Alice Doesn't Live Here Anymore (1974)

Aardige film die vergeten zou zijn indien een ander hem had gemaakt.

Denk je? Ik heb van begin tot eind geboeid zitten kijken. Vond het een zeer humane film. Was wel verbaasd over de hoge mate van realiteit van het verhaal en de vele tranen van de hoofdpersoon (hoe begrijpelijk ook) maar het houdt een lichtheid wat het fijn kijken maakt. Het jongetje speelt heel goed en vooral Burnstyn. Ik dacht trouwens vantevoren dat ik naar een film met Ellen Barkin ging zitten kijken maar het was dus een heel andere actrice. Fosters rol stelt niet veel voor. Harvey Keitels rol is behoorlijk angstaanjagend. De aanwezigheid en dreiging van geweld is ligt de hele film door op de drempel. Ben nu wel benieuwd geworden naar Mean Streets en Taxi Driver. Ik zag op IMDb dat er een tien jaar lopende televisie-serie is gemaakt na(ar) deze film.

Zit wat in. Een paar leuke scene's en een onopvallend plotje. Best leuk allemaal, maar verre van goed. 2,5*

Deze film heb ik een keer op de duitse zender gezien en je raad het al op zijn duits. Dit dit niks af aan de film ik vond hem mooi zal hem ooit nog wel origineel zien, hoop ik.

Aardig drama, jochie speelt wel goed, maar IDD als hij niet van Scorsese zou zijn geweest was hij al lang vergeten.

Buitengewone Scorsese. Wat deze film sterk maakt is de op momenten hilarische humor. Ik moest erg lachen om die ene serveerster die elke keer in huilen uitbarstte als t wat drukker werd. Hilarisch. Als geheel is deze film minder dan het betere werk van Scorsese maar er zijn wel een aantal scenes die eruit springen die ADLHA erg de moeite waard maken. Ik denk aan de scenes met de geweldige Keitel, de beginscene etc. Burstyn is fantastisch in haar rol en heeft verdiend de oscar binnengesleet voor beste actrice.

Leuk ook om n jongensachtige Jodie Foster te zien

3,5*

ik ben wel een scorsese fan, maar dit vind ik toch zonde van de tijd. De zwakste die ik van hem al gezien heb.

waar kan je deze vinden?

Bij de V&D voor 5 euro gekocht.

in belgie heb je geen v&d

Heerlijke, vaak komische, roadmovie. Ellen Burstyn speelt erg goed, en ook Kris Kristofferson en Harvey Keitel zijn op dreef.

Vond het een veel mindere Scorsese, eigenlijk trok het op niks.

Het verhaal vond ik maar mager, er kon me maar weinig aan boeien. De acteerprestaties waren ook maar ondermaats buiten die van Harvey Keitel en het kleine mannetje. Het is allemaal ook zo saai en standaard weergegeven, dat maakt het er ook niet boeiender op.

Iedere topregisseur maakt wel al eens een slechte film? Dan is deze zeker de slechte van Scorsese.

1,5*

Aardig

Je ziet hier en daar soms de hand van Scorsese met zijn typische manier van filmen, maar je zou bij het zien van deze film haast niet geloven dat hij hierna Taxi Driver heeft gemaakt.

Barkin speelt amusant, al is het oscargoud iets teveel van het goede. Opvallend is de kleine rol van Foster, ik herkende haar eerst niet door haar jongensachtige uiterlijk.

Best een vlot filmpje met een hoog feel-good gehalte. Kwa verhaal stelt het niet veel voor, maar het is nog altijd beter verteerbaar dan al die standaard rommel die je tegenwoordig ziet.

3*

mooie film van scorsese. we zijn geweld van hem gewent. tc @ weet niet waar deze over het heeft.

Bedoel dus Burstyn, was in de war met Ellen Barkin

Het eerste half uur erg drammerig maar daarna wordt het toch nog een redelijk leuke film. Burnstyn speelt een moeder die na de dood van haar man zonder geld zit en werk moet zoeken. Foster had ook wel een leuk doch klein rolletje. Op zich geen slechte film. Krijgt een 3,0.

Zo af en toe komt er een film voorbij waarbij ik het gevoel heb dat alles klopt. Heerlijk is dat! En dit is er zo eentje. Alleen al hoe alles in beeld is gebracht; van de zoete zachte kleurtjes in de interieurs tot de strak blauwe lucht boven een stoffig woestijnstadje, alles ademt het tijdsbeeld en de berustende gelatenheid van de mensen perfect uit.

Maar daar is dan Alice, juist één en al onrust, op zoek naar een beter bestaan en, in feite boven alles, naar zichzelf. Een vrouw die noodgedwongen haar idealen moet laten varen om het hoofd boven water te houden en daarnaast een liefdesleven probeert te combineren met zorg en aandacht voor haar zoon. Burnstyn laat voortreffelijk zien welke emoties dit met zich meebrengt en ook haar filmzoon is ronduit briljant; aandoenlijk, grappig en bij momenten om met liefde achter het behang te plakken! Verdriet, frustratie, maar ook humor en romantiek, het zit er allemaal in, zonder dat het er aan de haren bijgesleept lijkt.

Ik las de opmerking dat deze film allang vergeten zou zijn als Scorsese hem niet gemaakt zou hebben. Ik zou het liever zo willen stellen: Scorsese heeft de finesse om het alledaagse leven van een doorsnee persoon zo sfeervol en ontroerend in beeld te brengen dat het een film oplevert die niet alleen tijdens het kijken vermaakt maar die je daarna bijblijft als een liefdevolle herinnering. Dat maakt hem voor mij onvergetelijk!

Erg gedateerd aandoende, doch zeer fraai en stijlvol geschoten 70s film.

Verhaal is magertjes en zit vol (country) cliches tot Dolly Parton op de radio aan toe.

Toch mooi om weer eens te zien hoe goed het was en slecht het tegenwoordig gesteld is met de Amerikaanse film.

Prachtige film waarin een vrouw een nieuw leven probeert op te bouwen nadat haar man is overleden. Goed geschreven personages en dialogen. Vooral de vele scenes met haar zoontje zijn mooi en levensecht. Vandaag de dag ook interessant vanwege het tijdsbeeld dat nu fraai naar voren komt. Het acteerwerk van de gehele cast is uitstekend waarbij Ellen Burstyn bijzonder sterk is en voor een aantal ontroerende momenten weet te zorgen.

fantastische film waarin scorsese zich door cassavetes geinspireerd toont.

Life is short... - Yeah.. wel... So are you.

Geen idee waarom ik deze zo lang in mijn kast heb laten liggen. Martin Scorsese is sowieso een regisseur die het altijd goed doet, alleen weet hij me nooit rete enthousiast als persoon te maken, onderling, bv. Shutter Island, was wel een flinke aanslag op mijn enthousiasme, maar toch heb geen drang om meer van hem te bekijken... Tot vandaag.

Eigenlijk is dit weer een zeer sterke film met bijzonder leuke beelden en een mooi verhaal. Eindelijk weer een keer goed kunnen lachen. De chemie tussen Alice en haar zoontje is werkelijk een genot om naar te kijken, die dialogen en de onderlinge liefde is erg voelbaar en heeft iets moois en positiefs. Verhaal is verreweg van bijzonder, maar doordat de film heel snel voorbij trekt en de personages ietsje anders zijn dan in het gemiddeld drama, onderscheidt Alice zich wel in deze dream-come-true-film.

Gewoon lekker, goed en op bepaalde momenten beheerst uitdagend.

Knap gedaan, 4 dikke verdiende sterren en een aanrader!

Prachtige film. Hoort gewoon bij Scorsese's beste films wat mij betreft. Vooral ook een geweldig mooi script dat eigenlijk standaard romantische komedie lijntjes volgt, maar het qua dialogen, humor en tragiek veel humaner, genuanceerder en echter neerzet. Geweldige cast waarin een piepjonge Jodie Foster als een nogal jongensachtig vroegoud meisje in de paar scenes waarin ze zit al indruk maakt. Maar iedereen is heerlijk.

Dik 4.0*

stijlvol en goed geacteerd zoals je van scorsese en burstyn verwacht, het plot verloop laat wel zien dat het hollywood studiowerk is…

Mooie acteerfilm met fijne dialogen. Verder vrij standaard verhaal. Leuk om te zien is dat Scorsese duidelijk een stempel erop heeft gezet. Met name in de montage en het kleurgebruik.

Die onvoorstelbare jonge etter speelt natuurlijk een cruciale rol in het leven van Alice, een jonge vrouw, energiek maar ook zo kwetsbaar.

Goede film, natuurlijk, maar nu bepaald geen meesterwerk.

Die evergreens in het begin van de film vormden een passende en zeer goede intro en van de acteurs kan men alleen maar tevreden zijn, ook die in een bijrol als Diane Ladd (Flo).

Ik ben het niet eens met eerdere commentaren, dat dit een van Scorsese’s mindere films is. Ik vind deze rijk geschakeerde karakterstudie een van zijn betere, nee zijn beste. Het is een soms aangrijpend, soms grappig, soms beangstigend, maar altijd empatisch verhaal over een jonge weduwe, die samen met haar zoontje met wisselend succes het hoofd boven water probeert te houden in de keiharde praktijk van alledag.

Ellen Burstyn vult op vlekkeloze wijze de hoofdrol in; een van de beste vertolkingen uit de jaren ’70, die terecht beloond werd met een Oscar. Ook de rest van de cast laat zich niet onbetuigd: Alfred Lutter als het weerbarstige zoontje, Jody Foster als diens vroegwijze vriendinnetje, de driftige Harvey Keitel, de ingetogen Kris Kristofferson en niet in de laatste plaats de hilarische Diane Ladd als de grofgebekte collega van Alice. Ze zijn allemaal in topvorm. Dit voortreffelijke acteerwerk plus het pakkende verhaal maken deze film tot mijn favoriete Martin Scorsese. Een meesterwerk is wellicht teveel gezegd, maar het komt wel in de buurt.

Deze aantrekkelijke Scorsese heb ik gisteren voor de tiende keer gezien. Tja ik vind de film gewoon onweerstaanbaar. De "struggle" van Alice om als weduwe het hoofd zelfstandig boven water te houden blijft mij ontroeren. Eerst als zangeres, later als serveerster. Martin Scorsese zet hier een genuanceerd beeld neer van een vrouw op leeftijd die haar leven opnieuw moet uitvinden.

Ellen Burstyn (altijd goed) ontving een terechte Oscar voor haar rol als Alice.

Deze film heeft verder alles om uit te groeien tot een klassieker. Hoogtepunt zijn de scenes in een morsige Diner met een geweldige Diane Ladd als hoofdserveerster en natuurlijk Daddy Duke.

Flauwe film die ik totaal niet bijzonder vond. Het eerste kwartier waarin de man nog niet dood is is het beste, daarna is het een beetje een niemendalletje. Ik had anders verwacht van deze regisseur.

Vrouwen maakten de dienst uit in deze typische Amerikaanse roadfilm-achtige tragische komedie (uit het leven gegrepen)over een 35-jarige vrouw die ooit droomde over een zangcarrière en haar geflipte vroegwijze zoon. De film ging op en neer tussen uitstekende scènes met een poging tot psychologische diepgang en stukken die ongeloofwaardig waren, maar in het algemeen was het lichte kost. Ellen Burstyn ging in haar rol door een lawine van emoties, maar haar zangkwaliteiten vond ik maar zo zo.

Erg leuke film van Scorsese met een ijzersterke vertolking van Burstyn en leuke bijrollen van Keitel en Foster.