Les Uns et les Autres (1981)

Een mooie ontroerende film met prachtige beelden.

Volgens mij is deze film niet meer te koop in Nederland (met nederlandse ondertitels) mocht je deze toch willen mail dan even ???

Een bekende film en een grootse productie die veel waardering kreeg. Voor mij was het de eerste keer dat ik deze film zag. Ik dacht dat het ging om een film over vier families tijdens de tweede wereldoorlog. Dat vond ik al een ambitieus gegeven om alles in één film te proppen. Maar de tweede wereldoorlog nam slechts één derde van de totale speelduur van de film in beslag. Daarna ging het verhaal nog veel verder en werden er nog meer mensen bij gehaald. Het ging maar door. Totdat het me uiteindelijk erg ging vervelen en zelfs irriteren. Zeker het laatste uur was de film nauwelijks meer door te komen. Ik had het gevoel alsof ik naar de langdradige samenvatting zat te kijken van een soapserie die al ruim veertig jaar draaide en waar ook maar geen eind aan leek te komen. De grandfinale van de film tenslotte, het unicef concert waarbij alle draden van de film bij elkaar kwamen, was ook nog eens erg onbevredigend en kwam erg gekunsteld over. Deze film was voor mij een grote tegenvaller, dat moge duidelijk zijn

De Bolero van Ravel

Er zijn zo van die films waar ik al lang tegenaan loop te hinken vanwege de lange speelduur. Hoewel er een tijd is geweest dat ik niets liever deed dan op een regenachtige zondagmiddag zo'n enorm lang epos op te zetten, heb ik daar de laatste jaren simpelweg geen tijd meer voor. Dat was echter zonder de Coronacrisis gerekend en ik nam me voor om eens wat langere films te gaan tackelen. Na War and Peace (395 minuten) en Exodus (208 minuten) was het dus tijd voor Les Uns et les Autres. Een film die ik indertijd voornamelijk had aangeschaft voor 2 redenen: Fanny Ardant en Geraldine Chaplin.

Chaplin heeft gelukkig nog wel een grote rol, maar Ardant komt er wel erg bekaaid vanaf. Naar het schijnt zou haar rol in de 6-delige televisieserie wel nog veel meer uitgewerkt zijn. Dat is niet zo verwonderend aangezien het om 6 episodes van telkens een uur gaat en hoewel de bioscoopversie ook al een serieuze zit is, blijf ik wel benieuwd naar de nog langere versie. Die is echter nooit op DVD uitgebracht en dat is jammer, want nu moet je echt wel serieus je aandacht bij de personages houden. Op zich nog wel een leuk ideetje om acteurs zowel hun moeder/dochter of vader/zoon te laten spelen, maar dat heeft wel als resultaat dat het een kluwen wordt. Zeker omdat je dan ook nog eens met een paar tijdssprongen zit die niet altijd even goed worden aangeduid. Dat klinkt allemaal nogal negatief maar je krijgt er wel enorm veel voor in de plaats. De film dondert als een sneltrein voorbij, de intriges zijn boeiend en hoewel het laatste stukje in de jaren '80 een beetje geforceerd aanvoelt, wordt dat volledig goedgemaakt door die wondermooie climax op de tonen van Bolero. Het instrumentale stuk is al indrukwekkend maar wanneer Sarah (Geraldine Chaplin) haar mond opendoet.. Hemels!

Een mooie samenkomst van de verschillende verhaallijnen en in het begin is het dus even wennen wie wie is. Je volgt een stuk of 4 families die allemaal iets met muziek hebben te maken en regisseur Claude Lelouch trekt die kaart volop. Het heeft een aantal indrukwekkende scènes als gevolg (de Paris nummers, de bigband van Jack, het dansen met de priester tijdens de bevrijding, ...) maar ook als oorlogsfilm is dit de moeite. De scènes tussen Simon en Anne zijn hartverscheurend en worden ook gewoon erg degelijk gebracht door Robert Hossein en Nicole Garcia. Chaplin is altijd wel degelijk, maar ook James Caan maakt indruk. Een grote rol is ook nog weggelegd voor de Antwerpse Rita Poelvoorde (geen familie van Benoît Poelvoorde) als Russische balletdanseres. Het is echter eigenlijk allemaal teveel om op te noemen aangezien de film zoveel personages heeft en er werkelijk niemand slecht speelt.

Tjah, die lange versie gaat er toch ook ooit aan geloven hopelijk. Zonde dat die zo lastig te vinden is blijkbaar, want wat Lelouch neerzet smaakt echt wel naar meer. Naar het einde toe wordt het allemaal iets teveel een kluwen om hier 4.5* aan kwijt te kunnen, maar die minutenlange opvoering op het einde.. Man man man, dat gaat nog een tijdje nagalmen in mijn hoofd volgens mij.

4*

Een bijzondere film omdat het een soort musical is die geen musical is: muziek staat centraal maar in plaats van dat iedereen z’n teksten zingt volgen we een aantal muzikale families die alsmaar muziek staan te maken… De film is inderdaad wat langdradig en moeilijk te volgen omdat er een veelheid aan personages is en weinig tekst. De spaarzame tekst is overigens wel goed en diepzinnig en ook de verhaallijnen zijn interessant waarbij op een geloofwaardige wijze een aantal levens worden gevolgd, maar de focus op muziek, dans en beeld haalt alle tempo eruit.

Aardige film over vier muzikale families uit vier verschillende landen tijdens en na de oorlog. Groots opgezet met mooi camerawerk en een flink aantal dans- en muziekscenes. De film ziet er dan ook goed uit. Het duurt nogal lang voordat het goed op gang komt en vanwege de fragmentarische opzet wist de film me als geheel niet echt te pakken.

Met grote interesse deze overwegend goed beoordeelde 'klassieker' ingestart mede door het cijfergemiddelde en goede comments. Toch kwam het er voor mij geen moment uit bij deze film en was ik blij dat de drie uren er op zaten, en dat terwijl ik een beetje lange film heus wel kan waarderen en ook zeker wel van het drama genre ben.

Het idee is opzich meer dan duidelijk, een groots kaleidoscopisch beeld van verschillende families, verschillende landen, verschillende aflopen, en twee dingen gemeen in de zin van de Tweede Wereldoorlog en dat men bezeten is van muziek. De oorlog, hoewel kort, kent toch een aantal sterke sfeerbeelden waar vooral het menselijk aspect centraal staat, tevens is er de cast van James Caan die ik altijd wel interessant vind en heeft de film knap camerawerk. Centraal staat uiteraard het beeld van voor de oorlog, hereniging of verlies, trauma of verwerking, en het verder gaan met het leven, en natuurlijk gaat ieder mens anders om met verdriet.

Maar met de lange muzikale opening in gedachten, net als het lange muziek moment zo rond het uur omtrent de bevrijding, vraag ik me toch regelmatig af of ik naar een musical of soort van crossover zit te kijken. Want voor mijn gevoel, waarschijnlijk een beetje overdreven, komt er vrij weinig dialoog of karakter uitdieping in het geheel voor en worden we om de haverklap onderbroken voor weer een veel te lange muzikale routine, iets dat in combinatie met de twee slepende uren na de oorlog toch wel een hele zware kwestie wordt. Het mag duidelijk zijn dat ik de zogenaamde schoonheid van deze 'klassieker'niet zie en dat ik blij ben dat deze drie uur durende martelgang er op zit. Buiten de persoonlijke smaak probeer ik nog wel altijd de kwaliteit van iets te zien of me het nu ligt of niet, maar het mag duidelijk zijn dat ik daar in dit geval ook erg veel moeite mee heb.

Het is allemaal te gekunsteld om iedereen bij elkaar te krijgen, veel te lang, teveel van die lange muzikale intermezzo's, en nog zoiets belachelijks als de twee vechtende parachutisten, geloof me dat die echt wel iets anders aan het hoofd hebben gedurende de aanloop naar het sprong. Nee dit is absoluut niet aan mij besteed.