Barton Fink (1991)

Ik ga op dit moment chronologisch langs alle gebroeders Coen films die ik nog niet heb gezien en ben nu bij Barton Fink aan beland, naar het schijnt 1 van de minst toegankelijke werkjes van de gebroeders Coen.

Behoorlijk vreemde film met een flinke portie sfeer, intensief en inventief werk met de camera(dat inzoomen op die gaten de hele tijd) en weer een cast om van te smullen. Torturro is geweldig in vorm en Goodman lijkt helemaal op zijn plek in Coen films, geweldige rol. Verder veel mooie, kleine details die de film eigenlijk af maken. Verder zit ook deze film weer vol met rare typjes die de films van Coen vaak kenmerken, vooral die filmbaas is erg grappig. Het is allemaal wel iets minder uitbundig en de sfeer is ook minder luchtig. Toch werkt het ook hier weer meer dan prima.

Leuke blijft dat je de film op veel verschillende manieren kan interpreteren. De zogenaamde diepere laag was me eigenlijk niet eens zo duidelijk. Als lineaire film valt ie eigenlijk ook prima te verteren. Er gebeuren nou niet zoveel dingen die onmogelijk zijn. Nadeel van deze manier van kijken is wel dat er op die manier een boel vragen overblijven. Ik heb op IMDB ook even die discussie gevolgd en dat was toch wel even een helder momentje.

Toch geniaal eigenlijk hoe de gebroeders Coen best een inventief script hebben bedacht. Vanaf het moment dat Fink wakker werd naast zijn dode scharrel gebeurden er steeds gekkere dingen tijdens de film.
Zelf geloof ik het meest in de Charlie is de duivel theorie en zijn kamer is "the gateway to hell", maar een Fight Club achtige theorie dat Fink en Charlie een en dezelfde zijn is natuurlijk ook niet onmogelijk. Ook de symboliek dat Audrey als muze werkt voor de twee schrijvers had ik zelf eigenlijk ook niet gevonden, leuk detail.
Wel erg mooi en slim hoe die verschillende symbolieken in de film zijn gestopt. Het verhoogt de herkijkwaarde namelijk enorm zodat je de volgende keer nog wat meer op de details kan letten.

Geen Mulholland Drive o.i.d. voor mij, daarvoor is het verhaal verder ook wel prima te volgen tot het einde. Maar die diepere laag(als je je erin wilt verdiepen tenminste) geven deze film toch wel dat ene beetje extra waardoor ik de film hoger waardeer dan ik normaal zou doen.

Op naar Fargo!

4*

Weer een zeer vermakelijk Coen-filmpje en weer helemaal op de juiste toer. Dit keer over een gestreste zenuwenlijer aka schrijver die zijn dagen in een absurt hotel slijt en zit met een writers block. De film is gewoon weer erg leuk opgebouwt als een toneelstuk en de personages zijn allemaal een voor een maf. Zo hebben we ook die waanzinnige rol van Barton's buurman en natuurlijk ook die liftportier. Je zou het een beetje als een surrirealistische film kunnen beschouwen maar dan weer met een hoop zwarte humor, en er loeren ook altijd geheimen om de hoek. Barton Fink is ook heerlijk neergezet door Toturro, terwijl Goodman een keurige rol van zijn maffe wispelturige buurman neerzet. De verveling en de gekte straalt er hier en daar ook erg van af.

Nee, dit was weer een typische Coen-genot uit de oude jaren. Zeker weer geschikt voor de fans.

4,0*

PS: De clip Karmakoma van Massive Attack is ook sterk op deze film gebasseerd.

Klik

Gisteren eens bekeken en vond hem een beetje speciaal. Het eerste uur gebeurd er niet echt veel, al wist hij wel te boeien, maar 'k vond het maar zozo. Maar dan komt er opeens een wending in het verhaal en de film werd zo wel een pak interessanter.

De cast deed het uitstekend, maar 'k had ook niks anders verwacht.

Tja, het is zeker een bijzondere film met enkele opvallende scènes (dat belletje , de gang, ...), alleen wat jammer van het eerste uur. 'k zal deze nog eens moeten herbekijken om alle details door te hebben.

In mijn herinnering één van de allerbeste Coens, nu herzien en - je raadt dit nooit - dat is Barton Fink in mijn ogen nog steeds. Vooral de scènes in het hotel zelf (met die geweldige gang) vind ik erg geslaagd. Hou er wel altijd van als we samen met een hoofdpersonage afgesloten van de buitenwereld de grip op de werkelijkheid verliezen. Turturro is prima, maar de show wordt hier voor mij gestolen door John Goodman. Nooit beter gezien.

4*

Was een tijdje geleden dat ik een Coen-film zag, maar had weer zin in! Deze is weer prima in orde. Het speelt zich af in de jaren '40. John Turturro gaat naar Hollywood om daar script te schrijven voor een worstelfilm. Hij komt terecht in een smoezelig hotel en heeft als enige contact daar John Goodman, voor de rest wil het niet echt lukken met schrijven en verdere sociale activiteiten. Naar het einde vliegt de film uit de bocht, maar dan op de Coen-manier, leuk dus .

De eerste echte vroege Coen die ik zie (nou ja, waar ligt eigenlijk de grens). Eigenlijk geldt ook hier al hetzelfde als voor haast al hun andere films. De stempel zit er al duidelijk op en dat betekent een goede film, met interessante wendingen, een goede cast, maar net niet dat extra beetje dat het naar een hoger niveau tilt. Hoog wegkijkgehalte, aangenaam tempo, maar geen wow. Grappig dat zo'n typische film ook al zo vroeg in het oeuvre voorkomt.

Ik zou niet zeggen dat deze film al uit 1991 komt. Het ziet er misschien wat minder gelikt uit dan de laatste Coens, maar zeker niet veel minder. Wellicht dat de setting van begin jaren 40 helpt.

Verder is dit één van de betere Coens. Een hoop aparte personages, met name de producer en het karakter van Goodman. Qua script vroeg ik me af of het richting Adaptation. ging, maar gelukkig toch een andere variatie op eenzelfde thema, ééntje met een nogal vreemde wending die wel perfect past bij de sfeer.

De ster van de film is voor mij geen personage maar een locatie: het hotel. Dat ademt zo'n heerlijk surrealistisch sfeer, alleen al die lang met lichten zag er fantastisch uit. Daarmee compenseert de film ruimschoots voor de wat saaiere momenten die helaas niet geheel afwezig blijven. 3,5*.

Ik vond deze film best wel boeiend, jammer dat ik pas op het einde doorkreeg dat er heel wat meer achter de film zat. Er wordt goed in geacteerd, zeer goed zelfs. Het is ook niet echt de humor dat ik gewoon ben, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat het slecht is. Het is eerder... subtiel.

Het zou wel eens kunnen dat ik deze film ooit nog is kijk.

Leuk.

Al kan het in mijn beleving vele malen leuker, gekker en absurder. En mede daardoor houd ik toch een beetje een leeg gevoel over aan deze film. Ook echt de eerste film van de Coens die mij wel ligt. Want eerlijk is eerlijk, de sfeer is prachtig. Dat creepy hotel, de lichten en die hele jaren 40 setting zijn geweldig neergezet. Zet daar een karakterkop als Turturro bij en je hebt een zeer eigenzinnig, bijna paranoïde film bij elkaar gesprokkeld.

Toch houd ik het bij een 3,5*, omdat het mijn inziens toch allemaal te braaf is. Van mij mag het nog wel gekke.

Weinig plezier beleefd aan deze film, een satire op Hollywood waarin ik echt nooit binnen geraakte.

Er wordt heel wat symboliek aangewend maar vond het vaak moeilijk om het allemaal te plaatsen zodat er uiteindelijk verveling binnensloop.

Een tweede beurt kan misschien wat meer waardering losweken, maar film ligt toch buiten mijn interesseveld.

John Goodman vond ik wel goed spelen.

Wellicht de minste film die ik van de broers Coen heb gezien. Ik vond het zeer langdradig, de achterliggende thematiek kon ik er maar met moeite uithalen en overigens ook niet echt waarderen. John Goodman acteert nog best aardig, maar het ligt er op enig moment wel wat erg dik op allemaal. Van de rest van de cast was ik niet echt onder de indruk. De film kon mij totaal niet boeien.

Deze film heeft me erg kunnen vermaken. Visueel is het een feestje met de zorg die besteed is aan jaren ‘40 settings. Het heeft ook de sfeer van een zwarte komedie. John Turturro is geweldig als de joodse briljante theaterauteur in dat bruine kostuum. Hilarisch hoe hij zich als intellectueel wil verbinden met het plebs en niet beseft dat hij zelf bijdraagt aan de kloof door zijn gebrek aan echte interesse. Verder is er een geweldige rol van Michael Lerner als ceo van de filmmaatschappij, de scenes met hem zijn echt top en grappig. En dan is er nog een geweldige John Goodman. Op het eerste zicht de meest normale van het stel en dan blijkt hij toch wel zeker de meeste gekke te zijn …

Knap hoe het kleine wereldje van een schrijver achter de typemachine wordt weergegeven met die nadruk op auditieve en visuele prikkels die de bubbel dreigen te doorbreken. Goeie opbouw van de plot en wel een heel cynisch einde wanneer het script van Turturro wordt afgeserveerd. Anderzijds wel weer een schitterende vondst hoe men het opgebouwde motief van het meisje op het strand een oplossing geeft in het finale shot. Inhoudelijk eigenlijk nietszeggend maar wel veelzeggend over hoe film gemaakt wordt. De ingepakte doos is nog zoiets. Wordt meegesleurd als een echte MacGuffin maar uiteindelijk komen we niet te weten wat er inzit. En eigenlijk doet er het ook niet toe zoals het een echte MacGuffin betaamt.

Toegegeven dat ik eerst wat ontgoocheld was over de finale maar uiteindelijk zie ik er de humor van in en vind ik dit een prima film - zelfs al zit er wat onlogica in - en zeker ook uniek.

Fijne film uit het begin van de jaren '90 van de Coen-brothers. Verhaal van een pedante en toch onzekere en zelfs wat angstige toneelschrijver uit de donkere jaren '40. De verhalen/scripts van Barton Fink blijken een succes in New York waarna de filmindustrie hem een lucratief contract aanbiedt.

Fink reist dan af naar LA waar hij in een mistroostig hotel wordt ondergebracht. In het hotel vinden dan ook een reeks bevreemdende passages plaats. De lange gangen, de eindeloze rij aan inspiratieloze kamers,... het kan misschien gezien worden als de 'gevangenis' waar Barton Fink is terechtgekomen. De gevangenis van jonge getalenteerde schrijvers die hun creativiteit in de koelkast moeten stoppen om nietszeggende scripts te schrijven voor B-films.

Hele leuke rollen ook voor Steve Buscemi en Michael Lerner.

Een bizarre film over een toneelschrijver die buiten zijn comfortzone treedt en ingaat op het aanbod van een Hollywoodproducer om het script te schrijven van een film. Hoe zelfzeker Fink voorheen steeds was door zijn expertise en talent, hoe onzekerder hij wordt naarmate hij in dat muffe hotel verblijft.

Veel absurditeiten gehuld in een mysterieus sausje. Niet alles is even verklarend of leidt tot een eindpunt. Bizarre personages doen de rest. En die doen dat met verve gezien het sterke acteerwerk. Buscemi, Goodman, Lerner en Turturro, ... allen acteren op hoog niveau en dat maakt het erg vermakelijk.

Inhoudelijk niet altijd even interessant al haalde ik wel erg veel uit de personages zelf en het geweldige jaren 40 sfeertje van het hotel. Best geslaagd, maar echt ondersteboven was ik er ook niet van.

Zaterdagavond bracht deze Barton Fink en daarmee een Coen Brothers film. En zoals we weten staan die meestal bol van de rare gebeurtenissen en vreemde karakters, en vaak slagen hun films op magistrale wijze zoals het geval is met True Grit, Fargo en The Big Lebowski maar ze slaan de plank ook wel eens mis. Dus was het de vraag wat deze Barton Fink ging doen waar nogal wat achter zat als ik de gemiddelde mening zo las. En helaas kwam dat er voor mij niet helemaal uit.

Afijn, Fink dus die als gevierd man een Hollywood contract krijgt aangeboden. Interessant de tegenstelling in de opening waar Fink beweert dicht bij de mensen te willen blijven maar vervolgens niet wil socializen en aan 'small talk' wenst te doen. En zoals het gezegde zegt over het bloed dat kruipt waar het niet gaan kan, maakt Fink toch de keuze die hem aanvankelijk niet ligt, raar hotel overigens. Het is al daar waar Fink in een soort van limbo geraakt dus werk en afleiding, tussen focus op de verkeerde dingen en afdwalen van zijn taak. En het is nogal wat in dat gekke hotel met een bijzondere buurman, behang dat zomaar van de muur flikkert en andere afleidende dingen en geluiden. Het is vervolgens het gesprek met de Hollywood baas waar toch vooral tussen de regels gelezen moet worden waarna het alleen maar gekker wordt. Buiten dat is het paranoia troef en prikkels te over voor de arme Fink.

Maar wat is de clou nu eigenlijk? Waar draait het om? Wat wordt de grote climax? Eerlijk gezegd zat ik halverwege te wachten op een Shutter Island of Fight Club achtige switch dat Fink zelf Madman Mundt is en Charlie Meadows slechts een projectie. Maar dat zou te simpel zijn en kennelijk richten de Coen's zich op diepere zaken. Namelijk je ziel aan de duivel verkopen zoals het contract dat Fink tekent en dat het kwaad zoals directeur Lipnick in vele gedaanten verschijnt. Fink heeft zichzelf aan de ketting gelegd met de Hollywood droom waarin hij niet eens kan presteren en het hotel überhaupt op een gevangenis lijkt waar zijn buurman bovendien een seriemoordenaar is. Ontegenzeggelijk loopt het geheel over van de symboliek met het brandende hotel en Meadows die Fink juist helpt, en wellicht dat de vermoorde Audrey staat voor Fink's eigen vermoorde onschuld waar zijn script ook nog eens een trap na krijgt. Men wel de Barton prikkel? Nou niet dus...

Interessant? Ja. Gebeurt er veel? Ja. Heeft het een diepere betekenis? Jazeker. Heb ik er iets mee? Nee, geen moment. Dit komt ook omdat het toch wat lastig is tussen de regels door te lezen en het teveel is om op te nemen. Op basis daarvan krijg het een voldoende maar voor een betere cijfer en echte beoordeling moet er toch nog eens een tweede kijk beurt komen. Voor nu een drie omdat ik vooral iets anders verwacht had.