The Fly (1986)

The Fly is samen met Dead Ringers, die tot mijn absolute lievelingsfilms behoort, de beste Cronenberg die ik tot nu toe zag. De film overtrof mijn verwachtingen, die toch al hooggespannen waren, ruimschoots. Ik wist dat ik bij een film van Cronenberg kon uitkijken naar iets meer dan een doordeweekse horrorfilm, en in mijn ogen is hij er hier in geslaagd aan te tonen dat het horrorgenre veel meer mogelijkheden heeft dan wat we doorgaans voorgeschoteld krijgen. The Fly is immers meer dan een bloedfestijn en de - echt afschuwelijke - uiterlijke transformatie van een mens in een vlieg, maar is een menselijk drama, een tragedie over verval en eenzaamheid, die echt tot nadenken stemt.

Seth Brundle is een eenzaam man, die drijft op zijn overmoedige wetenschappelijke ambitie om de wetten van tijd en ruimte volkomen te doorbreken door het ontwikkelen van een teleportatiemechanisme. Hij stoot echter op een grens: hij begrijpt het levenloze, het niet-organische wel, maar slaagt er vooralsnog niet in levende wezens, een levend en bezield lichaam te teleporteren. Hierin zit al onmiddellijk een tegenstelling vervat die in de film centraal staat, namelijk die tussen de koele rationaliteit van Seth en zijn computer enerzijds, en de directe, animale levenskracht van het levende wezen. Die komt Seth pas op het spoor door eerst de liefde te vinden, en ze daarna weer kwijt te raken. Pas wanneer hij uit zijn puur rationele wereld stapt, is hij in staat om het leven te begrijpen en zijn computer zo in te stellen dat het leven 'teleporteerbaar' wordt.

Nu, wat er gebeurt nadat Seth uit zijn machine tevoorschijn komt, interpreteer ik in de eerste plaats als psychologisch en fysiek proces van ontmenselijking. Seth verliest zijn hele identiteit, die erin bestond rationeel en verstandig te zijn. Hij verliest de rede die ons menselijk maakt, maar krijgt aanvankelijk iets moois in de plaats: de directe, vitale en potentieel gevaarlijke kracht van het dier (die natuurlijk in elk mens zit). Hij is daar aanvankelijk heel blij mee, omdat die kracht hem voorheen zo onbekend was. Vanaf nu is hij een hybride wezen: in hem schuilt zowel een redelijk en introvert mens als een onnadenkend en agressief insect. Daarom ontwikkelt hij zulk een verlangen naar 'vlees', naar seks, en krijgen zijn driften steeds meer de overhand. Hij is, met andere woorden, zowel een 'politician' als een 'insect'. Nu, dit vind ik enorm ontroerend aan de film. Seth is een slachtoffer, dat voor zijn naïeve overmoed gestraft wordt met de zwaarst denkbare straf: datgene verliezen wat hem dierbaar is, zijn menselijkheid. Waar hij aanvankelijk geniet van zijn kracht en zijn seksuele lusten botviert, wordt de leegte daarvan al snel duidelijk - voor hemzelf en voor de kijker. Het deed me wat denken aan een dement persoon, wiens identiteit steeds verder afsterft, tot er enkel nog een 'hoopje mens' overblijft - maar voor Seth is het nog veel gruwelijker omdat hij op elk moment ook Seth blijft, nooit volledig insect is, tot op het prachtige einde. Ik voelde dezelfde ontroering die ik ook bij Lynch's The Elephant Man ervoer: hoe misvormd gruwelijk ook, Seth blijft ondanks alles een mens, maar wordt door iedereen (zowel voor als na zijn transformatie) miskend en achtergelaten.

The Fly is een meeslepende, intelligente, gedurfde en bij momenten echt duistere film, die in mijn ogen een heel dubbelzinnig beeld van de menselijke natuur ophangt. Ik zal deze nog vaak opnieuw bekijken!

Ik heb onzettend genoten van deze film. Vooral de aanpak van David Cronenberg bevalt me zeer. Het is niet nadrukkelijk een Science Fiction film we rollen er als vanzelf in. Remake kan je het nauwelijks noemen, er zitten wel bepaalde zelfde ingrediënten in als de amusante film van 1958 maar het is, voor de jaren 80 een perfecte moderne update en uitwerking van het thema: bijvoorbeeld de vermenging van genen. De problemen die met teleportatie kunnen ontstaan zijn prachtig uitgewerkt en geven nog steeds te denken. Ook de psychologie van de uitvinder vond ik interessant en meesleepend. Na zijn eigen teleportatie krijgt hij zo'n fysieke en psychische kick of boost dat hij hyper wordt. Ook dat de journaliste zwanger raakte was een rake wending van het verhaal. Haar angstdroom...die made... geweldig! En die gruwelijke fysieke transformatie van de uitvinder benaderde iets van wat realiteit zou kunnen zijn...Maar ook de onderkoelde humor beviel me zeer.....telepod als een soort magnetron ...

Samen met de eerste Terminator van Cameron is deze film voor mij een terechte klassieker.

Ik was hier als kind als de dood voor. Het was als een angst-test. Hoe lang zou ik durven kijken totdat ik het niet meer vol kon houden?? Je zag dat de transformatie telkens in incrementen voortzette, elk shot was hij weer ietsje enger. Nu bij het herbekijken vind ik The Fly nog steeds zo angstaanjagend als ik hem als kind ervaarde. Ik spring van de schrik net zo makkelijk aan het plafond als Goldblum.
Geena Davis lijkt hier een 100 kalorien dieet te volgen, eet eens een hamburger!
Wat me na zoveel jaar nog steeds een beetje dwars zit dat zijn transformatie ineens zo rap escaleert als zijn kin eraf gerukt wordt. En dat die baardaap het hele experiment verhindert. Het hoort in het script, dat snap ik, maar de sfeer komt zo goed over dat ik het niet zo willen hebben. Special Effects zijn v-e-r-b-l-u-f-f-e-n-d het is net alsof de vlieg-mutant in de cabine echt is.

Goor!

De make-up van The Fly wordt vandaag de dag nog altijd geroemd en dat is meer dan terecht: de transformatie van Jeff Goldblum in een vlieg is echt ontzettend vet en verdient complimenten. Sowieso verdient Goldblum complimenten, want hij zet een erg leuk personage neer. Het is alleen jammer dat de rest van de film, vooral de eerste helft, niet altijd even goed is - het plot en de dialogen zijn zelfs behoorlijk infantiel te noemen; acteerwerk is ook niet altijd even sterk en het camerawerk is niet zo bijzonder. Ook de jaren '80-sfeer is hier en daar gewoon pijnlijk, hoewel dat op zich ook wel vermakelijk te noemen valt. Toch weet The Fly goed te vermaken door de kijker hier en daar te trakteren op wat fantastische vondsten (die abortusnachtmerrie! ). Leuke film, maar er had meer in gezeten.

3,0*

Een lange tijd geleden vertelde men dat David Cronenberg opnieuw een remake zou maken van The Fly. Tot nu toe heb ik er niets meer van vernomen.

remake?

Er zijn een aantal films waarbij ik me diep schaam dat ik ze nog nooit heb gezien. Dan heb ik het niet over grote gewaardeerde top250 films, daarvan moet ik de meeste ook nog eens doen. Nee tot voor kort hoorde bijvoorbeeld The Fly tot die lijst. En zo zijn er nog wel meer cultfilms die eigenlijk precies in mijn straatje vallen, maar waar mensen geschokt reageren als ik zeg dat ik ze nog moet kijken.

In het geval van The Fly dacht zelfs iemand dat deze film altijd een inspiratiebron voor mij zou zijn geweest. Dus kon deze film na al deze tijd aan mijn verwachtingen voldoen?

In een woord: Ja. Ik ben zelf enorm geïnteresseerd in handgemaakte sfx en creatief ontworpen monsters. En het transformatieproces van man tot beest is ook altijd een fascinatie geweest. Een film waar eigenlijk het plot draait om zo'n langzaam transformatieproces krijgt dus al gelijk mijn interesse. Tel mijn obsessie met insecten erbij op en je hebt een prijswinnende formule. En op al deze vlakken is deze film echt uitstekend en erg uniek.

Het nadeel is weer dat de film voor een groot deel weinig anders om het lijf heeft dan de effecten. Dat is natuurlijk al heel wat, maar de film is behalve dat in de eerste helft erg kaal. De decors zijn saai en de plotvorderingen zo eenvoudig dat het niet veel meer is dan een kapstok voor lekker ranzige effecten. Ook mist de film de kans om psychologisch diep in te gaan op de veranderingen.

Gelukkig veranderd de film in het tweede gedeelte. Het klinkt wat raar maar hoe minder menselijk het hoofdkarakter word en hoe surrealistischer (en misschien belachelijker) de situaties, hoe intrigerender en emotioneler de film werd. En de film word naar het einde toe ook echt heel erg vies. Zo vies dat het een keertje niet gewoon lollig is, maar de film oprecht eng maakt. Dat op zichzelf is al een grote prestatie.

Naar mijn mening een film die zijn status flink heeft verdiend en die precies weet om te gaan met zijn effecten. Het blijft wel een heel eenvoudige film, maar wel lekker gefocust op waar het om draait: de kijker lekker bang maken met zijn viezigheden. En ik heb me er enorm mee vermaakt. Dikke 4*!

By the way: Net voor het eind van de film kwam er ineens een mot naar mijn hoofd gevlogen. Ik geloof dat het een lange tijd geleden is dat ik me zo doodgeschrokken heb. De laatste paar minuten heb ik de film maar staand verder gekeken.

Ik vond het juist erg sterk dat hij ook qua karakter op een vlieg begon te lijken. Verder klopt het dat de art direction bij Cronenberg vaak weinig om het lijf heeft, gewoon strak architectonisch, leeg en functioneel. Ook vond ik Goldblum in deze film erg sterk acteren. Nadeel is dat hij de rol van neurotisch wetenschapperveel te vaak (waaronder Jurassic Park) heeft herhaald, waardoor de nu helaas meer een typetje is geworden.

Heb eigenlijk ook weinig aan te merken op het acteerwerk. En heb niet perse iets tegen Goldblum. Ben ook wel benieuwd naar The Mad Monkey

Een goede film met een sterk verhaal- en acteerwerk.

Veel beter dan de orginele film.

Goldblum en Davis spelen hun rollen overtuigend.

Vond niet dat er veel gore inzat, maar wel het goede jaren '80-sfeertje.

Special Effects zijn misschien wat ouderwets, de poppen en make-up effecten van Chris Walas maken het toch overtuigener dan al die CCI technieken van nu.

Toch blijfy Fly II qua gevoel en emoties beter dan Fly I.

Helaas worden dit soort films tegenwoordig niet meer gemaakt. Alleen nog het uitmelken van horrorreeksen en remakes.

4.0*

niet veel gore?

Nee, veel gore zat er niet in. Nou hangt er ook vanaf wat je qua gore gewend bent. Persoonlijk vond ik dat the Fly II meer gore scenes had en bijvoorbeeld Hellraiser die ook in de jaren '80 werd gemaakt, was ook goorder. Nou heeft het met Hellraiser te maken dat in Verenigd Koninkrijk de filmregels anders zijn, hetzelfde geldt ook voor Nieuw-Zeeland.

Een film die bewijst dat een re-make soms beter kan zijn dat het origineel. Heerlijke troosloze deprimerende sfeertje ondersteunt door de soundtrack. Het verhaal is boeiend van begin tot eind en de gore scenes zijn goed gedoseerd. De vonken springen af tussen hoofdrol speler Golblum en Davis. Cronenberg op zijn best! (persoonlijk blijft Scanners (1981) mijn favoriet.

Ben gek op deze film. Prachtige horrorfilm met de perfecte hoofdrolspeler. Ook leuk dat Davis in deze film speelt, want heb altijd zwak voor haar gehad:P

Zeer sfeervol gefilmd, mooie soundtrack en interessant verhaal. Van begin tot eind vind ik het boeiend gemaakt. De special effects en de make up zien er nog steeds zeer goed uit. Zelfs beter dan de effecten die ik in de moderne horrorfilms gezien heb.

The Fly blijft sowieso een van mijn favoriete films ooit gemaakt.

Vond deze film een aantal jaartjes erg smerig en vies!

Maar ondertussen zijn we natuurlijk meer gewend, en dan komt deze film best als een rubberepak over.

Sommige scenes zijn wel ervaringen om nooit te vergeten.

Maar dat maakt voor mij de film niet meer bijzonder, want ik heb het ondertussen wel gezien.

Het vervolg is ook niet om te pruimen.

Dus ik pak mijn vliegenmepper , en het is 2 vliegen in 1 klap!

Best een gore filmklassieker.

The Fly is ouderwets griezelvermaak. Maar het is niet echt eng of spannend. Niet zo best, want ik had een betere film verwacht. 2.5*

Het is dan ook vooral een psychologisch drama. Gaat hier niet om griezelen, maar om meeleven. Prachtige tragedie.

Klassieker van David Cronenberg over zijn geliefkoosde thema: de transformatie van het menselijk lichaam. In The Fly - dat meteen ook zijn grootste commerciële hit was - voltrekt de transformatie zich op zowel lichamelijk als psychologisch vlak. Voor het lichamelijke gedeelte zorgen de ontzettend goede make-up en FX. Je ziet als het ware per scène hoe de aftakeling van Brundle toeneemt, voortreffelijk vertolkt door Goldblum die ook inhoudelijk gestalte weet te geven aan de metamorfose die hij doormaakt. Voor de oplettende kijker speelt zich ook een subtiel liefdesdrama af waarin een vrouw de afweging moet maken of ze haar liefde voor het monster al dan niet zal opgeven. Dit dilemma kent een hoogtepunt in de weerzinwekkende - en daarom ook legendarische - abortusscène, waarschijnlijk de visueel sterkste scène uit de film.

Ben benieuwd wat je van het origineel vindt (of zag je die al?)

Dat is er nog niet van gekomen, hoewel ik hem al bijna twee jaar in de kast heb zitten. De versie van Cronenberg daarentegen kijk ik om de zoveel jaar wel een keertje.

'k vond hem ook erg goed. 'k vreesde nog dat de film gedateerd ging zijn, maar eigenlijk viel het nog allemaal erg goed mee. Het verhaal is origineel, werd boeiend gebracht en je leeft mee met de verschillende personages. De cast deed het goed en de transformatie naar de vlieg leek realistisch en redelijk goor

De film heeft toch iets meer dan een traditionele monsterfilm en dus aangenaam verrast om deze nog eens terug te hebben gezien.

Zo, weer een lange tijd dat ik wat van Cronenberg heb gezien en mocht natuurlijk zijn klassieke The Fly niet missen. En ook hierin is het weer lekkere intense ranzigheid ten top en mag alles weer lekker bizar zijn. Jeff Goldblum (die ik ook al ken uit Jurassic Park als Ian Malcolm) is van de partij en heeft eindelijk eens het teletransporteren waargemaakt. De uitvinding waar iedereen van kon dromen is dan eindelijk uitgevonden. Na een paar foute tests met proefdieren, word alles toch beter en besluit Seth er zelf maar eens in te duiken, maar dan merkt hij niet dat er ook nog een vlieg in de capsule zit. De gevolgen zijn dus verschrikkelijk.

En in The Fly is het dan ook niet al zo dat Seth gelijk in een monster veranderd. Nee het gaat stapje voor stapje. Maar het resultaat is om van te kotsen.

Ook Geena Davis uit Stuart Little vond ik weer een kei.

Prima film alweer van Cronenberg in zijn vroege jaren. Nu weet ik ook al waar District 9 zijn invloeden vandaan heeft gehaald. Moet ook overgens steeds aan dat nummer van U2 denken.

4,0*

Een hele oud film die ik lang geleden voor het laatst gezien heb. Het is in ieder geval wel een film wat goed in mijn geheugen is blijven hangen Hoewel ik hem goed vond voel ik niet echt the urge om hem nogeens te gaan zien,

The Fly is de nummer 11 geworden in de Horror Top 25 van de jaren '80 op Cult Movies Reviewed:

Cult Movies Reviewed: Horror Top 25 van de jaren '80 - special - cultmoviesreviewed.com

ik heb hem net voor het eerst op blu ray gezien, nadat ik hem al een keer of 5 op video had gezien sinds hij uit is en nog wat keer op dvd. Voor mij was het een feest der herkenning, voor mijn vriendin de slechtste film van het afgelopen jaar. Maar goed, haar horrorfilms vallen op één hand te tellen.

The Fly is een klassieker die iedere (horror)filmliefhebber moet hebben gezien, maar ik zou me me voor kunnen stellen dat er bergen 16-18 jarigen zijn die denken 'Wat is dit voor een oude meuk, die computer moehaha'...

Their loss...

Goede film, maar met een ietwat voorspelbaar einde. Zeker een aanrader.

4*

Er zijn weinig geslaagde remakes, maar deze mag zich rustig in dat korte rijtje scharen waarbij het wel gelukt is om het origineel te overtreffen. Er zijn weliswaar opvallende wijzigingen terug te vinden ten opzichte van het verhaal en de eindes verschillen. Je kan daarmee natuurlijk spreken van twee verschillende films en dat is eigenlijk wat ik zelf het liefst doe. De originele The Fly was al een te gekke film. Cronenberg weet het concept niet te verbeteren, maar voegt meer vaart toe en de remake bevat praktisch geen saaie momenten.

Het voordeel in een kleine dertig jaar tijd aan veranderingen is dat films een stuk minder braaf zijn geworden. De basis is redelijk hetzelfde, maar de transformatie van mens naar mens/vlieghybride is erg overtuigend. De veranderingen in karakter zijn goed gedaan. The Fly verandert geleidelijk van een onschuldig sciencefictionproject in een heerlijk nare horrorfilm, waarin het gedrag van de hoofdpersoon echt afschuwelijk zijn. Vooral het paargedrag is gruwelijk. Fantastisch acteerwerk van Jeff Goldblum die weinig bijval krijgt van zijn tegenspelers, maar wel deze film moeiteloos draagt. Verder is er natuurlijk de fijne gore en goede make up. Gave film!

Waar ik films als Videodrome en Dead Ringers redelijk tot aardig vind, is the Fly de film van Cronenberg uit de jaren tachtig, die op mij duidelijk de meeste indruk weet te maken. Het is tevens een film die blijft hangen en dat zijn toch vaak wel de betere films en the Fly behoort daar duidelijk ook bij.

Niet alleen het concept is interessant, ook de uitwerking mag er zijn. Goldblum zet als wetenschapper Seth Brundle een sterke rol neer. Hij heeft een teleportatie machine uitgevonden, maar de vraag is alleen nog of die werkt. Die werkt, maar hij teleporteert niet alleen zichzelf, maar tegelijkertijd ook een vlieg. De gevolgen zijn niet moeilijk te raden, want in feite zijn na de teleportatie Brundle en de vlieg één geworden, waarna Brundle zowel lichamelijk als geestelijk langzaam maar zeker steeds meer af begint te takelen.

En juist die aftakeling werkt Cronenberg op een sterke en erg geloofwaardige manier uit. Eerst is het allemaal nog leuk, maar langzaam maar zeker wordt het steeds vervelender voor de hoofdpersoon. Goldblum slaagt er in om ondanks zijn ontzettend lelijke voorkomen een sterk menselijk karakter neer te zetten, waar ik zowel sympathie alsook medelijden voor voelde. Ook de effecten van de letterlijke transformatie zijn erg sterk en kunnen vandaag de dag nog behoorlijk goed mee. Overigens mag ook Geena Davis niet onvermeld blijven, die als vriendin van Goldblum ook overtuigd en de pijn die haar karakter heeft goed weet over te brengen op de camera.

Een erg sterke film dus van Cronenberg, een klassieker in het genre, en ik zou het origineel ook wel eens een keertje willen zien.

4,0*

Dit is de enige film van Cronenberg die ik, tot op heden, heb gezien. Een uitstekend drama dat uitgroeit tot aan de spannende climax. De scene's waar Brundle wil afrekenen met Veronica's ex-vriendje vond ik destijds walgelijk, voor eerste kijkers een tip, geen hapjes eten bij die scene's. Topper. Bij nazicht toch niet mijn eerste Cronenberg kennismaking, heb ooit The dead zone gezien

Daar mag wel een halfje bij. De gore, ranzigheden en schrikmomentjes en suspense zijn echt goed (mooi ook de locatie van het gebeuren), maar wat de film boven anderen van zijn soort uit doet steken is de emotionele impact. Het drama van het liefdesverhaaltje en de transformatie zijn sterk uitgewerkt. Heerlijk aangedikte soundtrack ook. En een zeer waardige finale. Goldblum is helemaal op zijn plaats, en die gladde Stathis is een geinig personage. De film blijft ook heerlijk wegkijken.

Cronenberg roelt in dit horrormonument, blije vlieg Brundle doet niet aan zelfbeklag.