Mourir à 30 Ans (1982)

Won een Cesar voor beste debuut en kreeg een speciale onderscheiding in Cannes. Merkwaardige mix tussen cinema verité, docu en autobiagrafisch essay, aan elkaar geluld door Goupil die zoals u begrijpt de overlevende van de 2 is.

In het begin worden enkele namen opgelepeld van gestorven 30ers, meesten door zelfmoord en allen gekenden van de regisseur. Tenslotte die van Recanati, zelfmoord in 1978. Het is inmiddels 81 en de regisseur volgt het spoor terug.

Beginnend in 64 met la bande du coyote, 3 puberende cinefielen helemaal in de ban van de NV en de 8 mm waarmee ze tig filmpjes schieten. We schrijven pre-68 en de jonge onverlaten raken ook in de ban van de revolutie, nog op het lycée- waar Goupil wegens subversieve activiteiten wordt afgetrapt- stort de verteller zich op de politiek, en ontmoet tijdens een meeting Recanati, geen filmfanaat au fond maar wel een sectarische zeloot, die Goupil al snel meeneemt in zijn verdwazing.

Volgt een stortvloed aan inside info over de lunatic fringe van de 68 revolutie, die voor Goupil en co. niet meer dan een kleinburgerlijk voorproefje was van de zgn. totale revolutie, en de nasleep waarin de helden zich aan het hoofd plaatsen van een Trotskistische splintergroepering, de ligue communiste, die zich al snel gaat bezig houden met- naast 3 manifestaties per dag- gewelddadige aanslagen, bezettingen en tig confrontaties met fasjisten, reactionairen, klerikalen, de pigs, anarchisten, syndicalisten, bourgeois democraten, Stalinisten ,Leninisten, Maoisten, Pol potisten, Ho chi minhisten, Fidelisten, Guevaristen, Luxemburg/Liebknechtisten, Titoisten, Hoxhisten en nog tig geflipte splintergroepjes.

Dit leidt uiteindelijk tot de ontbinding van de LC als een criminele organisatie in 73, terwijl de persoonlijke issues van Recanati die even in de cel verdwijnt de overhand krijgen op zijn politieke obsessies, gesuggereerd wordt in feite dat Recanati ten onder ging omdattie alles te persoonlijk opvatte, terwijl de snuggerder Goupil en de anderen het allemaal beschouwden als een studentengeintje.

De film is opgebouwd uit een potpourri van 8 mm filmpjes geschoten door Goupil zelf, enkele reenactments, en interviews met betrokkenen die nog leven- sommigen amper, zo te zien- zoals gezegd aan elkaar geluld door Goupil die met een mengeling van nostalgie en verbijstering terugkijkt op wat in feite ook een ego-document is over iemand die zijn jeugd doorbracht in een sekte.

Hoewel ik deze lieden- en ik druk me nu heel eufemistisch uit- zonder overdreven sympathie bezie, toch wel een interessante human interest docu die toont dat voor velen van dit soort types hun politieke activiteiten menselijke, al te menselijke achtergronden hebben. Niet dat die conclusie nieuw is.

Dat een film die gebeurtenissen behandelt van 40, 50 jaar terug vreemder overkomt dan eentje over pak em beet de middeleuwen, blijft frappant.

-edit : hulde voor de originele poster .

Stond er tot voor kort niet op, dacht ik.