Tirza (2010)

Zojuist gezien bij de opening van het Nederlands Film Festival. Beginnend met een praatje van de regisseur en producent, maar dat was niet echt boeiend want er kwamen enkel cliché antwoorden uit, al waren de vragen van de 'host' ook niet echt bijzonder. Maar ik kan ook niet zeggen dat hij een bijzondere indruk op me achter liet. Stond er een beetje bij alsof hij Alfred Hitchcock of Stanley Kubrick was.

Het boek heb ik nooit gelezen, maar het verhaal schijnt ook wat aangepast te zijn. En het is niet geheel chronologisch, wat een deel van het mindfucken is wat veel voorkomt in de film. Waar ik opzich wel van houd. Het is een onderhouden drama met een beetje spanning, al is het wel wat voorspelbaar hier en daar. Wat ook weer komt door de flashbacks.

Visueel zag het er redelijk uit, maar niet heel bijzonder. Locaties waren natuurlijk indrukwekkend, maar daar had veel meer mee gedaan kunnen worden. Muziek was ook wel in orde, al viel het niet heel erg op. De dialogen en de aanwezige humoristische opmerkingen waren goed, beetje ongemakkelijk soms. En het is gewoon een mooi verhaal op zichzelf dus daar scoort hij ook al erg goed mee bij mij.

Acteerwerk is echt top, Gijs Scholten van Aschat viel heel erg op, wat ook wel knap is als acteur die veel op toneel staat, want vond hem zelden overacten, wat veel andere acteurs in Nederland wel altijd doen in films. En ik was heel erg onder de indruk van Sylvia Hoeks.

Net aan 4*

Leuk begin van het festival en tevens een grotendeels geslaagde boekadaptatie, waarin het in deze echter jammer is wanneer je het boek al gelezen hebt. vdBerg heeft echter er goed aan gedaan de verhaallijnen door elkaar heen te snijden (wellicht deels ook op de snijtafel gebeurd?) en Gijs speelt uitstekend. Wel jammer dat SYlvia Hoeks echt te oud is, zeker bij de scène aan tafel waar ze haar beugel nog in heeft.

3,5*

De bioscoop was nagenoeg leeg. Komt dat door het feit dat de Nederlandse film minder in trek is, of doordat mensen wisten dat het verhaal eigenlijk onwijs vervreemd is? Ik weet niet wat ik van de film moet denken. Ik weet niet of ik hem nu goed vind of niet. Allereerst waren mijn verwachtingen toren hoog. Het is de Nederlandse inzending richting de hoogste filmprijs van de wereld, en tevens openingsfilm op het festival van de grootste filmprijs van ons eigen landje. Daarnaast bevat deze film een prima cast. Doordat het een boek verfilming is, én er een toneelstuk op het zelfde moment van uitkomen op de planken staat, moet het een pracht verhaal zijn. Het verhaal vond ik daarentegen de tegenvaller van het jaar. Een prima insteek met een gecontroleerde lijn heeft vele rare zijspoortjes waardoor het uitloopt op een oncontroleerbaar projectiel met oppervlakkige karakter uitwerking en ontwikkeling. Door het constante vreemde en wat misplaatste gedrag van de niet al te sympathieke hoofdpersoon is het moeilijk om mee te leven. Dit is al vanaf minuut 1. Dit betekend dus dat het als kijken niet meer uitmaakt of hij zijn dochter nog vind of niet. Sterker nog; na het leren kennen van deze hoofdpersoon, een prima vertolking van Gijs Scholten van Aschat, is het meisje beter af ver van huis. Als er dan vele vreemde subplotjes bijkomen die niet in hun geheel ontwikkelen zoals het zou moeten (met als hoogtepunt de misplaatste sexscene met de vriendin) en de waarheid boven water komt, komt ook de ongeloofwaardigheid en minachting richting de hoofdpersoon op de voorgrond. Dit kan, lijkt mij, niet de bedoeling zijn. Wat deze film met dit verhaal naar mijn mening beter maakt, is een interessantere uitwerking. Bijvoorbeeld de zoektocht en het vinden van het lichaam paralel leggen met de zelfde climax en nodige flashbacks. Dit zorgt voor meer 'medelijden' en waardering voor de protagonist, die nu te veel zijn eigen antagonist is. Zo niet compleet.

Maar de film vloog voorbij. Prima camera werk en dito montage weten te blijven boeien en de acteurs spelen stuk voor stuk een sterke rol. Sylvia Hoeks is toch wel een ontdekking. Nasrdin Dchar had helaas wel een te kleine rol. Ook weet de film je aandacht vast te houden met als resultaat geen enkele blik op de klok (of in dit geval; horloge). Maar ik zou het, met betrekking tot het verhaal, anders hebben aangepakt.

Sterke film die precies, ondanks de veranderingen, de essentie van het boek weet te behouden. Knap, want zo diep doordringen tot de kern gebeurt toch niet vaak en des te knapper wanneer je bedenkt dat de structuur van het boek nogal is omgegooid. Maar ik sluit me aan bij de NRC-recensie, die zegt dat de flashbacks perfect gedoseerd zijn. Dat is een zeldzaamheid, maar het is werkelijk fabuleus gedaan.

Verder ziet de film er visueel sterk uit en wordt Tirza echt vertaald naar het medium film, in plaats van het verhaal droog te brengen. Acteurs zijn stuk voor stuk allemaal. Daarbij verdient Keitumetse Matlabo nog een speciale vermelding. Ook Sylvia Hoeks is volstrekt geloofwaardig als tiener.

De film kent, net als het boek, tegen het einde wat kwinkslagen, waardoor ik niet op een hogere score uitkom, maar wel een fantastische verfilming, die volgens mij ook prima zonder enige voorkennis perfect te genieten is.

Kennelijk is het boek van Arnon Grunberg, dat ik niet gelezen heb, structureel compleet omgegooid voor de verfilming. Grappig om te lezen, omdat ik de film op een bepaalde manier erg literair vind overkomen. Gelukkig pakt dat niet slecht uit: Tirza is een erg goede film geworden.

Het is vooral een film die erin hakt. Ik had eigenlijk niet verwacht dat het allemaal zo duister zou worden, maar de grimmige ontknoping rond het mysterie van Tirza's verdwijning is vrij uniek voor iets dat bedoelt is voor een commerciële film. De hele tijd zit je naar een imperfecte, maar niet onsympathieke man te kijken, die uiteindelijk eindigt als een soort gestoorde sociophaat. Het is een twist die werkt, omdat het de eerdere gebeurtenissen in de film in een veel interessanter perspectief zet. Had ik vooraf het gevoel naar een niet onaardige, maar ook weinig bijzonder mysterie met wat verwijzingen naar actuele onderwerpen te kijken (een beetje als Mannen die Vrouwen Haten, alleen dan met een exotische locatie), blijkt het uiteindelijk meer om een karakterstudie te gaan van een zelfhatende, onzekere man. Het maakt de boel meteen een stuk intenser. Achteraf heb ik veel bewondering voor het scenario, dat precies op de juiste momenten de juiste informatie prijsgeeft. De regie zorgt voor enkele mooie beelden, maar is in vergelijking tot het scenariowerk wat onopvallend. Gijs Scholten van Aschat is perfect in de hoofdrol.

Er zijn wel wat kleine minpunten. Johanna ter Steege's personage is te onsympathiek gemaakt. Dat iedere zin van haar een rotopmerking was begon na een tijdje tegen te staan (en haar op het laatste moment bezorgd maken voelt teveel aan als een simpele truuk). Ook vond ik die scènes met de zeehond er wat te dik bovenop liggen. Iets te opvallend symbolisch zeg maar. Over het algemeen ben ik echter best onder de indruk. Eigenlijk ook wel benieuwd hoe het boek dit verhaal aangepakt heeft.
4*

Gisteren naar de film geweest en toch aangenaam verrast. De trailer zag er al indrukwekkend uit maar de film heeft niet teleurgesteld: in tegen deel, het was heel goed.

Misschien ben ik een klein beetje bevooroordeeld als Nederlander, je hebt toch een soort zwak voor de Nederlandse filmindustrie die het telkens zo graag wilt en met passie zich probeert te onderscheiden. De taal, het is veel persoonlijker (wat natuurlijk logisch is) maar dat heeft zeker in het voordeel gewerkt.

De film zelf was heel verrassend om te zien. Niet zo zeer het verhaal (zeker niet als iemand een week voordat je gaat al het hele verhaal verteld) maar meer de manier waarop het word verteld. Erg mooie beelden (de scène met de piano en de (?) cello). Gijs speelt voortreffelijk en zijn lieve ''nichtje'' Kaisa vond ik ook erg overtuigend en meeslepend spelen. Goede keuzes.

Ik ben zeer tevreden en trakteer Tirza met 4 dikke sterren. Wellicht een klein beetje overgewadeerd vergeleken met mijn andere 4-sterren-films maar wat scheelt het. Nederland is weer een goede film rijker

ja een mooie film maar weet niet of hij geschikt is voor het grote publiek, Oscar? Joy leek mij een betere inzending! het acteer werk is wel super en de beelden zijn geweldig!

Helaas haalt de film het bij lange na niet bij het boek. Het boek Tirza heb ik als zeer interessant ervaren, met een intrigerend verhaal. Deze gevoelens had ik bij het kijken van de film helemaal niet, het verhaal kwam een beetje rommelig over, en verveelde me zelfs bij de nodige momenten. Hoewel er goed geacteerd heeft heeft de film Tirza me dus niet weten te pakken, zonde.

2*

1 van de betere Nederlandse films die ik in tijden heb mogen zien.
Tirza draaide bij ons in de film club en had er niet zo erg veel van verwacht, gelukkig viel hij heel goed mee en heeft Tirza een stuk meer te bieden dan het op eerste instantie lijkt.
Gijs Scholten van Aschat had ik nog niet eerder zien spelen maar ik was gelijk al overtuigt van zijn rol, ook de kleine en grotere bijrollen zijn netjes ingevuld.

Een klein minpunt aan Tirza vond ik wel dat je best wat moeite moest doen in het verhaal te komen, dit komt grotendeels door dat gebeurtenissen door elkaar heen lopen en de band met zijn dochter heel erg rommelig begint, natuurlijk heeft dit te maken met de rest van het verhaal maar ik vond het soms net iets te geforceerd en had liever dat er wat meer scenes waren tussen vader en dochter, ook de 2de dochter zie je niet echt vaak en verdwijnt naar mate de film vordert op de achtergrond

De laatste 10 minuten van Tirza zag ik helemaal niet aan komen, het was al wel duidelijk dat de band tussen vader en dochter niet helemaal in goede gangen verliep maar dat hij zowel dochter als vriend vermoord had kwam voor mij als een ware verrassing.


Op een paar minpunten na is Tirza zeker een aan te raden film, en heeft daarbij een einde wat verre van voorspelbaar en standaard was.

schommelt tussen en 3,5 en een 4 maar geef deze film het voordeel van de twijfel.

4*

Hmmm,

Grunberg zal mijn ding wel niet zijn....

Kan me voorstellen dat deze in de boekvorm beter zal zijn, maar ik ben nou niet echt een lezer.

Vond de film zelf wel mooi geschoten maar het verhaal te vaag en duister.

Acteerwerk prima verder.

Punten aftrek voor de zeehond/hyena scene... CGI broddelwerk van een niveautje Mega Piranha wat verder niet paste in de rest van het plaatje.

al met al een 2,5* voor deze

Vooral de moeite waard door de geweldige rol van Gijs Scholten van Aschat, al zijn de namibische locaties ook niet verkeerd natuurlijk. Qua vertelstructuur niet heel indrukwekkend, maar interessant genoeg om te blijven boeien. Visueel is de film aantrekkelijk, met inventieve montage en mooie fotografie. De monologen/ dialogen zijn hier en daar iets te letterlijk overgenomen uit het boek, waardoor één en ander soms wat gekunsteld aandoet. Gelukkig valt er ook wel wat te lachen. Overwegend goed gedaan, vond ik, deze afdaling in een persoonlijke hel.

Ik vond het wel een mooie film met een goed verhaal.

Ik moet ook zeggen dat de film anders liep dan ik tijdens het kijken had verwacht.

Wel een minpuntje. Het was voor mij soms niet helemaal duidelijk. Ik had af en toe echt momenten waarop ik dacht: 'wat heb ik nou eigelijk gezien'

Vooral het einde moest ik zelfs terugkijken, omdat het de 1e keer mij niet duidelijk was wat er allemaal gebeurde.

Die onduidelijkheid was voor mij echt vervelend, anders was het een goede film geweest.

Daarom hou ik het nu op 3 sterren, maar er had meer in gezeten naar mijn mening!

Het is me een raadsel dat Tirza een bestseller is geworden, als we op de film mogen afgaan..

Deprimerend, in elkaar geknutseld flauwekul verhaal met perverse projecties van de schrijver, en dat heet dan literatuur. Oerhollands dat wel.

De punten zijn voor Namibië.

Bijzondere film. Heel anders dan ik me voorgesteld had.

Normaal gesproken ben ik van 'Ah joh, laat dat boek maar zitten, ik wacht wel op de film'. In dit geval heb ik eerst de film gezien, en kan ik niet wachten om het boek te lezen.

Door middel van vele, goed in beeld gebrachte flashbacks leer je de personages langzaam kennen en kom je steeds meer in het verhaal. Het voelt aan als een puzzel die je zelf in elkaar moet laten vallen. Telkens als je een idee hebt hoe de vork in de steel zit, krijg je te zien dat je vermoeden niet klopt.

Gijs Scholten van Aschat zet een geweldige rol neer, intrigerend, mysterieus en apart. Zijn ex-vrouw daarentegen is één van de meest vervelende filmpersonages die ik de laatste tijd heb gezien, wat een verschrikking zeg. Sylvia Hoeks doet het niet slecht, maar voor iemand die volgens mij veel ouder is dan ik (?) komt ze er niet mee weg om een tiener voor te stellen. Keitumetse Matlabo, die de negenjarige kindprostituee Kaisa, omarm je op een gegeven moment ook. Mooi ook om de groeiende band tussen de twee te zien. Ze zijn verschillend als dag en nacht, maar toch ook weer hetzelfde.

Rudolf van den Berg, een regisseur die ik voorheen niet kende, heeft een echt verhaal weten te vertellen. Hij neemt de tijd voor uitdieping van de personages waardoor je al direct met ze meeleeft.

Een ontroerend verhaal met een mooie ontknoping.

Slippery slope.

Op basis van het eerste deel had er gemakkelijk een 3.5* ingezeten, het tweede zorgt voor een opmerkelijk lagere beoordeling. Niet omdat dat tweede deel nu zo opvallend veel slechter was, de film kwam gewoon teveel vast te zitten in een te rigide stramien.

Al vanaf de eerste scenes is het duidelijk dat het om een boekverfilming gaat. Niet audiovisueel, daar is best veel aandacht aan besteed, en hoewel soms wat gelikt (en bedacht), viel er best wat te genieten. Het probleem ligt meer bij de personages en situaties zelf, die uitermate uitgedacht overkomen.

Doordat de dialogen niet vlotten en zo ongebruikelijk gebracht werden, is het eigenlijk al vanaf de eerste scene met Tirza duidelijk dat Aschat niet spoort, ook zijn relatie met de moeder van Tirza is zo onmogelijk dat je meteen aanvoelt dat er meer aan de hand is. De film voelt alsof er iemand zeer geconcentreerd, met het pennetje af en toe tussen de tanden geklemd, aan het scenario heeft zitten sleutelen. Het voelt erg symbolisch, maar op dat niveau werkt het gewoon niet erg goed.

Hoe duidelijker het verhaal wordt, hoe meer dat gaat tegenstaan, daarom dat het tweede deel, hoewel op zich niet veel anders dan het eerste, steeds saaier en oninteressanter wordt. De ontknoping mist daarom ook effect (deed me op zich ietwat terugdenken aan Small Gods) en de film gaat eigenlijk uit als een nachtkaars, wat gezien de pretenties jammer is.

Had zeker veel meer ingezeten. Vlottere dialogen en at dubbelzinnigere filmtaal hadden het mysterie van de film beter kunnen verhullen, nu is het allemaal te in your face, waardoor mijn aandacht steeds verder van de film ging liggen. Los daarvan genoeg boeiende scenes en een mooi afgewerkt filmpje.

2.5*

Grootste probleem van deze film is het verhaal. Veel te warrig, te versnipperd, onduidelijke lijn, teveel literaire pretenties. Jammer - want verder is het best goed gedaan, mooi gefilmd met af en toe erg mooie plaatjes, en goed gespeeld.

Begon met een tergend traag en slecht geregisseerd intro. Dan begint het 'verhaaltje' over een man in midlifecrisis die op zoek gaat naar zo'n verloren dochter. Dat wordt dan weer opgehouden omdat hij weer vriendjes moet worden met één of ander Afrikaans meisje. Daartegen begint hij de hele film lang pseudo-poëtisch tegen aan te ouwehoeren wat ontzettend vervelend is. Begint het verhaaltje eindelijk een beetje op gang te komen is het afgelopen. Wat een psychologische thrillert had moeten zijn mond uit in een onzinnig half-drama-half-mystery nonsens gebeuren. Met best goed acteerwerk en typisch Nederlandse fotografie (niet lelijk) en een plotwending. En omdat ik best van onzin houd vond ik het op een uur na best te pruimen. Helaas hou je dan nog maar een half uur over wat net niet genoeg is voor een voldoende. Helaas, want er had wel wat meer ingezet, als het niet zo ongeïnspireerd geregisseerd was. Komt misschien omdat het een boekverfilming is. Doe mij maar een film als Vinyan, dat het zelfde onderwerp aansnijd maar vele malen mysterieuzer en interessanter is.

2,5*je voor de gein en dan ben ik nog mild. (heb trouwens 't boek niet gelezen).

Een ingewikkeld geconstrueerde film over alleen maar ernstig gestoorde personen, voor wie je niet of nauwelijks sympathie kunt ontwikkelen. Omdat Rudolf van den Berg de chronologie van het boek van Grunberg los gelaten heeft en werkt met talloze flashbacks wordt het verhaal veel te verwarrend. Neem daarbij het ongemak dat je voelt over de vreemde relatie tussen Jörgen (Gijs Scholten van Aschat) en een 9-jarig kindprostitué en je zit van lieverlee met toenemend afgrijzen naar deze film te kijken.

Het camerawerk van de woestijn in Angola is prachtig, maar verder is de film een aanfluiting. Ik vind het onbegrijpelijk dat deze film destijds ingezonden is als Nederlandse mededinger voor een Oscar.

Zo, pffff, ik was even niet voorbereid op zo''n heftig verhaal gisterenavond. Eigenlijk spookt de film nu nog wel een beetje door mijn hoofd wat dus wel aangeeft dat het indruk op me heeft gemaakt. Het duurde best wel lang voordat de film mij pakte. Ik vond vader, moeder en dochters zo on(be)grijpbaar. Bepaalde uitspraken en gedragingen vond ik gewoon heel apart.

Uiteindelijk weet ik na het einde van de film eigenlijk niet wat van de flashbacks nou echt waar was en wat niet want de man was malende. En de flashbacks gingen door ZIJN hoofd. Aangezien de man helemaal van zijn padje af was kan je dus niet zeker weten of de flashbacks ook echt gebeurd zijn.

Hij werd pas echt gek nadat hij Kaiza had ontmoet dus misschien had ze hem toen al aangestoken met de ziekte die haar moeder had ? Dat gedeelte van het verhaal raakte me eigenlijk nog het meest. De eenzaamheid van dat kleine meisje die zich aan iedereen vastklampt en iedereen uiteindelijk toch weer verliest. Ze snapt zelf niet waarom. Zo tragisch goed neergezet.

Matige film waarin een man op zoek gaat naar zijn dochter als deze met haar vriend op reis is in Namibië. De rommelige structuur doet de film geen goed en ook worden er te veel thema's aangesneden waardoor de film eigenlijk te vol zit. Wel een verrassende ontknoping en twee uitstekende rollen van Gijs Scholten van Aschat en Sylvia Hoeks. De kleine Keitumetse Matlabo is aandoenlijk.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal, wel een rare eind slot verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Gijs Scholten van Aschat (Doodslag en Lijn 32)

en actrice Sylvia Hoeks (Bloedverwanten en Overspel en De Storm)...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Ik begreep er een hele poos niet veel van. Maar beter dat ik het niet begrijp, dan dat het saai is Vader houdt van dochter, op een vreemde en incestueuze manier en reist haar achterna, heeft allerlei (seks- en moord) fantasieën (of herinneringen) en komt op mij over als een psychotisch karakter, die zichzelf niet echt onder controle heeft. Daardoor en door de structuur met tijdsprongen of gedachtesprongen is het verhaal in de film wazig, voor zover er werkelijk een verhaal is.
Mooie muziek, af en toe stunning beelden, in den vreemde vooral. Intrigerende film.
Misschien verhoging als ik 'm nog eens zie, voor nu 3.5*

Tirza heeft me aangenaam verrast dankzij de fenomenaal goede rol van Scholten van Aschat. Hij is werkelijk overtuigend. Ook de structuur is goed gekozen, met flashbacks van een intelligente maar rigide man die zijn leven faalt, met een vrouw die haar man een doodsaaie piet vindt en met een oudste dochter, Ibi, die hem haat. Zijn oogappel is Tirza, en ook met haar kan men de relatie niet erg normaal noemen. De film gaat over de zoektocht naar Tirza, die met haar vriendje Choukri naar Namibië is afgereisd. Althans dat is wat de kijker in eerste instantie gelooft . Daarna verandert de reis voor vader Jorgen in een weg naar verlossing van de innerlijke pijn die zijn dagelijks leven geworden is, waarin hallucinaties steeds meer in de werkelijkheid doorsijpelen alsof hersenschimmen de harde waarheid achter deze film willen blijven verhullen. Ook de rol van het kleine zwarte meisje, een spiegelbeeld van Tirza, speelt een belangrijke rol. Erg complex en intellectueel maar goed gevat.

PS : kijkwijzer 12??

Zeer verrassende film. Vooral wezen kijken door mijn zwak voor Hoeks maar van Aschat steelt duidelijk de show. Fijne thema's ook. De ietwat ongezonde vader/dochter relatie die neigt naar een éénrichtings incestueze verstandhouding. Aardig gedurfde thema's en in de eerste helft krijgt dit ook een aardig gestalte, scene met Esther is ook weer zo'n voorbeeld maar in de tweede helft maakt van den Berg zich er wel iets te makkelijk vanaf op momenten. Al is dit geen kritiek want de film heeft toch al een aardige gedurfde context.


De structuur met flashbacks en hints naar een niet al te gezonde state of mind zijn enorm functioneel en op narratief gebied profiteert de film hier flink van. Geeft de film in de eerste helft een hele aangename atmosfeer. De zoektocht van van Aschat is intrigerend en ook al dat de film wat inkakt in de tweede helft weet he tde aandacht altijd vast te houden. Wel denk ik dat de film teveel leunt op één kijkbeurt en het geheel bij een herziening afzwakt. Vandaar dat ik het op een zeer solide voldoende hou maar gevoelsmatig doe ik de film daar iets te kort mee. Dat andere halfje mag zij verdienen bij herziening.

Matige verfilming. Vooral de keuze om het boek nogal inhoudelijk aan te passen sprak mij niet aan. Het boek handelde over een man die alles aan het kwijtraken was en daardoor gek werd. De film gaat over een verwarde man die terug kijkt op zijn leven en zijn dochter zoekt.

Maar die inslag is nogal verschillend. De hele essentie is anders- in essentie hoeft dat niet verkeerd te zijn. Maar buiten dat is de film zo ook erg rommelig. En dat valt het scenario wel te verwijten. Ook de soms geweldige teksten van Grunberg werken minder op film dan in het boek, al wordt zeker door Scholten van Aschat prima geacteerd. Daarnaast mis ik veel uit het begin (deel 1 en 2) van het boek, al is dat niet per se erg aangezien men nu voor een andere invalshoek kiest. Ik vind alleen die hoek minder.

Wel blijven de plaatjes mooi, in een heerlijke fotografie met fijne belichting. Dat houdt de aandacht vast, maar net niet genoeg voor een voldoende: 2*.

Hoe kan je je daar nou aan irriteren? Dat was het meest aandoenlijke van de hele film. Zo zielig wat ze heeft meegemaakt en hoe ze er uiteindelijk alsnog helemaal alleen voor staat. Ik kreeg kippenvel en had met haar te doen.

En "zwarte meisje"? Wat een benaming zeg. Bovendien is het "hobbelt" en "verder". Als je dan toch zo vriendelijk bent om te discrimineren, moet je als Nederlander wel foutloos kunnen schrijven hè ?

Kort na zijn ontslag als redacteur bij een uitgeverij reist Jörgen Hofmeester [Gijs Scholten van Asschat] naar Namibië om zijn dochter Tirza [Sylvia Hoeks] te vinden. Geteisterd door de hitte, diepgewortelde frustraties en pijnlijke herinneringen verliest hij zijn grip op de werkelijkheid. Een gewaagde, onsympathieke rol van Scholten van Asschat in deze verontrustende combinatie van familiedrama en psychologische thriller. Verfilming van de gelijknamige roman van Arnon Grunberg met prima acteerwerk en uitstekende fotografie van de Hongaarse Gábor Szabó.