The Kids Are All Right (2010)

Bij de lesbo's in de keuken, goed gespeeld, melig, verder weinig boeiend. kleine 3*

Haha, eigenlijk had ik een feel-good comedy verwacht met een beetje drama! Maar dat was het niet! Het was best een emotionele film, maar er zaten ook veel luchtige en wel grappige scenes in.

Het laat goed zien, dat lesbienes ook gewoon mensen zijn, met normale problemen..ipv altijd maar die issues over hun geaardheid en wat daar allemaal wel niet bij komt kijken.

Mooi gezinsverhaal met wat mooie dialogen, uitstekend geacteerd

Wat een (onterecht) lage beoordelingen voor deze film! Ik vind het een heel menselijk drama, waarin heel naturel gespeeld wordt. Ik kon met ieder personage goed meevoelen en de gebeurtenissen kwamen realistisch op me over. Deze film is toch in de eerste plaats een melodrama in de goede zin van het woord. Dus geen humor in de vorm van oneliners die geschreven zijn om ons aan het lachen te krijgen, zoals bij komedies vaak het geval is. Nee, de humor komt eerder voort uit eigenaardigheden van de karakters en door het goede acteerspel is dat plezierig om naar te kijken. Ik heb regelmatig met een glimlach gezeten en af en toe hardop gelachen en dat terwijl er toch ook voor de personages emotionele gebeurtenissen plaatsvinden.

Fijne tragikomedie.

Eigenlijk meer een drama dan een komedie, al zijn er wel momenten waarbij ik hard moest lachen. Dat kwam voornamelijk door de geweldige performance van Annette Bening als frustro-lesbo. Er zitten ook best wat genante scènes in de film die onbewust wel tot lachen aanzetten.

Prima verhaal verder, met goeie acteerprestaties van de hele cast die het tot een aangenaam kijkstuk maken.

Enkel het personage van Ruffalo wordt mijns insziens een beetje misbruikt door de scriptschrijver(s). Tuurlijk maakt hij bepaalde fouten maar had zo het gevoel dat hij naar het einde toe de zwarte piet volledig kreeg toegespeeld terwijl hij aanvankelijk toch goede bedoelingen had.

Gewoontjes.

Het eerste uur is nog tamelijk luchtig. De meeste scènes kunnen de balans tussen drama en komedie in evenwicht houden, maar na een tijdje sluipt er toch wat sleur in het boeltje.
De nodige portie drama neemt de overhand en humor is ver te zoeken.
Ook enkele personages zijn maar matig geschreven. Zo blijft Paul erg vlak en hadden Laser en z'n vriendje eigenlijk geschrapt kunnen worden.

Het acteerwerk is zonder twijfel het sterkste punt aan deze film. Annette Bening is fantastisch en spant de kroon, maar ook Julianne Moore en Mia Wasikowska zijn erg genietbaar. Mark Ruffalo trekt nogal veel krampachtige bekken. Josh Hutcherson loopt er maar wat bij.

Voorts kabbelt het de hele speelduur wat verder. De tijd vliegt niet voorbij, maar langdradig wordt het nooit.
Het zomerse sfeertje is best leuk en zorgt ervoor dat het na een tijdje zware thema relatief makkelijk wegkijkt.

3

Do you want to talk about something?
- Not really.

Ouders en kinderen. En in dit geval dus ouders die er heel erg op gebrand zijn het 'goed' te doen, en kinderen die daar een beetje moe van worden. 'Relax, ma'. - Don't tell me to relax!!'

Maar ieder nadeel hep se voordeel, want andersom - gebrek aan communicatie van de kant van de ouders - is ook niet alles.

Hier houdt het gerebbel over gevoelens en relaties maar niet op, en je voelt de (over)bewustheid, de onderhuidse onzekerheid, van de ouders over hun in zekere zin bijzondere, maar eigenlijk heel gewone gezinnetje. Het is die overbewustheid, die onzekerheid, waardoor een relaxte, charmante flierefluiter (alles dus wat de ouders niet zijn) zo makkelijk de interne verhoudingen in het gezin omver lijkt te kunnen banjeren.

Uiteindelijk is dit natuurlijk wel een tamelijk brave komedie, - die, als het hier een 'gewoon' heterostel had betroffen, in de jaren vijftig nog net te pruimen was geweest - , dus als de flierefluiter het in zijn hoofd haalt dat ie óók een gezinnetje wil, en wel bij voorkeur dit gezinnetje, dan sluiten de rijen zich keurig, en loopt alles goed af. De 'homewrecker' krijgt zijn trekken thuis. Maar het is juist die 'braafheid' die deel is van de 'boodschap' (dit is een gewoon gezinnetje, met gewone problemen), en dat is - zoals op deze pagina's al eerder geconstateerd - enerzijds effectief, maar anderzijds een beperking (films met een boodschap... ). Deze film wil echter ook niet méér zijn.

Het geheel is bij tijd en wijle erg geestig ('Ik zou eens wat meer Russische romans moeten lezen'), maar zonder echt scherpe randjes. Er wordt doeltreffend de spot gedreven met de mutserigheid van het echtpaar, terwijl tegelijkertijd hun oprechtheid en authenticiteit, en daarmee de levensvatbaarheid van dit gezin, nergens in twijfel wordt getrokken.

Erg leuke film toch, vooral ook natuurlijk door de sterke acteerprestaties, niet alleen van Bening en Moore, maar over de gehele linie.

Prachtige film over een broer en zus, met twee lesbische moeders, die op zoek gaan naar hun vader de spermadonor. Een bijzonder onderhoudende film. Ondanks dat het hier en daar wel wat aangedikt is (waardoor het overigens wel juist grappig wordt), blijft de film oprecht en komt het gezinnetje echt over. Het acteerwerk en de rollen zijn een genot om naar te kijken.

Ruffolo zet een prachtige rol neer. De hele cast was supersterk en bij deze film moet dat ook wel want qua verhaal gebeurt er niet zo veel. IJzersterke dialogen, levensecht uit het leven gegrepen, maken deze film voor mij uitzonderlijk goed.

Aardige eigentijdse film, die aangeduid wordt als komedie, maar eigenlijk spaarzame gtappige momenten heeft. Maakt alsnog niks uit, want het drama wordt sterk neergezet door acteerkanonnen als Benning en Moore.

Aardig drama met prima sfeer en acteerwerk. Het blijft echter wel een 13 in een dozijn-filmpje. Ook deze film werd net als The Social Network uit hetzelfde jaar overbeladen met prijzen en nominaties. Dat doet me denken dat 2010 niet zo'n best filmjaar is geweest, want ook deze film is op zich niet bijzonder.

Prima cast, goed acteerwerk en een clichématig verhaaltje dat nergens weet te verrassen, daarmee kom ik op 3 ruime sterretjes.

Beetje vreemde film met enkele expliciete beelden (die niet altijd evenveel bijdragen tot het geheel) en ongewone gezinssituaties. Maar het verhaal sleept je wel mee zodat de zittijd net lang genoeg duurt.

Ik had net Somewhere van Sofia Coppola achter de kiezen en merk je toch wel het gebrek aan echte emoties in deze The kids are alright. Het koppel Benning/Moore werkt op zich wel met een mooi gezinnetje. 2 tieners die hun weg wat zoeken. Het verhaallijn van de spermavader komt toch een beetje plots binnengevallen en vooral de opvolgende romance vond ik niet bepaald passend. Jammer, want ook al is het concept van de echte vader die in het gezinsleven binnenvalt de grote verhaallijn, ik had graag meer gezien van het gezin zelf. Het geheel is ook nergens echt speciaal en vooral dankzij de grote namen net iets meer dan een standaard tv-film.

Goeie film. Uitstekende acteerprestaties. Een film die geen spetters en sensatie nodig heeft om te blijven boeien. Geeft een mooie kijk op "volwassen worden" van mensen.

Meer scherpte had het verhaal ongeloofwaardig gemaakt.

Subtiele kleine film die het niet moet hebben van grootse en meeslepende emoties, maar eerder van herkenbare momentjes en een prettige dosis zwarte humor. Elke politieke opvatting tegen same sex marriages wordt volledig van tafel geveegd in een lieflijk voortkabbelend plot vol intieme momentjes tussen de acteurs.

Wat mij betreft is het gebrek aan werkelijk hét sterkste statement dat de film voor het homohuwelijk had kunnen maken. Dat mensen van gelijk geslacht kunnen trouwen is niks om je over op te fokken. Het zijn namelijk net heterokoppels met hun frustraties, verwachtingen, spanningen en liefdevolle intimiteiten. Veel heterokindjes mogen hopen dat ze in zo'n warm nest terechtkomen als de twee kinderen in de hoofdrol.

Niet zo fijn. Het beste wat Cholodenko doet, is hetgeen ze nalaat. Geen gezanik over de samenstelling van het gezinnetje, niet van buitenaf, niet van binnenuit. Iedereen beschouwt het als normaal en zo hoort het ook. Met dat aan de kant en een indie motortje eronder, zou dat wel wat kunnen opleveren, maar de humor is te mild om ontwapenend te zijn en het weet ook niet echt een tegenwicht te bieden voor het drama dat vanzelf eens om de hoek komt kijken. Een huwelijk is hard werken, hoor. Het is me wat, daar in het slot.

Daarvoor gaat het ook niet al te soepel. De kinderen zijn inderdaad oké (hun vrienden wat minder), met de volwassenen gaat het veel stroever. Elke keer als Cholodenko iets over hen wil zeggen, komt dat erg onnatuurlijk over. Vooral Bening heeft er last van. Een wijntje te veel, haar positie, verbale irritaties, het ligt er wel erg dik bovenop. Net als wat Moore en Ruffalo uitspoken en hoe dat uiteindelijk uitpakt. Het zal best gedurfd zijn, zo'n relatiedrama, maar deze lijkt iets te graag te willen. Het komt in ieder geval te vaak gekunsteld over.

The Kids are all Right, een film die floreert dankzij de fantastische acteerprestaties. De film wordt afgewisseld met humor en wat tragische momenten, waar ik altijd wel een voorstander van ben. Daarom voelen de emoties ook echt aan en word je het verhaal echt ingezogen. De verhoudingen in relaties die ontstaan zijn echt heel boeiend. Ook een mooi einde van de film!

Een goede komedie/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Julianne Moore...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Af en toe onrustig camerabeweging...

The kids are all right is een leuke luchtige drama/comedy over moreel onderwerp als spermadonorschap. Wat als je verwekte kind(eren) hun biologische en in eerste instantie anonieme vader wensen te ontmoeten? Het levert een boeiende film op en vooral het begingedeelte sprong er bij mij bovenuit.

Wat je te zien krijgt zijn geforceerde en ongemakkelijke dialogen tussen het gezin en Ruffalo. Ruffalo is zoals Bening het later verwoordt niets meer dan een indringer die zich wil nestelen in een nieuw gezin. Het levert spanningen op over opvoeding, levenstijlen en -visies. Laat staan dat je het clichématige overspel ook nog in overweging dient te nemen. Jammer dit laatste gegeven, want de film had op zich voldoende kwaliteit om het zonder te doen.

De acteerprestaties waren ok. Weinig op aan te merken. Het einde mocht misschien open zijn, ik had eerder een onafgewerkt gevoel. Het verdwijnen van Ruffalo leek me iets te simpel. Degelijke film, dat zeker, maar het verbaast me wel dat hij geselecteerd werd als beste film op de
Oscars van 2010. Nipte 3,5* voor mij.

“He might be weird. I mean, he donated sperm. That's weird.”

“Well, you know, if he hadn't, we wouldn't be here, so... respect.”

Onderhoudende film die drijft op het sterke spel van de acteurs, en ik kan het totale gebrek aan moralisme of sentiment ook wel waarderen. Het zijn allemaal niet de meest sympathieke personages, maar door de acteurs leef je wel met iedereen mee. Het voelt oprecht aan, en Bening, Moore, Ruffalo, Wasikowska en Hutcherson acteren ijzersterk. Het geeft wel een zure nasmaak dat Ruffalo's personage als de slechterik wordt afgeschilderd (terwijl ze allemaal fouten maken). Maar de laatste scènes zijn schitterend en maken veel goed.

Voor een paar euro via marktplaats gekocht. Ik heb me er erg mee vermaakt. Ik vind het een heerlijk verhaal met fijne, subtiele humor. Het keek makkelijk weg en het sleepte mij mee. Het is niet erg zwaar en emotioneel, wat ik ook wel even fijn vond, en ik ken niet veel films over lesbische stellen met donorkinderen. Ik vind het onderwerp goed gekozen. Het acteerwerk vind ik ook goed. Julianne Moore heeft wat mij betreft zoiets moois in haar uiterlijk, uitstraling en doen en laten. Eén van mijn favoriete actrices. Er zijn misschien dingen die beter hadden gekund, zoals de donorvader die ineens uit beeld verdwijnt, maar ik heb me er niet erg aan gestoord. Geen miskoop ! 4,5*

Verrassend amusante tragikomedie met veel ongemakkelijke momenten die regelmatig erg grappig zijn. Het verhaal wordt mooi van verschillende kanten belicht en er zit best wat diepgang in het originele script. Het einde kon beter.