The Kids Are All Right (2010)

Als derde film op het PAC festival werd er voor wat luchtigers gekozen naar het zware Mother and Child (2009) en de adrelanine trip Celda 211 (2009) .

Een erg vrolijk en sympathiek filmpje, met een bekende cast. Dan weet je eigenlijk ook al dat het niet fout kan gaan. Bening en Moore zijn perfect gecast als lesbisch stelletje. Bijzonder overtuigend.

Ruffalo komt ook goed over als egocentrische spermadonor dat wanneer puntje bij paaltje komt, toch voor zichzelf kiest.

De bijzonder vermelding komt natuurlijk op naam van Mia Wasikowska. Na Alice en Wonderland was het een verrassing om haar in deze film te zien. Erg leuk meisje met een sympathieke uitstraling en nergens te overheersend aanwezig.

De film zelf biedt verder weinig verrassingen, nergens word je verrast en de gebeurtenissen zijn tamelijk voorspelbaar. Echter is het enthousiasme van de sublieme cast zo aanstekelijk dat ik ook hier weer de volle 100 minuten van de film heb genoten.

3,5*

Sympathiek komisch drama dat wel te smaken valt. Geen bombastisch verhaal of spetterende actie, maar een gezellig portret over een gezin dat ondanks de lesbische moeders veel weg heeft van de problemen van een doordeweeks gezin.

Entertaining, relaxing en gelukkig zonder een te hoog chick flick gehalte.

Mooi filmpje.

Waarin de acteerprestaties normaal verdeeld zijn. Met Bening, Moore en Ruffalo die de ongekend hoge norm zetten, Hutcherson die daar een standaardafwijking onder zit en Wasikowska die daar een standaardafwijking boven zit.

En waarin met dank aan dat acteergeweld altijd de juiste toon wordt gevonden. De film is grappig, niet plat, als er gelachen moet worden. Iets dramatischer, niet bijtend, als er meegeleefd moet worden. En zo heb ik gelachten om de pornovoorkeur van twee lesbiennes. En meegeleefd met een gezinnetje, hoe ongebruikelijk ook qua samenstelling, dat een gezinslid ziet vertrekken.

Mooie film met uitstekende rollen die je het gevoel geven mee te kijken in het dagelijks leven van een gezin met lesbische ouders. Het voelt allemaal erg natuurlijk aan waardoor de drama als echt overkomt en de humor subtiel en niet geforceerd is. Het verhaal is interessant en zwakt alleen richting het eind wat af waardoor dit iets minder sterk is dan gehoopt.

Zoals gezegd zijn Bening, Moore en Ruffalo uitstekend gecast voor hun rollen en maken dit tot een zeer aangename film.

Aanrader!

3,5*

Aangenaam filmpje, niet heel bijzonder qua script maar door het superieure akteerwerk toch de moeite waard. Bij vlagen erg grappig, met genoeg dramatische momenten om het geheel in balans te houden. Goed uitgewerkte personages en rake dialogen, maar inhoudelijk net iets te luchtig om echt indruk te maken.

Redelijk relatie drama met een goede cast en als uitblinker Julianne Moore die echt geweldig was.

Wel eens wat anders geen gay-relatie te zien waar alles en iedereen wat over te zeggen moet hebben en waar de betrokkenen dapper strijden tegen maatschappelijk onrecht.

Niet dat het nou zo'n geweldige film is, maar ik was vooraf wel wat angstig dat het weer zó'n film moest worden. Uiteindelijk is de structuur en het verloop alsnog nogal standaard, en op emotioneel vlak werkt het amper ondanks de pogingen. Het is een wat saai en zeurderig relatiedrama, niet echt mijn genre wat het cijfer toch vooral bepaalt denk ik. Want het is wel goed gemaakt en geacteerd, maar het voelt vooral doordeweeks en bedacht aan. Het is dan ook al niet erg grappig, 2x grinniken en dat was het wel.

2.5*

p.s. zo halverwege was ik nogal bevreesd voor een einde waar ze dan met z'n drieën een gezinnetje zouden vormen, gelukkig kwam het niet zover.

Niet de meest opmerkelijke film van het pak, maar ik heb best genoten van The Kids Are All Right. De situatiehumor is leuk en de goede acteerprestaties tillen dit werkje boven de middelmaat uit. Wasikowska komt na Alice weer erg charmant voor de dag en ook Ruffalo, Moore en Bening overtuigen met gemak.

Kleine 3,5*

Sympathiek filmpje.

Ik voorspel oscarnominaties voor zowel Benning als Moore. Niet voor Ruffalo alhoewel ik wel erg van hem genoten heb als midlife lanterfanter.

Heb wel het gevoel dat er een beetje om het echte drama heen gewerkt wordt, waardoor het nu tot een ietwat makkelijke oplossing komt.

3*

Lekker filmpje. Verwachtte niks, aangezien ik geen trailer noch plot heb gelezen. En was dus aangenaam verast. Ik vind Mark Ruffalo een zeer goede acteur. Ook hier was hij goed. Maar vooral Moore vond ik hier erg goed acteren. Het gedeeltewaar Moore met Ruffalo iets hadden gaf de film een nieuwe wending, en maakte het allemaal spannend. Ik stond eigenlijk aan Ruffalo's kan en hoopte dat het doorging.

Prima film met subtiele humor.

Past echt in zijn genre, al zou ik de humor vermelding achterwege laten en de kijker hiermee verrassen.

Acteerwerk en rol van Moore is een stuk beter als in bijvoorbeeld de film Shelter (ook van dit jaar).

Ruffalo krijgt wat minpunten, maar dat komt waarschijnlijk door de regisseur die hem op bepaalde momenten wat onbedoeld lacherig laat overkomen.

Pluspunten voor Mia Wasikowska, verfrissende actrice die hopelijk nog veel mooi werk gaat neerzetten.

Annette Bening, een actrice wiens bestaan ik bijna geheel vergeten was. Ik heb volgens mij ook al een aantal jaar geen film meer gezien waar ze in zat. En om eerlijk te zijn: die paar rollen die ik van haar zag vond ik niet bijster sterk (ja, inclusief American Beauty). The Kids Are All Right bracht Bening weer onder mijn radar, niet alleen omdat de film geweldig zou zijn, maar omdat Bening er de show in zou stelen en waarschijnlijk een Oscar ervoor zou winnen (na de release van Black Swann is Portman echter de favoriet geworden). Deze film werd dus een nieuwe kennismaking met Bening voor mij en laat ik zeggen dat het geen aangename ervaring was. Ik herrinnerde me meteen weer waarom ik haar zo vervelend vond. Ze laat iedere emotie te duidelijk zien. Haar gezichtsuitdrukkingen zijn dan ook vaak karikaturaal. Zeker drama vereist toch wel dat bepaalde emoties slechts gesuggereert worden en onderhuids voelbaar moeten zijn, maar Bening kan het niet laten alles overduidelijk te maken. Zij wist de film zodanig naar beneden te trekken dat ik toch maar voor een onvoldoende ging, in plaats van een milde drie sterren.

De film zelf vond ik dus ook los van Bening al niet bijzonder indrukwekkend. Waarom wordt deze film op zoveel plaatsen als een meesterwerk beschouwt? Na er wat recensies op nagelezen te hebben valt het me op dat er nogal veel gemaakt wordt van het feit dat deze film een geslaagd gezin toont geleidt door twee lesbische vrouwen. Nou geef ik toe dat daar niet bijzonder veel films over gemaakt zijn, maar dat lesbiennes een gelukkige familie zouden kunnen starten is voor mij geen nieuwe informatie. Daarnaast is dat een te karig gegeven om de film goed te vinden.

Als komedie vond ik het nog best aardig allemaal, maar het is als drama dat het te kort schiet. De film is net te luchtig, net te schattig en wellicht net iets te vol van zichzelf. Bij films als Juno en Little Miss Sunshine lees je wel eens dat sommige mensen het net iets teveel een typische Amerikaanse indie vinden: dat gevoel had ik bij The Kids Are All Right. Wat ik miste was een doorleefd gevoel, het idee dat de mensen die we hier zien al een leven hadden voor de film begon. Enkele verwijzingen naar hun jeugd lossen dat probleem niet op. De film graaft niet diep. Tegen het einde wil het emotioneel ontroeren, maar dat lukt dan niet echt meer. En als komedie is het net niet grappig genoeg. Wat overblijft is een luchtig drama dat als een klein zuchtje wind op een warme zomerdag aangenaam voorbij waait zonder ooit opvallend te worden. Toegegeven, de grote emotionele scènes van Moore en Ruffalo werkten voor mij nog wel. Daartegenover staat dat het grote moment van Hutcherson (waarin hij een hond redt van zijn vriend) bijna lachwekkend suf is.

De cast buiten Bening is wisselend. De kinder zijn oké, zoals de titel ons eigenlijk al duidelijk maakte. Zeker Wasikowska heeft genoeg uitstraling om te kunnen boeien, maar heeft geen bijzonder personage. Moore is subliem als altijd en laat haar dan maar die Oscarnominatie krijgen in plaats van Bening. Aan Ruffalo moest ik wennen. Aanvankelijk vond ik zijn rol wat te dik aangezet, alsof hij iets te komisch wilde spelen, maar eenmaal aangekomen bij zijn meer serieuze scènes blijkt hij toch een geloofwaardig personage opgebouwd te hebben. De bijrollen vond ik vooral matig, met als dieptepunt die vriend van Laser.

Kortom: een weinig zeggende film met een vreselijke actrice in de hoofdrol.
2,5*

Een redelijke film dit, maar daar is dan ook bijna alles mee gezegd.

Het is best een keer leuk om een film over twee vrouwen die een lesbische relatie hebben en die dan ook nog eens twee kinderen via een spermadonor hebben. Op zich best een actueel onderwerp, en ik was ook best benieuwd, hoe dit alles in deze film zou uitwerken.

Het is een film die zowel komedie als drama probeert te zijn en daar slechts gedeeltelijk in slaagt. Als komedie vind ik de film sowieso op veel punten tekort schieten en hiervoor is de film ook niet leuk genoeg in mijn ogen. Als drama werkt het allemaal wel wat beter, maar gaat het allemaal net niet diep genoeg om mij te raken.

Qua acteerwerk is het allemaal wel in orde. Vooral Ruffalo en Moore spelen erg goed en overtuigend. Bening vond ik wat minder en vaak iets te overdreven in al haar emoties. Daarom is het ook erg verrassend dat zij en niet Moore genomineerd is voor een oscar. Niet alleen omdat ik Moore beter vind acteren, maar ook omdat Moore mijns inziens net een wat moeilijkere rol heeft om te spelen.

In zijn geheel is de film echter niet overtuigend genoeg voor een voldoende.

2,5*

Archetypisch indie-oscar vehikel rond een semi-disfunctioneel gezien dat als geheel net effe iets te hip probeert te zijn. Zoals wel vaker zijn de pubers nog het verstandigst en maken de ouders er weer eens een potje van. Mag zo in het rijtje met Juno en Little Miss Sunshine. Ruffalo is een favorietje hier en hij is wel lollig als oude hipster en de kids spelen wel aardig (terwijl ik Wasikowska nog zo slecht vond in Alice in Wonderland), maar het is al met al niet echt beklijvend (en ook niet erg grappig eigenlijk). Gemiddelde doorzonfilm.

2,5*.

Kinderen als zondebok of ouders als zondebok. De samenloop van de omstandigheden is altijd zo dat beide partijen verwijten maken. Uiteindelijk heb je als ouders een voorbeeldfunctie en dat kan op 2 manieren. Soms laat je zien hoe het moet en soms laat je juist zien hoe het niet moet. In beide gevallen kan je er van leren.

Het Amerikaanse sentiment druipt weer is een beetje van deze film af. Alleen camoufleren ze dit door een film te maken met daarin een lesbisch stel wat homoporno kijkt. 1 van de lesbische dames pleegt overspel met een hetero man. En er zitten een aantal seksscènes in waar het zogenaamde preutse Amerika (denk ik) niet van houd. Maar verder veel moraal.

Uiteindelijk toch nog een aardige film waarin Annette Bening en Julianne Moore overtuigend zijn. Hoewel Mark Ruffalo bekend is, ken ik hem eigenlijk niet zo heel goed, maar hij doet het ook prima. Josh Hutcherson doet me niets en Mia Wasikowska is wel oké. De soundtrack of score had wel wat beter gemogen vind ik.

Toch wel een tegenvaller. Normaal gesproken ben ik een groot liefhebber van dit soort films, maar deze weet helaas niet te overtuigen. Het uitgangspunt van de film is in eerste instantie zeer interessant en ook het eerste half uur is zeer boeiend. Maar langzaam ontstaan er bij mij als kijker een aantal ergernissen. Deze ergernissen ontstaan vooral doordat de film inhoudelijk gezien toch vrij standaard blijkt te zijn en de nodige clichés bevat (affaire, en met name het ontdekken van de affaire). Ten tweede zijn een aantal acteerprestaties iets te dik aangezet. Ik denk hierbij vooral aan het acteerwerk van Annette Benning.

Gelukkig kent de film wel een aantal leuke one-liners, en ook het acteerwerk van Mark Ruffalo beschouw ik als een pluspunt.

Niet per se een briljante film, maar wel eentje met een hart die geregeld de juiste snaar weet te raken.

I wish you were gay, you'd be much more sensitive.

Vrij langdradige maar wel geslaagde film over een familie die worstelt met hun identiteit. Hoewel alles in orde lijkt, spelen er al langere tijd emotionele verschillen tussen de gezinsleden. Het contact leggen tussen kinderen en spermadonor lijkt een mooie gebeurtenis te zijn om eens lekker alle emoties eruit te gooien, er is eindelijk iemand om de schuld te geven.

Ik heb de film in twee delen gekeken, en eigenlijk was ik helemaal niet zo onder de indruk het eerste deel. Ik was ook erg benieuwd naar het tweede deel, aangezien ik geen idee had waar dit familiedrama naar toe zou gaan. De tweede helft van de film is duidelijk een stuk meer persoonlijker gericht naar de kijker, Julianne Moore speelt werkelijk waar de sterren van de hemel. De scène aan de tafel was zo krachtig, haar ogen vertelden zo veel. Echt prachtig stukje cinema. Mede dankzij het laatste deel, ben ik toch wel ontroerd en dat is vrij moeilijk, hoewel de laatste films die ik kijk toch wel erg ontroerend zijn.

Natuurlijk is het makkelijk scoren, een lesbisch koppel. Hoera voor de emancipatie. Maar nee, de film weet gewoon echt met respect de film te vertalen en gaat niet de makkelijke discriminatie of andere ''dingen'' van homoseksualiteit aan. Het houdt het realistisch en sfeervol.

Een geslaagde film over een echte familie. 3,5 ster

Aardige film.

'The Kids Are All Right' brengt weinig nieuws wat dramatiek betreft. Geheime affaires, opvoeding, alcoholverslaving of zaaddonors, een gemiddelde aflevering van GTST behandelt het ook. Het is de subtiliteit van de film die het geloofwaardig overbrengt.
Toch valt niet alles even goed op zijn plaats, iets waar het afgeraffelde einde vooral aan bijdroeg. Hoe het ook zij, ik heb me prima vermaakt met de film. Elke acteur leverde geweldige prestaties en de ontwikkelingen waren interessant weergegeven.

Over het algemeen een aardige film, interessant, elegant en simpel.

3,5

Prachtige film, die je een kijkje laat nemen in een apart en toch herkenbaar Amerikaans gezin. Het onderwerp, adoptiekinderen en lesbiennes word luchtig gebracht. Dit komt de film alleen maar ten goede. Wat mij betreft is Mark Ruffalo hier echt de grote ster, samen met de kinderen speelt hij ongelooflijk goed en realistisch.

4,5 *

Prima drama, al komen de felle emoties niet allemaal over. Goed geacteerd met als uitschieters Mark Ruffalo en Mia Wasikowska. De montage was hier en daar een beetje rommelig. Oscar-nominatie komt volgens mij niet door de kwaliteit van de film, maar omdat de discussie over homoparen met kinderen erg "hot" is in Amerika op dit moment. Dat was een paar jaar geleden ook het geval met "The Hurt Locker" (toen was de discussie over de oorlog in Irak zeer actueel).

Erg vermakelijke film. Leuk origineel verhaaltje. (Twee lesbo's met een kind afkomstig van dezelfde spermadonor. Deze kinderen willen weten wie deze spermadonor is..) Goede acteerprestatie van allemaal en vooral van Mark Ruffalo die hier niet voor niets een oscarnominatie voor gekregen heeft.

4*

Langdradige film met uitstekend acteerwerk.

Waar het de film aan ontbreekt is tempo. Scenes duren wel erg lang, en veel meer dan gepraat wordt er niet.

Gelukkig is het acteerwerk verder wel erg goed hoor.

Annette Bening en Julianne Moore bewijzen tot de top van hun generatie te behoren met hun lesbie-rollen.

Ook Mark Ruffalo als donorvader is erg overtuigend.

Helaas vond ik het niet altijd even boeiend. Gelukkig zat er af en toe nog wel wat humor in waardoor het toch wel te doen was om de film af te kijken.

Toch een beetje een tegenvaller, maar goed, 2,5 ster is meer dan genoeg zo lijkt me..

Aardige film die redelijk goed de emoties weet over te brengen. De dialogen zijn regelmatig wat lang van stof waardoor de verveling op momenten er in sluipt. Al met al geen onaardige film en leuk voor tussendoor.

Waarom deze film betiteld staat als Komedie / Drama is me een groot raadsel want deze film heeft juist niets met komedie te maken. En als er komedie inzat is me dat totaal ontgaan (of moest dat vreselijke zingen soms komedie voorstellen). De film is een puur drama maar wel een saaie want er gebeurt vrijwel niets en de film kabbelt dan ook rustig naar zijn matig einde. Het verhaal boeide me weinig en een echte band met de karakters kreeg ik ook niet. De cast deed het wel aardig (m.u.v. Mark Ruffalo) en Yaya DaCosta (Tanya) vond ik best een fraaie verschijning. Annette Bening vond ik overigens perfect gecast voor de lesbische rol want ze zag er ook echt uit als een lesbo. Ook Julianne Moore deed het goed en het valt me op dat ze de laatste tijd steeds vaker uit de kleren gaat in haar rollen (niets mis mee overigens).

Mooi drama dat voornamelijk gedragen werd door het zeer sterke acteerwerk en een intrigerend verhaal. Vooral Julianne Moore en Mark Ruffalo vond ik er erg uitspringen. Normaal vind ik Ruffalo maar een gemiddelde acteur maar hier heeft hij echt een heel sterke rol neergezet.

Wat mij ook erg aansprak is dat het "verzanden van een relatie in een sleur" heel sterk is neergezet. En hoe je heel snel de fout in kan gaan als je het op zijn beloop laat. De sexscènes in het hele begin snapte ik niet helemaal. Ik begreep niet wat de toegevoegde waarde hiervan was.

Het verhaal zelf is ook zeer origineel. Dat kan ik ook zeer waarderen. De scène waarin Moore de TV uitzet en aan het hele gezin haar excuses aanbiedt vond ik heel indrukwekkend.

Aardige tragikomedie die weliswaar meer neigt naar dramatische taferelen, doch bij momenten een ongedwongen glimlachje weet af te dwingen. De acteurs en actrices zitten goed in hun vel en brengen hun rollen met verve. Vooral de intrigerende Wasikowska is een boeiend personage, wat ook geldt voor de immer ontspannen Ruffalo. Het verhaal duurt net lang genoeg om niet afstompend te worden en kent een fraai en open einde. Niets dat het geheel naar buitenaardse werelden tilt helaas, en slechts een paar momenten zijn enigszins memorabel of écht vermeldenswaardig te noemen.

Goed.

3,00 (3,25)

Hele prettige film met uitstekend acteerwerk en niet onaardige dialogen. Vooral Moore en Wasikowska doen het erg leuk. Alleen het einde was nogal teleurstellend en moralistisch maar al met al was dit zeker geen onaangename film.

Boven gemiddeld.

Acteerwerk is goed en overtuigend, de soundtrack daarintegen weer iets minder.

Camerawerk is netjes weet weet soms vanuit een aparte hoek te filmen waardoor mooie beelden uit naarvoren komen.

Het vehaal is niet heel erg bijzonder, ik had hier overigens meer van verwacht. Ondanks het onderwerp "spermadonor" wordt het concept nergens goed uit de verf. Dit geld ook voor de personages, deze zetten toch wel een zwaar onderwerp neer maar doordat de karakters naar mijn mening ergens echt worden uitgediept is het moeilijk je te kunnen inleven of echte emoties te voelen.

Tja, over het algeheel een aardige film die leuk is om eens gezien te hebben.

Van mij een 3.0*