Dellamorte Dellamore (1994)

Wat staat er dan bij? Ken weinig films die uiteindelijk gruwelijkere eindigen. In het begin is het nog leuk, maar uiteindelijk vergaat het lachen je compleet en is het pure gruwel. Het is wellicht niet goor, maar wat er gebeurd is wel ziek en morbide.

Er staat komedie/misdaad bij. En er gebeuren wel meer zieke en morbide dingen in misdaadfilms. Kijk maar naar films van Refn.

C'est Arrive Pres de Chez Vous is inderdaad geen horrorfilm. Hooguit een misdaadfilm met een wat psychopaat hoofdpersonage, ook erg goed werkje hoor. In Casino *spoiler Casino* worden ook mensen levend begraven, maakt het niet meteen een horrorfilm.

The Frighteners vond ik trouwens een zwaar misplaatste komedie en The Nightmare Before Christmas is verre van horror, wel erg leuk. Staat dan ook in mijn Kerst Top 25 van vorig jaar: Kerst Top 25: alle 25 op een rij | MovieSense - Online filmmagazine

Sorry hoor, maar C'est Arrive is 100 keer meer horror dan Silence of the lambs...... Want dat is gewoon een politietghriller als je het zo wilt bekijken.

En bij een 'misdaadfim met een psychopaat in de hoofdrol' denk ik direct aan films als Henry, Halloween, Maniac, New York Ripper, maar dat zijn dan waarschijnlijk ook gen horrorfilms in jouw boek......

Ik denk bij de term 'misdaadfilm met psychopaat in de hoofdrol' totaal niet aan Henry, Halloween, Maniac of The New York Ripper, wat duidelijke slasherfilms zijn waarvan twee nog weer in het subgenre waarin de killer het hoofdpersonage is. C'est Arrive gaat over een psychopatische crimineel die met heel andere motieven tewerk gaat dan de personages in de door jouw bovengenoemde films. In de door jouw genoemde titels zijn de personages bijna allemaal lustmoordenaars of (verkeerd opgegroeid ten opzichte van gangbare sociale normen en emoties). Bovendien is het de bedoeling van de filmmaker (en dat is mijn inziens essentieel) om een horrorfilm te maken. Door gebruik te maken van spanning en een specifieke opbouw naar moord.

C'est Arrive is anders, deze man is in eerste instantie op geld uit maar vanwege een zucht naar macht geniet hij ook van het ombrengen. Ook de zucht naar macht is weer een directe link naar de misdaadfilm (immers een van de belangrijkste thema's van het genre). En dit link ik veel eerder aan films als Goodfellas of Reservoir Dogs. Dat C'est Arrive Pres de Chez Vous schockerend is maakt het mijn inziens niet direct tot een horrorfilm, Scarface is ook schockerend.

En om nog even op The Silence of the Lambs in te gaan; dit is heel duidelijk een simpelweg intilligentere versie van de klassieke italiaanse Giallo (en daar weet jij genoeg van). De vele moordlustigheden en bloederigheden (vooral ook in opzet) doen met gemak revereren naar dat horrortijdperk en bovendien hebben de motivatie's van beide killers duidelijk te maken met een seksuele (of sociaal misgroeide) storing. Dat de psychologie van zowel killer als detective in deze film meer aandacht krijgen maar bovenal beter werken, maakt dit niet tot een Thriller. het verhoogd hooguit het dramatisch element maar drama zit in elke film. Als ik hem zou moeten omschrijven zou ik voor Horror/Drama gaan.

Sinds wanneer is slashen geen misdaad? En doet onze poetische Belg dan iets anders dan Henry? Voor (volgens) mij betekent de term horror Gruwel, dat kan net zo goed zonder bloed of lustmotieven, of verankering ik de filmgeschiedenis. En tuurlijk een gruwelijke scene maakt nog geen horror, maar bij C'est Arrivee is het het hoofdthema. Het stelt de horrorfilmkijker aan de kaak.

C'est Arrivé is een film die lichtvoetig begint, maar (net als SRPSKI Film) steeds verder afdaalt en steeds gruwelijker wordt. Uiteindelijk wordt de kijker zelf geconfronteerd met zijn reactie en schaamt die zich voor de manier waarop hij in het begin naar de daden van de hoofdpersoon keek. Want hoe je het ook wendt of keert. Die zijn gruwelijk.

Wat een absurde maar geniale film. Op een groot scherm gezien dus dat is wel erg leuk, want het is een erg donkere en duistere film. Maar om nou te zeggen dat het eng is? Nee absoluut niet, ik zie het ook niet echt als horror maar meer enkel als een komedie. Het slaat af en toe helemaal nergens op. En het is super low budget allemaal, maar dat heeft wel weer z'n charme. De muziek was wel erg lekker moet ik zeggen, al was het bijna elke keer hetzelfde deuntje. Redelijke cast ook verder, en typerend natuurlijk een paar mooie dames.

4*

Dan komen we weer terecht bij films als Funny Games en Irreversible, wat ik absoluut geen horrorfilms vind. Films als New York Ripper, Halloween e.a. hebben een duidelijke opbouw naar de moordscène. Dat onderscheidt m.i. drama van horror. We hebben de laatste tijd veel confronterende films voor de kiezen gekregen, waarbij bijna geen enkele als horror bestempeld kan worden. Moord is in die films haast een logisch gevolg van alle ellende die we te zien krijgen. Scènes zijn er niet op gemaakt om op te bouwen naar een climax, waarbij de moord in de spotlight komt te staan. Het zijn kleine, maar weldegelijk belangrijke punten. Martyrs bv is veel meer horror dan Irreversible. De gruwel krijgt meer aandacht dan het dramatische aspect. Had bij Irreversible de camera bv langer stilgestaan bij de in elkaar gemepte kop van de lintworm, dan had de film sneller in het vakje horror geplaatst kunnen worden, maar de main focus is Alex en zijn toestand, dus meer drama.

Gisteren deze in cinema 301 mogen aanschouwen en ik ben best teleurgesteld. Dellamorte Dellamore ben ik, toegegeven, met verkeerde verwachtingen aangegaan en ik heb mij daardoor veel lopen storen aan de te grote focus op het filosofische aspect, dat ik op momenten erg misplaatst vond. Bovendien mistte ik typische Soavi trekjes, zoals een meer aanwezige score en scènes die eruit springen. Dellamorte Dellamore is meer een geheel en dat is denk ik niet wat mij zo aantrekt in de Italiaanse horror. Ooit zal die herziening komen en kans is groot dat ik met de juiste verwachtingen deze film meer kan gaan waarderen. Voor nu een gemiddelde 3*.

Funny Games vind ik wel horror, maar meer psychologisch, randje thriller. De focus ligt daar weldegelijk op het aandoen van pijn. Irreversible zie ik veel meer als drama, precies om de reden die je aangeeft. Toch zie ik niet hoe je Henry wel als horror kunt zien en C'est arrive niet. Films zijn qua vorm en inhoud vrijwel gelijk. Enkel de benaderingswijze is anders. Maar in beide gevallen leef je als kijker toch een beetje met de hoofdrolspeler mee (ze zijn beide de meest sympathieke persoon in de films), om later toch geconfronteerd te worden met hun 'naarheid'. Maar ze morden evenveel, den dat methodisch, schakelen anderen in en gaan op het eind (ook voor de kijker die sympathie met hen heeft) te ver....

Aandoen van pijn idd, doet Michael Myers ook, maar die bouwt op naar de moord en lult er niet doorheen. Verder wil Haneke teveel een statement maken en dat vind ik niet passen bij horror.

En dat maakt in dit geval het verschil. De pikzwarte humor staat bij Man Bites Dog teveel op de voorgrond. Ik vind de verschillen wel minimaal hoor. Henry zie ik echt niet als volbloed horror, maar gebruikt de horror-elementen wel beter dan Man Bites Dog.

Ik zie beide net enkel als volbloed horror, maar zelfs als pareltjes van het genre. De jochies uit Funny Games vind ik engen dat Michael Myers en Jason bij elkaar.

Killers in een tennisoutfit, brrr..... Maar ik zal eens een top 25 van de jaren 70, 80,90 en 00 maken.

Omdat ze realistisch zijn. Het is een heel ander universum en niet te vergelijken. Hadden wezens als Myers en Voorhees in onze wereld kunnen bestaan dan heb ik geen twijfel dat ik die veel enger had gevonden. En die jochies uit FG hadden er als eerste aangegaan of huilend weggerend. Tony Montana of Joe Pesci in Goodfellas zijn ook onvoorspelbaar en eng.

Was er ook al mee bezig. Zal ze de komende tijd op mijn blog posten.

Maar eng is niet per definitie een criteria voor horror, Funny Games is prachtig maar Haneke poogt nergens een horrorfilm te maken. De film past precies in zijn rijtje '90s films waarin hij de benadering van geweld en dood in de mens analyseert. Het is Haneke's intentie een drama te maken, een drama die gewoon heel ver gaat. Mijn inziens net als Salo.

Hoewel ik een groot liefhebber van het horrorgenre ben scoren zombiefilms bij mij doorgaans erg laag, enkele uitzonderingen zoals Zombi 2 en Zombieland daargelaten. Ook deze film behoort voor mij tot dat rijtje zombiefilms die het helaas zal moeten stellen met een dikke onvoldoende. Het begin vond ik nog wel goed maar op een gegeven moment werd deze film voor mij strontvervelend, ik had dat kerkhof en de bewoners daarvan op een gegeven moment wel genoeg gezien. Lijk komt uit de grond en Francesco doet "Pang", lijkt komt van onder de steen vandaan en Francesco doet weer "Pang" en vervolgens nog eens "Pang Pang Pang". In het ziekenhuis; nurse komt en Francesco doet opnieuw "Pang", dokter komt en opnieuw "Pang" en daarna nog eens "Pang Pang Pang". Nou, zo kan die wel weer. Het is allemaal van hetzelfde. De vraag is of het voor mij nog wel de moeite waard is om nog meer zombiefilms te gaan bekijken. In dat genre zijn er eigenlijk al veel te veel films gemaakt en heeft daarom voor mij ook niets nieuws meer te bieden. Een duidelijk voorbeeld van "Overdaad schaadt" in dit geval. Maar genoeg gezegd hierover. Ik ga morgen maar weer eens een film van Argento bekijken. Zijn soort horror is voor mij tig keer interessanter en beter. Argento verveelt mij namelijk nooit.

1,0*

Redelijke film. Filmwerk en die grote borsten zijn fantastisch, maar ik kon maar niet wennen aan die zogenaamde humor en de verhaallijn die erin zat. Moest te vaak denken aan Army of Darkness.

Een hele merkwaardige mix van gothic-romantische weltschmertz, macabere humor, authentieke horror (op Italiaanse wijze) en grand-guignol (of is dat per definitie een mix van voornoemde zaken?). Het werkte maar deels. Vooral het weltschmertz deel van een (uitstekende) Everett werkte goed, maar de humor werkte totaal niet en was goedkoop. Was na het meer rechtlijnige genrewerk van Soavi (toch de enige succevolle adept van Fucli/Argento naar mijn gevoel) toch een kleine teleursltelling (ook gezien de status van deze film) ook al wordt de film naar einde toe beter en blijf je mede daarom uiteindelijk met een positief gevoel zitten. Lastige film om te beoordelen - ik zag recentelijk werk van Arrabal en hoewel dat 100% politiek is deed die bonte mix me daaraan denken en dan delft deze film toch duidelijk het onderspit in die vergelijking.

Nogal een verrassende film, op veel gebieden. Ik had niet echt bijzondere verwachtingen hiervan moet ik toegeven. Ik had me zelfs nauwelijks georiënteerd op wat het was en me gewoon op de lijst van de Pakketservice gezet. Eenmaal in de post bleek het een zombiefilm te zijn, geen favoriet genre van mij. En dan zet je de film aan en krijg je... iets anders.

Ja, het is een soort zombiefilm, maar wel een bijzonder afwijkende. De filmstijl is bijna cartoonesk. De hoofdrolspeler spuwt constant negatieve en zware filosofie uit en citeert gedichten. Er is geen spoor te bekennen van een conventionele verhaallijn of opbouw, noch van enig horrorcliché, buiten dat het donker oogt en er smerige dingen gebeuren. Eng zou ik het dan ook allemaal niet willen noemen, maar het is bijzonder fascinerend. Toegegeven, ik had erg veel moeite met de hak-op-de-tak-manier van waarop het verhaal verteld wordt en ook dat het de behoefte voelt om ieder kwartier van richting te veranderen, maar ik kan me onmogelijk voorstellen dat iemand dit ooit saai vind worden (noot: Wibro blijkt het volgens zijn recensie saai te vinden, maar het verbaast me dat hij het slechts ziet als een film waarin een man zombies en mensen neerschiet; de context van al die "pangen" gemist?). Dit is een van die zeldzame films die het in zijn hoofd gehaald lijkt te hebben dat iedere seconde iets nieuws moet bieden: een bizar shot, een maffe quote, een grap, noem maar op. De grappen zijn overigens vaak niet eens zozeer grappig als wel leuk gevonden. Al met al is het een wilde rit, waarin een lijk dat met motor en al uit zijn graf rijdt nauwelijks nog verbazingwekkend is.

Ik vond het in ieder geval ontzettend vermakelijk om het aan me voorbij te zien trekken, maar Soavi lijkt meer aan zijn hoofd te hebben gehad dan lompe onzin. Het verhaal is vaag, de hoofdrolspeler filosofeert een hoop en men is hier ook niet vies van hooggegrepen verwijzingen naar van alles, inclusief beeldcitaten van Citizen Kane en Vertigo. Het is erg leuk om het internet af te zoeken naar wat andere mensen van dit alles maakten, want dit is bij uitstek een film waarin iedereen er iets totaal anders in ziet. Ikzelf dacht dat het erover ging dat mensen door het leven slaapwandelen, waarbij het nauwelijks uitmaakt of ze dood of levend zijn. De meeste van die zombies zijn dan ook niet hersendood, maar behouden hun geheugen en karakter van toen ze levend waren en willen gewoon verder gaan waar ze gebleven waren, met als bonus dat ze ook nog eens op mensenvlees uit zijn. Francesco lijkt het leven ook zo uitzichtloos te bekijken, maar lijkt even verlossing te vinden in de liefde, maar dat loopt geheel in lijn van gotische horror helemaal mis. Zelfs weggaan helpt niet, want er is hier letterlijk geen uitgang van een nihilistisch bestaan, al lijkt Fransesco wat inzicht te krijgen in zijn vriendschap met Gnachi. Er zit echter zoveel in de film dat het moeilijk is om een geheel sluitende verklaring te geven zonder het geheel shot voor shot te analyseren en ik betwijfel of dat de moeite waard zou zijn. Een compleet coherente film leek dit niet bij de eerste kijkbeurt.

Het doet er ook niet veel toe, want Dellamorte Dellamore werkt het beste op het moment en het is vooral de unieke sfeer die pakkend is, gecombineerd met een enorme drang naar creativiteit die op ontploffen lijkt te staan. Je zou voor minder genoegen nemen. Dat de film ergens ontspoort is bijna onvermijdelijk (sterker nog, er zullen ongetwijfeld kijkers zijn die het geheel ontspoort vinden en geef ze eens ongelijk) en wat mij betreft werd het iets minder toen Fransesco mensen begonnen te vermoorden, naast de zombies. Gelukkig was de laatste scène dan wel weer grandioos.

Mijn score is 3,5*, maar dit lijkt me een potentiële groeier. Eerlijk gezegd is het alweer een aantal maanden geleden dat ik voor het laatst een film zag die me zo fascineerde en bezig hield. Een herziening is nodig om misschien werkelijk tot een conclusie te komen over Dellamorte Dellamore, maar het is op zijn minst een zeer aangename verrassing gebleken.

Melancholisch, gothic en veel droge humor. Dellamorte Dellamore is zonder meer een zeldzaam pareltje en erg leuk en origineel vanwege de benadering van het zombiethema. Rupert Everett zet een onvergetelijke Francesco Dellamorte neer die misschien nog het meest weg heeft van een kruising tussen Peter Steele en een onbegrepen (naamloze) Clint Eastwood. Vanwege zijn beroep is hij geen graag geziene gast in de omgeving. Wat echter niemand weet, is dat hij en zijn weinig intelligente Gnaghi vooral bezig zijn met de doden in hun graf te houden

Deze bijzonder morbide situatie wordt juist hilarisch vanwege Dellamorte’s aanpak. Dellamorte wordt echter niet begrepen. Mensen zien hem voor iets anders aan, romances lopen dramatisch af en in een ultieme schreeuw om aandacht, waarin hij zijn eigen business nog even spekt, pikt iemand anders zijn moorden in. Voortdurend aanwezig zijn de gortdroge dialogen en de prachtige sfeer. In dat laatste zijn de invloeden van Dario Argento vrij duidelijk. Enkele scenes zijn toch vrij bijzonder (grappig). Zeker het moment waarin de hoofdpersoon een gesprek aan de telefoon voert, terwijl hij binnenstrompelende zombies afknalt en voor het lawaai smoesjes verzint. Fantastisch! Creativiteit, sfeer en humor vieren hoogtij. Dellamorte Dellamore is echter wel een film waar je echt voor moet gaan zitten en is helaas niet voor iedereen weggelegd. Voor mij is dit voorlopig de beste (zombie)horrorkomedie.

Herzien na een jaar of vijftien. Charmante surrealistische horrorfilm, niet echt een zombiefilm of een eind-van-de-wereld film, maar wel met elementen daarvan. Rupert Everett is perfect gecast in de onderkoelde hoofdrol; sidekick Gnaghi (wiens hele vocabulaire bestaat uit variaties op '"Gna!") is ook geweldig. De bloederige toestanden zijn heerlijk over de top, kracht bijgezet door leuk camerawerk dat duidelijk beïnvloed is door de Evil Dead-films van Sam Raimi. Zoals bij de meeste italiaanse films is ook hier de nasynchronisatie behoorlijk belabberd, waardoor het akteerwerk van vrijwel de hele supporting cast als te dik aangezet overkomt, maar ach, het hoort allemaal bij de charme van de film. Naar het einde toe wordt alles steeds meer bizar en surrealistisch, resulterend in een fraaie poëtische climax.

Wel degelijk een speciaaltje.

Vooral komisch zombiegenre met romantische tint en een toch lekker gruwelijk einde.

Niet mis, maar zeker niet ieders zin.

3*

Dat shot vanuit de mond van de Burgermeester's dochter Daar doe ik het voor! Soort Europese 90's opvolger van Evil Dead, al neemt het nog veel meer op z'n bord. Qua sfeer aan het begin veelal vergelijkbaar met de grauwe, kale Non Si Deve Profanare il Sonno dei Morti (1974) maar Dellamorte Dellamore is zoveel meer. Een unieke film met een surreële feeling die niet alleen door beeld maar ook door opvallende 'eigen' humor tot stand komt. Heb de 'Red Edition' dvd (Duitse release), geen idee hoe die zich houdt t.o.v latere releases. Voor herhaling vatbaar.

Laconieke liefde.

Met de nonchalance van een Bruce Campbell in 'Army of Darkness' ontdoet Rupert Everett zich van de ondoden. Er zit dan ook een flinke dosis humor in deze semi-Italiaanse horrorfilm over een begrafenisondernemer die knotsgekke avonturen beleeft wanneer hij verliefd wordt op een zombie. Mooi gefilmd ook.

Zeer goed.

Zeker niet slecht, maar mijn eerste kijkbeurt resulteert niet in zo'n hoge waardering als die vele anderen hier geven. Het mG dan tongue in cheeck zijn, het acteerwerk, onsamenhangende verhaallijn en soms matige special effects verhinderen een hoger cijfer.

Origineel is hij wat mij betreft wel, het camerawerk is grotendeels zeker de moeite waard en Everett is inderdaad leuk in de hoofdrol, hoewel de bijrol van Gnachi soms compleet de show steelt. Verhoging bij herziening is zeker mogelijk.

Is de dood de ultieme daad van liefde? In de kern was dat de vraag in dit ongewone en surrealistische horrorverhaal; zo op het eerste oog een combinatie van een zwarte komedie en een poëtisch liefdesverhaal, dat wat heen en weer zwenkte tussen subliem en belachelijk. De film vond ik absoluut geen lichte kost en inhoudelijk waren er wat logistieke fouten en zwaktes. Bovendien vond ik zowel de ingebouwde politieke satire als de bovennatuurlijke elementen niet sterk. Wel was er sprake van een zeldzame, melancholieke en ondoorgrondelijke sfeer.

Fijne surrealistische horror met een behoorlijke dosis zwarte komedie die me prima kon bekoren, vooral dankzij de fijne sfeer en de behoorlijke dosis originaliteit. Het deed me qua sfeer en humor nogal denken aan the Evil Dead-films, maar dan met wat meer romantiek erin, al is veel van de romantiek met zombies, lijken of ontlichaamde hoofden. Leuke hoofdrol van Rupert Everett, en z'n assistent Gnaghi was ook bijzonder vermakelijk. Vier sterren.

Wat heb ik hiervan genoten zeg! Soavi vermengt een hoop verschillende genre elementen in deze film. Zo bevat de film veel humor en het soort humor dat ik wel kan waarderen. Zo kan ik wel (glim)lachen om de meeste scenes met de aandoenlijke assistent Gnaghi (ster 'geacteerd' door François Hadji-Lazaro). Geweldig verzonnen van Soavi om hem uiteindelijk verliefd te laten worden op een meisje die gereduceerd wordt tot een ondood hoofd. Gekkigheid die ik wel kan waarderen.
Verder word er op effectieve wijze gebruik gemaakt van de beperkte setting en doet het hier en daar zelfs wat aan Return of the Living Dead denken.
Ook de filosofische laatste helft van de film kon ik goed waarderen en het einde waarbij blijkt dat de rest van de wereld niet bestaat vind ik echt geweldig gevonden.
Hier en daar ook nog eens lekker wat gore en je hebt zo'n beetje alle ingrediënten om mij wel mee te vermaken.
Een geweldig stukje Italo cinema.

Onverwachtse voltreffer.

Soavi plukt hier een hoop ingrediënten uit diverse subgenres, en mikt ze in de blender. Het resultaat dat eruit voortvloeit is ronduit ludiek te noemen. Een macabere klucht, een soort opgepoetste Evil Dead, maar dan wél leuk.

En masse wordt er met wederkerende lijken van bil gegaan, ontplooien er liefdesverhoudingen met afgehakte lichaamsdelen, en zo manifesteren zich nog wel meer van zulk soort onchristelijke taferelen in dit rariteitenkabinet. Met een zeer 'tongue in cheek' aanpak welteverstaan, waardoor het nergens zwaar op de maag ligt. De film staat bol van de gortdroge situaties, waarvan de meeste er absoluut mogen wezen. Het inderdaad vrij geweldige einde is hiervan een uitgelezen voorbeeld. Everett is ook van grote meerwaarde; met zijn droge mimiek en one-liners was hij zeker verantwoordelijk voor een paar lachstuipjes. De meeste bijrollen waren niet veel soeps, maar ach.

Daarnaast visueel beter dan verwacht; aantal sfeervol belichte scenes en wat snedig camerawerk (shot vanuit mond bijv.). De soundtrack is lekker sleazy en sluit naadloos aan bij het lugubere sfeertje. Plotgewijs gaat het dikwijls van de hak op de tak; daar moet je een beetje tegen kunnen, maar voor mij deerde het geenszins.

Even getwijfeld tussen een ruime 3,5* en een kleine 4,0*, maar het hilarische einde geeft uiteindelijk de doorslag om tóch voor de tweede optie te gaan. Heerlijke film, 4,0*. Één van de betere zombiefilms, al is dit geen typische in het genre.

Bonte mix van van alles en nog wat. Een verhaaltje over sommige doden die besluiten terug te keren luidt een zombiefilm in, maar het spat al snel alle kanten op. Voordat je het weet zit je in een stomende romance, die met de ronde sidekick is iets zieker en zo vliegt de zwarte en morbide humor in het rond. Een meisje bepaalt immers zelf wel door wie ze wordt opgegeten, terwijl onze grafdelver er met een droge toon op los filosofeert. De camera doet ook vrolijk mee.

Zo is het ook wel eens op een zuiver visueel grapje te betrappen. Everett staat op deadpan, wat dan weer leuk contrasteert met dat theatrale dat hier en daar de kop opsteekt. Die Italiaanse snit heeft het wel. Als Francesco wordt gesommeerd op eens te stoppen met het doden van de doden, neemt de film nog maar eens een bocht met nog meer onzin en, warempel, een vlijmscherp slot. Bruisend en als het niet uniek is, dan toch zeker een bijzonder filmpje.