Tokyo Fist (1995)

Tsukamoto's vertrouwde themas zijn weer allemaal terug. (mutilatie van) het menselijke lichaam, de afdaling in de waanzin, primal rage, liefde voor symmetrie en archectuur...

Tokyo Fist mag dan minder abstract zijn dan Tetsuo, de drive, de ruwe kracht, de insanity is er nog steeds, alleen hier afgewisseld met een poetische schoonheid die helemaal op de voorgrond zou treden in Gemini. De prachtige blauwtinten, geniale shots en adrenalineopwekkende beeldenstromen. Voeg hierbij een nagenoeg perfecte soundtrack, en boksen was nog nooit zo intens in film.

Prachtige rol van Tsukamoto himself, maar ook van Kahori Fujii, die voor het poetische contrast zorgt, ook op hare eigen twisted manier dan wel te verstaan. Unieke cinema zoals enkel Tsukamoto (en misschien Sogo Ishii, maar dan net dat tikkeltje minder intens) weet te maken. Niet voor iedereen weggelegd, maar voor mij de volle 5*.

Een film waar ik toch behoorlijk moeilijk in kon komen. Het onderwerp boxen ligt me niet zo denk ik. Doet me al snel denken aan lompe actie films a la ‘Bloodsport’. Toch wist deze film me wel erg te boeien dankzij zijn behoorlijk abstracte vorm. Wat me vooral opviel is het gebruik van licht en kleur. De decors zijn vaak helemaal in het blauw of rood verheult. Wat toch wel erg bijzonder is. Naarmate de film voortduurt raakte hij me meer en werd het steeds mooier en absurder.

Ik had wel verwacht dat de film iets sneller zou zijn , qua montage, dit denk ik omdat ik het toch wel erg in de trant van Tetsuo had verwacht. De adrenalineopwekkende beeldstromen waar OH het over heeft heb ik niet echt heel vaak kunnen vinden, slechts enkele keren.

Een film die dankzij zijn onderwerp toch wel moeilijk bij me ligt, maar qua uitwerking toch wel heel bijzonder is. Ik pleit voor meer abstractie in films, meer naar de grafische en absurde kant. Dit kwam toch weer een stap dichterbij.

Binnenkort maar weer is herzien, op dit moment vind ik het moeilijk om hem een cijfer te geven, zit te twijfelen tussen de 4 en 4,5. Ga denk ik nu toch nog even voor het veilige eerste.

4*

Mijn tweede Tsukamoto en ook deze beviel prima. Na Tetsuo deze avond kreeg ik dan dus Tokyo-Ken, niet zo hyperactief als Tetsuo maar zag het soms wel terug. Tsuda die door zijn jaloezie zijn vriendin steeds verder van hem afdrijft, de veranderende Hizuru, de prachtige blauwgetinte scenes, de magistrale shots, intrigerende seksuele 'i love pain' scenes, much blood en de meest intense boksscenes ooit in een film getoont, take that Raging Bull. Beste boksfilm die ik gezien heb. Mijn Tsukamoto ervaring is net van start gegaan en wat ben ik nu al erg onder de indruk van deze regisseur. 4*

Heftig filmpje. Ik had helaas wat moeite de twee mannelijke hoofdrolspelers uit elkaar te halen, vooral als hun gezichten meer weg hadden van een pulserende pudding dan een menselijk gelaat.

Boksscenes zijn inderdaad zeer intens, maar zijn ook zo over de top waardoor een vergelijking met Rocky 4 eerder past dan met Raging Bull die een meer realistischere weergave nastreeft. Eigenlijk gaat elke vergelijking met een andere boxfilm mank, omdat dit een totaal ander soort film is die meer weg heeft van een 90 minuten durend XXX bumperfilmpje van MTV.

Wel een boeiend en energiek spektakel en wellicht volgt nog eens een herziening met een hoger cijfer. 3,5 *

Staat in promotie bij Play, erg opvallend

In ieder geval leuk dat Tsukamoto wat meer aandacht krijgt. Een regisseur wiens films toch apart genoeg zijn om ze minstens uit te proberen.

Mijn aanhalen naar Raging Bull was niet omdat de films vergelijkbaar zijn, ik doelde er maar op dat deze film eerder als beste boksfilm kan uitgeroepen worden dan Raging. Tsukamoto is natuurlijk een erg experimentiele en geniale regisseur en dat kan ik van Scorsese niet zeggen. De japanse cinema loopt natuurlijk ook heel ver voor op de Amerikaanse.

Ik begrijp deze vergelijking niet helemaal. Wat MTV bumpers vooral doen, is een soort hipheid uitstralen. Een weirdness die mij persoonlijk niet ligt. Dat was voor mij in Tokyo Ken totaal het geval niet. Ja oké, het gaat allebei wel is snel, en het is allebei tamelijk abstract. Maar voor de rest zie ik echt geen overeenkomst, pardon me

Sorry, Maar Scorsese was al experimenteel en geniaal in 1976 (Taxi driver) het is alleen na de jaren 70 berg afwaards gegaan met de Amerikaanse film.

@ danuz ik bedoel de oude MTV bumpers uit hun begin tijd, die waren ook vrij feaky en experimenteel voeg daar een xxx rating aan toe en je begrijpt misschien wat ik bedoelde

The Set-Up van Robert Wise blijft voor mij toch wel dé film als het gaat om intensiteit en realisme van een bokspartij.

Scorsese zelf, gaf toe dat zulke scenes niet haalbaar waren voor zijn Raging Bull.

Hoeze niet haalbaar, de film (RB) is 30 jaar leter gemaakt?

Later betekent niet perse beter.

The Set-Up gebruikte lange takes voor de boksscenes die niet bepaald sparringspotjes te noemen waren.

Scorsese heeft moeten knippen en monteren om tot hetzelfde resultaat te komen.

Herzien en die 4* waren erg laag, heerlijke Tsukamoto-ish adrenaline pompende cinema dit. 4,5* met grote kans op de volle 5 en misschien zelfs een potentiele top 10 kandidaat na de volgende herziening.

Net zelf herzien (een mens koop niet voor niks DVDs natuurlijk) en blijft een indrukwekkende film.

Tsukamoto's fascinaties zijn de mijne. Vreemde, gekwelde personages, pure emoties, prachtige architectuur, mooie kleure, felle en adrenalineopwekkende cuts en edits, erg leuke soundtrack ...

En dan te weten dat de man het meeste zelf doet, tot acteren toe. Vele intense scenes afgewisseld met vele prachtig, in monotone kleuren gewade scenes. Die 5* blijven zeker staan, blijft één van de meest unieke en herkenbare hedendaagse regisseurs. Eentje die z'n films naar z'n hand zet, rond economische problemen rondwerkt, en nergens de handrem in gedachten heeft. Iemand die films maakt zoals hij ze wil zien, en dat merk je er ook aan.

Ik ben ook geen boxfanaat, laat staan dat ik intresse zou tonen in die Rocky films ... maar daar gaat het dan ook niet over in deze film.

Niet al te sterk.

Alweer de 6e Tsukamoto die ik zie en samen met Testuo 2, de minste. Ik hou toch meer van de iets rustigere Tsuka, zoals in Vital en Gemini.

Hier is die iets te hyper, waar dat in Tetsuo nog best leuk was, werd het hier wat vervelend. De film nam zich ook iets te serieus, waardoor die scènes waarin ze gaan vechten, een beetje stom overkwamen met dat overdreven veel bloed.

Een paar aardige stukjes redden het nog wel een beetje, maar ik heb toch liever een Vital of Gemini.

2*

Abstract, grotesk en rete-energiek, ook m`n laatste Tsukamoto ging erin als koek.

De boxscenes ondersteund door een hectische punk-like soundtrack zijn ontzettend heftig en spatten tot buiten het scherm, maar m`n favoriete scenes zijn de momenten waarop Tsuda als een tikkende tijdbom door de stad dwaalt, stilstaat en de meest obscure locaties bezoekt. Beetje zoals Asano zich in Vital na z`n ongeluk voortbeweegt, van die still-shots die in één klap álles zeggen .. en dat dan zo`n 10-15 keer achter elkaar. Dat zijn de echte knockouts wat mij betreft .

Energiek, rauw, eigenzinnig, snel, fascinerend. De zoveelste Tsukamoto die dezelfde kenmerken heeft, maar dat is zeker niet erg. Tsukamoto staat solide in m'n rijtje favoriete regisseurs. Een compleet eigen stijl die hij ook in Tokyo Fist weer de vrije loop laat.

De "overzicht-shots" van de stad zijn werkelijk fe-no-me-naal, helemaal met die soundtrack eronder... bulls-eye, midden in de roos. Wat ook opvalt is de vreselijk effectieve montage. Vaak komt de wandelende of rennende persoon in beeld als hij al bijna weg is, waardoor een nerveus gevoel ontstaat en dat werkt echt voor de volle 100%. De scènes en cuts met de stisltaande Tsuda waar Goodfella het over had zijn inderdaad prachtig. Rust, adrenaline, sereniteit en pure rage tegelijk. Ontzettend knap en mooi gedaan.

Heb weer enorm genoten, op naar Bullet Ballet.

Fijne review, heb zelf ook ineens erg zin om deze te herzien

Weer een geweldige Tsukamoto!

Hoewel een stuk rustiger dan tetsuo, zaten er ook hier een paar erg intensiefe scenes in. Het gebruik van kleur was subliem gedaan, net als in gemini veel mooie kleurenpaletten met onderhand dan weer een gewone of zwart-wit scene ertussen. Zowel qua, sfeer, emotie, intensiefiteit en rust een prachtige film.

4.5*

Het feit dat ik Raging Bull en Million Dollar Baby nog niet heb gezien geeft goed weer dat ik nooit echt veel moeite heb gedaan om boksfilms te zien. Tenzij ze natuurlijk van de hand van Tsukamoto zijn.

De boksscènes flitsen voorbij. Geen oeverloos gedreig en geprovoceer, er vallen hier gewoon harde klappen. De illustraties die in beeld verschijnen als er weer iemand een linkse directe krijgt zijn al net zo veelzijdig als het camerawerk. De illustraties bevatten steeds andere kleuren en laten voelen hoe een persoon zich voelt als hij een klap incasseert of knock - out gaat. Tijdens de zwart - wit scène kreeg ik zelfs een deja vu van Eraserhead, alleen waar daar de hele wereld vreemd oogt, krijg je hier hallucinerende flashbacks en korte gemoedstoestanden van de persoon in kwestie te zien.

De cinematografie van deze film vond ik nog mooier dan in Tetsuo. De paranoia blijft je constant achtervolgen. Gewoonweg door iemand van achter te benaderen met de camera . Door vanuit zulke verschillende standpunten te filmen creëer je gelijk al veel sfeer. De vele overzichten van de stad die gepaard gingen met veel lichtinval en veel blauwachtige kleuren oogden fraai.

Als geheel moet deze film toch onderdoen voor Tetsuo. Die film beleefde ik als een trip, hier werd ik er af en toe uitgehaald. Vooral het moment dat man en vrouw elkaar slaag gaven vond ik iets te langdradig. De rustige korte shots werkten dan weer wel. Net zoals de muziek. 4,5*

Tweede Tsuka binnen 24 uur, misschien een beetje te veel van het goede. Net als in Tetsuo weer onwijs wild, ruig en vol van paranoia. Tokyo-Ken weet alleen niet de gehele duur te overtuigen en ik raakte een aantal maal mijn aandacht kwijt.

Qua film is het weer een klasse apart. Hoe de man van wilde boksscenes en bloedspuitende wonden snel weet over te schakelen van rustige shots van gebouwen in Tokyo is prachtig. De blauwe kleurenfilter versterkt deze rust en maken die shots werkelijk een genot om naar te kijken.

De scene waar Tsuda alleen door Tokyo heen 'staat' is prachtig, evenals de scene waar hij en zijn vrouw elkaars blik in het publiek vasthouden!

Twijfel een beetje tussen 3,5 en 4,0; houd hem voorlopig op een ruime 3,5.

En weer eens een Tsukamoto. De man houdt er redelijk herkenbare stijlkenmerken op na, maar weet er toch elke keer weer wat anders mee te doen en me dan ook verbluft achter te laten.

Veel emotie (woede, jaloezie, obsessie, lust, en zo kan ik nog wel even doorgaan.) in deze, waar het dan vooral de donkere kant beslaat. Wanneer goed gebruikt, valt daar veel mee te doen.

Tsuka staat inmiddels ook bij mij, al bekend voor het omzetten van energie en/of emotie in sfeer. Ook hier werkt dat weer lekker.

Visueel weer super. Vooral het veel gebruikte, blauwige filter, valt me erg op. Ook veel gebruik van rare gebouwen, die weerkaatsen, wat een heel mooi effect geeft.

Het camerawerk is erg dynamisch. Wanneer het nodig is, heeft de film een rustig tempo, maar vaak zijn ook de pijlsnelle scenes herkenbaar, die Tetsuo zo energiek maakte. (hier, wat anders gebruikt).

Vooral de bokscenes zagen er erg mooi uit en kropen echt OP de personages. Erg hyper en snel, waren de camerabewegingen dan. Hierdoor kreeg je een heel erg energiek effect en nog belangriijker, voelde je de emotie die hun ook gevoeld moeten hebben.

Het einde is dan ook weer een beetje freaky. Heerlijk!

De soundtrack sluit daar goed op aan. Veelal Industrial, waar hij om bekend staat. Ook hier werkt dat goed. Voor de meer gestileerde momenten werd ook wel ruis, niks, of zelfs Ambient-achtige dingen gebruikt. Vooral die Ambient/rustgevende track deed het erg goed, vond ik.

In het begin had ik trouwens sterk het idee, dat er iets mis was met mn soundcard. Ach, het is een Tsuka film, dus ik nam aan dat het hoorde (ja dus, want het veranderde, toch nog) en ik moest zeggen dat het aardig goed werkte. Een bevreemdend effect had het echter wel.

Audiovisueel overdonderend mooi, met goed voelbare emoties en soms veel energie. Zo zie ik ze graag. 5*

Als ik het goed begrepen heb kan ik iets verwachten in de lijn van Tetsuo meets Gemini? Staat erg hoog op m'n to see lijst. Zal iets voor deze week zijn.

Gisterenavond (deze week nog zoals ik zei) gezien.
M'n zesde Tsukamoto reeds.

Typisch herkenbare Tsukamoto stijl. Het sterke aan hem is dat hij elke keer opnieuw met iets anders uit de bus weet te komen en telkens blijft verbazen. Zijn films zijn allesbehalve herhalend.

Intense en erg emotievolle film deze Tokyo Fist.
Razendsnelle montage, soms heerlijk over the top, maar nergens wordt het echt Tetsuo.
Minder abstract dan deze laatste maar de power is er nog steeds.

Uiterst indrukwekkend zijn de geflipte scènes van Tsuda's vrouw. Vooral die aan het einde van de film waar de beelden van de boksmatch afgewisseld worden met die van haar (lichaam).
Een bevreemdend en mysterieus laagje dat pas echt op de voorgrond treedt in Gemini.

Wat hier ook uitstekend werkt zijn de rustigere scènes (het dolen door straten en steegjes...) tussen al het snelle werk door.

Of je nu van boksfilms houdt of niet doet hier weinig toe want Tokyo Fist heeft zo veel meer te bieden. Het gaat hier meer om de emoties en frustraties van de personages. Op z'n minst gezegd op een erg aparte manier weergegeven . En dan is er nog die geweldige soundtrack..

Film ziet er knap uit. Best wel donker, maar mooi kleurgebruik. Ik weet alleen niet of de dvd kwaliteit dezelfde is als diegene die ik heb gezien.

Verwacht hier geen film als Rocky of iets dergelijks want deze film is totaal onvergelijkbaar met eender welke boksfilm. Nooit zo intens gezien, laat staan zo intens ervaren en genoten.

Een kleine 4.5 *

Maak hier maar 5 * van. Gemini niet langer m'n favoriete Tsuka.

Waarom staat hier een Koreaanse poster i.p.v. een Japanse?

Viel mij ook al op - heb 'm gewijzigd naar de officiële filmposter.

Hier overigens een geniale foto.

Shinya Tsukamoto, tegelijkertijd voor en achter de camera actief. Lache!!

Geweldig!

Tokyo Fist was echt eens aan de beurt om nog een keer gezien te worden. Bleef toch altijd één van mijn favoriete Tsukamoto films. Qua stijlkenmerken niet zozeer vernieuwend op wat hij al gedaan heeft, maar het onderwerp (boksen) blijft toch iets dat niet zo snel achter Tsukamoto gezocht word. Toch is het geen vreemde keuze gezien de relatie met zijn broer, die naast Tsukamoto ook één van de hoofdrollen vertolkt.

Tsukamoto laat wederom weer eens zien hoe belangrijk een opening is; hij brengt ons temidden in een zweterige bokszaal waar de feiten direct op onze neus gedrukt worden; Keiharde percussie muziek met razendsnel gemonteerde boksende mannetjes. Dit is een film over boksen, en Tsukamoto lijkt er keihard zin in te hebben. Ik ben geen liefhebber van de sport, maar een fascinatie voor twee mannen die elkaar het gezicht in willen slaan blijft er stiekem wel. Niet alleen een film over boksen, ook een film over terugvinden van verborgen haat, vernieling van het lichaam, jaloezie, obsessie en stedelijke architectuur.

Meest interessante vind ik persoonlijk echter de manier waarop Tsukamoto en zijn broer Kôji zo close samenwerkten in deze film; Precies zoals de personages Tsuda (Tsukamoto) en Kojima (Kôji) elkaar als vroegere jeugdvrienden na jaren weer ontmoeten. Dat, met de gedachte dat Tsukamoto echt alle touwtjes in handen heeft (acteren, set design, licht, montage, script), geeft Tokyo Fist voor mij toch een extra laagje van waardering. Zoals broer Kôji vroeger waarschijnlijk als jochie veelvuldig acteerde in Shinya's hobby filmpjes, is het nu tijd voor het serieuze werk. En op dat vlak vind ik dat Tokyo Fist ook eigenlijk wel aanvoelt als zijn eerste "volwassen" film.

En ook daar lijkt direct iets van terug te vinden in Tokyo Fist; Personage Tsuda is in jaren van dagelijkse routine opgeslokt in het stadse leven. Tsukamoto visualiseert dit op prachtige manier met kantoorgebouwen en flats die torenhoog boven hem uit rijken. Zijn gevoel voor architectuur en symmetrie is meesterlijk en genot om te zien. Maar deze stad heeft er wél voor gezorgd de haat uit zijn jeugd (te zien in een flashback) diep te begraven. Wanneer hij uiteindelijk de bokser Kojima tegen het lijf loopt lijkt deze haat opnieuw op te bloeien.

Boksen is hier niet alleen een sport, maar vooral een nieuwe ontdekking van gevoelens. Tsuda zoekt zijn leven al naar iets dat hem bewijst echt te leven en lijkt dat te vinden in het boksleven van Kojima. Tegelijkertijd zoekt de bokser Kojima de emotionele steun van Tsuda's vriendin, Hizuru. Van buiten toon hij dan wel graag zijn spieren, van binnen blijkt hij een emotioneel wrak, zoals te zien is in enkele momenten.

Tsukamoto's hyperactieve stijl komt terug in enkele adrenaline schreeuwende knok- en oefensessies waar de stoten werkelijk te horen zijn in de geweldige percussie-achtige soundtrack van Chu Ishikawa. Enkele van deze energieke beeld- en geluidsuitbarstingen zijn niet enkel te zien, maar komen zelfs hard aan, knallen, doen pijn; Tsukamoto gebruikt dan ook met grote opzet veel point-of-view shots waar wij als kijker ook de nodige stoten te verduren krijgen.

Tijdens het kijken van Tokyo Fist zeg ik altijd; Dit is honderd keer beter dan Tetsuo. Maar een dag later vraag ik mij altijd weer af; welke is nu beter? Ik weet het niet, maar naast Tetsuo is Tokyo Fist mijn grootste Tsukamoto-favoriet. In Tokyo Fist is boksen een verlossing en herontdekking van het menselijk lichaam, het is pijn lijden om jezelf in een saaie dagelijkse routine te herinneren dat je leeft, het is bloeden om te voelen wat je echt wilt.

5.0/5.0