El Secreto de Sus Ojos (2009)

mooie film, zeker de moeite waard! kan me voorstellen dat hij voor sommigen langdradig kan zijn, hij duurde ook langer dan ik had verwacht, maar dat laatste half uur was juist de moeite waard.

long take in het stadion was geweldig

Mooie film, mooi verhaal, mooi gespeeld.

Eerste ingeving: Gabriel García Márquez - 'El amor en los tiempos del cólera'.

Diverse plots, intriges en een liefdesgeschiedenis tegen de achtergrond van een gruwelijke periode.

Een zeer rijke, uiterst gelaagde film.

Het is niet vaak dat ik een dergelijke mooie film kan zien.

Soms denk ik dat ik wel wat oud word voor de hedendaagse filmgenres.

Maar dan krijg je weer een pareltje en ga je plots lyrisch worden.

Deze film is voor mij een van de krachtigste en meest onderhoudende prent van de voorbije jaren.

De kracht zit hem niet alleen in het verhaal, maar ook de acteurs, de score, het scenario, de plotwendingen, de ingetogenheid en in nog vele andere elementen.

dit alles zorgd voor een waar meesterwerk.

Waarbij ik ieder wil oproepen om zeker de film meermaals te zien.

Vooral de gesprekken zijn bij wijle beklijvend mooi en zo vol emotie dat het moeilijk zoniet onmogelijk word om niet in de gevoelens van de hoofrolspelers meegezogen te wxorden.

Zo zeker het laatste half uur vande film waar er geen woord teveel wordt gezegd maar waar ieder woord zoveel inhoud heeft dat langere zinnen geen betekenis zouden hebben.

En dan de laatste zin van de film "het zal moeilijk worden".

net genoeg en met een deur die sluit word het verhaal afgesloten. Prachtig.

Geweldige film. Na anderhalf uur leek het wat langdradig te worden. Maar op het laatst wordt het helemaal goed gemaakt. Er zit van alles in de film; spanning, liefde, vriendschap, drama maar ook humor. Zat nog wel met wat vragen aan het eind, dus ik moet 'm zeker nogmaals gaan kijken. Maar heeft absoluut indruk gemaakt.

Ik vond het met alle recht maar een doodsaaie bedoening. Het acteerwerk en dergelijke was allemaal prima, maar men dwaalt regelmatig af en complete scenes lijken nergens over te gaan. Het hoeft heus niet allemaal superspannend te zijn, maar ik krijg niet de indruk dat de maker je iets interessants wil voorschotelen. Zaken komen volledig uit de lucht vallen of lijken regelrecht uit een dikke duim gezogen te zijn. Die verhoorscene wekte vooral lachbuien op. Ik heb het dan ook niet volgehouden. Het einde had wel verdomd goed moeten zijn, wil ik hiervoor nog een voldoende geven.

Sorry maar ik neem uemand met Dune op 1 ook echt niet serieus. Maar dat is gewoon echt een briljante film. Zit geweldig in elkaar geweldige acteerprestaties en een nog beter einde. Terwijl ik mij echt geen moment heb verveeld.

Wat heeft Dune met deze film te maken? Met dat soort vergelijkingen zal je zelf ook niet serieus genomen worden.

Ik heb de film vorig jaar gezien. Zat mij er een beetje bij te vervelen kan ik mij herinneren. Langdradig,pretentieus.Vanavond komt hij op de belg....Ik probeer het nog een keer ......

Verkeerd verbonden.

Een misdaad, een liefde en een politieke geschiedenis, vederlicht en houtje-touwtje aan elkaar gehangen, zich tergend traag voortslepend in scènes waarin teveel gezegd wordt en te weinig getoond, doorspekt met voor humor doorgaande flauwiteiten.

De enige interessante link die er gelegd wordt tussen de vermeende moordenaar en onze verliefde onderzoeksrechter (van beiden zijn er groepsfoto's waarop ze van enige afstand staren naar het object van hun obsessie) blijft net zo in de lucht hangen als de geroemde stadion-sequentie. En dat geldt ook voor enkele op zichzelf aardige scènes als die waarin het would be-liefdespaar ingepeperd krijgt hoe de politieke vlag erbij hangt, en die in de lift.

Die merkwaardige mix van omslachtigheid en oppervlakkigheid, gevoegd bij zaken als het opgelegde cliché over passie die nooit verandert, de zogenaamde unieke liefde van de echtgenoot van het slachtoffer (omdat Benjamin dat in zijn ogen heeft gezien, en omdat hij - de echtgenoot - zo graag de moordenaar wil vinden), en de zondagsdichterlijke symboliek van de missende 'A' op de Olivetti, die het verschil maakt tussen 'ik vrees' en 'ik heb lief', doen vermoeden dat we hier te maken hebben met de zoveelste mislukte boekverfilming.

Met als resultaat dat alle drie genoemde elementen: de misdaad, de liefde en de geschiedenis, eigenlijk geen enkel moment tot leven komen, interessánt worden.

Ongetwijfeld heeft deze film bij veel Argentijnen een nationale snaar geraakt, en zullen welwillende romantici het ook allemaal prima vinden. Ik behoor echter tot geen van beide groepen, en ik vind het eerlijk gezegd helemaal niks.

De hoge ratings op imdb en moviemeter.nl zullen heus niet komen door romantici en Argentijnen... Wellicht heb je details gemist (of anders geïnterpreteerd) die anderen wel gezien hebben, de film en de elementen die je noemt komen weldegelijk tot leven.

De film levert een knap resultaat, met de onschuldige humor van de tijd en plaats waar de film zich afspeelt. Ik zie dat ook anderen politiek als element noemen, en dat speelt in deze film volgens mij juist totaal geen rol (uitgezonderd een enkele machtsgevechtje binnen het ambtelijke apparaat dat even als uitleg/achtergrond dient en verder geen rol speelt, voorzover dat onder politiek valt).

Ha, in zekere zin heb je gelijk, over de afwezigheid van 'politiek' in deze film. Het is zelfs opvallend afwezig, voor een film die in Argentinië speelt en een tijdspanne heeft van 1974 tot 1999 of zo. Niks geen vuile oorlog, niks junta. Als het verhaal in Nederland (of Frankrijk, of België) speelde, heen en weer springend tussen pakweg 1938 en 1960, en er was geen enkele referentie aan WOII, zou ik toch ook vreemd opkijken. Hoe kan die periode geen merkbare invloed hebben op de personages en hun ontwikkeling? Zelfs al is het een film die niet direct over 'politiek' gaat?

Ik zou overigens niet zeggen dat het gegeven dat de vermeende moordenaar een beschermeling is van het toenmalige regime (hij werkt als een soort verklikker van personen uit 'subversieve' groeperingen ) niks met politiek te maken heeft, en dat het in de film geen rol speelt. Hij komt daarom haast onmiddellijk na zijn arrestatie weer op vrije voeten, en dáárdoor sleept deze geschiedenis zich nog een twintigtal jaren voort.

Maar goed, dan blijft over de verbinding tussen de moordzaak en de relatie tussen de onderzoeksrechter en zijn bazin. En een echt zinvol en interessant verband wil het in mijn ogen gewoon niet worden. Ik mis inderdaad het een en ander in deze film, ook daar heb je gelijk in.

Deze eens meegepikt via tv en 'k vond hem niet mis. 'k wist niet direct wat te verwachten, maar 'k vond het wel een goeie film. Wel een redelijk lange film, maar toch wist de film me wel te boeien.

De cast deed het ook goed en verder zag de film er wel goed uit. Ook het einde vond 'k wel geslaagd en toch wel origineel.

'k vond hem wel eens de moeite waard om te bekijken.

Mooie film met een goed verhaal. Moest wel erg wennen aan de traagheid van deze film en het duurde
ook wel even voordat ik er goed in zat. De scenes in het voetbalstadion waren verrassend en overweldigend.

Hij is net te sloom maar wat een prachtig sfeerplaatje verder.

Een film om vaker te zien om de verschillende lagen/verhaallijnen goed te kunnen onderscheiden. Na afloop van de dvd nog heerlijk nagenoten van de schitterende muziek bij het menu (Y)

Een halve * erbij vanwege dat geweldige lange schot naar en in het voetbalstadion! Hollywood eat your heart out!

Niet verkeerd, niet geweldig.

Een perfecte Oscar kandidaat. Buiten het onontkombare Argentijnse sfeertje is dit een redelijk doorsnee Amerikaans werkje. Degelijkheid verpakt in een prijzig jasje, maar één en al braafheid, bij momenten jammer genoeg ook saaiheid.

Visueel wel aangenaam kleurgebruik (lekker warme tinten), maar het camerawerk is verder te braaf en onavontuurlijk. Het verhaaltje is nogal simpel, terwijl de film zelf van teveel walletjes probeert te eten. Beetje actie, wat humor, wat detectivewerk, een romance etc etc. Buiten de romance niks gebrekkigs, maar de film weet ook nergens in uit te blinken.

Darin doet het wel erg goed, z'n tegenspeelster kon ik minder pruimen. Vooral die verhoorscene verkloot ze helemaal, de enige scene trouwens waar de film zwaar de fout ingaat. Francella is een leuke sidekick, maar mist z'n momenten soms een beetje.

Vond de vertelstructuur weinig toevoegen (buiten wat extra minuten op het tellertje), al moet ik zeggen dat de film verder wel bleef vermaken. Alleen piekt het nergens, waardoor het een wat gelaten kijkbeurt wordt, naar een film die teveel van alles wil zijn.

2.5*

Eén van de betere Spaanse films die ik heb gezien. De film wordt nooit echt saai, het laatste uur is zelfs nog iets beter, door de consistente afwisseling van spanning, liefde-scenes, aktie en avontuur.

Argentijnse topfilm.

Na een aantal onvoldoendes en een krappe voldoende dan eindelijk eens een Argentijnse film die wél kwaliteit biedt. El Secreto de Sus Ojos is een prettige mix van misdaad, thriller, mysterie, drama en romantiek gevat in een historisch kader van het Argentinië in de jaren '70, nog voor het tijdperk van dictator Videla.

Campanella weet de film een aangenaam zuidelijk sfeertje mee te geven, waarbij de wat naar Hollywood smakende soundtrack redelijk aansluit. Veel uitschieters zijn er niet, al was de stadion scene mooi geschoten en ook de afscheidsscène op het station mocht er wezen. Ondertussen is het verhaal weer terug in onze tijd en volgt een bizarre ontknoping.

Veel minpunten zijn er niet, al was het plot soms wat rommelig en lastig te volgen, als je niet je volledige aandacht erbij hield. Sommige zijpaadjes die werden bewandeld tijdens het gerechtelijk onderzoek boeiden ook wat minder. Het einde was voor mij niet heel verrassend, maar dat komt omdat ik iets teveel horrorfilms heb gezien vermoed ik. Voor de doorsnee filmliefhebber zal het zeker spannend zijn.

Bescheiden 4****.

Ja terechte Oscar beste buitenlandse film 2012 (?). Heb 'm net weer geleend van de bieb, is het herzien waard!

Belangrijkste bij deze film is dat je niet het uitgangspunt moet hebben dat je een snelle thriller/actie film gaat kijken. Dit is meer een misdaadfilm met drama elementen er in, en zelfs ruimte voor rake komedie. De acteurs zijn prima en het verhaal schakelt handig tussen flashbacks en tegenwoordige tijd en presenteert zo een verhaal dat uitdaagt (vanwege een onopgeloste zaak) als ontroert (door romantiek tussen hoofdrolspelers of de vriendschappen). De lange shot in het voetbalstadion is prachtig te noemen! De verhoorscene is juist erg knap opgezet omdat langzaamaan de spanning wordt opgevoerd op de verdachte en je als kijker in spanning zit of hij door gaat slaan of juist niet. En zoals gezegd, er is ruimte voor subtiele humor en grappen (let op hoe zijn collega telkens de telefoon aanneemt!)

Enige minpunt vind ik de looptijd van de film, met ruim 2 uur op de klok blijkt het lastig om het verhaal aantrekkelijk genoeg te houden. De eindscene is dan weer prachtig, qua spel, camera voering en uitwerking. Zeker gaan kijken dus maar wel met het juiste vertrekpunt in gedachten!

Goede film, met een langzame start, maar dan wordt je helemaal meegenomen in de film.

En dat is wat de film zo bijzonder maakt..

3.5***

Genoten, genoten, genoten, en dat van elke minuut.

Degelijkheid op elk gebied, maar degelijkheid kan ook saai worden. De film bevat wel een aantal semi-indringende momenten, maar over de hele lijn blijft het allemaal nogal afstandelijk. Niet dat er iets echt slecht was, maar de film kleurt toch te veel binnen de lijntjes om mij voldoende te kunnen boeien. Echt op het netvlies plakken zal dit werkje bij mij alvast niet doen.

Uiteindelijk viel deze film me toch tegen. Sommige Spaanse films overtroffen mijn verwachtingen, maar hier bleef het hangen in het "net niet". Ik mis dan toch die ene twist die het boven de middelmaat uit doet steken. Op emotioneel vlak gebeurt er genoeg, toch blijft het allemaal wat afstandelijk. Slecht was het zeker niet, ik miste wel de vlam in de pan.

Te lang, te traag en te saai. Een snufje drama, thriller en romantiek is toegevoegd aan dit whodunnit raadsel.

Het pakte me over de gehele linie gewoon niet. Oscarwaardig? Nou nee. Het Birdman shot was natuurlijk aardig gedaan. Verder niet bijzonder.

.

Zo is het. Prachtig. Had hem ooit al eens gezien. Was de ontknoping (gelukkig) vergeten. Maar vond hem nog net zo prachtig als destijds.

Zo snel als Spaanstaligen kunnen spreken, zo traag verloopt deze film. Tot het verhoor is er daadwerkelijk niets aan, maar de kentering komt zo rond 1.15 uur en met name rond 1.18 uur, wanneer Gomez (geloof dat hij zo heet in de film) zijn broekje opendoet en zijn pikkie laat zien (tja, het leek wel een wortel zo dun, hahaha).

Iemand hierboven typt dat Irene het in de verhoorscene verkloot, nee, zoiets heet tactiek en dat zouden ze hier bij Nederlandse verdachten van zedendelicten ook zo moeten toepassen. Op dat moment slaat hij door et voila de verdachte verraadde zichzelf.

Kortom, de film had beter 90 minuten kunnen duren en dan met name tot 1.15 uur inkorten tot hooguit een half uur. Voor het eerste deel 0,5 ster en laatste deel 4 sterren.

Zo heb ik het ook ervaren ja (en ook verder een goeie recensie van The One Ring).

Geen enkel element uit El secreto de sus ojos is werkelijk origineel (sommige zaken zijn zelfs behoorlijk cliché) maar de combinatie van alle ingrediënten samen is een proeve van vakmanschap en daarnaast een garantie voor entertainment. De acteurs hebben ook in zekere zin een klassieke uitstraling en kunnen de film moeiteloos dragen. Het heerlijke Spaans is daarbij nog een leuke bonus.

Wispelturig helaas. Het lange shot in het stadium, de rauwe beginbeelden; die zijn fantastisch. Andere zaken waren dan weer voorspelbaar (maar dan ook weer niet op de meest cheesy manier), zoals het punt waarop Gomez wordt uitgedaagd om uit z'n vel te springen en dat dan ook doet. Over het algemeen is het een film die zeer nadrukkelijk het sentiment opzoekt, en dat is helaas niet bijster origineel, maar het toch weet klaar te spelen daarmee niet volledig de mist in te gaan.