L'Âge d'Or (1930)

Als je hem kunt vinden en ben je niet bang om een oude film te zien.Kijken!!!!!!!

Erg onder de invloed van Salvador Dali.

Je kijkt naar een zwart-wit schilderij van hem.Gewoon doen.Verwacht geen meesterwerk maar voor die tijd zeker een verregaande film(droom)

OPGELET!

Vannacht te zien op France 2, voorafgegaan door Un Chien Andalou.

Dit surrealistische festijn begint om 0.40.

Niet te missen ...

Deze film kan ik niet huren helaas, maar wel Un Chien Andalou (1928), een product van de dromen die Buñuel en Salvador Dalí elkaar vertelden.

In dat filmpje zit een wereldberoemde scène die nogal deed gruwelen geloof ik, betreffende een vrouwenoog en een scheermes.

Bekijk hier een kort fragmentje (ga naar clip).

Overigens is dat ook zo'n beetje de enige leuke scene.

Als 'Un chien andalou' het kind van Bunuel en Dali was, is deze film er de volwassen versie van. Hij is veel langer dan de eerste (die slechts een kwartiertje duurt) en is met veel meer middelen gemaakt, wat merkbaar is door de speciale effecten, de decors en de vele acteurs.

Wie van surrealisme houdt heeft hier een hele kluif aan. In elk geval heeft deze film me tegelijk geamuseerd, geschokt en tot nadenken gestemd. Verwacht geen verhaal, geen plot of al te veel logica. Deze film kijken is een uitdaging die je moet aannemen om er iets aan te hebben. Alles volgen, de symbolen begrijpen of de dubbele bodems ontrafelen (voor zover die er zijn) kan niet maar dat is het net intrigerende aan de film. Ieder persoon zal er zijn eigen betekenis aan geven en de film dus anders interpreteren.

Ik vond 'L'age d'or' in het algemeen enorm intrigerend, veel meer dan 'Un chien andalou', waarschijnlijk is dat een kwestie van persoonlijke smaak. De fantasie van Bunuel en Dali kent hier werkelijk geen grenzen. Het onderbewuste wordt vaak tastbaar of reëel voorgesteld en er is een constant gebruik van metaforen.

Hij maakte bij mij zoals ik al zei vanalles tegelijk los. Dat vind ik persoonlijk dé troef van de film.

Ik heb het geluk dat op de video (die mijn vader ooit opnam van Arte) ook nog een lange documentaire stond over het ontsaansproces van de film en de voorgeschiedenis. Hoe Bunuel en Dali elkaar leerde kennen, welke rol Lorca daarin speelde, etc... Dit alles wordt uit de doeken gedaan. Interessant om weten is dat Dali, toch als krankzinnig bechouwd door sommigen, in z'n jeugd een absoluut timide jongen was die absoluut niets kon of durfde. Of zoals een jeugdvriend het zei: 'Il ne pouvait même pas lire l'heure'.

Kortom, een kleinood. 4,5 sterren is dan ook verdiend.

Binnenkort voor het eerst op DVD bij BFI. Samen met Un Chien Andalou. Verkrijgbaar vanaf eind deze maand.

Bunuel over Dali:

"Salvador Dali seduced many ladies, particularly American ladies, but these seductions usually consisted of stripping them naked in his apartment, frying a couple of eggs, putting them on the woman's shoulders and, without a word, showing them the door."

Zo'n interessant duo dit.

Zowel L'Age d'Or als Un Chien Andalou zijn schitterende surrealistische films die per kijkbeurt steeds interessanter lijken te worden.

De DVD van BFI is trouwens super.

Mijn stem is een half puntje verlaagd, van 4,5 naar 4. Ik ben namelijk steeds een beetje té gul met die cijfertjes...

Gisteren in de Cartoons samen met Un Chien Andalou gezien. Erg rare maar langst de andere kan ook wel knappe film. Ik snapte wel niet altijd wat er juist met de beelden geïnsinueerd werd (weet er bv iemand wat die schorpioenen als betekenis hadden?). Al bij al toch boeiend vond ik, als was het maar omdat je totaal niet wist wat je de volgende scene kon verwachten. Het volgende vond ik trouwens erg grappig: de jager die zijn zoon doodschoot omdat hij de sigaret uit zijn handen sloeg .
3.5* voor dit maffe werk.
Diegenen die hem ook in een bioscoop willen zien, op 6 maart draait hij in cinema lumière in Brugge en op 8 maart in cinema limelight in Kortrijk

In tegenstelling tot wat velen hier schrijven heeft Dali met deze film helemaal niets te maken. Dali heeft samen met Luis Bunuel het script geschreven voor Un Chien Andalou, maar met de verdere verwerking van Un Chien Andalou heeft Dali niets te maken. Met L' âge d'or helemaal niets zodus.

De film is boeiend tegelijk als erg vermoeiend. Er zijn erg veel stukken waar ik helemaal kop noch staart aan kan knopen, maar ook erg sterken, chockerende en amusante stukken. Vast een kijkbeurt waard!

Hoe kom je daar zo bij?

Ook ik dacht tot voor kort dat ook Dali aan deze film had meegewerkt. Toen ik recent een cursus 'anatomie van de film' begonnen ben, en de tweede 'les' over het surrealisme handelde, wist de docent te vermelden dat Dali -in tegenstelling tot wat velen denken- dus niet mee aan deze film heeft gewerkt, en voor 'Un Chien Andalou' enkel aan het scenario heeft meegeschreven.

Een directe geschreven bron kan ik je dus niet bieden.

Maar wat overtuigde jou dan die docent te geloven en de talloze doorgaans zeer betrouwbare bronnen niet?

Neem alleen al imdb, of de poster hierboven.

Tarkovski, dat is onzin. Dalí wordt zelfs genoemt in de credits.

Man man man wat saai. De voorafgaande Un Chien Andalou was best te doen, maar die was na een kwartiertje afgelopen. L'Âge d'Or was echt tergend. Ik kan niets met al dat surrealisme.

Zo'n dikke buchtfilm heb ik maar zelden meegemaakt. OK, het begin dat ging nog, dan keek ik vol hoop naar het vervolg. Maar al snel werd het saai, en het enige eventueel opwindende was een vrouw die aan de teen van een standbeeld zuigt en een man die een jongen kapotschiet met zijn jachtgeweer. En geef toe: als dat laatste je opwindt, moet je niet naar de cinema gaan, maar naar je lokale psychiatrisch ziekenhuis. Om verder te gaan: als uiteindelijk alles vergeleken word met stukken uit de Bijbel, dan heb ik het wel gezien, dan hou ik het vioor bekeken. Zo'n dikke bucht heb ik bijna nooit gezien!!! De acteurs spelen hun spel niet slecht, maar overtuigen ook niet voldoende. De beelden zijn zwart-wit en daar is niets mis mee, maar het stoort wel als het verhaal je niet kan boeien. En dat is meteen de grote fout van L'AGE D'OR: het weet je als kijker niet te boeien. Ban die bucht!!!

Hier kon ik ook echt niks mee. Ik zat me ontzettend te vervelen, ook al duurt de film maar een uurtje. Af en toe wel een leuke scène, maar voor het grootste deel erg saai.

Zo juist deze film op You Tube bekeken.
Sommige filmliefhebbers noemen dit een geweldige film. Waarom? Vanwege die koe op bed? Omdat een vrouw aan de tenen van een beeldhouwwerk zuigt? Omdat Buñuel de spot drijft met de RK kerk en de bourgeoisie? Nou ja, dat doet Buñuel bijna in al zijn films. Hij is streng katholiek opgevoed en van aristocratische komaf. Om zich hier van af te zetten heeft hij zich bekeerd tot het marxisme.
Ik kan eerlijk gezegd anno 2008 niet zo veel meer met de films van Buñuel. Ik vind ze erg gedateerd. De macht van de RK kerk is passé. Rijk zijn is geen vies woord meer. Wat moet ik dan nog met al die satire hierop?
Neen, "Belle de Jour" kon mij al niet bekoren en deze film evenmin.

2,0*

Wat Tarkovski zegt is voor een deel juist. Ik citeer...

TPT: "Ging u samen met Dali aan het werk?"

LB: "In die periode verbraken Dali en ik onze vriendschap. Nadat we drie dagen samen aan het werk waren geweest, om precies te zijn. Dali stond toen al sterk onder invloed van Gala. Gala is dan misschien zijn grote liefde, of wat het ook is, hij werd wel ongelofelijk sterk door haar beïnvloed, en op een slechte manier. Aan de andere kant zijn ze natuurlijk wel ect zielsverwanten. Enfin, terwijl Uncihen Andalou bovenal het resultaat was van vriendschap en wederzijds begrip, van een broederlijke samenwerking waarbij we vrijwel niets ter discussie steldenm wilde Dali bij L'âge d'or een zeer esthetische lijn aanhouden. En dus zei ik na een paar dagen: 'Volgens mij gaat het zo niet langer. Jij bent helemaal in de ban van Gala en je weet dat ik haar niet mag. Het is alsof er daardoor tussen ons als vrienden een muur staat.'Ik ging er vandoor en werkte in mijn eentje verder. Hij ging met Gala een reis maken door Spanje. Terwijl ik nog bezig was het met scenario kreeg ik een brief van hem met ideën."

Uit het interviewboek Bunuel over Bunuel.

L'Âge d'Or gaf me nauwelijks handvatten en zo was het vooral veel gissen en gokken om nog enige lijn te zien (behalve dan de romance). Symbolische/surrealistische - met het tweede heb ik überhaupt al opzienbarend weinig - film waar achtergrondkennis wel haast een must lijkt om waardering op te kunnen brengen. Voor mij was het nu in ieder geval als los zand (kon iets van De Sade ontcijferen, iets van de historie van Rome en z'n samenleving en etiketten, meer eigenlijk niet (of was dat het?)). Geloof dat ik me maar eens ga inlezen om wat meer grip te krijgen.

Tweede Bunuel in een week voor mij, maar het was stevig doorbijten; zelden duurde een uur langer. Ik zal wel weer allemaal metaforen missen maar ik vond het maar een vaag werkje. Van de Dali-achtige taferelen had ik me ook veel meer voorgesteld, als in Spellbound. Linkjes naar de Sade haalde ik er ook nog wel uit, voor de rest vaag en simpelweg oersaai.

1,5*.

Kon er ook bar weinig mee. Enkele geestige en vreemde momenten maken nog geen film. Helaas, was het maar zo'n feest...

1,5*

Moet bekennen dat ik dit juist wel een zeer geslaagde film vind. Ik ben dan ook een enorm liefhebber van de Dali/Buñuel short Un Chien Andalou. De bizarre beelden en combinaties en vreemde manier van verhaal vertellen spreken me erg aan binnen hun stijl. Sowieso ben ik al snel enthusiast te krijgen voor Salvator Dali's kunst en bemoeienissen in de film (Spellbound...). Wat ik ook erg interessant vond was hoe de film eigenlijk met één been in het talking tijdperk en één been in het geluidsloze stond. Vooral het gebruik van muziek en de plaatsing van dialogen zijn opvallend. L' Age d'Or is een experimenteel meesterwerk met een zeer intense stijl.

Erg veel negatieve berichten hier. Ook opvallend vaak met de argumentatie dat de film onduidelijk zou zijn. Tja, wat verwacht je dan van de grootste klassieker van oude surrealistische films? Er valt weinig te begrijpen. Buñuel had niets anders voor ogen dan het doorbreken van het gewone in film. Metaforen of symbolen zoeken heeft hier weinig zin, ze zijn er niet of nauwelijks. Satirische momenten rond de rijke klassen en rond het katholieke geloof zijn er wel, maar dat lijkt meer in het kader van schoppen tegen het systeem te passen. L'Âge d'Or betekend dan uiteindelijk ook niet echt iets. Het is meer een ervaring die je over je heen moet laten komen, genietend van de maffe ideeën en beelden.

Wat dat betreft is dit eigenlijk nog beter te doen dan Un Chien Andalou. Die film had echt helemaal geen rode draad, maar uit L'Âge d'Or valt zowaar een verhaallijn op te maken. Min of meer. Het gaat ergens naartoe. Misschien is het daardoor dat ik de film net iets minder magisch vond dan Un Chien Andalou (die ik erg hoog in achting heb staan)? Geen idee. Er is echter nog genoeg leuks te zien. De eerste 20 minuten op dat eiland zijn met name fantastisch, met die priesters op die rotsen en die, wat zijn het?, gewonde guerillastrijders die op hun afkomen. En natuurlijk de man en de vrouw die constant proberen met elkaar te vrijen. Gaston Modot is een bizarre verschijning in deze film. Erg beestachtig en bruut. Lijkt alles en iedereen het liefst aan de kant te willen meppen zodat hij maar bij zijn vrouwtje kan komen voor seks. Het middenstuk zakt misschien een beetje in, maar er zit nog genoeg leuks in, zoals de koe in het bed, het kind dat neergeschoten wordt (en even nageschoten) en dat gedoe met dat standbeeld. Bijna, constant prikkelende en schokkende beelden, zonder overigens ooit echt aan mooifilmerij te doen. Buñuel volgde namelijk een bepaald surrealistisch principe dat alles wat gek was zo normaal mogelijk in beeld gebracht moest worden.

Kennelijk wordt zoiets als dit onder het genre 'drama' geschaart omdat men er niets anders van kan maken, maar wat dacht men van komedie. Er zit overigens ook nog een documentaire over schorpioenen in. Waarom niet?
4*

Mijn derde Buñuel, die ik helaas net als Belle de Jour niet zo heel geweldig vond, terwijl ik Los Olvidados juist wel een enorm sterke film vind.

Waar gaat het mis? Ja moeilijk te zeggen. In ieder geval wist ik van tevoren dat er in deze film weinig lijn zou zitten, dus dan probeer je je al snel te richten op andere zaken. Het is wel een redelijk aparte film, die af en toe behoorlijk surrealistische beelden bevat en op het andere moment je weer probeert te pakken met satirische, grappig bedoelde scènes. Dat lukte op het einde vrij goed, want toen de paus uit het raam werd gegooid moest ik toch wel eventjes lachen. Ook het begin op het eiland en de mini-documentaire over schorpioenen was leuk en interessant. Helaas is het middenstuk dat niet en voelde de film daardoor ondanks de korte duur toch nog een beetje lang aan. Het wel leuke einde kan de film daardoor ook net niet meer redden.

2,5*

L'âge d'ôr begint als een soort Discovery Channel reportage die de oorlog meegemaakt heeft, interessant maar verrassend informatief voor een film die te boek staat als één van de eerste surrealistische films ooit. Later wordt duidelijk dat de scene ook wel iets te betekenen had, waardoor het in feite geen zuiver surrealisme meer is. Althans volgens Salvador Dalí, de wereldberoemde artisieke allrounder die hier oorspronkelijk aan meewerkte. Symbolen en metaforen wijzen er immers op dat er vooraf over nagedacht is, en surrealisme moet ontstaan vanuit het onderbewuste van de geest. Het zijn eigenzinnige mannen die kunstenaars.

In elk geval staat L'âge d'ôr nu enkel op naam van Luis Buñuel, en wat mij betreft hoeft een zinnebeeld het genre niet in de weg te staan; al had mijnheer Dalí in se wel ergens een punt. Sowieso kijkt de prent lekker weg met voldoende leuk gevonden bizarre taferelen waarbij je het ontbreken van een coherent plot graag voor lief neemt. Er zit iets meer verhaalstructuur in dan Buñuel's eerdere Un Chien Andalou, maar in hoofdzaak blijft het een wirwar van merkwaardige sketches. Die gaan van erotisch getint tot mild shockerend, en soms ook een beetje grappig zoals een koe die op een fluwelen bed ligt. Hoewel dat misschien niet zo heel vreemd is gezien ik ook al vaak koeien in mijn bed heb aangetroffen, maar dan bedoel ik dat figuurlijk na een nachtje doorzakken in plaats van Buñuel die hiermee heel waarschijnlijk weer de bourgeoisie op de hak nam.

Het is een intrigerend filmmaker die Buñuel, en de toch wel felle manier waarop ook de katholieke wereld steeds op hun donder krijgt in zijn werken is een geweldig pluspunt. Uiteraard vindt niet iedereen dat zo geweldig, in de jaren 30 reageerde het publiek doorgaans nogal verontwaardigd en de prent werd zelfs lange tijd verboden in Frankrijk onder invloed van de kerk. Anno 2010 vallen mij vooral de seksuele toespelingen nog op die inderdaad voor zijn tijd enorm gewaagd zullen geweest zijn, en kan ik enkel respect opbrengen voor de vrije en rebelse attitude van Buñuel.

Het is jammer dat hij er niet altijd in slaagt de aandacht van de kijker vast te houden, en tussen de fijne vondsten door zijn er iets teveel langdradige momenten. Zo zit er een passage in die maar liefst 2 minuten blijft aanslepen waarbij we een meute volgen van aanmering tot bestemming; totaal overbodige beelden die onnodig uitgerokken worden. Ofwel moet ik er niet teveel over nadenken en mijn onderbewuste geest aanspreken, maar dat zou alleen maar tot fluwelen koeien in mijn bed leiden. Of zoiets.

L'âge d'ôr is net geen topper niettemin beslist een fascinerende film, en ik kan het aanraden aan iedereen die tolerant is voor surrealisme. Niet zonder schoonheidsfouten maar de pittige laag maatschappijkritiek maakt veel goed. Reken de gratis sample documentaire erbij en er is weinig reden tot klagen.

3,5*

Een zeer goede meevaller, deze L'Age d'Or. Ik denk dat ik hem stiekem zelfs beter vind dan Un Chien Andalou, al was het maar omdat de film in mijn opzicht controversiëler en choquerender is.

De aparte wetenschappelijke proloog zorgt al voor een soort vervreemding, zeker wanneer de kijker hierna in een fictieve wereld geworpen wordt. Eerlijk gezegd vond ik de hele scène met de arme kreupelen niet interessant (overbodig?), maar voorts vond ik eigenlijk alles in de film goed, ook al werd het hier en daar soms iets te lang gerekt (zoals Djelle reeds aangaf).

Ik heb genoten van de mooie begeleidende soundtrack, de bizarre handelingen en beelden en de confrontatie die met enkele instituten wordt aangegaan. Dat deze film in 1930 gemaakt werd, vind ik prachtig en getuigen van moed van Buñuel. Het harde kantje van L'Age d'Or zorgt - naast het surrealistische karakter, wat me erg charmeert en intrigeert - ervoor dat de film een mooie 4* krijgt. Eéntje om definitief in huis te halen!

4*

Destijds onbegrepen door het publiek. Complete bioscoopzalen werden overhoop gehaald bij vertoning van deze film in 1930 en ik snap dat wel. Want wtf heb ik gezien? Een surrealistische aanklacht tegen de kerk en de bourgeoisie geloof ik. Buñuel surrealistische brainfarts waren nog zeker vermakelijk om te zien. Zo wordt een luierende koe van een bed weggejaagd, stort een giraffe (een neppe hoor) van grote hoogte naar beneden en pijpt een jongedame de teen van een standbeeld . Maar tel daarbij een volslagen incoherent verhaal d'r bij op en ik kom tot de conclusie dat dit toch niet helemaal mijn kop thee is.

Heb vandaag de short Un Chien Andalou gezien, de eerste samenwerking tussen Buñuel en Dalí, en wat een briljante film is dat zeg met een sterke surrealistische sfeer en omgeving.