Alice Doesn't Live Here Anymore (1974)

Denk je? Ik heb van begin tot eind geboeid zitten kijken. Vond het een zeer humane film. Was wel verbaasd over de hoge mate van realiteit van het verhaal en de vele tranen van de hoofdpersoon (hoe begrijpelijk ook) maar het houdt een lichtheid wat het fijn kijken maakt. Het jongetje speelt heel goed en vooral Burnstyn. Ik dacht trouwens vantevoren dat ik naar een film met Ellen Barkin ging zitten kijken maar het was dus een heel andere actrice. Fosters rol stelt niet veel voor. Harvey Keitels rol is behoorlijk angstaanjagend. De aanwezigheid en dreiging van geweld is ligt de hele film door op de drempel. Ben nu wel benieuwd geworden naar Mean Streets en Taxi Driver. Ik zag op IMDb dat er een tien jaar lopende televisie-serie is gemaakt na(ar) deze film.

Buitengewone Scorsese. Wat deze film sterk maakt is de op momenten hilarische humor. Ik moest erg lachen om die ene serveerster die elke keer in huilen uitbarstte als t wat drukker werd. Hilarisch. Als geheel is deze film minder dan het betere werk van Scorsese maar er zijn wel een aantal scenes die eruit springen die ADLHA erg de moeite waard maken. Ik denk aan de scenes met de geweldige Keitel, de beginscene etc. Burstyn is fantastisch in haar rol en heeft verdiend de oscar binnengesleet voor beste actrice.

Leuk ook om n jongensachtige Jodie Foster te zien

3,5*

Vond het een veel mindere Scorsese, eigenlijk trok het op niks.

Het verhaal vond ik maar mager, er kon me maar weinig aan boeien. De acteerprestaties waren ook maar ondermaats buiten die van Harvey Keitel en het kleine mannetje. Het is allemaal ook zo saai en standaard weergegeven, dat maakt het er ook niet boeiender op.

Iedere topregisseur maakt wel al eens een slechte film? Dan is deze zeker de slechte van Scorsese.

1,5*

Het eerste half uur erg drammerig maar daarna wordt het toch nog een redelijk leuke film. Burnstyn speelt een moeder die na de dood van haar man zonder geld zit en werk moet zoeken. Foster had ook wel een leuk doch klein rolletje. Op zich geen slechte film. Krijgt een 3,0.

Prachtige film waarin een vrouw een nieuw leven probeert op te bouwen nadat haar man is overleden. Goed geschreven personages en dialogen. Vooral de vele scenes met haar zoontje zijn mooi en levensecht. Vandaag de dag ook interessant vanwege het tijdsbeeld dat nu fraai naar voren komt. Het acteerwerk van de gehele cast is uitstekend waarbij Ellen Burstyn bijzonder sterk is en voor een aantal ontroerende momenten weet te zorgen.

Life is short... - Yeah.. wel... So are you.

Geen idee waarom ik deze zo lang in mijn kast heb laten liggen. Martin Scorsese is sowieso een regisseur die het altijd goed doet, alleen weet hij me nooit rete enthousiast als persoon te maken, onderling, bv. Shutter Island, was wel een flinke aanslag op mijn enthousiasme, maar toch heb geen drang om meer van hem te bekijken... Tot vandaag.

Eigenlijk is dit weer een zeer sterke film met bijzonder leuke beelden en een mooi verhaal. Eindelijk weer een keer goed kunnen lachen. De chemie tussen Alice en haar zoontje is werkelijk een genot om naar te kijken, die dialogen en de onderlinge liefde is erg voelbaar en heeft iets moois en positiefs. Verhaal is verreweg van bijzonder, maar doordat de film heel snel voorbij trekt en de personages ietsje anders zijn dan in het gemiddeld drama, onderscheidt Alice zich wel in deze dream-come-true-film.

Gewoon lekker, goed en op bepaalde momenten beheerst uitdagend.

Knap gedaan, 4 dikke verdiende sterren en een aanrader!

Prachtige film. Hoort gewoon bij Scorsese's beste films wat mij betreft. Vooral ook een geweldig mooi script dat eigenlijk standaard romantische komedie lijntjes volgt, maar het qua dialogen, humor en tragiek veel humaner, genuanceerder en echter neerzet. Geweldige cast waarin een piepjonge Jodie Foster als een nogal jongensachtig vroegoud meisje in de paar scenes waarin ze zit al indruk maakt. Maar iedereen is heerlijk.

Dik 4.0*

Mooie acteerfilm met fijne dialogen. Verder vrij standaard verhaal. Leuk om te zien is dat Scorsese duidelijk een stempel erop heeft gezet. Met name in de montage en het kleurgebruik.

Die onvoorstelbare jonge etter speelt natuurlijk een cruciale rol in het leven van Alice, een jonge vrouw, energiek maar ook zo kwetsbaar.

Goede film, natuurlijk, maar nu bepaald geen meesterwerk.

Die evergreens in het begin van de film vormden een passende en zeer goede intro en van de acteurs kan men alleen maar tevreden zijn, ook die in een bijrol als Diane Ladd (Flo).

Ik ben het niet eens met eerdere commentaren, dat dit een van Scorsese’s mindere films is. Ik vind deze rijk geschakeerde karakterstudie een van zijn betere, nee zijn beste. Het is een soms aangrijpend, soms grappig, soms beangstigend, maar altijd empatisch verhaal over een jonge weduwe, die samen met haar zoontje met wisselend succes het hoofd boven water probeert te houden in de keiharde praktijk van alledag.

Ellen Burstyn vult op vlekkeloze wijze de hoofdrol in; een van de beste vertolkingen uit de jaren ’70, die terecht beloond werd met een Oscar. Ook de rest van de cast laat zich niet onbetuigd: Alfred Lutter als het weerbarstige zoontje, Jody Foster als diens vroegwijze vriendinnetje, de driftige Harvey Keitel, de ingetogen Kris Kristofferson en niet in de laatste plaats de hilarische Diane Ladd als de grofgebekte collega van Alice. Ze zijn allemaal in topvorm. Dit voortreffelijke acteerwerk plus het pakkende verhaal maken deze film tot mijn favoriete Martin Scorsese. Een meesterwerk is wellicht teveel gezegd, maar het komt wel in de buurt.

Verscholen achter een halve road movie werpen we een blik op het kleine gezinnetje van Alice en Tommy. Wanneer ze op tragische wijze verlost is van de ene slechte man, kruist ze het pad van een andere. Wat wil je ook? Goede zorgzame partners vind je nu over het algemeen niet in nachtelijke cafés. uitzonderingen steeds mogelijk.

Een romantische film zou ik het niet noemen, daarvoor is het te tragisch en zijn er te weinig "kaarsen". Bij momenten wel leuk of grappig en het is daar waar de kleine Tommy een belangrijke rol speelt. De kleine vlegel is ontwapenend om niet te zeggen erg vrijpostig in zijn antwoorden naar zijn moeder. Een goed pak voor de broek had in sommige middens zijn deel geweest. Met het ventje mist een stabiele thuissituatie. Veelal zit hij ook in zijn eentje in een motelkamer te wachten tot zijn moeder afgepeigerd naar huis komt.

Fijn gedaan allemaal. Niets wereldschokkends, maar gewoon erg degelijk en zeer van genoten. Het leven is hard als single mom en als je er wat goed uitziet, dan cirkelen de wellustige aasgieren rondom je...

Ellen Bustyn geweldig hier en haar Oscar was meer dan verdiend.

Dit is een heel echte film met echte personages en echte problemen. Het is soms best hard, maar zo is het leven ook. Dit is een geweldig verhaal over hoe het leven niet altijd gaat zoals je het gepland hebt en dat tweede kansen niet altijd zijn zoals je ze voor ogen hebt.

De hele cast is geweldig, maar uiteindelijk spant Burstyn de kroon. Haar zoete zangstem kalmeerde me veel meer dan ik had verwacht.

4*

Boeiend en tot op zekere hoogte vooral toegankelijk, maar het acteerwerk kan dat amper versterken. Uiteraard spreek ik daarmee diverse gewonnen prijzen tegen, toch wist het me echter niet te overtuigen. Ellen Burstyn maakt te veel gebruik van grote en onovertuigende emoties die haar personage vooral onuitstaanbaar maken. In dat opzicht wordt ze regelmatig overklast door de bijpersonages, aangezien deze worden voorzien van een iets menselijker karakter en minder theater. Leuk zijn de momenten in het restaurant en vooral de stukken met Harvey Keitel, maar eenmaal de romantiek naar voren wordt getrokken zakt het niveau en de relatieopbouw slaat daarnaast amper aan. Ik kon me niet inleven met de benarde situatie tussen moeder en zoon, waardoor een hoop dramatiek niet aansloeg. De cinematografie binnen de opening vond ik echter zo mooi dat ik een halfje extra aan het gebeuren toeken.

De enige film uit Scorsese's oeuvre met een vrouw in de hoofdrol volgens mij. Burstyn is goed als Alice die na de dood van haar man haar eigen boontjes leert doppen, en de wisselwerking met haar vroegwijze -en daardoor ook vrij irritante, maar wel 'in a good way'- zoontje is aardig, verder kon ik hier niet bijster veel mee. Een aantal scenes werken wel, zoals Alice die gaat solliciteren en uiteindelijk het wapen van de hulpeloze vrouw inzet om aan een baan te komen, het watergevecht, het zoontje die een schuine mop probeert te vertellen in de auto, de transformatie van Keitel naar not-so-nice guy, maar de film als geheel viel toch tegen. Toch, nu ik er aan terugdenk komen steeds meer scenes voor de geest die ik best goed vond, misschien over een tijdje een keer een rweede kans geven.

Degelijke film van Scorsese, maar een hoogvlieger vind ik het nu ook niet. Het acteerwerk van Ellen Burstyn is over de hele lijn erg goed, maar het is ook zo’n film waar ik bij momenten een beetje indommelde.

Het waren een aantal sterke momenten die de film dan toch een makkelijke voldoende bezorgen. Harvey Keitel’s personage die van vriendelijke kerel evolueert naar een gewelddadige driftkikker zorgde voor een stevige opflakkering in de film. Erg sterk geacteerd trouwens van hem. Ook de twee collega serveersters van Alice bezorgden me een aantal keren een glimlach op het gezicht. De ene omdat wanneer het druk werd ze hysterisch begon te doen op een erg grappige manier en de andere omwille van haar grof taalgebruik.

Het zoontje van Alice begon me wel snel te irriteren en niet op de goede manier en net zoals David wilde ik hem een stevige tik uitdelen. De scènes waarin hij die mop een paar keer vertelde, waren erg vreselijk.

Al bij al is het nog een zeer degelijke Scorsese geworden met een aantal sterke momenten en een goed acterende Ellen Burstyn.

3*