Tetsuo (1989)

John Ford

Net zomin het moeilijk is voor Tarkovky om een camera neer te poten en die over een tijdspanne van 2 minuten een beetje te draaien. Soundtrack monteren is ook makkelijk, want je neemt een stukje muziek en gooit het onder een film. Godard's film zijn ook doodsimpel. Je lult een hoop tekst bij elkaar, laat het opdreunen door een acteur, hoeft geen goeie te zijn, en stuurt er een camera achteraan. Zo kan ik nog wel wat verzinnen.

Maar nogmaals, als je de ritmiek van Tetsuo mist zal je waarschijnlijk weinig aan de film hebben. Daarbij, wie au serieux Cronenberg films met Tsukamoto films wil gaan vergelijken, kijkt als een potdove. Thematische overeenkomsten, daar houdt het dan ook bij op.

En in innovatie zit evenveel originaliteit dan in schepping. En je hebt een beter product uiteindelijk ... niet voor niks dat het pure cyberpunk genre eigenlijk enkel door Japanse films in stand gehouden wordt.

Samourai wort gezien als de eerst actie film met een ensemble cast. Beide films kennen letterlijke Hollywood remaken (en één italiaanse) en vele klonen.

Maar Kurosawa werd wel beinvloed door het werk van zijn favo regisseur Ford. Kurosawa's samurai films vinden hun oorsprong in de western alleen suggereert goga ten onrechte dat Kurosawa hierdoor niet vernieuwend is. Kurosawa verbroederde westerlijke en typisch Japanse elementen in zijn films en dat alleen al was een vrij unieke gebeurtenis op zich (ook maakte Kurosawa zich meester van de telescoop lens etc). Tarkovsky werd ook beinvloed door Dovzhenko, maar dat maakt hem niet per definitie niet-vernieuwend.

Dat heb je prachtig gezegd!

Ik overdreef hier eigenlijk een beetje. Er waren natuurlijk een aantal originele Aziatische, vooral Japanse grootmeesters die met pure Aziatische films kwamen. Denk aan Kenji Mizoguchi en Mikio Naruse.

Als je 1000ste stem een mijlpaal moet vormen, dan is dat met het bekijken van Tetsuo op z'n zachtst gezegd geslaagd.
Zelden, of nog beter, nog nooit heb ik zo'n krankzinnige, non-stop hyperactieve film gezien. Audiovisueel gezien is dit het neusje van de zalm; video editing is superstrak, sound editing net zo en beiden worden met uitmuntend gevoel voor ritme tot één geheel gesmeed. Echt niet-te-geloven dat deze film uit 1988 komt.

Daarentegen weet ik niet zo goed wat ik ermee aan moet. Wat biedt deze film naast het stilistisch overdonderen van de kijker? Vergelijkingen zijn ook al nauwelijks te trekken (al moest ik wat tempo, weirdness en de penisvervangende drilboor betreft aan Dead Leaves denken), ik heb nog niet echt een referentiekader waar ik dit in kan passen. Herziening staat gepland, voorlopig een veilige 3,5*.

Heeft iemand een idee of deze DVD uitvoering de moeite waard is?

Prima, heb hem ook.

Ik vond Terminator 2 beter.

En ik vond Lawrence of Arabia beter

Ik zal mijn totaal niet serieus bedoelde berichtje dan maar even toelichten .

Deze film heeft alles wat ik er van verwachtte. Explosieve soundtrack, waanzinnig gemonteerd en gewoonweg overdonderende beelden. Echt fantastisch.

Maar, en waarschijnlijk is dat inherent aan dit soort films, zodra er een hijgende/kreunende/schreeuwende Japanner in beeld kwam vervaagde de soundtrack, konden de beelden me geen reet schelen en was het gewoon uitzitten tot de scène afgelopen was. Hierdoor verliest de film zo veel vaart dat het hele ik-dender-in-een-

uurtje-over-mn-publiek idee een beetje in het water valt.

Maar toch, die scènes in de straten, of de intro, beide begeleid onder stampende... Damn.

Schrap het gekreun, gehijg en gesteun en laat de beelden en soundtrack het werk doen, en je hebt een meesterwerk.

Nu kom ik op 4* uit, nog steeds heel goed natuurlijk.

Ik vond de achtervolging in het begin erg goed. Spannend, freaky, totaal geschift. Was veelbelovend.

Helaas was dat het beste van de film. De transformatie en de gevolgen daarvan boeiden me voor geen meter. Het videoclipgehalte kende ik na een half uurtje nu wel. Het werd nogal een herhaling.

Naar het einde toe werd het echt lachwekkend. Kan toch niet de bedoeling zijn lijkt me.

2*

Ps: Heb me deze keer niet gestoord aan schreeuwende Japanners.

Ik Heb eigenlijk niks toe te voegen aan het commentaar van Phoenix, kom op (zo goed als) dezelfde manier op 4 sterren uit.

Wel jammer van de verouderde effecten, vooral dat 'schuimende' was vrij lelijk.

De pakketservice van Moviemeter is toch altijd goed om wat niet-allerdaagse producties voor je plaat te krijgen. Maar hoewel ik niet echt kapot was van 964 Pinocchio of Rubber's Lover, met Tetsuo wist ik mij wel uitstekend te vermaken.

Het sfeertje is lekker krankzinnig, de muziek werkt erg goed mee aan deze sfeer. Lekkere snelle editing ook, zat meteen bij de achtervolging (met de bezeten vrouw en haar robotarm) er al lekker in. Valkuil bij dit soort snelle, gestoorde films is dat het aan het einde vaak wat gaat vervelen. "Meer is beter" is even leuk, maar na drie kwartier heb je het echt wel gezien. Gelukkig duurt de film niet veel langer dan een uur, dus enorm inzakken doet het allemaal niet.

3,5 sterren.

Een krachtige visuele trip zonder weerga. Chu Ishikawa muziek werkt ingenieus met de algehele stijl. Sinds lange tijd weer eens een film gezien waarbij flitsende montage wel gewenst is. Een heleboel films worden eigenlijk onterecht flitsend genoemd in de montage, want dit legt de lat 10 keer hoger. Ondanks dat menigeen enkel zullenl opgaan in de trip, vond ik ook dat er ook een ware inhoudelijke kant op te merken was. Het altijd interressante gevecht om de fusie tussen mens en machine (metaal). 4.5 sterren

Amusant en fascinerend. Maar helaas niet het volle uur. Met name het laatste kwartier heb ik met grote onverschilligheid uitgezeten. De film verliest zichzelf dan (gevoelsmatig).

De positieve punten zijn al door velen genoemd. De (industrial/metalige) soundtrack en de montage zijn uitstekend. Maar ik heb het meeste genoten van de stop motion technieken. Fantastisch. Onderhond noemde al Svankmajer (in relatie met de stop motion technieken met de snelle voortbewegingen van de hoofdfiguren in de stad, maar daar zag ik ook geen Svankmajer in, eerder de clip van Bjork's Big Time Sensuality). Svankmajers techniek zie je duidelijk in kronkelende ijzeren pijpjes en de transformatie-scenes. Hier heb ik echt het meeste van genoten.

Tetsuo is vreemd, maar wel lekker. Alleen dat laatste kwartiertje was iets te veel van het goede. Een nette 3,5*.

Het is voor mij ook net die laatste zoveel minuten die mij mij weerhouden om de film nog net dat beetje hoger te geven (de volle mep in dit geval).

Wat is er eigenlijk zo vervelend aan het einde dan ? De film schakelt nog een vitesse hoger, wat het net helemaal afmaakt.

Ik had zelf ook "problemen" met het einde. De reden hiervoor was dat ik het gewoon saai vond, zeker in vergelijking met het sterke begin. Het contrast was iets te groot en de hele metamorfose duurde gewoon té lang.

Mensen die dit briljant vinden moeten in ieder geval niet zeiken over slechte SFX in andere films

De sfx in Tetsuo zijn geweldig

Misschien dat die non stop manier op het einde wat uit de toon valt bij dat daarvoor. Daarvoor wordt het wat meer afgewisseld. Zie wel in wat de reden ervan is en de functie, maar dat pakte voor mij dus iets minder uit. Maar ook dat einde was natuurlijk wel een goed gedeelte, maar vertoont dus wel enige zwakte.

Op een aandoenlijke manier misschien, maar dat playmobiel poppetje op die sokkel aan het einde dat door de straten van tokyo zoeft.. werkte vooral op mijn lachspieren, sorry

Geef mij de sequal, the body hammer maar

Tetsuo en finesse

Het einde is inderdaad wat abstracter, maar wat mij betreft mooier dan wat in het begin van de film te zien is. Je krijgt als kijker minder adem wat alles alleen maar intenser maakt.

Ik lees het wel meer bij films, en hoewel ik het totaal niet kan begrijpen blijken wel meer mensen er problemen mee te hebben (Izo is een ander mooi voorbeeld). Sommigen worden gevoelloos gemept, anderen blijven incasseren. Ik hou er van als een film (en zeker op het einde) nog een tandje bijschakelt. Meestal is het omgekeerd en is het na een goed begin meer en meer uitbollen terwijl het verhaal de overhand krijgt.

Finesse is wellicht een verkeerd gekozen woord. Duidelijkheid misschien? In ieder geval, een woord waar ik niet op kan komen.

Wellicht dat de beeldjes/montage té snel ging dat duidelijkheid ver te zoeken was. Geen intensiteit te bespeuren in ieder geval. Eerder irritatie. De roes waarin ik verkeerde, dat vreemde wereldje, daaraan kwam een abrupt einde, door die omhoogschakeling. Een klap in mijn gezicht, wakker-word-proces in de film en niet na de film. En zoals dat vaak gaat met het slaap-proces, viel ik niet meer in slaap / die roes / droomwereld tijdens de film.

Ik ga vooral dat onthouden en hopen op de dag dat de abstracte schoonheid van snelle montages en ritme eindelijk een keer wat appreciatie krijgt. Het is één van de zaken die mij het meest aantrekt in cinema, en tevens lijkt het ook één van de grootste struikelblokken voor een hoop filmfans.

Dat het een struikelblok is kan heel goed inkomen, net als sommige bepaalde Russische films niet door kunnen komen vanwege het feit dat die vaak een enkel shot tergend lang aan kunnen houden.