Jin-Rô (1999)

Alsof technische limitatief en budget zoveel met "kunst" te maken hebben. Het waarom is uiterst onboeiend in deze discussie.

Context, Madecineman, context. Want uiteraard, de vraag naar het 'waarom' kan ontzettend interessant zijn, maar binnen de ervaring (en daarmee in mijn beoordeling) is hij nagenoeg irrelevant: de verklaring is immer een stap die op de beleving vólgt.

Dát het mooier is telt in de ervaring (en dus in mijn beoordeling).

Edit: na enkele threads op IMDB te hebben doorgelezen, waardoor de meeste puzzelstukjes op hun rechtmatige plaats terecht zijn gekomen, vormt de film een veel warmer en completer geheel dan voorheen. De 2.5* blijven staan, maar uiterst nipt.

Je zou het in zekere zin een anachronisme kunnen noemen om met de moderne technische mogelijkheden (want daar ging het over) te oordelen.

Kijk als je de esthetiek op de eerste plaats zet in je beoordeling voel ik geen behoefte om daar wat over te zeggen. Het lijkt er echter op dat de verklaring je esthetische gevoelens na verloop van tijd aan de kant gaan drukken. Hoe intens of compleet is dan de beleving geweest tijdens het kijken? Uiteindelijk zal de verklaring blijven, de esthetiek zal geïdealiseerd worden of het tegendeel daarvan. Tenminste, dat meen ik bij mezelf te bespeuren.

Uiteraard heeft dat met kunst te maken en zeker met film(kunst), het bepaalt welke middelen kunnen worden ingezet voor het uiteindelijke product. Het zegt echter niets over of de uiteindelijk film mooi, boeiend of interessant is. Een big-budget high-tech film kan absolute bagger zijn terwijl een antieke low-budget film prachtig mooi kan zijn. De vraag waarom iets mooi is is volgens mij altijd boeiend wanneer het over zo iets subjectiefs gaat.

In de juiste context is dit een 12 jaar oude film is die niet met een gigantisch budget gemaakt is... Dat het mooier is telt wellicht voor jou maar in de discussie is de vraag waarom interessanter. Er is namelijk iets in de esthestiek van de film dat jou tegenstaat.

Dat het technisch minder perfect is is voor mij nooit een rede om iets niet mooi te vinden. Schoonheid van films (of kunst in het algemeen) zit veel vaker in de essentie van de film, het idee van de kunstenaar/regisseur dat erachter zit. Daarom kan ik ook genieten van wellicht een 'technisch' gedateerde film en die ook daadwerkelijk mooi vinden.

Met andere woorden: jij zoekt schoonheid in andere zaken dan ik.

Hoe dat zo?

(Ik ken overigens inderdaad erg veel waarde toe aan de esthetiek / de vorm.)

Ja misschien wel maar dat maakt de waarom vraag er nog steeds niet minder boeiend om

Waar heb ik beweerd dat die vraag niet interessant kan zijn? Volgens mij mis ik je punt.

Excuus, dat was de opmerking van onderhond.

Je geeft aan na meer threads gelezen te hebben de film een warmer en completer geheel vormt. Hier zet je de esthetica niet voor de verklaring maar erna, de informatie die je hebt gelezen is losgerukt vanuit de oorspronkelijke context en daarom koud. Om aan te geven dat esthetica vaak wel eerst komt, maar na verloop van tijd een zwakke factor in de beoordeling wordt.

Dan toch weer mijn uiteindelijke punt , voor zover ik kan inschatten zoek ik (en Madecineman?) schoonheid niet in andere zaken, bij de beoordeling wordt de ratio meer meegenomen.

Waarschijnlijk redeneer je ietwat te sterk vanuit jezelf, want ik zie er werkelijk de logica niet van in: mijn beoordeling reflecteert mijn ervaring, waardoor prominente wijzigingen simpelweg uitblijven totdat ik de film met een herziening huldig. [In de hoop dat ik je niet volkomen verkeerd begrijp, want je hanteert enkele termen wel erg losjes]

Voor zover ík het kan inschatten hechten jullie gewoon meer belang aan de inhoud; dat je er onmiddellijk een concept als 'de ratio' bijsleept vind ik slechts kinderachtig.

Iedereen zoekt schoonheid overigens in (wellicht subtiel) andere zaken.

Ik heb het idee dat we langs elkaar heen praten. Ik val je mening niet aan. Ik probeer alleen een scheiding te maken tussen gevoelsmatig en rationeel. Waarbij ik het gevoelsmatige (de beleving) meer bij esthetica plaats. Bij het gebruik van 'ratio' bedoel ik: doordenken over de verhaallijn, het snappen van o.a. politieke lijnen bijv. Dat houdt niet in dat ik minder oog heb voor de ervaring.

De duistere setting van Jin Roh gaf mij niet direct een topervaring. Bij het bestuderen van de achtergronden vond ik de aanpak wel geniaal. Jij gaf hieronder iets dergelijks aan. Natuurlijk zoekt iedereen schoonheid in andere zaken. Juist daarover gaat het bij esthetica, waarom is iets mooi?

Ik begrijp uiteraard het pragmatische onderscheid, maar omdat het toekennen van waarde aan (bepaalde onderdelen van) de verhaallijn puur gevoelsmatig plaatsvindt blijkt de 'rationaliteit' uiteindelijk niets meer dan schijn te betreffen. De tegenstelling lijkt slechts die tussen een voorkeur voor de inhoud of voor de vorm te behelzen.

Hoe het ook zij, ik ergerde mij aan het postuleren van de term 'ratio' omdat het over het algemeen naast doordenken tevens een waardeoordeel impliceert: 'het is rationeler om...' is veelal een (impliciet) synoniem voor 'het is beter, verstandiger om...'.

Geweldige sfeer, mooie beelden en het verhaal is ook nog eens erg sterk. Het einde wordt eigenlijk al halverwege prijsgegeven, als ze in zijn droom door echte wolven wordt gedood, maar desondanks weet de film het einde op zo'n manier te brengen dat ik er nog stil van ben.
En dan kan de film ook nog eens cool zijn! Gave outfits van die special forces mannetjes, als ik dat zie lijkt het me ook wel gaaf om met zo'n uniform met een automatisch handkanon door de riolen rond te lopen en op terroristisch tuig te schieten. Of nog beter: op zo'n manier over Pandora lopen en dan Na'vi's afknallen! Goed, deze post gaat een beetje de verkeerde kant op, terwijl de film dat niet doet: een zeer uitgebalanceerde mix van spanning, geweld, gevoeligheid en drama. Prachtige film! En dan heb ik de film nog maar één keer gezien, wellicht ga ik hem nog mooier vinden als ik hem nog eens zie!

Ik denk dat ik vanavond maar eens ga kijken of deze film mij ook in de smaak valt , de verwachtingen zijn in iedergeval hoog. En Madecineman en Onderhond hebben over het algemeen wel een goede smaak

Ik heb genoten.

Voor de 2e keer gezien in 2 dagen. Dat moest even, want ik wilde alles even goed op een rijtje krijgen. De laatste keer dat ik dat deed was bij Pop Skull (gewoon TE gaaf) en eerder bij Ghost in The Shell 2. Ik zie dus wel een verband

Dan gooi ik er eerst maar even uit dat ik niet voor de A-film release zou kiezen, als ik de film zou kopen (dat ga ik zeker doen). Het meest storende is dat de ondertiteling bij het begin met die verteller veel te snel gaat en er misschien zelfs delen missen. Een heel gepuzzel in die chaos, zelfs na een 2e kijkbeurt kwam ik er slecht uit. Daarnaast heeft de dvd nog wel eens de neiging om vast te lopen of raar te doen met ondertiteling. Nu kan eerstgenoemde ook best met mijn dvdspeler te maken hebben, maar het 2e hoort toch echt niet en het lijkt me sterk dat dit ook aan mijn speler ligt. Overigens zag ik geen krassen of grote krassen op de dvd.

Na al dat gezeur gaan we gewoon door met de film, zoals het hoort.

Waar te beginnen? Het verhaal maar. Een verhaal waar ik 2x voor nodig had om helemaal in me op te nemen. Niet omdat het nu zo vreselijk ingewikkeld is, maar gelaagd wel. Verschillende dingen lopen door elkaar en er zijn ook verschillende invalshoeken, die ervoor zorgen dat je niet op 1 manier tegen de film hoeft aan te kijken. De film is zowat sprookje, liefdesdrama, politiek intrige en psychologische actie/thriller in een. (Eigenlijk niet op een genre vast te pinnen dus) Dan is het maar net waar je voorkeur ligt, waar je je op focust.

Metaforisch gezien ook heel knap. Niet alleen het Roodkapje verhaal wat kruist met de echte wereld, maar ook een stel filosofische oneliners. Je zou er de hand in Oshii in kunnen zien. Wat dus ook klopt, aangezien hij de hand in het verhaal heeft gehad.

Visueel in eerste instantie misschien niet zo bijzonder. Echter, de film is toch erg mooi, alleen erg ingehouden. Scenes met de Kereberos, nacht- en regen scenes, schaduwspel en ook de scenes in de speeltuin zijn erg mooi.

De Soundtrack is waarschijnlijk nog wel briljanter dan de visuals. Het draagt de film echt. Elke emotie wordt bijgestaan door precies de juiste achtergrondmuziek. Bombastisch op momenten dat het moet en minimaal als het minimaal moet zijn. De soundtrack zorgt overigens ook voor het beste moment van de film. Als de film afgelopen is worden de credits ingezet en ik zeg het je, ik heb het zelden zo koud gehad. Briljant!

De film heeft echt baat bij een betere dvd uitgave, al heb ik het idee dat een groot gedeelte gewoon aan mijn speler ligt. Verder kan ik er niet onderuit deze film het maximale te geven. Qua animatie uiteraard niet het mooiste wat ik gezien heb, maar de combinatie van verhaal en audiovisueel is geweldig.

Ik post nooit vanaf mijn mobiel, maar voor deze film maak ik een uitzondering.

Na eergisteren Akira voor het eerst aanschouwt te hebben, was ik in een Anime buiten gekomen. En na het lezen van een aantal reviews, voor deze film gekozen.

Wat ben ik daar achteraf blij mee!!! Ik weet niet of ik nu een grote groep Anime liefhebbers op de tenen trap, maar ik vond deze film nog geslaagder dan Akira. Een prachtig verhaal met een sublieme ontknoping. De muziek, iets wat ik bij Akira minder vond, is geweldig. Ik schrok toen ik net zag dat de componist amper grote producties heeft gedaan. En dat terwijl dit, naar mijn mening, met de onovertroffen grootsheid van Hisaishi mag worden vergeleken.

Ik kan niet anders dan 5 sterren geven. Op IMDB las ik al 'hier wordt de gewone film door animatie overtroffen'. Ik kan niet anders dan me daar volledig bij aansluiten. Ga dit zien!! Voor zo'n behapbare Anime is zo'n laag aantal stemmen schandalig.

5*

Viel me toch een beetje tegen. Werd in het begin bijna nog meer gepraat dan bij Inception.... Wel een toffe shoot out overigens en ook de vormgeving van de wolf brigade is erg tof. Verder vond ik het grotendeels visueel weinig spannend, op een enkele droomscenes na. Het was wel mooi, maar te conventioneel, met veel shots waarin niets gebeurde. Ook het verhaal werd me te lang uitgesponnen. Tempo had al gauw twee tandjes hoger moeten liggen.

Was het dan allemaal niets, nee dat zeker niet. Kon de roodkapje vertelling en de parallellen wel waarderen. Ook het eind was mooi. Dat trok 'm nog net een halfje omhoog.

Kleine 3,5*

't Is dan eigenlijk ook meer een politieke thriller dan een actiefilm of enig ander spektakelrijk genre.

Dat is me duidelijk. Ben niet zo'n fan van politieke thrillers. Maar dan nog had het best wat levendiger gebracht kunnen worden. Heb dat probleem wel vaker met serieuze animes. De hoofden zijn zowel karakter als emotieloos, dat maakt het lastig om je in te leven. Ik ervaar ze daarom veelal als afstandelijk.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hem zag maar in mijn herinnering is het nog altijd een fenomenale film. Goede animatie en een gelaagd plot vol metaforen. En die muziek, die kan ik nog steeds dromen!

Erg sterke film, een van de beste animes die ik tot nu toe zag, al zijn dat er buiten bijna alle Ghibli's ook weer niet zo heel veel. Jin Roh is af en toe zo mooi geanimeerd dat je vergeet dat je naar een tekenfilm zit te kijken. Wat ik in samenwerking daarmee erg sterk vind, is dat dit op verschillende niveaus werkt. In de eerste plaats als misdaadthriller. De scènes in de riolen en gangen zijn onvoorstelbaar sterk en op die momenten is de film op zijn best. Ook de actiescènes (in de riolen veelal) zijn erg krachtig, iets dat ik niet vaak heb bij geanimeerde films. Als (haast filosofisch) drama is het geheel ook erg mooi, maar vooral op sommige momenten is Jin Roh poetisch sterk, al vind ik het wel jammer dat de innerlijke strijd niet helemaal meer lijkt te kloppen door de twist, maar ik moet hem herzien om dat zeker te weten. Enige minpunt is een vrij matig en het politieke geneuzel. Onvermijdbaar misschien maar vond het als politieke film waardeloos en nogal saai. Gelukkig is er genoeg om te compenseren. 4 sterren.

Lange zit met veel ergernissen. Jin-Rô gebruikt nogal veel woorden, zonder al te veel te zeggen. En geen Kawai en te weinig Oshii om dat te compenseren. Helaas. De aftiteling was wel prachtig.

Vreemd eigenlijk om bij deze film voor animatie te kiezen, terwijl er eigenlijk niets wordt vertoond dat niet in live-action goed over zou komen. Niet dat dit uiteindelijk uitmaakt, de animaties zien er immers zeer sfeervol uit door het treurige kleurgebruik en de mooie contrasten van licht en donker, maar ik twijfel toch nog een beetje aan de echte meerwaarde.

Verder is het wel een ijzersterke film die alle clichés over Japanse animaties met gemak omver werkt. Het is dan ook geen actiefilm, maar een sterk psychologisch drama van de bovenste plank. Dat de film in vergelijking met een Akira of Ghost In The Shell weinig expressief geanimeerd is, komt het script dan ook ten goede. Juist de meer basic tekenstijl laat de subtiele details goed naar voren komen in de dramatische en actiescenes. De soundtrack voegt hier ook wel een hoop aan toe, werkelijk wonderschone muziek in perfecte combinatie met de beelden.

Verder wel een werkje wat aandachtig bekeken dient te worden, omdat er behoorlijk wat wendingen in zitten en bijna ieder personage wel een dubbele agenda lijkt te hebben. Petje af nog voor de designs van de Kerberos-soldaten, het is niet vreemd dat de makers van Killzone (al weet ik niet of men dit heeft toegegeven) het ontwerp hier van gebruikt hebben om de Hellghast in hun spellen zo angstaanjagend te maken.

Mocht je mensen kennis willen laten maken met anime als genre, dan kun je beter beginnen met de al eerder genoemde Akira of Ghost In The Shell films, maar voor de mensen die gewoon uit zijn op een sterk drama, is Jin-Roh perfect.

Jin-Ro begint zo veelbelovend maar wordt steeds minder. De introductie van de film is echt ijzersterk met een duidelijke introductie van de situatie en erg sterke actiescènes wat stopt bij de zelfmoordterroriste. Vanaf dat moment wordt het verhaal erg geromantiseerd wat ik graag anders had gezien. Er werd weinig ingezoomd op The Wolf Brigade terwijl ik daarvoor naar deze film ging kijken. Misschien had ik verkeerde verwachtingen van deze film want ik werd enigszins teleurgesteld door het verloop van het verhaal. Het was opzich goed te volgen en redelijk boeiend maar toch, ik mistte wat. Ten slotte wil ik nog benoemen dat ik Jin-Ro enorm sterk vind weergegeven. De beelden zijn echt heel sterk en mooi weergegeven en dragen bij aan een geweldige sfeer. 3,5* voor deze animatiefilm.

Blijft geniaal.

Een film die niet aan kracht inboet, integendeel zelfs. Elke kijkbeurt wordt hij nog beter. Een geweldig verhaal dat mooi en respectvol uitgewerkt wordt. Het drama is krachtig, de politieke ondertonen boeiend. het resultaat is een geweldig thriller.

Wie komt voor de coole suits of actie komt vooral van een koude kermis terug. Er zit wel een beetje actie in en de Kerberos suits zijn uiteraard gaaf, maar ze vormen niet de belangrijkste focus van de film.

Een geniaal einde, prachtige soundtrack, gedetailleerde animatie en een geweldige sfeer maken van Jin-Ro een unieke anime die tot het beste behoort wat het genre te bieden heeft.

5.0* en een uitgebreide review

Een punt van kritiek wat ik vaak geuit zie worden tegenover anime als genre is dat het kinderachtige Oosterse tekenfilms zijn, bedoeld voor cosplay-dragende schoolmeisjes en puisterige pubers zonder vrienden. Misschien dat dit terecht is als het aankomt op het gros van het anime aanbod, maar graaf dieper en je zal beloond worden. Met als absolute hoofdprijs dit kunstwerk.

De eerste keer dat ik Jin-Roh bekeek is al weer een jaar of 2 geleden bij een vriend thuis met wat biertjes erbij. Misschien dat het door de alcohol kwam, of misschien toch door de vele plotwendingen die deze film kent, maar na afloop was het hele verhaal me totaal ontschoten.

Ik was onder de indruk, dat was een ding dat vast stond, maar de impact die de film zou hebben toen ik hem een jaar later bekeek, was er niet.

De tweede kijkbeurt had een compleet andere uitwerking. Nadat de credits voorbij waren voelde ik me gewoon licht in m'n hoofd. Ik was high. Zelden had een film, laat staan een tekenfilm, dit effect op me gehad. Jin-Roh was ondanks alle eerder genoemde kritiek de meest volwassen film die ik ooit gezien had. De enige anime die ooit qua impact in de buurt kwam was Ghost in the Shell.

Alles klopt gewoon aan Jin-Roh. De emotionele diepgang van de personages, de sombere, maar toch o zo gedetailleerde animaties, het coole design van de Kerberos eenheden en vooral het instarten op de juiste momenten van de betoverende, maar soms erg deprimerende soundtrack.

Ben op zich wel benieuwd wat er van Jin-Roh terecht was gekomen als Mamoru Oshii hem zelf geregisseerd had, ook al had de film denk ik ondanks Oshii's kunde niet beter kunnen zijn.

Als ik Jin-Roh weer een keer gekeken heb, zal ik opnieuw een stukje tekst plaatsen. In ieder geval 5.0* voor deze pure kunst.

Gibli is uiteraard overtuigend met z'n animatie op vlak van avontuur en fantasy. Maar deze Jin-Rô ligt meer in de lijn van de vorige film die ik zag: Perfect Blue. Animatie is hier eerder een stijlmiddel en is vooral de aankleding van een volwassen thriller. Goed dat ze kozen voor animatie omdat het de beelden mooi doet uitkomen. Op vlak van beeld is dit toch wel genieten. Al is het verhaal zelf ook wel boeiend. Jin-Rô is een mooi mix van dit alles en de regisseur maakt er een boeiend geheel van, extra versterkt met een sausje van prachtige muziek.

Wat is er dan minder? Dat gedoe met roodkapje. Voor sommigen net een meerwaarde, voor mij een wat gevrongen verhaallijn die de film niet altijd goed doet. Niet dat het zo erg is, maar het houdt de film wel van een hogere score. Animatiefilms als Perfect Blue en Ghost in the shell zijn toch net iets beter.

Deze is imo samen met Perfect Blue veruit het beste wat anime ooit heeft voortgebracht. Niet zo verwondelijk ook, want ik ben zelf een grote fan van volwassen animatie, iets wat toch veel te weinig (!) wordt gemaakt.

Wat Film Pegasus al terecht aangeeft, de animatie wordt hier veel meer als stijlmiddel gebruikt, want dit had net zo goed een live-action film kunnen zijn. Doet overigens niets af aan het feit dat de film prachtig vormgegeven is. Iets wat bijv. in live-action veel minder tot zijn recht zou zijn gekomen. Verder is het meeste al gezegd hier, er zitten veel stukjes tussen waar ik me prima in kan vinden.

Klein minpuntje blijft wel dat de gezichten weinig emoties vertonen. Maar goed, dat is een algemeen probleem bij anime.

Doorgaans zijn de gezichten net extreem plastisch, al geldt dat iets meer voor series dan voor films.