The Kids Are All Right (2010)

dan zou je dat net ff wat anders mogen verwoorden!

Ergens in de film werd over de spermadonor gezegd door een van de vrouwen dat zij hem een alto vond. Ik moest meteen hetzelfde denken over deze film, The Kids Are All Right wil het allemaal net even ietsje anders doen dan de normale dramafilm. Het pakt redelijk uit, maar ik vond bepaalde lesbo-/gay-scenes iets te veel gebruikt om de kijker een beetje te shockeren, op zo'n flauwe filmhuismanier.

Wel erg goed acteerwerk, en zeker de tweede helft begint het verhaal wel leuk te worden. Ook nog wat redelijk geestige situaties. Maar nergens is het echt een uitstekende film, het kijkt echter wel lekker weg.

3*

Sympathiek filmpje.

Ik voorspel oscarnominaties voor zowel Benning als Moore. Niet voor Ruffalo alhoewel ik wel erg van hem genoten heb als midlife lanterfanter.

Heb wel het gevoel dat er een beetje om het echte drama heen gewerkt wordt, waardoor het nu tot een ietwat makkelijke oplossing komt.

3*

Welke scenes bedoel je precies, die jou shockeerden?

Verfrissend!

Een goede drama film die nergens té dramatisch word.

De genre toevoeging komedie snap ik dan ook wel, hoewel ik de volgorde van de genre aanduidingen zelf zou omdraaien.

Het acteerwerk is hier sterk en het verhaal, of eigenlijk meer de situatie, intrigeert.

Het voelt allemaal heel natuurlijk aan, nergens popt het Hollywood spektakel of zogenaamde "magic touch" de film binnen. Gelukkig maar, want persoonlijk heb ik daar een hekel aan.

De reacties dat deze film saai zou zijn begrijp ik dan ook wel, er zijn natuurlijk veel mensen die in een film een soort surrealisme verwachten. Dat een film spectaculair en/of sensationeel moet zijn kan een eis zijn, alleen is dat op deze film totaal niet van toepassing. Ik ben dan eigenlijk ook benieuwd wat die mensen heeft toe gezet om deze film te gaan bekijken?

nognooit, mooi verwoord!

hoe bedoel je?

Film die zich vooral kenmerkt door prima acteerwerk en dan met name Bening die heel goed spel laat zien. PHet verhaal wringt zich uiteindelijk wel in een vreemde bocht, waarin lesbienne Moore vreemd gaat met haar spermadonor. Genoeg gesprekstof voor een talkshow bij Jerry Springer, zou ik zeggen. Niettemin toch een uiterst sympathieke en luchtige film, met een fijne soundtrack.

3*

Leuke filmpje met een apart uitganspunt wat voor de nodige hilarische momenten zorgt.

Verder bezit de film een goede mix van drama en comedy waardoor hij lekker wegkijkt.

En er wordt sterk geakteerd door de gehele cast.

Ja een leuke film die me aangenaam heeft verrast.

Lekker filmpje. Verwachtte niks, aangezien ik geen trailer noch plot heb gelezen. En was dus aangenaam verast. Ik vind Mark Ruffalo een zeer goede acteur. Ook hier was hij goed. Maar vooral Moore vond ik hier erg goed acteren. Het gedeeltewaar Moore met Ruffalo iets hadden gaf de film een nieuwe wending, en maakte het allemaal spannend. Ik stond eigenlijk aan Ruffalo's kan en hoopte dat het doorging.

Dit jaar heb ik weinig goede komedie-drama's gezien, echter deze film is zonder meer geslaagd. "Een geloofwaardige komedie met een hart", las ik. Helemaal mee eens: lichtvoetig, warm, onderhoudend, puntige dialogen en een uitstekende cast. Terecht genomineerd voor 4 Golden Globes. Staat in mij Top 10 over 2010.

Prima film met subtiele humor.

Past echt in zijn genre, al zou ik de humor vermelding achterwege laten en de kijker hiermee verrassen.

Acteerwerk en rol van Moore is een stuk beter als in bijvoorbeeld de film Shelter (ook van dit jaar).

Ruffalo krijgt wat minpunten, maar dat komt waarschijnlijk door de regisseur die hem op bepaalde momenten wat onbedoeld lacherig laat overkomen.

Pluspunten voor Mia Wasikowska, verfrissende actrice die hopelijk nog veel mooi werk gaat neerzetten.

behoorlijk geacteerd drama met een zeikerige Bening en een altijd mooie Moore. alleen het einde wordt wat mij betreft te snel en gemakkelijk afgewerkt. komedie : niet echt, zitten een paar leuke stukjes in.

Annette Bening, een actrice wiens bestaan ik bijna geheel vergeten was. Ik heb volgens mij ook al een aantal jaar geen film meer gezien waar ze in zat. En om eerlijk te zijn: die paar rollen die ik van haar zag vond ik niet bijster sterk (ja, inclusief American Beauty). The Kids Are All Right bracht Bening weer onder mijn radar, niet alleen omdat de film geweldig zou zijn, maar omdat Bening er de show in zou stelen en waarschijnlijk een Oscar ervoor zou winnen (na de release van Black Swann is Portman echter de favoriet geworden). Deze film werd dus een nieuwe kennismaking met Bening voor mij en laat ik zeggen dat het geen aangename ervaring was. Ik herrinnerde me meteen weer waarom ik haar zo vervelend vond. Ze laat iedere emotie te duidelijk zien. Haar gezichtsuitdrukkingen zijn dan ook vaak karikaturaal. Zeker drama vereist toch wel dat bepaalde emoties slechts gesuggereert worden en onderhuids voelbaar moeten zijn, maar Bening kan het niet laten alles overduidelijk te maken. Zij wist de film zodanig naar beneden te trekken dat ik toch maar voor een onvoldoende ging, in plaats van een milde drie sterren.

De film zelf vond ik dus ook los van Bening al niet bijzonder indrukwekkend. Waarom wordt deze film op zoveel plaatsen als een meesterwerk beschouwt? Na er wat recensies op nagelezen te hebben valt het me op dat er nogal veel gemaakt wordt van het feit dat deze film een geslaagd gezin toont geleidt door twee lesbische vrouwen. Nou geef ik toe dat daar niet bijzonder veel films over gemaakt zijn, maar dat lesbiennes een gelukkige familie zouden kunnen starten is voor mij geen nieuwe informatie. Daarnaast is dat een te karig gegeven om de film goed te vinden.

Als komedie vond ik het nog best aardig allemaal, maar het is als drama dat het te kort schiet. De film is net te luchtig, net te schattig en wellicht net iets te vol van zichzelf. Bij films als Juno en Little Miss Sunshine lees je wel eens dat sommige mensen het net iets teveel een typische Amerikaanse indie vinden: dat gevoel had ik bij The Kids Are All Right. Wat ik miste was een doorleefd gevoel, het idee dat de mensen die we hier zien al een leven hadden voor de film begon. Enkele verwijzingen naar hun jeugd lossen dat probleem niet op. De film graaft niet diep. Tegen het einde wil het emotioneel ontroeren, maar dat lukt dan niet echt meer. En als komedie is het net niet grappig genoeg. Wat overblijft is een luchtig drama dat als een klein zuchtje wind op een warme zomerdag aangenaam voorbij waait zonder ooit opvallend te worden. Toegegeven, de grote emotionele scènes van Moore en Ruffalo werkten voor mij nog wel. Daartegenover staat dat het grote moment van Hutcherson (waarin hij een hond redt van zijn vriend) bijna lachwekkend suf is.

De cast buiten Bening is wisselend. De kinder zijn oké, zoals de titel ons eigenlijk al duidelijk maakte. Zeker Wasikowska heeft genoeg uitstraling om te kunnen boeien, maar heeft geen bijzonder personage. Moore is subliem als altijd en laat haar dan maar die Oscarnominatie krijgen in plaats van Bening. Aan Ruffalo moest ik wennen. Aanvankelijk vond ik zijn rol wat te dik aangezet, alsof hij iets te komisch wilde spelen, maar eenmaal aangekomen bij zijn meer serieuze scènes blijkt hij toch een geloofwaardig personage opgebouwd te hebben. De bijrollen vond ik vooral matig, met als dieptepunt die vriend van Laser.

Kortom: een weinig zeggende film met een vreselijke actrice in de hoofdrol.
2,5*

Echt een super mooie film!

Homofilie + kunstmatige inseminatie = een kruiwagen vol oscars.

Of de film goed is, doet er zelfs niet toe; als het maar politiekcorrect is.

Ik zag gisteren ook al tijdens het journaal een aantal beelden. En ik vond het ook nogal een hopeloze poging.

Of jij.

Dat wij lesbische vrouwen ook mensen zijn?

Wat moeten we anders zijn? Aliens?

Wat een lompe opmerking.

Erg realistisch, ik had veel plaatsvervangende schaamte momenten. Sommige scenes zijn echt precies zoals het in de werkelijkheid ook zou kunnen gaan, van die ongemakkelijke momenten bij de eerst kennismaking van je biologische vader, niet wetend wat je moet zeggen etc..

Goed!

Een van de betere rollen van Mark Ruffalo in zijn carrieré...

Vond het een zeer vermakkelijk komedie/drama....

Het begint zelf angstwekkende vormen aan te nemen, de holebi-exploitatie in Hollywood.

Hij verwoord het hier prima. Heel de film gaat ook enkel om het 'politiek correcte'.

Want de film zelf is zwak en boeide mij totaal niet. Niet mijn gerne en het enige wat me naar de film trok was omdat het over een homo echtpaar ging en de eventuele maatschappelijke discussie.

Absoluut.

Jij noemt het intolerantie, ik noem het ontwetendheid.

Wat is er zo onmisbaar aan een man?

Mijn schoonfamilie is vrij groot en in 2 daar toe behorende gezinnen zijn de kinderen door alleen de moeder opgevoed.

Er is helemaal niets mis met die kinderen, die ondertussen heel verantwoordelijke en succesvolle volwassenen zijn.

Met alle respect, het huwelijk is tussen man en vrouw. (overtuiging/mening), Dat er situaties zijn waarin de vrouw (of man) alleen komt te staan, is vervelend en kan iedereen gebeuren.

Maar wanneer 2 vrouwen ervoor kiezen om samen kinderen te krijgen en deze ook zonder man op te voeden. Vind ik dat verkeerd. Mij hoor je verder niks zeggen over de 'waarde' van de personen zelf, alleen over hun keuze.

Daarbij zegt Freud over homofolie (bij jongens) dat dat mede komt door het ontbreken van een vader-figuur in de kindertijd. (Let wel > 'vader' figuur)

Keuze?

Dus omdat iemand op hetzelfde geslacht valt, iets wat genetisch bepaald is, zou die persoon geen kinderen mogen opvoeden?

Dan kun je net zo goed zeggen dat mensen met blond haar of sproeten of zwakke enkels geen kinderen mogen krijgen/adopteren... dat is ten slotte ook genetisch bepaald.

Die mensen kunnen er dan wel niks aan doen, maar ja, daar heeft de rest van de wereld niets mee te maken, dan hadden ze maar niet zo geboren moeten worden!

Oh, ja, en dan is het waar.

*zucht*

Lul niet man. Dat is niet te bewijzen, want het is simperweg niet waar.