A Dark Song (2016)

Aardige poster....er belooft weer veel horror uit te komen in 2017 en ik kan niet wachten!!

Yep.

Ook ik zal deze denk wel bekijken:)

Niet bepaald een standaard horror. Het draait met name om sfeer en dramatiek. Verwacht geen grootse schrikeffecten of brute kills. Zo'n film is het niet.

Het is een sobere film. Het meest uitbundige ding in de film is het geweldige huis waarin zich het drama voltrekt. Een grote locatie met veel schemerige kamers. Erg sfeergevoelig.

Veel van het gebeuren, draait om suggestie. Er valt niet veel te zien. Veel hangt af van het acteerwerk en dat is gelukkig goed.

De dramatische opbouw is geweldig. Heerlijk duister en mysterieus. We volgen de twee personages in het huis terwijl zij zich bezighouden met het voltrekken van rituelen. Dat duurt lang en leidt in visueel opzicht tot weinig.

In psychologisch opzicht gebeurt er echter veel. De psychologische druk op de personages neemt gedurende het verhaal toe, wordt steeds ondraaglijker en neemt tenslotte horrorachtige vormen aan.

Veel daarvan wordt overgebracht door sfeer en suggestie. De monotone muziek is daarbij een belangrijk middel. Extra beklemmend is het daardoor zeker.

Desondanks boeit de film niet volledig over de hele linie. Want, hoewel over de hele linie sfeervol, dramatisch en beklemmend, kent de film nergens echt knallende hoogtepunten. Sfeer en drama houden goed stand, maar komen niet tot ontploffing. En als kijker zit je toch op momenten van ontlading te wachten. Tijdens de film zijn ze er slechts in beperkte mate. Het zijn heel bescheiden ontploffinkjes. Ietwat onbevredigend werkt dat wel.

En zo kun je 'A Dark Song' kenschetsen als absoluut sfeervol en beklemmend maar ook als monotoon en weinig explosief.

In een horrorfilms is vaak het occulte vrij simpel, een boek, een Ouija-bord, een paar kaarsjes aan en voilà de poort is geopend en/of de demon is opgeroepen. Uit deze film blijkt dat het allemaal niet zo simpel is. Oké zwarte magie is gevaarlijk en bedreigt je ziel maar is ook moeilijk en duurt lang. In de film duurt het zelfs zes maanden, Duidelijk dus dat dit geen standaard horrorfilm is. Tel daarbij op dat de film vrijwel geheel in een landhuis is opgenomen met twee acteurs. We zien Sophia Howard (Catherine Walker) de occultist Joseph Solomon (Steve Oram) in huren voor een duister ritueel. Mocht alles goed gaan dan zal het hun geven wat hen hart verlangt. Regisseur Liam Gavin weet (zoals Collins ook al aangeef) de ideale sfeer te creëren. Rustig laat hij je kennis maken met de personages, de regels worden uitgelegd. En dan als die duidelijk zijn begint het mysterieuze ritueel, die langzaamaan steeds meer zijn tol gaat eisen. Tot we dan uiteindelijk aan het einde de climax beleven. Een werkelijk waar verstikkende en claustrofobische film. Waar tijd suggestief is en de regels uit onze wereld worden verdreven. Gewaagd ook want de film wordt gedragen door de twee acteurs en als die niet overtuigen is het gedaan met de film. Gelukkig zijn die grandioos en overtuigen perfect. Deze mooie film is een geslaagde en vooral gedurfd debuut voor regisseur Liam Gavin. Die met deze film invloeden van Steven Soderbergh en James Wan weet te combineren tot een redelijk unieke film. Lastige voor de film is dat de film ook horrorfans moet vinden die geïnteresseerd zijn want zeker niet iedereen zit hierop te wachten. Ik heb in ieder geval wel genoten!

Wow joolstein na het lezen van jouw review wil ik deze film echt wel zien !!! Zoeken op dvd dus

Kippevel. Waanzinnig mooi gedaan. Sfeer, muziek, casting, camerawerk alles staat als een huis. Onwerkelijk dat dit een eerste film is. Het is een rare mix van arthouse, martyrs en een snufje Ben Wheatley. En dat is niet door Steve Oram. Het gekke is dat het wel uitstekend werkt.

Tsja nu nog een publiek vinden dat een psychologische arthouse horror met een Martyrs vibe kan waarderen....Film valt tussen Pathe en Arthouse in.

Ik hoop toch echt dat dit niet gelijk einde carriere is, want ik wil wel meer zien van deze reg.

Wauw, door jullie berichten joolstein en Biosguru kijk ik echt super uit naar dit werkje.

Me too

Gisteren gezien. Niet slecht. Er wordt een goede en mysterieuze sfeer neergezet. Jammer dat het einde een beetje matig is. Echte schrikmomenten, of momenten dat je met je hand voor je ogen zit, zijn er niet. Maar nog wel waard om te kijken. weer eens wat anders...

Dit regie debuut gooid het is helemaal over een Andere boeg .

En dat pakt verbazingwekkend goed uit .ingetogen en toch heel indringend .

De rituelen,het spel , de soundtrack .

Heel !erg ! Indrukwekkend ""!!! .

Van tevoren had ik verwacht dat Gavin het rituelenthema over een heel andere boeg zou gooien. En het is ook niet dat de film een drol is, maar het beviel me gewoon niet. Dan heb ik liever gewoon vijf minuten handje vast houden boven een ouijabord dan deze trage lijdensweg.

A Dark Song speelt zich bijna geheel af in een groot landhuis. Daar leven Sophia, die haar guardian angel wilt opwekken met behulp van Solomon, een kale roodbaard met een kort lontje. Beide personen wisten me niet te grijpen, vooral aan Solomon kon ik me ergeren. De setting is best sfeervol, maar wordt snel eentonig.

Het is helaas ook veel minder horror dan ik had gehoopt. Het draait weliswaar om een duivels ritueel, maar er gebeurt erg weinig. Solomon speelt meer de rol van drill-sergeant om Sophia klaar te stomen voor haar ontmoeting met haar engel. Resultaat is een veelvoud aan scenes waarin er zoutcirkeltjes worden gelegd, kaarsjes aangestoken, onderdompelen en al die ongein meer om met jezelf in het reine te komen.

Als het eenmaal zo ver is wordt er niet bepaald met een knaller afgesloten. Als drama werkt het misschien wel, mits je je kunt inleven in de personages. Als horror is het gewoon ondermaats. Zo is het einde bijzonder, maar vind ik het persoonlijk wat duf. Zoals ik al zei, ik snap de positieve berichten wel, maar het past niet echt in mijn straatje.

Fijn.

Vooral de opbouw dan. De meeste horror films zijn bij voorbaat al wat ongeloofwaardig. De randvoorwaarden voor horror zijn in de meeste horrorfilms relatief banaal, moesten ouija borden echt werken en mensen echt bezeten worden dan hing de halve wereld eraan. Maar met een ongemakkelijk ritueel dat enkele maanden in beslag neemt is het al wat aannemelijker dat het bovennatuurlijke niet meteen grote bekendheid geniet.

De regie van Gavin is ook van die aard dat alles rustig opgebouwd wordt. Tijdens de eerste helf hangt er nog een zweempje twijfel of het al dan niet echt is, maar de tweede helft maakt daar toch redelijk snel komaf mee. Wel is het zo dat de opbouw traag is en er geduld geëist wordt van de kijker, wie vanaf minuut 1 al slaande deuren en slepende stoelen verwacht hoeft deze film niet op te zetten.

De teleurstelling kwam vooral op het einde. Bij zo'n traag begin hoopte ik vooral op ofwel een spetterend einde, of op een finale die even droog was dan de hele aanloop. Jammer genoeg kiest Gavin voor een wat halfbakken tussenweg, die niet echt weet te overtuigen. Wel een puntje voor originaliteit, maar visueel oogt het wat bedenkelijk. Verrassend na een toch wel mooi uitgevoerd eerste uur.

Met het acteerwerk is verder ook niks mis. Oram is een geweldige vent en zet een redelijk akelig, dwingend personage neer. Walker doet het ook zeker niet verkeerd en is duidelijk meer dan het gewillige schaapje. Ondanks dat de film op deze twee acteurs steunt, zijn het toch vooral de muziek en de ijzige cinematografie die de film dragen.

Zeker niet verkeerd, Gavin mag zeker nog eens proberen, maar er dan wel voor zorgen dat het einde met iets meer zorg uitgevoerd wordt.

3.5*

Sophia Howard huurt een huis op het platteland van Wales en doet een beroep op de occultist Joseph Solomon om met haar overleden zoon in contact te komen die werd ontvoerd en vermoord door jongelui die zwarte magie beoefenden. Sophia laat onder leiding van Solomon in rituelen haar ziel zuiveren. Sophia heeft echter een verborgen agenda dat hun leven in gevaar brengt.

Waarom word ik toch zoveel meer geboeid door oudere horrorfilms? Steeds meer heb ik de indruk dat dit genre een beetje aan het doodbloeden is. De eerste veertig minuten vond ik ronduit vervelend. Er gebeurt bijna niets tenzij eindeloze dialogen tussen de twee protagonisten. Dan komt het verhaal traag en moeizaam op gang. Maar het is allemaal sfeerloze déja-vu, de originaliteit ontbreekt. Dramatische climaxen zijn er ook al niet aanwezig. Die occultist (Steve Oram) is een complete miscast. Alleen de muziek krijgt een voldoende. Eens te meer een ontgoocheling voor mij. Ik kan oneindig veel meer genieten van het herbekijken van een klassieker van Hammer, Amicus of Italian Gothic. "A Dark Song" is een overroepen prent om vlug te vergeten ondanks het feit dat hij veel awards kreeg.

Ik heb de film vandaag gezien.

Positief: Het is inderdaad niet de standaard ghost, Ouija story, dat was fijn.

Negatief: Omdat het verhaal me niet echt wilde pakken vond ik het eind wat lastig. Een verwonding van een hoofdpersonage met inwendige bloeding. Is dat fataal of niet? Dat zag je later pas en het bleef een beetje vaag, maar dat kan ook aan mij liggen.

Het verbreken van de cirkel zonder gevolgen en dan toch het doel bereiken, of toch weer niet?

Een engel die niet echt spreekt (ondertiteling is zeker nodig).

Al met al toch uitgezien en een film die ik maar 1 keer ga kijken, maar niet ontevreden.

Een mooie, sfeervol gefilmd filmpje, dat traag verloopt en nergens echt weet te pieken.

Het koste me moeite om wakker te blijven.

Een film met een poster als die van A Dark Song zou ik doorgaans niet direct opzetten: het kwam op mij over als weer een gemakzuchtig filmpje, dat even snel wilde cashen op de menselijke fascinatie met het occulte. Een budget van een paar miljoen, wat jump scares, en we hebben onze investering tienvoudig (of een veelvoud daarvan) terugverdiend. Zat ik er even naast. Wanneer je zoontje door onbekenden vermoord is, ben je tot verregaande zaken bereid om erachter te komen hoe het zit, zoals hetgeen we hier zien. Wanhoop, en wellicht schuldgevoel, kan een mens tot van alles drijven.

Regisseur Liam Gavin heeft van zijn regiedebuut (ongelooflijk, dat dit mans eerste film is) een zorgvuldig opgebouwd horrordrama gemaakt, dat zelfs een overtuigd atheïst als ondergetekende naar de keel greep. Ook wanneer je niet gelooft in het bovennatuurlijke, is dit de moeite waard. Want wie gelooft er niet in rouw? Ongelijke machtsverhoudingen? De breekbaarheid van het menselijk verstand? Of waar de fragiliteit daarvan ons in moeilijke situaties toe kan leiden? Voor mij zit daar in de eerste plaats de kracht van Gavins film, in het drama, het (beschaamd) vertrouwen tussen twee mensen, in een situatie waarvan je de uitkomst met geen mogelijkheid in kunt schatten. Fucked. Up.

A Dark Song is een Iers-Britse productie, die in slechts 20 dagen in Dublin werd opgenomen. Aangezien de film om slechts 2 karakters draait, is het eigenlijk een soort chamber piece: daar moet je wellicht van houden, of het leren waarderen. Aan de acteurs zal het hier in elk geval niet liggen, zowel Steve Oram als Catherine Walker spelen een sterke karakterrol, vakkundig vastgelegd door cameraman Cathal Watters. ‘een rare mix van arthouse, martyrs en een snufje Ben Wheatley’, zo kenschetst Biosguru A Dark Song. Ik kan hem geen ongelijk geven, en zou niet 1, 2, 3 iets treffenders kunnen zeggen, al vind ik de Martyrs vergelijking wat dunnetjes. Ray Harmans score voor de film is erg effectief, voor deze psychologische horror met fijn acteerwerk, die het ‘ver-buiten-mijn-straatje’-aspect van het onderwerp moeiteloos ontstijgt.

Inhoudelijk goed, en het ‘armhaar overeind’ keurmerk is ook behaald. Netjes. Een van de meest verrassende horrors van 2017, wat mij betreft.

4*

Martyrs als in tot het gaatje gaan met iets. Leed, opoffering, paddo dieet, hallucineren, extremiteiten

Deze film ging ik praktisch blind in: behalve de aanbeveling van John Milton en zijn review die ik een tijdje terug snel doorgelezen had (en het niet bijzonder relevante feit dat het een deels Ierse productie is) had ik geen idee wat te verwachten. Ik zal alvast beginnen met de opmerking dat A Dark Song zeker geen film voor het grote (horror)publiek is. Veruit het grootste deel van de film is een creepy, bovennatuurlijke slowburner waarin bakken met sfeer te vinden is, waarin allerlei suggesties van geesten, demonen en al dat soort volk te vinden zijn maar waar sec gezien weinig expliciets gebeurt. Wat dat betreft is er wel een link te maken met The VVitch, wat ook meer een traag psychologisch drama is dan een enge horrorfilm en waar velen met verkeerde verwachtingen in lijken te stappen.

Hoe dan ook, eigenlijk wordt bijna de hele film ingenomen door Sophia en Solomon, die in een afgelegen landhuis een occulte rite aan het uitvoeren zijn. Sophia is een rouwende en op wraak beluste moeder, die met hulp van occult expert Solomon de hulp van bovennatuurlijke machten in wil roepen om met haar dode zoontje in contact te komen. Ik vond het behoorlijk intrigerend om zowel de langzaam vorderende rite en de effecten daarvan als de botsingen tussen de karakters van Solomon en Sophia, die nou niet bepaald de meest betrouwbare ritepartner blijkt te zijn, te zien. Zeer sfeervol in beeld gebracht met subtiele creepy effecten, en goed geacteerd ook, zeker Solomon komt op zeer natuurlijke wijze over als dwingende occultist. Zo tegen het einde als de demonen en de beschermengel allemaal expliciet worden en duidelijk in beeld komen vond ik het toch wat minder interessant worden. Desalniettemin, een zeer geslaagde film wat mij betreft, en ik ben toch wel benieuwd geraakt naar wat die Liam Gavin nog meer gemaakt heeft.

Ah, die Liam Gavin heeft verder nog helemaal niks gemaakt zie ik nu. Dan ben ik benieuwd wat hij in de toekomst gaat maken

Redelijke horror. Ondanks het lage tempo is de spanning toch constant aanwezig, mede door het gebruik van de juiste muziek. Er had van mij wel iets meer mogen gebeuren maar voor de rest is het best oké, zo ook het spel van de tweekoppige cast. Wel een voldoende waard.

Bijzonder sfeervolle horrorfilm, die het vooral moet hebben van de geweldige opbouw. Met slechts twee akteurs in de cast verwacht je een nogal saai en langdradig gebeuren, maar regisseur Liam Gavin weet de spanning knap op te voeren, met minimale middelen. Wanneer de climax zich eindelijk aandient steekt deze helaas nogal flets af bij de rest van de film. Niet dat het slecht is, maar wederom wordt bewezen dat je bij horrorfilms met suggestie heel wat meer bereikt dan met visueel spektakel. Niettemin een geslaagd werkje.

Vaag occult filmpje dat mij nooit heel goed wist te grijpen. Er wordt zogezegd een ritueel gevolgd maar het is allemaal maar met de natte vinger lijkt het wel. Nu, occulte films ben ik eigenlijk nooit echt fan van geweest. Zoals gewoonlijk heb ik mij wat vergaapt aan de hoge scores van sommigen. Tuurlijk dat ik er weer niet veel aan vond. Nochtans ligt het denk ik niet aan de soundtrack want die leek mij prima.

De acteurs lagen mij niet, dat kan ik wel zeggen, vrij irritante mensen vooral die perverse vent Solomon. Op het einde probeert Gavin de film dan nog te redden door wat demonen er tegenaan te gooien. Achja.. Ook de setting vond ik maar niets. Ik was er snel op uitgekeken. Als een horror zou ik deze film niet omschrijven. Lijkt me inderdaad eerder voor een beperkt publiek waar ik helaas ook lid van ben geworden. Weer een anderhalfuur verkwanseld

Occulte thriller over een vrouw die samen met een occultist een kaballistisch ritueel uitvoert om in contact te treden met haar overleden zoon. De opbouw met het geheimzinnige ritueel zelf en de gespannen relatie tussen beide personages zorgden voor een sterke en sfeervolle eerste helft. Eens Solomon wegviel ging het snel en steil bergafwaarts. Dat einde... sorry, echt belachelijk. Alsof de inspiratie plots op was en men maar snel iets uit de duim heeft gezogen. Ik had er meer van verwacht

Vond het einde ook nogal een afknapper. Dom en erg Hollywoodiaans, maar als sollicitatie naar... wellicht een verstandige keuze.

Erg origineel filmpje die mij toch wel een naar gevoel bracht(heerlijk ik hou er van)zonder al te veel gore etc in beeld te brengen...applaus voor deze regisseur want dat is niet makkelijk.

Acteerwerk ook erg sterk van de twee hoofdrol vertolkers.

Visueel ook lekker duister en paste prima bij het verhaal en gevoel wat er gebracht werd.

Toch wel een van de horror verassingen van 2016.

Waarschuwing voor alle Moviemeters!

Kijk deze film niet, tenzij je 100 minuten van je leven wilt weggooien die je vervolgens nooit meer terugkrijgt.

'A Dark Song' begint al traag, met 2 hoofdrolspelers. Steve Oram die erg onprettig is om naar te kijken en luisteren. De dialogen - en zeker zijn monologen - zijn bedroevend slecht en ook nog eens saai.

De motieven van Susan Loughnane blijven vaag en ongeloofwaardig. Met moeite heb ik me 100 minuten lang door deze 'film' heengeworstelt. Hopend op enige actie of iets wat de moeite waard is. Maar helaas, er gebeurt niets.

Ook in het tweede deel van de film niks van spanning, slechte effecten, vrijwel geen gebeurtenissen. Om dan in de finale met een flinterdunne 'morele boodschap' te worden afgescheept.

Had ik deze in de bios gezien dan had ik mijn geld teruggevraagd.

Precies zoals ik verwachte. Te Arthouse voor horror liefhebbers, te horror voor Arthouse liefhebbers. De perfecte love it or hate it film

Laat wrok van gisteren gaan en houd je vast aan de hoop voor morgen.

Toen ik laatst op zoek was naar lijstjes met beste Horrorfilms uit 2017 was A Dark Song een van die titels uit een lijstje die mij het meeste aansprak. Ik kwam echter van een koude kermis thuis, want, zoals Bioguru boven mij goed concludeert is A dark Song eigenlijk te Arthouse voor horror liefhebbers, maar te horror voor Arthouse liefhebbers. Het zweeft er dus een beetje tussenin, en voor mij werkt deze combinatie niet. Er gebeurt het grootste gedeelte van de tijd simpelweg veel te weinig om je aandacht vast te houden, en als er dan iets gebeurt is dit zo teleurstellend gedaan dat je echt al gauw het idee krijgt dat je 100 minuten van je leven verpest hebt.

Ik kreeg dan ook het idee dat ik de hele film als een hond achter een bot aan zat te rennen die ik uiteindelijk niet kreeg. Je ziet ook dat de film op een heel laag budget gedraaid is (althans dat idee kreeg ik) omdat ik in de finale eerder het idee kreeg dat ik door een of ander slecht spookhuis met echte acteurs heenliep, dan dat ik hier naar een film zat te kijken. Je zag heel duidelijk de make-up bij iedereen zitten en hoewel ik een voorstander ben van praktische effecten, was dit wel heel goedkoop en belabberd gedaan. Ook de beschermengel helemaal aan het einde ziet er niet uit en was de overtreffende trap om deze film echt heel goedkoop te laten voelen.

Wat mij betreft was bovenstaande alinea het nekschot van deze film geweest want ik snap echt niet dat dit naar voren komt in een lijstje van beste horrorfilms uit 2017. Een film uit deze lijstjes proberen is altijd een gok, omdat het maar de vraag is hoe een film bij jou zelf uitpakt, maar in dit geval pakte deze gok wel heel slecht uit. De reden dat ik nog wel een 1,5 in plaats van 0,5 geef was omdat ik aanvankelijk nog wel nieuwsgierig werd gemaakt door de eerste rituelen die uitgevoerd werden. Verder heb ik niks positiefs over deze film te zeggen.

1,5*

Matige film over een vrouw die via een gevaarlijk ritueel in gesprek wil komen met haar overleden zoon. De film speelt zich grotendeels af op één locatie met slechts twee acteurs, maar het is zeker niet alleen hierdoor dat het geheel langdradig is. Er gebeurd gewoon niet bepaald veel (alhoewel de dynamiek tussen de twee hoofdpersonages wel een paar aardige momenten oplevert) en de film had met gemak een stuk korter gekund. Je wilt nog wel weten hoe deze relatief originele horrorfilm eindigt.

Bluuh, niet mijn ding, kon hier maar weinig mee...saai, heb hem halverwege gewoon afgezet...