El Secreto de Sus Ojos (2009)

In orde.

Echt heel spannend wordt het niet, maar vond uiteindelijk zelf dan ook de romance iets interessanter. Toch steekt het verhaaltje leuk in elkaar ondanks een aantal behoorlijke cliché's.

Sfeervol en degelijk gefilmd, met uitstekende acteerprestaties.

Zeer goed.

Amai wat een pakkende film was dat ! Was er toch even stil van.
Dit is vrij indrukwekkende cinema en meteen mijn favoriet voor oscar van beste buitenlandse film. Het begint als een detectiveverhaal, met evenwijdig daarmee een complexe romance tussen de rechercheur en zijn bazin, maar wel één van de minder clichématige die ik in tijden heb gezien, en vergeet ook niet de humor en een actiescène van een technisch zeer hoog niveau in een voetbalstadion. . Het is een film die soms wat traag overkomt en hier kon toch wat aan gedaan worden vond ik persoonlijk. Wie er toch voor gaat zal, net als mezelf, misschien verrast worden door het aantal wendingen die in het verhaal voorkomen, en het zijn er uiteindelijk toch wat.

Ook het einde greep me aan, hoewel ik toch betreur dat films steeds gerechtigheid in wreedheid zoeken. Een middeleeuwse gedachte die niet erg past in een verder erg doordachte psychologische thriller. En Ricardo Darin

Een meer dan prima film. Ontzettend fijn sfeervol en Darin en Villamil zijn echt een heerlijk duo, bijgestaan door zowaar een sidekick die zowel tragisch als grappig is.

Sowieso geregeld erg gelachen om de humor in de film, geloofwaardige dialogen.

Aan sfeer, romantiek, spannend verhaal, mooie muziek en leuke scenes geen gebrek, en daarmee voor mij de beste film van afgelopen jaar.

Ik snap de kritiek van Redlop hierboven wel over sommige scenes, maar ik wil er in de film best in meegaan.

Het einde had misschien ook wel wat spectaculairder of origineler kunnen zijn, maar was toch een mooie afsluiting van deze saga.

En het verschil tussen of je de film degelijk/goed vindt of heel erg goed zal hem er in liggen of je de Argentijnse sfeer, taal en karakter interessant vindt.

Buenos Aires. .

Een ingetogen en soms wat trage, maar magnifieke puzzel van een film.

Op het eerste zicht kan het verhaal wat dertien in een dozijn klinken, maar de film is dat niet. Het begint al schitterend, met een prachtige beginscène, maar ook wat volgt is prachtig in beeld gebracht. De hele film baadt in een zwoele, oogstrelende Zuid-Amerikaanse sfeer, vooral de scènes naar het einde toe.

Het verhaal komt soms nogal traag over, is niet altijd even spannend en het einde was me niet meteen duidelijk (nu heb ik het wel helemaal door), maar als je 'm twee keer kijkt (of gewoon een paar beschouwingen leest), dan vallen alle puzzelstukjes wel mooi in elkaar.

De acteurs spelen goed (Pablo is schitterend, net Woody Allen), de personages zijn erg geloofwaardig en de muziek is passend. De humor die hier en daar verborgen zit is ook best wel te pruimen.

Of die Oscar terecht is kan ik niet meteen zeggen (Das Weisse band en Un Prophète nog niet gezien), maar deze film is zeker een pracht van een ingetogen en sfeervolle whodunit, gecombineerd met een kritisch verhaal over gerechtigheid.

Rustig vertelde, knap gemonteerde vertelling rond een oude moordzaak die op indrukwekkende wijze thrillerelementen weet te integreren in een dramatisch verhaal. Gelukkig valt er hier en daar ook wel wat te lachen. De film behandelt thema's als ouder worden, herinnering en gemiste kansen, maar weet daarnaast toch continu een spanningsboog te behouden. Mooi gespeeld en prachtig in beeld gebracht. De muziek is wellicht een tikkeltje aan de melodramatische kant, maar werkt naar behoren. Je moet de film even de kans gunnen, maar eenmaal op stoom is het een meeslepende en sporadisch aangrijpende kijkervaring.

Misschien niet de meest originele Oscarkandidaat, maar toch een zeer geslaagde prent. Sfeervol, grappig, tragisch, luchtig. Zowel drama, thriller, komedie als liefdesverhaal, badend in een heerlijk sfeertje.

El Secreto De Sus Ojos ziet er goed uit, met warme kleuren. Sober maar oerdegelijk. Ook de acteerprestaties zijn uitstekend, van zowat iedereen eigenlijk. Wat een fantastisch personage is die Sandoval overigens . Zorgt voor veel komische momenten.

Echt verrassend sterk, deze Oscarwinnaar. Vooral de eerste helft vind ik eersteklas. Twijfel tussen 3,5 en 4* maar hou het voorlopig op het eerste. Niettemin 1 van de betere films die ik de laatste tijd zag.

Heerlijke film dit, met een heerlijke zwoele Argentijnse sfeer, die precies past bij de film. Het verhaal komt wat langzaam op gang, maar toen ik eenmaal in de film zat was het soms ook wel genieten geblazen.

Het acteerwerk is prima, waarbij de twee hoofdrolspelers een uistekende chemie met elkaar hebben en daarbij geholpen worden door prima dialogen. Het leukste personage is Sandoval, die veel humor heeft, maar daarnaast ook niet op zijn achterhoofd gevallen is.

Verder is het camerwerk erg goed, waarbij de camera soms erg dicht op de personages zit met als hoogtepunt de scene in het River Plate stadion.

Op het eind vallen de puzzelstukjes uiteindelijk op een mooie manier op zijn plaats. Een echte aanrader wat mij betreft.

dikke 4,0*

Een nogal typische vertelling, met 2 Argentijnse (macho)mannen in een soort van midlifecrisis èn heldenrol, aangezien zij zich niets aantrekken van het gezag boven hen, in de vorm van een rijkeluisdochter die haar ontzag lange tijd ontleed aan het feit dat ze aan de prestigieuze universiteit van Harvard gestudeerd heeft. Ik vond het wel geinig hoe de 2 mannen alle regels aan hun laars lapten of zich opvallend gedroegen als ze op een geheimzinnige onderneming waren.

De film heeft wel veel te lijden onder nogal veel makke gebeurtenissen en een chronisch gebrek aan spanning. Nou ben ik wel gecharmeerd van de Who Dunnit - film, maar als het ook nog eens aanvoelt als dè Argentijnse Baantjer en de Argentijnse sfeer, behoudens een magistraal moment in een voetbalstadion ( prachtig hoe de camera het voetbalstadion binnendwarrelt ), wordt weggedrukt blijkt deze film weinig bestaansrecht voor mij te hebben.

Een simpel verhaal dat leunt op wat Junta verwijzingen en weinig spanning blijken gelukkig niet catastrofaal te zijn. Daarvoor kijkt de film gewoon wel redelijk weg en bevat hij genoeg verzorgde camerastandpunten, al is het jammer dat de editing snel over gaat tot de orde van de dag in plaats zich verder bezig te houden met stabiele mooifilmerij. Een 3*

Gezien het bar slechte weer afgelopen zondag deze film zondagavond maar eens bekeken en om eerlijk te zijn deel ik niet het enthousiasme met de veelal positieve reakties op dit forum. De film begon goed. De vrouw die vermoord werd was inderdaad een bloedmooie vrouw en mijn aandacht op het onderzoek hiernaar werd daarom ook gelijk bevestigd maar helaas zakte de film door de ontzettend veelal niet interessante dialogen voor mij al snel in. Het eerste uur ervaarde ik als ronduit langdradig. Pas vanaf de beelden van het voetbalstadion vanuit de lucht en de achtervolging in de catacomben begon de film voor mij weer enigszins interessant te worden. De ontknoping vond ik zelfs zeer goed en weerhield mij er uiteindelijk van deze film een onvoldoende te geven.

Dat deze film de oscar heeft gewonnen voor de beste buitenlandse film vind ik dus uiteraard niet terecht, dat moge duidelijk zijn. Die had moeten gaan naar "Das Weisse Band". Maar goed, afgaande van de reakties in de goed gevulde zaal in Lux waren er genoeg mensen die deze film wél konden waarderen. Ik behoor daar dus niet bij. Daarvoor boeide deze film mij in zijn geheel te weining.

3,0*

Mooie film, waarin vooral de sfeer maar ook de uitstekende acteerprestaties zorgen voor een boeiend avondje.

Jammer van het eerste uur, waar te weinig vaart/voortgang zit. Maar zeker een film om niet te missen!

Wel een aardige onderhoudende film verder hoor, maar een film die beter geacht wordt te zijn dan Das Weisse Band en Un Prophete moet toch wel van betere huize komen wat mij betreft.

Is toch allemaal wel erg doorsnee. Het verhaaltje is wel aardig, de ontknoping wel leuk, maar nergens heb je het idee naar iets meeslepends of vernieuwends te kijken. Zelfde geldt voor de acteurs, allemaal wel redelijk, maar niemand komt het boven de middelmaat uit. Zo ook het audiovisuele, het ziet er degelijk uit, maar daar heb je het ook wel mee gehad, op een enkele scene na dan waar wat meer gedaan wordt. Het is zo gezapig allemaal, niks bijzonders, 9 tot 5 werk. Wel leuk om te kijken voor een keertje, maar verder is het zulk doorsnee Hollywood-werk, maar dan op een andere locatie en misschien wat sfeervoller. Spannend is het allemaal ook al niet echt.

Wat minder begrijp ik van de verweven romance. Op het einde eindelijk eens to-the-point, maar wat dan de meerwaarde van dat alles was ontgaat me.

3*

Hele sterke thriller waar ik zeer van heb genoten in de bioscoop. Het verhaal sprak me heel erg aan, weer eens wat anders. Maar wel spannend van begin tot eind. Kan er niet echt heel veel over vertellen. Gewoon een sterke thriller, met een goede cast en mooie muziek. Verder ook visueel een mooie film. De romance was wel wat overbodig, maar vond het niet storen.

4*

Van te voren had ik iets als Das Leben der Anderen verwacht: een goede, maar bloedserieuze arthousethriller. El Secreto de Sus Ojos, hoewel niet zonder enige donkere en arty randjes, is toch veel lichter dan dat. Mede daardoor was het ook zo'n fijne verrassing. De film deed me denken aan ouderwetse Hollywoodfilms als Casablanca, die net als deze lekker van toon en genre kunnen wisselen. Dus er is een maatschappelijk en historisch randje, er zit een goed uitgewerkt romantisch verhaal in, er is spanning, er is mysterie, er is drama, maar tevens, en dit is cruciaal, durft de film ook grappig te zijn. De meeste films bevatten wel wat grapjes, maar het is moeilijk om voor brede humor te gaan in wat in essentie een zeer serieuze film is. El Secreto de Sus Ojos slaagt op dit vlak bijzonder goed.

Belangrijk is hierin ook de rol van Guillermo Francella. Een moeilijk rol, omdat zijn rol uitermate komisch is, maar tevens een deel van het drama op zich heeft. Het is de beste rol van de film en tevens de beste bijrol die ik kan bedenken uit 2009. Helaas hebben we de MovieMeter Awards al gehad. Het moet verder gezegd worden dat de film qua acteerwerk tot op de puntjes verzocht is, met een heleboel uitzonderlijk goede acteurs. Het helpt ook dat ze interessante personages hebben. Darin en Villamil zijn pakkende hoofdacteurs en in de bijrollen vallen naast Francella Javier Godino en Pablo Rago (maar wat een geweldig personage heeft die ook gekregen!) op.

De genremix maak het verhaaltje ook wat losser. Het draait om onderzoekers die door het systeem tegengewerkt worden en die daarom op onbeholpen wijze het mysterie moeten oplossen. Het levert scènes waarvan ik de geloofwaardigheid misschien betwijfel, maar die toch onmisbaar zijn, omdat ze zo goed uitgevoerd zijn en een hoog entertainmentgehalte hebben. Sandovals toespraak over 'passie' is fantastisch, de stadionscène is meeslepend en de nogal onorthodoxe ondervraging van Gomez is gedenkwaardig. Het leidt allemaal naar een bijzonder sterke ontknoping die zich denk ik niet makkelijk laat vergeten. Op dat moment heeft de film je al laten lachen en spanning gebracht, maar ontroering blijft niet uit. Zoals ik al zei, het doet me denken aan klassieke Hollywoodfilms. Wie had gedacht dat de beste terugkeer naar zulke films uit Argentinië zou komen?

Het is gewoon een uitstekend uitgevoerde film. Ook de beelden en muziek zijn prachtig. Het meest verbazingwekkende is wel dat de stadionscène in een take is opgenomen. Ik heb al veel indrukwekkende lange takes gezien, maar deze kwam op mij het meest onmogelijk over van alle. Geen idee hoe ze het gedaan hebben. Verder ook geen flauw idee waarom ze dit zo aanpakte. Hoe dan ook, het is pakkend. Alleen het eerste half uur of zo sleept een beetje voort.
4*

Na het zien van El Secreto de Sus Ojos kan ik prima vrede hebben met de Oscar voor beste buitenlandse film die El Secreto de sus ojos won. De film ziet er prima uit, loopt lekker en het acteerwerk is buitengewoon goed.

Dat de film mij toch niet heel lang bij zal blijven komt vooral door het hoge, been there done that gehalte. Het klassieke whodunit verhaal biedt weinig nieuws en ook de (wel erg indrukwekkende) ontknoping zie je al vroeg aankomen. Het zorgt er voor dat El Secreto de Sus Ojos een film is geworden waarop weinig valt aan te merken maar die ook niet echt beklijft.

Op de grens tussen 3,5 en 4 sterren. Voorlopig toch maar dat eerste.

Het heeft inderdaad niet veel meer om het lijf dan een standaard Law&Order aflevering, het sfeertje daargelaten.

Ik vond vooral het acteerwerk van Villamil niet best. Darín speelt ook vele malen minder sterker dan in El Aura. Uiteindelijk duurde de film me ook wat te lang. De muziek is redelijk makkelijk, maar daarom niet slecht.

Dit soort films liggen me wel, maar dit is niet meer dan een middenmotertje. 3*

Niet echt een bijzondere film, al kent de film zeker een paar scènes die gedenkwaardig te noemen zijn. Allereerst is er de scène in het stadion. Voor dit soort momenten kom ik naar de bioscoop. Heerlijk om die aantal minuten vol bewondering en spanning naar het scherm te staren. Een andere moment is openbaring van collega Sandoval. Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van dit soort plotselinge openbaringen, maar in dit geval had Sandoval het over een universeel verschijnsel, namelijk passie. Dit zorgde ervoor dat ik tijdens de film deze gebeurtenis kon spiegelen aan mijzelf.

Een dergelijke combinatie van een sterk en zwak moment komt ook voor tegen het einde van de film. Het gaat hier namelijk om de kleine twist, waar Esposito alle puzzelstukjes bij elkaar brengt. Ook dit vind ik altijd wat geforceerd overkomen, maar het daaropvolgende moment van openbaring was wel heel sterk. Het moment dat Gomez te zien is achter de tralies is een schok. Knap camerawerk en opbouw van de scène zijn hier verantwoordelijk voor.

Helaas is de film iets te vaak wat simpel en niet origineel. Enkele momenten zakt de film weg, en ook de relatie tussen Esposito en Hastings kon mij niet volledig boeien.

Ik vond de film nogal traditioneel overkomen, wat niet slecht uitpakt. Het geheel is mooi gebalanceerd uitgewerkt en blijft van begin tot eind onderhoudend. Iets meer originaliteit was geen overbodige luxe geweest alleen.

Overigens kan ik de tv-serie-opmerkingen wel begrijpen, dat idee had ik soms ook wel tijdens het kijken. Komt denk ik door het terughoudende camerawerk en de statische, kleine locaties (met als uitzondering die stadionscene).

Prachtig camerawerk, realistische en zeer grappige dialogen, een van de beste bijrollen die ik ooit heb gezien (Sandoval) hoewel de overige bijrollen ook fantastisch waren, in het bijzonder die van Pablo Rago en Javier Godino. Het verhaal was af en toe een klein beetje chaotisch en de pianoachtergrondmuziek een beetje cliché, maar ja probeer maar eens vernieuwend te zijn met een filmscore.

Al met al echter een indrukwekkende film die voornamelijk aankaart hoe wij als mensen in een patroon kunnen terecht komen van al of niet vermeende leegte, liefdeloosheid, wraak(zucht) of passie desnoods. Of wraak als passie. Of wraak als lot. Er worden hier grote thema's aangestipt, maar omdat (naar mijn mening uiteraard) de film niet overhevelt naar sentimentaliteit worden die vragen urgent en geloofwaardig. Wat beweegt een mens? is een van die vragen ('en kunnen we het lezen in hun ogen' waarschijnlijk een van de andere).

Een vergelijking met Law & Order die hier gemaakt is, snap ik in de zin dat ook in L & O moord- en verkrachtingszaken worden opgelost en ook daar zelfs regelmatig grote thema's worden aangestipt, en er zijn nog wel meer parallellen te trekken, maar (en niks ten nadele van L & O waar ik een groot fan van ben) die zaken, hoe gruwelijk ook, zijn daar uiteindelijk deel van de orde van de dag, terwijl deze zaak nu juist zo'n belangrijk deel is geworden van het leven van de hoofdpersoon. Het is verweven met zijn eigen leven, en die van de anderen in de film.

Nog een ander, algemener, verschil dat meen ik ooit is verwoord door Hugh Laurie: bij een aflevering van een tv-serie veranderen de hoofdpersonen in principe niet binnen de bestaande omstandigheden en het avontuur van die week. Bij een film is dat precies andersom. De hoofdpersonen veranderen door de omstandigheden. Je mag er grote woorden voor gebruiken als 'loutering' en dergelijke, maar juist in een vrij traditioneel verteld verhaal - en naar mijn mening is deze film dat - beweegt een hoofdpersoon zich van A via B naar C (hoewel, zoals iemand ooit zo geniaal zei, niet per se in die volgorde). Het is natuurlijk nooit helemaal zwart en wit, maar ik denk dat deze film zeker in die tweede genoemde categorie thuis hoort, waar de hoofdpersoon dus verandert door de wereld om hem heen.

Ik heb nog helemaal niet genoemd hoe goed die hoofdpersoon gespeeld werd. Een zeer compleet mens stond daar, met al zijn complicaties en zwakheden. Ook zijn 'object of his afffection' was heel goed, maar kwam niet altijd even goed uit de verf, hoewel dit een beetje muggenziften is. Ze maakte het weer helemaal goed in het lachwekkende, tragische en heerlijk onhandige (hoewel wel effectieve) verhoor van Gómez.

Schokkend trouwens hoe snel een niet opgeloste moordzaak in het archief terechtkomt bij 'gesloten zaken'.

Lof voor de zeer levendige vertaling van het Spaans naar het Nederlands.

De winnaar van de oscar voor beste buitenlandse film dit jaar is een prima film hoor . In het begin nog wat onwennig, maar na een tijdje ontvouwt het detectiveplot zich en is het best oke om te volgen. De lange take in het stadion is hier al eerder ter sprake gekomen en die is best tof. Hij is nèt niet zo cool als die lange take in Children of Men, maar hij mag er zeker zijn. Maar eigenljik was ik nog meer flabbergasted door het einde.

Film balanceert het verhaal van een gruwelijke moord en het onrecht dat daarop volgt op vrij meesterlijke wijze met de onuitgesproken liefde tussen Benja en zijn baas Irene. Met op de achtergrond de politieke verwikkelingen rond Peron en Videla volgen we een onderzoek naar de ware toedracht en achtergrond van dit alles.

Mooie scenes te over, die in het voetbalstadion is al vaak genoemd maar ik wil ook even de aandacht vragen voor de scene waarin Benja voor het eerst het lijk van Liliana ziet; de adem wordt hem en de kijker letterlijk afgesneden bij het aanschouwen van zoveel ellende.

De uiteindelijke finale zag ik aankomen omdat het me heel erg deed denken aan dat van Ring of Scorpio, al die korte flashbacks waren dan ook wat onnodig. Maar sterk was het wel. Goede rol ten slotte van Sandoval, die ook nog wat comic relief bracht.

Een prima film. 3,5*.

Aardige politiefilm. De scene in het voetbalstadion is mij nog het meeste bijgebleven, voor de rest komt het toch niet echt boven de middelmaat uit.

3*

Zeer sterke film, die je vanaf het eerste moment grijpt met zijn karakteristieke melodieuze muziek en sfeervolle beelden. Fenomenale regie door Juan José Campanella, die overigens ook een aantal afleveringen uit de latere seizoenen van House heeft geregisseerd. Hoewel de film een trage opbouw kent is dit geen nadeel, dit geeft je als kijker juist de ruimte om het zware verhaal op je in te laten werken. Morele vraagstukken over het leven, de liefde en gerechtigheid worden behandeld in een boeiend verhaal over een moord op een jonge vrouw en een gepensioneerde aanklager, die deze zaak maar niet los kan laten. Mede door de constant subtiele schakeling tussen heden en verleden worden de personages diep uitgewerkt en de geheimen die ze dragen langzaam zichtbaar. Het is in mijn ogen dan ook zeer terecht dat deze film dit jaar de Oscar heeft gewonnen voor beste buitenlandse film. Een aanrader voor iedereen die hier de tijd voor durft te nemen.

"How can someone live an empty life?”

4*

Fraaie Argentijnse film waarin vooral de liefdesgeschiedenis tussen de twee hoofdpersonen mooi vertolkt wordt. Ook de andere leden van de cast zijn goed bezig. De beelden zijn geschoten in rustige tinten wat een mooie sfeer schept. Een psychologisch liefdesdrama is het eigenlijk. Wat aftrek hier en daar voor mijns inziens te lange scenes.

3 en ½ ster

Herinneringen aan toen en/of herinneringen aan herinneringen. Hoe dan ook; een heel aardig gelukte parallelvertelling tussen de gevolgen van een bruut geweldsdelict en een in zekere zin onmogelijke, wederzijdse liefde. Met ook nog een dosis humor. Sandoval, ja, maar ook de stagiair heeft het zwaar te verduren. Knap dat zoiets nergens uit de toon valt. De romance pakt ook al netjes uit.

Niet het type waarbij beide elkaar meteen in de armen vliegen, maar een film lang om elkaar heen draaien met blikken die meer dan woorden zeggen. De keer dat het mis dreigt te gaan (het afscheid op het perron) wordt ook nog eens listig gepareerd in de daaropvolgende scène. Zoals het misdaadlijntje weer handig gebruik maakt van de politieke omstandigheden van daar en toen. Krachtig moment wanneer blijkt dat Morales op het station zit te wachten. Geeft het hele gebeuren wat extra kleur en kracht.

De wijze waarop Campanella de zaken ontknoopt, valt gelukkig bescheiden uit en eigenlijk ook wel bevredigend. Verder deftig en soms in het oog springend gefilmd, getooid in aangename aardetinten, een tempootje dat het midden houdt tussen niet te snel en niet te langzaam en ook nog eens prettige vertolkingen. Niet een overdonderende film, maar wel eentje die blijft plakken.

Gisteren herzien , een werkelijk prachtige film en acteurs die echt top zijn en elk personage is perfect gecast. Er zitten zo veel mooie shots in de film te veel om op te noemen de scene op het station is geniaal en heel erg gevoelig en een soundtrack om kippevel van te krijgen.

Mooi en rustig verteld verhaal dat ondersteund wordt door een goede cast.

Op subtiele wijze wordt het verhaal over het leven van Benjamin verweven met de brute moord op de jonge vrouw die hem bezig blijft houden. Het schakelen tussen verleden en heden is werkt erg goed en geeft de kijker onopvallend een terugblik op wat zich eerder heet afgespeeld. Vooral de relatie tussen hem en Irene wordt mooi in beeld gebracht.

Het zwaartepunt ligt met name op het drama waardoor er van echte spanning geen sprake is. De actiescènes en natuurlijk het prachtige tracking shot in het stadion zorgen dat tempo niet al te laag komt te liggen. De dialogen zijn sterk en laten vooral tussen Ben en Irene de duidelijk aanwezig chemie zien. De overige bijrollen vond ik niet heel erg interessant en sommige nogal zwak.

Ook al ligt het tempo behoorlijk laag, tot het eind blijft de film boeiend en weet daarnaast op gepast en bevredigende wijze te eindigen.

Een goede en degelijke film.

3,5*

Prachtige film die wat traag op gang komt waarin een strafrechterlijk onderzoeker 25 jaar na dato op eigen initiatief een zaak heropend en vele oude herinneringen boven komen drijven. Een mooi verhaal met vele lagen, waarbij er soms net iets te veel onderwerpen worden aangestipt. Technisch zit de film goed in elkaar, waarbij het camerawerk tijdens de scene in het voetbalstadion een absoluut hoogtepunt is. Ook het acteerwerk is goed, en de veroudering van de acteurs is subtiel gedaan.

Mooie film ! Wat ik het mooist uitgebeeld vind is de sluimerende liefde tussen Esposito en zijn vroegere bazin. De dialogen en blikken naar elkaar toe zijn heel sterk in beeld gebracht. Sowieso vind ik dat in deze film de gezichtsuitdrukkingen heel mooi zijn weergegeven. Er wordt echt tijd genomen om dit heel mooi over te brengen.

Een voorbeeld hiervan is de shock die Esposito heeft als hij het lichaam van de vermoorde vrouw ziet. Hij gaat er redelijk luchtig naar toe want het is tenslotte zijn werk en hij heeft het wel vaker gezien. Maar dan word hij toch ontzettend geraakt door het zien van haar ontzielde lichaam. Dat vond ik een indrukwekkende scène.

Het einde was een complete verrassing voor mij. Al met al een mooie film die de spanningsboog goed weet vast te houden.

Wat een topfilm zeg. Even dacht ik dat het niets zou worden, de film werd opeens traag en langdradig. Maar dat was meer een stilte voor de storm, opeens belandde de film in een stroomversnelling en bleef het de hele tijd ontzettend boeien.

De rode draad van El secreto de sus Ojos ("Het geheim in haar ogen") is het onderzoek van een lastige zaak, een moord op een jonge vrouw waarbij de dader spoorloos verdween. Een onderzoeker schrijft een boek daarover, en door middel van flashbacks zien we hoe dat onderzoek is verlopen.

Prima script, geweldig acteerwerk en ook weer mooi verfilmd waardoor je de sfeer goed kunt voelen. De film heeft erg veel oog voor de details (om maar een voorbeeld te noemen: de Olivetti die de A mist en Te Amo (Ik hou van je) niet kan schrijven waardoor Temo (ik heb angst) komt te staan) en een zeldzame diepgang: de passie die nooit verdwijnt (bij de dader, bij de man van het slachtoffer, bij de onderzoeker) en de straf van het "niets". Ook de diepgaande vriendschap tussen de strafrechterlijke onderzoeker en diens assistent vond ik zeldzaam mooi overgebracht.

Aanrader, wel even dat trage stukje uitzitten dus en blijven kijken want dat is het zeker waard. Films als deze zijn toch echt zeldzaam.

Een goede mysterie/drama film...

Rustig verhaal...

Prima acteerwerk...

Geen bekende acteurs/actrice...

Mooi HD kwaliteit...

Prima land Argentinië en Spanje...

Zeker indrukwekkend en een moeite waard...