6e Tsukamoto die ik zie en samen met Testuo 2, de minste. Ik hou toch meer van de iets rustigere Tsuka, zoals in Vital en Gemini.

Hier is die iets te hyper, waar dat in Tetsuo nog best leuk was, werd het hier wat vervelend. De film nam zich ook iets te serieus, waardoor die scènes waarin ze gaan vechten, een beetje stom overkwamen met dat overdreven veel bloed.

Een paar aardige stukjes redden het nog wel een beetje, maar ik heb toch liever een Vital of Gemini.

2*

Het feit dat ik Raging Bull en Million Dollar Baby nog niet heb gezien geeft goed weer dat ik nooit echt veel moeite heb gedaan om boksfilms te zien. Tenzij ze natuurlijk van de hand van Tsukamoto zijn.

De boksscènes flitsen voorbij. Geen oeverloos gedreig en geprovoceer, er vallen hier gewoon harde klappen. De illustraties die in beeld verschijnen als er weer iemand een linkse directe krijgt zijn al net zo veelzijdig als het camerawerk. De illustraties bevatten steeds andere kleuren en laten voelen hoe een persoon zich voelt als hij een klap incasseert of knock - out gaat. Tijdens de zwart - wit scène kreeg ik zelfs een deja vu van Eraserhead, alleen waar daar de hele wereld vreemd oogt, krijg je hier hallucinerende flashbacks en korte gemoedstoestanden van de persoon in kwestie te zien.

De cinematografie van deze film vond ik nog mooier dan in Tetsuo. De paranoia blijft je constant achtervolgen. Gewoonweg door iemand van achter te benaderen met de camera . Door vanuit zulke verschillende standpunten te filmen creëer je gelijk al veel sfeer. De vele overzichten van de stad die gepaard gingen met veel lichtinval en veel blauwachtige kleuren oogden fraai.

Als geheel moet deze film toch onderdoen voor Tetsuo. Die film beleefde ik als een trip, hier werd ik er af en toe uitgehaald. Vooral het moment dat man en vrouw elkaar slaag gaven vond ik iets te langdradig. De rustige korte shots werkten dan weer wel. Net zoals de muziek. 4,5*

En weer eens een Tsukamoto. De man houdt er redelijk herkenbare stijlkenmerken op na, maar weet er toch elke keer weer wat anders mee te doen en me dan ook verbluft achter te laten.

Veel emotie (woede, jaloezie, obsessie, lust, en zo kan ik nog wel even doorgaan.) in deze, waar het dan vooral de donkere kant beslaat. Wanneer goed gebruikt, valt daar veel mee te doen.

Tsuka staat inmiddels ook bij mij, al bekend voor het omzetten van energie en/of emotie in sfeer. Ook hier werkt dat weer lekker.

Visueel weer super. Vooral het veel gebruikte, blauwige filter, valt me erg op. Ook veel gebruik van rare gebouwen, die weerkaatsen, wat een heel mooi effect geeft.

Het camerawerk is erg dynamisch. Wanneer het nodig is, heeft de film een rustig tempo, maar vaak zijn ook de pijlsnelle scenes herkenbaar, die Tetsuo zo energiek maakte. (hier, wat anders gebruikt).

Vooral de bokscenes zagen er erg mooi uit en kropen echt OP de personages. Erg hyper en snel, waren de camerabewegingen dan. Hierdoor kreeg je een heel erg energiek effect en nog belangriijker, voelde je de emotie die hun ook gevoeld moeten hebben.

Het einde is dan ook weer een beetje freaky. Heerlijk!

De soundtrack sluit daar goed op aan. Veelal Industrial, waar hij om bekend staat. Ook hier werkt dat goed. Voor de meer gestileerde momenten werd ook wel ruis, niks, of zelfs Ambient-achtige dingen gebruikt. Vooral die Ambient/rustgevende track deed het erg goed, vond ik.

In het begin had ik trouwens sterk het idee, dat er iets mis was met mn soundcard. Ach, het is een Tsuka film, dus ik nam aan dat het hoorde (ja dus, want het veranderde, toch nog) en ik moest zeggen dat het aardig goed werkte. Een bevreemdend effect had het echter wel.

Audiovisueel overdonderend mooi, met goed voelbare emoties en soms veel energie. Zo zie ik ze graag. 5*

Tokyo Fist was echt eens aan de beurt om nog een keer gezien te worden. Bleef toch altijd één van mijn favoriete Tsukamoto films. Qua stijlkenmerken niet zozeer vernieuwend op wat hij al gedaan heeft, maar het onderwerp (boksen) blijft toch iets dat niet zo snel achter Tsukamoto gezocht word. Toch is het geen vreemde keuze gezien de relatie met zijn broer, die naast Tsukamoto ook één van de hoofdrollen vertolkt.

Tsukamoto laat wederom weer eens zien hoe belangrijk een opening is; hij brengt ons temidden in een zweterige bokszaal waar de feiten direct op onze neus gedrukt worden; Keiharde percussie muziek met razendsnel gemonteerde boksende mannetjes. Dit is een film over boksen, en Tsukamoto lijkt er keihard zin in te hebben. Ik ben geen liefhebber van de sport, maar een fascinatie voor twee mannen die elkaar het gezicht in willen slaan blijft er stiekem wel. Niet alleen een film over boksen, ook een film over terugvinden van verborgen haat, vernieling van het lichaam, jaloezie, obsessie en stedelijke architectuur.

Meest interessante vind ik persoonlijk echter de manier waarop Tsukamoto en zijn broer Kôji zo close samenwerkten in deze film; Precies zoals de personages Tsuda (Tsukamoto) en Kojima (Kôji) elkaar als vroegere jeugdvrienden na jaren weer ontmoeten. Dat, met de gedachte dat Tsukamoto echt alle touwtjes in handen heeft (acteren, set design, licht, montage, script), geeft Tokyo Fist voor mij toch een extra laagje van waardering. Zoals broer Kôji vroeger waarschijnlijk als jochie veelvuldig acteerde in Shinya's hobby filmpjes, is het nu tijd voor het serieuze werk. En op dat vlak vind ik dat Tokyo Fist ook eigenlijk wel aanvoelt als zijn eerste "volwassen" film.

En ook daar lijkt direct iets van terug te vinden in Tokyo Fist; Personage Tsuda is in jaren van dagelijkse routine opgeslokt in het stadse leven. Tsukamoto visualiseert dit op prachtige manier met kantoorgebouwen en flats die torenhoog boven hem uit rijken. Zijn gevoel voor architectuur en symmetrie is meesterlijk en genot om te zien. Maar deze stad heeft er wél voor gezorgd de haat uit zijn jeugd (te zien in een flashback) diep te begraven. Wanneer hij uiteindelijk de bokser Kojima tegen het lijf loopt lijkt deze haat opnieuw op te bloeien.

Boksen is hier niet alleen een sport, maar vooral een nieuwe ontdekking van gevoelens. Tsuda zoekt zijn leven al naar iets dat hem bewijst echt te leven en lijkt dat te vinden in het boksleven van Kojima. Tegelijkertijd zoekt de bokser Kojima de emotionele steun van Tsuda's vriendin, Hizuru. Van buiten toon hij dan wel graag zijn spieren, van binnen blijkt hij een emotioneel wrak, zoals te zien is in enkele momenten.

Tsukamoto's hyperactieve stijl komt terug in enkele adrenaline schreeuwende knok- en oefensessies waar de stoten werkelijk te horen zijn in de geweldige percussie-achtige soundtrack van Chu Ishikawa. Enkele van deze energieke beeld- en geluidsuitbarstingen zijn niet enkel te zien, maar komen zelfs hard aan, knallen, doen pijn; Tsukamoto gebruikt dan ook met grote opzet veel point-of-view shots waar wij als kijker ook de nodige stoten te verduren krijgen.

Tijdens het kijken van Tokyo Fist zeg ik altijd; Dit is honderd keer beter dan Tetsuo. Maar een dag later vraag ik mij altijd weer af; welke is nu beter? Ik weet het niet, maar naast Tetsuo is Tokyo Fist mijn grootste Tsukamoto-favoriet. In Tokyo Fist is boksen een verlossing en herontdekking van het menselijk lichaam, het is pijn lijden om jezelf in een saaie dagelijkse routine te herinneren dat je leeft, het is bloeden om te voelen wat je echt wilt.

5.0/5.0

Deze film deed het voor mij vooral goed op het visuele vlak. Ik keek hem helaas niet op DVD, maar het was alsnog een genot voor het oog. Mooie shots van de stad met even mooie muziek, geweldige over-the-top gore, intense boksscenes en een prachtrol van Tsukamoto. De film was ook weer aardig freaky, vooral die vriendin die zichzelf constant liep te piercen. Boksfilms trekken me niet in het bijzonder, maar Tokyo Fist wist behoorlijk te overtuigen. Geen hoger cijfer omdat ik toch af en toe m'n aandacht wat voelde verslappen. Misschien snel maar eens herzien op DVD!

4*

Mijn vijfde film van Tsukamoto en tevens ook de beste. Ik houd normaal niet van boksfilms en zeker niet van extreem geweld maar cinematografisch gezien levert Tsukamoto hier een knap staaltje werk af. Zoals Onderhond al berichtte; prachtige blauwtinten, geniale shots, andrenaline opwekkende beeldenstromen. Vermeldenswaard ook de uitstekend bij deze film passende score van Chu Ishikawa.

4,0*

Weer een geslaagde film van Tsukamoto. Deze regisseur heeft bij mij nog maar weinig fout kunnen doen.

Helaas was de (UK) dvd van matige kwaliteit en waren de ondertitels lelijk. Dit deed echter niet af aan de mooi geschoten beelden, waarmee deze film zit volgepropt. Het samenspel van heftige muziek en indringende beelden zorgt weer voor een intense kijkervaring. Met de kleurenfilters wordt de sfeer in de verschillende scènes nog eens extra versterkt.

Het meeste is hierboven eigenlijk al wel gezegd over Tokyo Fist. Het bevat gewoon weer de bekende Tsukamoto-ingrediënten. Dus ook hier geldt weer; je moet er van houden.

Samen met Kids Return van Kitano de beste boksfilm die ik tot nu toe heb gezien! 4*

Sterke film. Gelukkig een stuk minder hyper dan Tetsuo en verrassend sfeervol. Ik vond de ambient bij de shots van de stad werkelijk subliem en zo ook de belichting van de binnenlocaties. Bevreemdend en surreëel, wat gewoon filmisch genieten is. Tokyo Fist kende, raar genoeg, ook een enkele saaie scène in het midden. Het gekibbel over de driehoeksverhouding ging weleens vervelen, maar werd de verveling gelukkig weer snel ontkracht door een nieuwe adrenaline stoot. Beter dan ik had verwacht, wat mij hoop geeft voor de verdere oeuvre van Tsukamoto.

4*

Helaas met onderbrekingen moeten zien, maar wat een film! Wat een adrenaline, vooral naar het einde toe! Geen verhaaltje als bij Rocky of Hajime no Ippo waarbij de hoofdpersoon bokst om wereldkampioen te worden, nee hier wordt alleen maar gebokst om de rivaal letterlijk verrot te beuken, met als inzet een geschift wijf is dat alles piercet, wat er maar te piercen valt.

En dan wordt af en toe de intensiteit doorbroken door bijzonder sfeervolle shots bijvoorbeeld van de stad.

Het enige dat jammer is zijn sommige shots waarbij je een close-up ziet van een gezicht, vervolgens een shot waarbij een vuist op de camera afkomt, waarna je weer een close-up ziet van de impact van de slag op het gezicht. Erg cliché, maar Tsukamoto maakt het goed door de hoeveelheid bloed die erbij vrijkomt. Soms wel erg over the top, zoals bij de laatste scene in de boksring waar het bij de overwinnaar op zo'n manier spuit dat ik er om moet lachen. Lijkt me niet helemaal de bedoeling, maar vanwege de intensiteit komt Tsukamoto er wat mij betreft mee weg.

Ook erg gaaf waren de beelden van de rivaal die op een stootzak beukt, waarbij de camera ook alle kanten op gaat. Zo heftig heb boksen nog niet gezien. Met afstand de beste boksfilm dus, en dat terwijl het boksen niet eens centraal staat.

Tsukamoto is voor mij een wisselvallige regisseur, dit is er weer eentje voor het 'nee-lijstje'.

Want ik zat eigenlijk de hele film me af te vragen wanneer het eens boeiend ging worden. Na pakweg een halfuur keek ik op de teller, en dacht ik 'ja nu zal het toch wel gaan gebeuren?'. Na driekwartier weer, na een uur dan? Nee eigenlijk komt de film nergens echt los, of het moet die korte rush in de laatste 10 minuten zijn dan, maar verder kon ik hier maar barweinig voldoening aan ontdekken. Misschien komt dat omdat Tsukamoto mij alleen meekrijgt met z'n stijl als zijn film echt een adrenalinerush is, want hoewel ik dat bij Tokyo Fist wel had verwacht, blijkt daar niet veel van terecht te komen.

Verder is het visueel ook maar weinig soeps, eigenlijk zijn alleen de opvallende cameraposities die consequent de moeite waard zijn, en zo nu en dan wat scenes met mooie edits, maar qua kleurengebruik was het vooral nogal flets. Ook de soundtrack was sporadisch aardig maar nogal gedateerd.

Als ik deze film (en dan vooral de transformaties van mensen op uiterlijk vlak) eens vergelijk met de films van David Cronenberg, dan weet je snel dat de uitwerking veel beter kan. Natuurlijk, er zitten wat goeie scenes in, zoals een fijn ge-edite scene zo halverwege met een hoop beelden van stadsarchitectuur, maar telkens eindigt zo'n scene nogal kleurloos en komt er weer minutenlang een hoop niks.

Grootste probleem is dat het simpelweg amper boeit. 2*

Blijft ijzersterk.

Weer eens herzien, en hoewel erg links en rechts een klein beetje sleet op begint te komen, blijft dit gewoon een ijzersterke film.

Visueel erg sterk, prachtige soundtrack en het typische "vroege Tsukamoto" acteerwerk. Geen traditionele boxfilm (gelukkig maar), maar een onversneden body horror vermomd als drama/boxfilm.

Film duurt geen minuut te lang, gaat helemaal los op het einde en heeft vooral een erg lekker stadssfeertje. Beetje een vergeten Tsukamoto dit, maar onterecht want zeker één van z'n betere films.

4.5* en een uitgebreide review

Haha! Wat was dit dan?

Lekker vlot gestoord filmpje. Praktisch geen verhaal, gewoon dom rammen. Eerste 20 minuutjes is het nog wat tam, maar daarna gaat het helemaal los. Fijne eerste kennismaking met Tsukamoto. Ben blij dat ik nog een aantal filmpjes van hem heb liggen, want dit smaakt zeker naar meer. Een meesterwerk is het niet, daarvoor is het niet mooi genoeg en heeft het te weinig inhoud, maar als een avondje vermaak prima.

3* voor nu, kan nog hoger uitvallen.

En zomaar had ik eens zin in Tsukamoto... Misschien omdat ik onlangs Marebito een herkijkbeurt heb gegeven. De laatste film die ik van de man had gezien dateert alweer in 2009 ofzoiets.

Waar ik de laatste tijd me erg in boeken en mijn schrijfwerk stort en steeds minder dvd's koop, kocht ik spontaan de UK-versies van deze en Bullet Ballet. De versies vallen echter wel behoorlijk tegen, maar deze film was in ieder geval weer heerlijk en zelfs een lust voor het oog. Het viel meteen al op met zijn abstracte beelden van de wolkenkrabbers van Tokyo, blauwkoude doch zonnige filters en een kennismaking met het leven van een stressvolle verzekeringsagent Tsuda, die een een op een leven leidt met zijn vrouw. Tsukamoto geeft zichzelf hier de tolk voor deze merkwaardige man die overduidelijk door impulsen wordt gestuurd.

De regiewerk is toch nog wel een beetje chaotisch, of het moet de bedoeling van Tsukamoto geweest zijn; alsof hij zich iets te veel op een boksthema heeft gericht en vervolgens een snelle toewerking moest maken. In het kantoor waar Tsuda werkt hebben ze ineens boksafdelingen, hij maakt kennis met een oude vriend die daarin gespecialiseerd is... maar wanneer deze ook nog eens vreemd is gegaan met zijn vrouw, grijpt de jaloezie en obsessie Tsuda naar de keel. Wil hij nog beter zijn dan zijn concurrent? Wil hij hiermee presteren voor zijn vrouw? En hoe zit dat nou precies met die flashback onder dat viaduct? Dingen die voor mij wel ietwat onduidelijk zijn.

Maar Tokyo Fist gaat als een trein en doet echt veel aan als een typische jaren 90 exploitatiefilm. De gevechten zijn bloederig en pijnlijk, de montage gaat veelal de geschifte en geflipte kant op en de humor is lekker droog. En nogmaals... de abstracte beelden van het Tokiose zakencentrum, de groezelige buurtjes en zijn stadse geluiden en de bijpassende soundtracks zijn het visitekaartje. En hoewel het zich op boksen moet richten, doet de film toch wel afstand van dat specifieke thema... in vergelijking met films als Rocky.

En dan dat einde, dat toch wel een beetje weg heeft van Tsetsuo, maakt het absurdistische plaatje toch wel af.

Erg fijne creatieve film.

4,5*