Jin-Rô (1999)

Wow, deze film ging van goed naar beter.

Het begin is behoorlijk traag - de politieke intriges ontwikkelen zich langzaam. Maar al naargelang het drama zich verder ontwikkelt sleurt de film je dieper in het verhaal en in de verhoudingen tussen de personages. En als dan de laatste scenes voorbij zijn, als de sublieme muziek de eindcredits begeleidt, besef je wat voor mooie film je hebt gezien. Emoties pur sang.

En dat met de mooie animaties (heerlijk mooie details, de pakken van de speciale eenheid, etc) maakt dit echt een topper in het genre. 4,5*

Hoezeer ik Oshii geschreven kan waarderen, dit overstijgt niet het aardige. De vermenging van Roodkapje erin vond nogal saai en geforceerd overkomen. Op filosofisch vlak deed het bitter weinig. Maar de animatie valt wel overdonderend mooi te noemen en er zitten toch wel een paar hele mooie scenes in. Toch nog best aardig. 3 sterren

De vermenging van het sprookje Roodkapje in deze film vond ik eigenlijk wel geslaagd. Het gaf simpelweg gewoon weer hoe een klein meisje vroeger bij thuiskomst is geconfronteerd met haar dode ouders, die waarschijnlijk door de contra - spionagetroepen zijn gedood . Uit het sprookje put ik dus haar motivatie. Maar daarnaast vind ik het ook erg origineel om het niet met een simpel verhaaltje af te doen, zoals meestal gebeurd. Maar door een herkenbare context aan te halen. Ik zat telkens op het puntje van mijn stoel als ze weer verder vertelde over haar meest traumatische sprookje ooit. Het had wel wat om het sprookje niet in een keer te vertellen, maar in delen.....

Verder vond ik de uitrusting van de contra - spionagetroepen super! Ze werkte in ieder geval beangstigend vooral door die rode ogen, leken ze wel buitenaards! . In ieder geval stukken gevaarlijker dan menig ME `er.

De grote kracht van deze film schuilt dan ook in de schitterende animatie. De personages komen zo echt over en ook de riolen waren erg duister. Met name op het begin toen de terroriste op de vlucht was, voor de ordetroepen, en het telkens leek alsof ze zich vlak achter haar waanden. Met de geluidseffecten zat het dus ook wel goed! En ook die kleine waterval in het riool leek op alles behalve op een glijbaan bij Center Parcs of Landal Greenparks. De decors werkten dus effectief! Er viel dus veel te genieten! En dan die prachtige muziek op het einde. Daaruit blijkt alleen maar dat deze film mij, ook qua emoties, zeker niet koud liet. 4,5*

Dan toch de Japanse dub gezien.

Erg sterke anime. Aan het begin was het even wennen aan het fletse, donkere kleurenpalet maar na afloop geeft het de film eigenlijk alleen maar meerwaarde doordat het zo bijdraagt aan de mistroostige, ijzige sfeer.

De Kerberos' hebben me helemaal te pakken nu, dus ik ga zo snel mogelijk achter die andere twee aan. Die kijk ik overigens wel in het donker, want nu had ik niet altijd het idee alles wat er gebeurde goed mee te krijgen.

4* voor nu.

Misdaad/Drama film is totaal niet mijn ding, die vermijd ik liever.

Sindskort wel wat Aziatische films geprobeert maar dat werkt dus ook niet bij mij. Aangezien ik las dat dit meer drama was en roodkapje erin voorkwam durfde ik deze gok wel aan.

Jammer dat ik toch weer terecht kwam in een leugenachtige wereld vol met spionnen die conflicten met elkaar hebben, zo saai.

Ik zal dat zelden interessant vinden, zo ook in deze anime.

De scenes met het het meisje en Onderhond waren het leukste, vooral het einde was stoer en vertederend maar veel inleving met de personages werd mij, ook hier niet genoeg gegund. Ze bleven te afstandelijk naar elkaar, kille boel.

De tekenstijl was redelijk maar nergens verbluffend, wel doeltreffend.

Wel weer mooie stukken muziek gehoord maar dat kan de film helaas niet dragen.

Ps: Zal voortaan wat voorzichter zijn tegen Onderhond nu ik weet wat zijn avatar

inhoudt, hehe.

Stijlvol en mooi in beeld gebrachte anime.

Jin Roh is absoluut geen film die je zo even op kan zetten om een toffe actie anime te zien.Het is meer een verhaal/karakter gedreven film.Dat verhaal kent vele lagen en na mijn eerste keer kijken kan ik niet zeggen dat ik nu meteen alles doorhad.Vooral het einde ging mij wat te vlot, heel veel uitleg ineenkeer over hoe het nou daadwerkelijk zat.Terwijl het tempo daarvoor nu niet al te hoog lag, of misschien heb ik daarvoor wel niet goed genoeg opgelet.Een goed verpakt vehaal, maar ook weer een verhaal binnen een verhaal.Er wordt erg veel verwezen en verteld over het sprookje van Roodkapje, wat een hele grote rol speelt binnen de plot.Ook moest ik zo af en toe bij het verhaal aan Akira denken.Vooral in de begin scène.

De animatie is van een erg hoog niveau, erg mooi gemaakt door de vele mensen die hier aan hebben meegewerkt.De karakters kon ik zo af en toe wat minder mee.Nimmer kreeg ik echt een band met hen.Helaas kon het verhaal mij af en toe ook nog niet volledig boeien en vond ik het in het midden iets te langzaam gaan.Maar al bij al een erg fijne anime ontdekt en zeker 1 die in de toekomst kan groeien in waardering bij mij.Aan het einde heb ik er iniedergeval wel een voldaan gevoel aan over gehouden.

Een dikke 3.5*

Narratief een zeer oninteressante anime. Het politieke gebrabbel kwam me op een gegeven moment de oren uit en werd het een hele klus de concentratie op te brengen alles te volgen. Dit werd vergemoeilijkt door het feit dat het visueel zwaar tegenviel en dat de paralellen met Roodkapje werkelijk lachwekkend zijn. Wat een quasi poëtisch en sentimentele nonsens. Visueel valt er, buiten de scènes met de Kerberos om, bar weinig te beleven. Teleurstellend, want zeker op audiovisueel gebied had ik hier een hoop meer van verwacht.

2*

The Red Spectacles (1,5*)...alleen de basis is hetzelfde, verder niet te vergelijken films, maar desondanks wist ook deze me niet te boeien.

Het eerste half uur was prima, daarna werd het steeds vermoeiender, vooral dat wolvengezeur begon behoorlijk te vervelen.

Die Kerberos pakken zijn wel erg stoer, zien er geanimeerd misschien zelfs nog beter uit dan in de live-action film van Oshii. Die eerdergenoemde Red Spectacles zal ik echter sneller nog eens gaan kijken dan deze film.

2.0*

Volledig buiten mijn straatje, maar de film wist goed te bevallen. De animatie is een van de beste die ik tot nu toe gezien heb, misschien wel de beste. Vooral de actiescenes waren geweldig, (die pakken zijn erg cool!) al waren de beelden van het leven op straat, vaak met trams die erdoorheen rijden ook erg mooi. Ook het verhaal was interessant, al meen ik enkele plotholes tegengekomen te zijn tegengekomen, herziening zal uitwijzen wat hier waar van is. 3,0* en misschien nog eens wat van Oshii meepikken.

Kwalitatief hoogwaardige, interessante maar vooral zeer stemmige anime.

De film doet qua stijl wel wat denken aan Ghost in The Shell 1 en Akira maar het geheel is verhaaltechnisch een stuk helderder en heeft een stuk minder actie gedreven plot. De relatie die de hoofdpersonages tot elkaar hebben staat eigenlijk centraal. Bovendien speelt de film niet in een futuristische toekomst maar in een fictief verleden. De art-deco stijl waarin de steden zijn vormgegeven vind ik tof gedaan.

Was zelf wel blij dus met de goede verhaallijn vol met list en bedrog, liefde en verraad, spionage en contra-spionage plus de zeker naar behoren uitgewerkte karakters. De parallel die getrokken word met het sprookje van Roodkapje is ook een leuke invalshoek. Het geeft een beetje het donkere, scherpe randje van deze traditionele volksvertellingen terug in een nieuwe vorm.
De film is vrij donker en grauw, veel regenachtige dagen in Tokyo, veel schemerduister en als absolute hoogtepunt natuurlijk de scènes in het riool. De mensen zijn ook bijzonder goed geanimeerd in deze anime viel me op, duidelijke en herkenbare gezichtsexpressies.

Jin-Ro heeft enigszins de neiging halverwege wat in te zakken, hier had voor mij nog wel wat meer gehaald mogen worden uit de relatie van Fuse en het meisje. De ontknoping dan weer is behoorlijk sterk en compromisloos en niet te vergeten de actie is wanneer aanwezig erg goed vormgegeven. Ook die elite-troepen, een soort van Stormtroopers in het zwart, zijn lekker dreigend.

Kan hier toch wel een 4* aan slijten, alleen...

Waarom kan er een granaat ontploffen naast zo'n elite agent, ketsen kogels af op dat pak maar lopen ze te janken als kleine kinderen wanneer er tijdens een trainingssessie met rubber kogels geschoten wordt??? Niet dat het nu zoveel uitmaakt maar viel me gewoon op.

O, ja en iedere keer als zo'n agent in gevechtspak vol in beeld verscheen kreeg ik enorm de neiging om in discussie te gaan... Hoe zou dat nou komen?

Een allegorie die de politieke situatie bekritiseert van Japan eind jaren '90 toen de LDP de hegemonie nog steeds had. Een doorn in het oog van Oshii. Hij kiest dan ook de zijde van Roodkapje met recht want in de jaren '60 - '70 stond hij aan de revolterende ANTO-Hantai-kant.
Dat Japan is overgenomen door (Nazi)-Duitsland is m.i. nonsens. De verwijzingen naar Duitsland zoals de o.a. al eerder genoemde Volkswagen, MG42, helm en Mauser C96 moeten worden opgevat als een verwijt naar de LDP die volgens ANTO fascistische trekken vertoonde. De film begint ook met de atoombom en het eigenlijke verhaal start na de bezetting (dus van de Amerikanen) Er wordt zelfs nog verwezen naar de ergerlijke Amerikaanse poging om de Japanse markt open te trekken en er één van vraag- en aanbod te maken.
Het einde is dan ook kritiek van formaat! Fuse krijgt het niet voor elkaar om de (eeuwige) tegenstelling links-rechts te doorbreken. Al eerder in de film werd dit voorspeld, Fuse kon niet het territorium van Roodkapje betreden op vriendschappelijke basis
De toonzetting van het geheel is de standaard-punk-melancholie. Heerlijk! De zwijgende hoofdpersonen en allerlei kleine fragmenten ondersteunen dit, zo vond ik de wegzwevende ballon erg goed. Die was vrij en de hoofdpersonen blijven lijden.
Het vluchtende meisje deed me sterk denken aan Avalon ook zo'n gevangenis.
Muziek viel me pas op in de aftiteling en de animaties zijn mooi maar zoals eerder opgemerkt schokkerig (dat ligt aan Disney -> kan iemand dat uitleggen?)
Een eerdere opmerking dat deze film vooral afstandelijk is ondersteun ik wel, maar niet in zijn geheel de enkele keer dat er toenadering was, vond ik dat door de kille sfeer wel heel intens, heel wat anders dan het standaardgezwijmel waar de meeste romance's het van moeten hebben.

Mooie anime, kennelijk vol parallellen met de vroegere politieke situatie in Japan. Leuk om nu eens na te lezen, maar tijdens het kijken ging dat langs me heen. Gelukkig heeft de film veel meer te bieden en eigenlijk is alles al genoemd, van de designs en animatie tot de prachtig verstilde karakters aan toe. Het dilemma waar Fuse voor staat wordt rustig verteld en illustreert in mijn interpretatie hoezeer gedrag wordt beinvloed door iemands omgeving en hoe moeilijk het kan zijn de macht van die externe factoren te doorbreken. Enig nadeel van de film vond ik de nadruk op alle (contra)spionage en intrige, dat Fuse's dilemma weliswaar mooi omlijst in een verhaal maar de aandacht ook een beetje afleidt.

3,5*

Haalt het wat mij betreft lang niet bij GitS, maar qua script doet Jin Ro niet veel onder.

Vind de muziek en de sfeer wel beduidend minder. Pluspunten zijn dat coole pak, de emotieloze setting daarbinnen, en zoals gezegd het verhaal. Mooie verweving met het Roodkapje verhaal, en een dikke politieke lading.

3.5*

Geweldige sfeer, mooie beelden en het verhaal is ook nog eens erg sterk. Het einde wordt eigenlijk al halverwege prijsgegeven, als ze in zijn droom door echte wolven wordt gedood, maar desondanks weet de film het einde op zo'n manier te brengen dat ik er nog stil van ben.
En dan kan de film ook nog eens cool zijn! Gave outfits van die special forces mannetjes, als ik dat zie lijkt het me ook wel gaaf om met zo'n uniform met een automatisch handkanon door de riolen rond te lopen en op terroristisch tuig te schieten. Of nog beter: op zo'n manier over Pandora lopen en dan Na'vi's afknallen! Goed, deze post gaat een beetje de verkeerde kant op, terwijl de film dat niet doet: een zeer uitgebalanceerde mix van spanning, geweld, gevoeligheid en drama. Prachtige film! En dan heb ik de film nog maar één keer gezien, wellicht ga ik hem nog mooier vinden als ik hem nog eens zie!

Erg sterke film, een van de beste animes die ik tot nu toe zag, al zijn dat er buiten bijna alle Ghibli's ook weer niet zo heel veel. Jin Roh is af en toe zo mooi geanimeerd dat je vergeet dat je naar een tekenfilm zit te kijken. Wat ik in samenwerking daarmee erg sterk vind, is dat dit op verschillende niveaus werkt. In de eerste plaats als misdaadthriller. De scènes in de riolen en gangen zijn onvoorstelbaar sterk en op die momenten is de film op zijn best. Ook de actiescènes (in de riolen veelal) zijn erg krachtig, iets dat ik niet vaak heb bij geanimeerde films. Als (haast filosofisch) drama is het geheel ook erg mooi, maar vooral op sommige momenten is Jin Roh poetisch sterk, al vind ik het wel jammer dat de innerlijke strijd niet helemaal meer lijkt te kloppen door de twist, maar ik moet hem herzien om dat zeker te weten. Enige minpunt is een vrij matig en het politieke geneuzel. Onvermijdbaar misschien maar vond het als politieke film waardeloos en nogal saai. Gelukkig is er genoeg om te compenseren. 4 sterren.

Vreemd eigenlijk om bij deze film voor animatie te kiezen, terwijl er eigenlijk niets wordt vertoond dat niet in live-action goed over zou komen. Niet dat dit uiteindelijk uitmaakt, de animaties zien er immers zeer sfeervol uit door het treurige kleurgebruik en de mooie contrasten van licht en donker, maar ik twijfel toch nog een beetje aan de echte meerwaarde.

Verder is het wel een ijzersterke film die alle clichés over Japanse animaties met gemak omver werkt. Het is dan ook geen actiefilm, maar een sterk psychologisch drama van de bovenste plank. Dat de film in vergelijking met een Akira of Ghost In The Shell weinig expressief geanimeerd is, komt het script dan ook ten goede. Juist de meer basic tekenstijl laat de subtiele details goed naar voren komen in de dramatische en actiescenes. De soundtrack voegt hier ook wel een hoop aan toe, werkelijk wonderschone muziek in perfecte combinatie met de beelden.

Verder wel een werkje wat aandachtig bekeken dient te worden, omdat er behoorlijk wat wendingen in zitten en bijna ieder personage wel een dubbele agenda lijkt te hebben. Petje af nog voor de designs van de Kerberos-soldaten, het is niet vreemd dat de makers van Killzone (al weet ik niet of men dit heeft toegegeven) het ontwerp hier van gebruikt hebben om de Hellghast in hun spellen zo angstaanjagend te maken.

Mocht je mensen kennis willen laten maken met anime als genre, dan kun je beter beginnen met de al eerder genoemde Akira of Ghost In The Shell films, maar voor de mensen die gewoon uit zijn op een sterk drama, is Jin-Roh perfect.

Blijft geniaal.

Een film die niet aan kracht inboet, integendeel zelfs. Elke kijkbeurt wordt hij nog beter. Een geweldig verhaal dat mooi en respectvol uitgewerkt wordt. Het drama is krachtig, de politieke ondertonen boeiend. het resultaat is een geweldig thriller.

Wie komt voor de coole suits of actie komt vooral van een koude kermis terug. Er zit wel een beetje actie in en de Kerberos suits zijn uiteraard gaaf, maar ze vormen niet de belangrijkste focus van de film.

Een geniaal einde, prachtige soundtrack, gedetailleerde animatie en een geweldige sfeer maken van Jin-Ro een unieke anime die tot het beste behoort wat het genre te bieden heeft.

5.0* en een uitgebreide review

Een punt van kritiek wat ik vaak geuit zie worden tegenover anime als genre is dat het kinderachtige Oosterse tekenfilms zijn, bedoeld voor cosplay-dragende schoolmeisjes en puisterige pubers zonder vrienden. Misschien dat dit terecht is als het aankomt op het gros van het anime aanbod, maar graaf dieper en je zal beloond worden. Met als absolute hoofdprijs dit kunstwerk.

De eerste keer dat ik Jin-Roh bekeek is al weer een jaar of 2 geleden bij een vriend thuis met wat biertjes erbij. Misschien dat het door de alcohol kwam, of misschien toch door de vele plotwendingen die deze film kent, maar na afloop was het hele verhaal me totaal ontschoten.

Ik was onder de indruk, dat was een ding dat vast stond, maar de impact die de film zou hebben toen ik hem een jaar later bekeek, was er niet.

De tweede kijkbeurt had een compleet andere uitwerking. Nadat de credits voorbij waren voelde ik me gewoon licht in m'n hoofd. Ik was high. Zelden had een film, laat staan een tekenfilm, dit effect op me gehad. Jin-Roh was ondanks alle eerder genoemde kritiek de meest volwassen film die ik ooit gezien had. De enige anime die ooit qua impact in de buurt kwam was Ghost in the Shell.

Alles klopt gewoon aan Jin-Roh. De emotionele diepgang van de personages, de sombere, maar toch o zo gedetailleerde animaties, het coole design van de Kerberos eenheden en vooral het instarten op de juiste momenten van de betoverende, maar soms erg deprimerende soundtrack.

Ben op zich wel benieuwd wat er van Jin-Roh terecht was gekomen als Mamoru Oshii hem zelf geregisseerd had, ook al had de film denk ik ondanks Oshii's kunde niet beter kunnen zijn.

Als ik Jin-Roh weer een keer gekeken heb, zal ik opnieuw een stukje tekst plaatsen. In ieder geval 5.0* voor deze pure kunst.

Gibli is uiteraard overtuigend met z'n animatie op vlak van avontuur en fantasy. Maar deze Jin-Rô ligt meer in de lijn van de vorige film die ik zag: Perfect Blue. Animatie is hier eerder een stijlmiddel en is vooral de aankleding van een volwassen thriller. Goed dat ze kozen voor animatie omdat het de beelden mooi doet uitkomen. Op vlak van beeld is dit toch wel genieten. Al is het verhaal zelf ook wel boeiend. Jin-Rô is een mooi mix van dit alles en de regisseur maakt er een boeiend geheel van, extra versterkt met een sausje van prachtige muziek.

Wat is er dan minder? Dat gedoe met roodkapje. Voor sommigen net een meerwaarde, voor mij een wat gevrongen verhaallijn die de film niet altijd goed doet. Niet dat het zo erg is, maar het houdt de film wel van een hogere score. Animatiefilms als Perfect Blue en Ghost in the shell zijn toch net iets beter.

Tweede keer dat ik 'm zie met hetzelfde resultaat. Een ruime voldoende, maar net niet afdoende om er een héle mooie score van te maken. Dat zit 'm dan met name in de impact van het slot dat weliswaar steekt, maar toch net iets tekort schiet. De karakters zijn blijkbaar toch niet sterk genoeg gebouwd om het helemaal tot leven te brengen. Of dat nu ligt aan het innerlijke conflict, de relatie tussen de twee of simpelweg de vlakke gezichten, valt moeilijk aan te geven. Ik hou het maar op een combinatie van in ieder geval de eerste twee.

Verder zat pluspunten voor een mooie ervaring. Doeltreffende animatie, somber en stemmig met een paar forse tikken in huis. Wanneer er bloed vloeit, komt dat ook daadwerkelijk aan en de ondergrondse opening is meteen al geweldig. Een volwassen verhaaltje dat schommelt tussen een politieke thriller en drama op de huid, maar van alles wat je ervan kan zeggen, er is één onderdeel dat een blijvende, zeg maar gerust onuitwisbare indruk achterlaat. Zodra de Kerberos outfits en kijkers opdoemen, staat het onder hoogspanning.

Had hier lang geleden ooit de mooie poster met de soldaat voor de volle maan van gezien maar was de titel vergeten. Onlangs dan eindelijk gevonden en vandaag bekeken. Totaal anders als ik had verwacht, en eigenlijk ook veel beter dan ik had verwacht.

Jin-Rô is een ijzersterke anime die maar weer eens heel duidelijk laat zien dat animatie een medium is en geen genre. Het script zou in het westen zeker een live-action film geworden zijn en alleen in Japan is het heel normaal dat er een animatie film voor volwassenen uitkomt. Toch is Jin-Rô niet over-the-top gewelddadig en er zit geen seks in de film, het is voor volwassenen omdat de film erg serieus is en het verhaal voor kinderen moeilijk te begrijpen is.

De film speelt zich af in het Japan van de jaren '60. Hitler heeft de tweede wereldoorlog gewonnen en daarna Japan bezet. We volgen Kazuki Fuse, een lid van de speciale anti-terroristische politie, die ondergronds een terroriste tegen het lijf loopt. Hij twijfelt zo lang met haar neerschieten dat ze een bom laat ontploffen. Fuse weet de explosie te overleven en moet als straf de training opnieuw doen. De speciale politie licht intern onder vuur van de geheime politie, die koste wat het kost een aanleiding willen om de politie op te heffen. Als Fuse begint om te gaan met de tweeling-zus van de dode terroriste, denken ze die aanleiding te hebben gevonden.

Het verhaal is erg sterk en aardig wat diepgang. Het ontpopt zich tot een erg intelligente politieke-thriller met de focus op drama. De verwijzingen naar Roodkapje vond ik ook erg sterk gedaan (al herinner ik me het sprookje heel anders als in de film word voorgedragen) en verder het steeds terugkerende wolf-motief. De Duitse-aspecten - auto's, wapens en taal - vond ik ook sterk gedaan, erg interessant deze alternatieve realiteit. Er zijn vaker verhalen geweest waarin Hitler de oorlog won maar meestal is Japan daarin naast Duitsland een grote wereldmacht, terwijl Japan hier onder het juk van Duitsland leeft/heeft geleefd.

De animatie was uitstekend. Rond 1999 werd in Hollywood al vrijwel alle traditionele animatie in de computer ingekleurd of met CGI uitgebreid. Jin-Rô is echter nog volledig op cel (of mijn ogen moeten mij wel heel erg bedriegen). Alles is mooi getekend, erg goede realistische tekenstijl. De gezichtsanimaties waren erg sterk en zelfs de Engelse dub was ongeveer synchroon. Zoals vaak bij anime vond ik dat er af en toe wat te weinig frames-per-seconde worden aangehouden, vooral in de achtergronden, maar dat zie ik makkelijk door de vingers.

De soundtrack klonk mij behoorlijk westerns in de oren. Erg mooie muziek van Hajime Mizoguchi, zowel rock-achtige elektronische muziek als orkestrale muziek zijn gebruikt. Tijdens de aftiteling is er een erg mooi nummer van Grace te horen.

Visueel is de film perfect en ook het verhaal vond ik erg sterk. De film is misschien een beetje langdradig maar ging toch nergens vervelen. Jin-Rô is een erg goede film die ik als animatieliefhebber zeker kan waarderen. Jammer dat er maar weinig anderen goede volwassen animatiefilms zijn.

Aanrader.

Prima film en de Engelse dub is wat mij betreft geslaagd (waarbij ik moet vermelden dat ik Japanse dubs te vaak tenenkrommend vind, door het geblaf en gebrom van de mannen en het gepiep van de vrouwen, en dus in de regel maar vermijdt). Mooi getekend en in een realistische stijl, anders dan typische anime. Hier lijken de mensen dus ook echt op Japanners, zonder grote ogen en met een gelere huid. Echt een jaren 60 gevoel krijg je daarentegen te weinig ondanks de oude auto's. Hier en daar een mooie soundtrack maar die was ook wel erg spaarzaam ingezet.

Te traag vond ik de film zeker niet. Er zit meer dan genoeg intrige in het verhaal. Je moet alleen geen actie of echte spionage film verwachten. Daartegenover staat genoeg tragiek en drama. Zonder zoetsappige romantiek maar met een langzaam bloeiende genegenheid. Het Roodkapje motief komt in het begin wel erg geforceerd over en ik ben al niet zo gek op symboliek, maar op het einde werkt het toch. Interessant is misschien te vermelden dat niet alle varianten van dat sprookje de (populaire) happy end bevatten. De film komt in zijn visie overeen met de mijne dat die blije sprookjes vaak een grote leugen bevatten. En dat de mens een wolf is, wist Plato allang voordat Hobbes dit verder uiteenzette. Toch zie je duidelijk dat Fuse een innerlijk conflict heeft. De film doet hiermee genoeg recht aan de complexiteit van het mens zijn.


Een moderne klassieker met invloed, net als Ghost in the Shell. De Wehrmacht-helmen met de spookachtige rood oplichtende kijkers zijn duidelijk een inspiratie geweest voor de game Killzone.

Jin-Roh: The Wolf Brigade

Geweldige animatiefilm van Okiura. Jin-Roh: The Wolf Brigade begint fantastisch met de explosieve scene in een ondergronds gangenstelsel, en het verhaal wordt op een korte en zeer effectieve manier uit de doeken gedaan. De film behandelt meerdere genres en thema’s, en Jin-Roh is een combinatie van een politieke thriller, een actiefilm en een sprookjesachtig romantisch drama.

De animatie ziet er schitterend uit, en vooral de manier waarop de troosteloze stad wordt weergeven zorgt voor een sfeervolle film. Complimenten ook voor de pakken die de leden van de Wolf Brigade aan hebben. Het politieke subplot is niet heel sterk uitgewerkt, maar gelukkig overtuigd Jin-Roh wel als romantisch drama en als gewelddadige actiethriller.