El Secreto de Sus Ojos (2009)

Ik wist niet goed wat ik van deze film moest verwachten. Het is niet omdat de film een Oscar won dat hij daarom goed was. Meestal zijn het de andere genomineerden die beter in de smaak vallen. Ik heb enorm genoten van de film. Er zijn uiteraard nog betere films, maar veel elementen in de film zitten zo goed dat ik wel een hoge score moet geven. Prachtige muziek, meeslepende sfeer en sterk acteerwerk. Ik hou wel van het taaltje moet ik zeggen. En het verhaal is zeer boeiend. En als alles zo goed zit is dat gewoon genieten. Het overweldigende om 5* te kunnen verdienen was er niet, maar de rest wel. Prachtig gewoon!

Overall gezien zeer aardig. Leuk verhaaltje, aardige acteerprestaties, cinematografisch vooral op momenten erg de moeite waard en mooie muziek. Wat de film echt de moeite waard maakt, zijn een aantal momenten die echt steengoed zijn. De achtervolging in het stadion met name is echt geniaal. Die scene alleen al brengt er een half bij. 4 sterren.

Niks overrated wat mij betreft, gewoon een erg sterke film.

Een mooi en diepgaand verhaal met meerdere plotjes, lijntjes en linkjes. Ik hou van dit soort verhalen waarbij je 20 minuten voor de eindstreep zelf nog 5 verschillende eindes kunt bedenken. Dan ben je toch altijd bang dat het de minste van jouw eigen 5 keuzes wordt, maar dit was juist een van de beste.
Goed acteerwerk, waardoor je nog meer in de film gesleept wordt.

Wat mij echter tegenstond was het moraal van de dader (Gomez) en de wijze waarop Esposito denkt dat Gomez het gedaan heeft, daar leek mij wat aan voorbij gegaan door het script. Waarom zou Gomez haar willen vermoorden, alleen omdat hij door haar was geobsedeerd? Daarom zo'n gruwelmoord op een jeugdvriendin? En Esposito ziet dat hij het gedaan heeft, alleen vanwege zijn ogen en hoe hij op een bepaald aantal foto's naar haar keek?
Dat was me toch iets te makkelijk (of ik heb iets gemist).

Ook de laatste scene waarin Esposito het kantoor van de dame inloopt kon ik niet helemaal plaatsen helaas, maar dat zoek ik nog wel ergens op.

Verder alles prima, geen minpunten voor de rest. En die Gomez had wel wat weg van Messi

het lijkt er op dat een behoorlijke groep mensen een trage film onmiddellijk definieert als een slechte film.

Ingmar Bergman dan ? Allemaal slechte films zeker.

Pf in bijna alle opzichten goed... Mooie, niet-opdringerige soundtrack, rustig camerawerk (met uiteraard de duik richting het stadion maar toch vooral op en onder de tribune ), goed acteerwerk (mimiek), de chemie tussen Esposito en Irene terwijl ze (of juist doordat ze) elkaar uiteindelijk maar eventjes aanraken en niet eens volwaardig, de gepaste humor van met name Sandoval .

Af en toe spanning en afgrijzen (de waarschijnlijke opoffering van Sandoval, en 25 jaar lang opgesloten zitten zonder een woord te horen), een behoorlijke onvoorspelbaarheid (omdat Morales toch heel de tijd iets onbetrouwbaars bleef houden, maar dat het zó uitpakte...) en dan speelt ook nog het regime van de jaren zeventig een rol.

Eigenlijk is het niet eens echt héél bijzonder maar wel van begin tot eind een vloeiend en kloppend geheel. Het enige 'vervelende' is dat de vermoorde vrouw natuurlijk weer 'supermooi en betoverend' moet zijn in plaats van een normale of een beetje knappe vrouw (dan vind ik Irene stukken meer uitstraling hebben), Gómez laat zich wel erg makkelijk uit de tent lokken en de gemaakte veroudering van Morales was amper meer overtuigend dan een kind dat een piraten-snor draagt. Maar goed details, verder alle lof waard.

PS die plotomschrijving, 'verkracht en vermoord', op brutale wijze zelfs

Verkeerd verbonden.

Een misdaad, een liefde en een politieke geschiedenis, vederlicht en houtje-touwtje aan elkaar gehangen, zich tergend traag voortslepend in scènes waarin teveel gezegd wordt en te weinig getoond, doorspekt met voor humor doorgaande flauwiteiten.

De enige interessante link die er gelegd wordt tussen de vermeende moordenaar en onze verliefde onderzoeksrechter (van beiden zijn er groepsfoto's waarop ze van enige afstand staren naar het object van hun obsessie) blijft net zo in de lucht hangen als de geroemde stadion-sequentie. En dat geldt ook voor enkele op zichzelf aardige scènes als die waarin het would be-liefdespaar ingepeperd krijgt hoe de politieke vlag erbij hangt, en die in de lift.

Die merkwaardige mix van omslachtigheid en oppervlakkigheid, gevoegd bij zaken als het opgelegde cliché over passie die nooit verandert, de zogenaamde unieke liefde van de echtgenoot van het slachtoffer (omdat Benjamin dat in zijn ogen heeft gezien, en omdat hij - de echtgenoot - zo graag de moordenaar wil vinden), en de zondagsdichterlijke symboliek van de missende 'A' op de Olivetti, die het verschil maakt tussen 'ik vrees' en 'ik heb lief', doen vermoeden dat we hier te maken hebben met de zoveelste mislukte boekverfilming.

Met als resultaat dat alle drie genoemde elementen: de misdaad, de liefde en de geschiedenis, eigenlijk geen enkel moment tot leven komen, interessánt worden.

Ongetwijfeld heeft deze film bij veel Argentijnen een nationale snaar geraakt, en zullen welwillende romantici het ook allemaal prima vinden. Ik behoor echter tot geen van beide groepen, en ik vind het eerlijk gezegd helemaal niks.

Deze eens meegepikt via tv en 'k vond hem niet mis. 'k wist niet direct wat te verwachten, maar 'k vond het wel een goeie film. Wel een redelijk lange film, maar toch wist de film me wel te boeien.

De cast deed het ook goed en verder zag de film er wel goed uit. Ook het einde vond 'k wel geslaagd en toch wel origineel.

'k vond hem wel eens de moeite waard om te bekijken.

Niet verkeerd, niet geweldig.

Een perfecte Oscar kandidaat. Buiten het onontkombare Argentijnse sfeertje is dit een redelijk doorsnee Amerikaans werkje. Degelijkheid verpakt in een prijzig jasje, maar één en al braafheid, bij momenten jammer genoeg ook saaiheid.

Visueel wel aangenaam kleurgebruik (lekker warme tinten), maar het camerawerk is verder te braaf en onavontuurlijk. Het verhaaltje is nogal simpel, terwijl de film zelf van teveel walletjes probeert te eten. Beetje actie, wat humor, wat detectivewerk, een romance etc etc. Buiten de romance niks gebrekkigs, maar de film weet ook nergens in uit te blinken.

Darin doet het wel erg goed, z'n tegenspeelster kon ik minder pruimen. Vooral die verhoorscene verkloot ze helemaal, de enige scene trouwens waar de film zwaar de fout ingaat. Francella is een leuke sidekick, maar mist z'n momenten soms een beetje.

Vond de vertelstructuur weinig toevoegen (buiten wat extra minuten op het tellertje), al moet ik zeggen dat de film verder wel bleef vermaken. Alleen piekt het nergens, waardoor het een wat gelaten kijkbeurt wordt, naar een film die teveel van alles wil zijn.

2.5*

Argentijnse topfilm.

Na een aantal onvoldoendes en een krappe voldoende dan eindelijk eens een Argentijnse film die wél kwaliteit biedt. El Secreto de Sus Ojos is een prettige mix van misdaad, thriller, mysterie, drama en romantiek gevat in een historisch kader van het Argentinië in de jaren '70, nog voor het tijdperk van dictator Videla.

Campanella weet de film een aangenaam zuidelijk sfeertje mee te geven, waarbij de wat naar Hollywood smakende soundtrack redelijk aansluit. Veel uitschieters zijn er niet, al was de stadion scene mooi geschoten en ook de afscheidsscène op het station mocht er wezen. Ondertussen is het verhaal weer terug in onze tijd en volgt een bizarre ontknoping.

Veel minpunten zijn er niet, al was het plot soms wat rommelig en lastig te volgen, als je niet je volledige aandacht erbij hield. Sommige zijpaadjes die werden bewandeld tijdens het gerechtelijk onderzoek boeiden ook wat minder. Het einde was voor mij niet heel verrassend, maar dat komt omdat ik iets teveel horrorfilms heb gezien vermoed ik. Voor de doorsnee filmliefhebber zal het zeker spannend zijn.

Bescheiden 4****.

Te lang, te traag en te saai. Een snufje drama, thriller en romantiek is toegevoegd aan dit whodunnit raadsel.

Het pakte me over de gehele linie gewoon niet. Oscarwaardig? Nou nee. Het Birdman shot was natuurlijk aardig gedaan. Verder niet bijzonder.

Wispelturig helaas. Het lange shot in het stadium, de rauwe beginbeelden; die zijn fantastisch. Andere zaken waren dan weer voorspelbaar (maar dan ook weer niet op de meest cheesy manier), zoals het punt waarop Gomez wordt uitgedaagd om uit z'n vel te springen en dat dan ook doet. Over het algemeen is het een film die zeer nadrukkelijk het sentiment opzoekt, en dat is helaas niet bijster origineel, maar het toch weet klaar te spelen daarmee niet volledig de mist in te gaan.

Kan de goede recensies en hoge beoordelingen niet helemaal plaatsen. Het is een prima film, maar het verhaal is niet echt origineel en de karakters niet echt boeiend. De rol van 'het hulpje' van Esposito is vrij knullig en matig uitgevoerd. dat hij uiteindelijk nog best belangrijk is voor de film is hierdoor extra jammer. Het switchen tussen heden en vroeger komt ook niet echt lekker uit de verf en de film is veel te braaf. De lange speelduur speelt de film ook wel parten.

“If you keep going over the past, you're going to end up with a thousand pasts and no future.”

El Secreto de Sus Ojos heb ik vier of vijf jaar geleden gezien en maakte zo'n verpletterende indruk dat ik een beetje bang was om hem nog een keer te gaan kijken. Het kan alleen maar tegenvallen toch? Gelukkig is dat niet het geval en heeft de film nog niets van zijn magie verloren. De film is een misdaadmysterie en een liefdesverhaal ineen en regisseur Campanella weet deze moeilijke balans op een overtuigende manier tot één vloeiend geheel te maken. Het Argentinië van de jaren 70 wordt mooi weergegeven en alhoewel het politieke landschap maar kort wordt aangestipt hangt het wel als een donkere wolk boven dat gedeelte van de film.

Eind jaren 90 maken we kennis met Benjamin Esposito die met pensioen is maar de moordzaak rond Liliana Coloto niet kan loslaten en er een boek over wil schrijven. De dader is bekend en in de jaren 70 gepakt maar dat is nog maar het begin van een uiterst complexe situatie die door politieke spelletjes en territoriumdrift nog gecompliceerder is geworden. En dan hebben we nog de liefde tussen federaal agent Esposito en zijn superieur Irene Hastings die nooit is uitgesproken maar door de acteurs Ricardo Darin en Soledad Villamil in iedere scene voelbaar wordt gemaakt. Wat een chemie hebben die twee. En dan hebben we nog de man van de vermoorde Liliana die haar dood niet kan verwerken en maar één uitlaatklep ziet voor zijn verdriet. De film heeft een paar onvergetelijke scènes zoals de schitterende stadionscene die in één take is opgenomen, het verhoor, de ijzingwekkende liftscene en natuurlijk het einde. Het einde kwam de eerste keer bij mij als een mokerslag aan en bij herziening maakt het laatste gedeelte nog steeds erg veel indruk. Ook Javier Godino, Pablo Rago en vooral Guillermo Francella zijn uitstekend op dreef. Als ik een minpunt moet noemen dan is het hoe Esposito op het spoor van Gómez komt. Een blik in de ogen... Maar een film die op schitterende wijze gebruik maakt van alleen al een blik, een lach of een twinkeling in de ogen vergeef ik dat graag. Inderdaad het geheim in de ogen.

Nee dit was niet aan mij besteed. Zeer vlakke personages over het geheel, matig verhaallijntje, maar dan wel weer opgesmukt met melodrama, hysterie om niets, en als climax krijg je nog een lekkere portie moraal als huiswerk mee. Typisch Hollywood maar dan op zijn Argentijns zullen we maar zeggen? Geen toeval natuurlijk dat ze hier van smullen op de Academy's. Ging nog net mee als tussendoortje maar het scheelde weinig.

Maar eens opgezet omdat hij in wat lijstjes voorkwam waaronder de IMDB top 250. Achteraf gezien kan ik die hoge waardering niet echt verklaren. Het is in principe wel een goed gemaakte film maar doet weinig bijzonders. Het duurde ook wel even voordat het me allemaal een beetje kon boeien. De personages vond ik niet bijster interessant en het verhaal was vrij clichématig opgebouwd, met als dieptepunt een trein-meeren-scene.
De scene in het stadion was wel daadwerkelijk indrukwekkend al begrijp ik niet waarom het Gomez een goed idee leek het veld op te rennen

Het is al een tijdje geleden dat ik deze film zag maar ik vond hem geweldig. Verhaal zat goed in elkaar. Acteurs waren zeer overtuigend.

Misschien dat ik mijn stem nog wijzig bij herzien

Ik sluit me hier bij aan. Al vond ik het grote gedeelte van de film wel erg vermakelijk.

Bijzonder filmpje… Het misdaadverhaal an sich is niet zo speciaal, al worden bepaalde scènes ongelooflijk puur in beeld gebracht (i.e. achtervolging in stadion, ondervraging in bureau). Maar het is eigenlijk wachten tot het einde om met een shocker terug wakker te schieten. Een originele vergelding en ook meteen een extra halfje voor de toch wel bijzondere twist. Daarom toch 3,5*

Het verhaal interesseerde mij nauwelijks en heeft weinig indruk op mij gemaakt. Ik kon het bovendien niet volgen. Ik vind het acteerwerk goed en het beeld ook, maar ik kwam er niet in. De hoge score had mij overgehaald om 'm eens van de bieb te lenen, maar helaas, het is niet mijn ding. 2,5*

Toen ik deze film indertijd voor het eerst zag was ik diep onder de indruk. Bij herziening is dat minder, misschien omdat ik nu zie dat hij niet zo heel veel verschilt van een doorsnee Amerikaanse thriller. Neemt niet weg dat de acteurs en hun vertolkingen zeer interessant zijn, dat individuele scènes eruitspringen (Sandoval in zijn café, maar ook en vooral die lift...) en dat ik het einde (in Morales' huis) nog niet zo gauw in een Amerikaanse remake zou verwachten, tenzij iemand met de macht van David Fincher aan het roer zou staan. Al met al toch nog steeds een sterke en indrukwekkende film die ik me misschien vooral zal blijven herinneren vanwege de prachtige rol van Guillermo Francello als Espósito's dronken maar gevatte assistent.

        Bovenstaande had ik al geschreven toen ik erachter kwam dat Hollywood zich inmiddels inderdaad aan een remake heeft gewaagd, en dan zonder David Fincher. Het einde blijkt dus toch min of meer te zijn overgenomen, maar dat weet ik alleen maar omdat ik dat op internet lees, niet omdat ik die remake heb gezien, en ik heb daar ook totaal geen behoefte aan, hoewel de trailer er niet slecht uitziet. Maar waarom zou je deze film opnieuw willen maken – alleen maar om dollars binnen te harken? Ja, misschien wel.

Een degelijke thriller, maar niet het kleine meesterwerkje dat ik dacht dat het zou kunnen geweest zijn. Destijds in de prijzen gevallen tijdens de Oscars, mja, mooi meegenomen denk ik dan. Niet dat de film niet goed was, integendeel, maar ik verwachtte toch net dat tikkeltje meer van deze Argentijnse winnaar.

Ik vond vooral het plot bizar. Ik kon nergens achterhalen waarom deze brutale moord zo’n diepe indruk heeft nagelaten op Esposito dat hij het na 25 jaar nog steeds niet kon loslaten, laat staan dat hij er een boek over zou schrijven. Dat hij dan opeens na zijn pensionering het licht zou gezien hebben, vond ik net iets te makkelijk.

Hier en daar uitstekende shots en vrij sfeervolle film. De scène in het stadion vond ik wel fijn. En ook Darin is een karakteracteur die ik al verschillende malen zag, maar waarop ik nooit een naam kon kleven, tot nu dus. Sterke prestatie. Het heimelijke beminnen van zijn collega boeide me maar matig. Ik had liever het echte speurwerk gezien.

Het einde had een prima ontknoping en origineel wraakmoment. Doet me zelfs twijfelen om er een 3,5* van te maken, maar ik hou het voorlopig op een dikke voldoende.

Deze film vergeten wij voorlopig niet weer, hij heeft bij ons een plaats veroverd in het geheugen, zowel op de korte als de lange termijn!

Geleidelijk, maar vooral erg zorgvuldig, bouwt Juan José Campanella zijn verhaal op. Veelvuldige flashbacks verklaren niet alleen de opeenvolgende gebeurtenissen, maar ook de gemengde gevoelens waarmee Esposito (Ricardo Darín) aan dit moorddossier terugdenkt. Wazige beelden maken overgangen in de tijd aanvaardbaar. Campanella's ervaring als regisseur van populaire TV series als "House" en "Law & Order: Special Victims Unit" laat zich voelen. Zijn perfecte gevoel voor timing en focus zorgen ervoor dat de aandacht van de toeschouwer genadeloos wordt vastgehouden.

Zoals de titel al aangeeft blijken de ogen "spiegels van de ziel". De manier waarop de personages kijken en hoe Campanella dat in beeld brengt vormen dan ook een wezenlijk onderdeel van het verhaal. De chemie tussen Ricardo Darin en Soledad Villamil (Irene Menéndez Hastings) wordt overigens op een even majestueuze manier stilzwijgend naar buiten gebracht. Hun oogcontact verraadt een grote aantrekkingskracht waar Esposito omwille van de maatschappelijke conventies probeert aan te weerstaan. De vertolking van Ricardo Darin draagt in grote mate bij tot de impact van deze film, al vindt hij een waardige tegenspeelster in Soledad Villamil, die meesterlijk gestalte geeft aan zowel de tedere vrouw als de carrièrejager van hoge afkomst.

Vanaf de eerste minuten neemt deze film je mee in een beladen drama en die houdgreep waar je in terechtkomt, wordt pas meer dan 2 uur later iets losser. De kwaliteitsvolle regie en de verregaande vertolkingen van de acteurs leveren dan ook een magistrale film op met een superieur scenario en magnifiek spel.

Een geweldige film!

Een 9!

Op de gok bij de kringloop om er thuis achter te komen dat deze film hoge ogen gooit, dus gisteren gretig aan begonnen.

Justitieel onderzoeker in ruste Esposito probeert na afloop van zijn carrière een boek te schrijven over een zaak die hem tot zekere hoogte nog altijd bezig houdt. Samen met zijn moeizame poging de boel op papier te krijgen en ontmoetingen met een ex-collega krijgen we langzaam aan via terugblikken de zaak voorgeschoteld. Een beestachtige verkrachting, een verdachte die spoorloos is, en tegenwerkingen van andere justitiële medewerkers zijn de dingen waar Esposito mee te maken krijgt met als kers op de taart ronduit vieze machtsspelletjes waarin het niet uitmaakt of de echte dader of een paar onschuldigen schuldig bevonden worden. Zowel toen als nu blijft Esposito vragen stellen wegens een onbevredigend gevoel en hetgeen dat boven tafel komt is soms bijzonder te noemen, vooral de ontknoping wat dat betreft.

Hoewel de film me uitermate goed is bevallen vind ik de film niet echt een thriller hoewel dat wel de genre duiding op het doosje zegt. Misdaad wordt hier op MovieMeter gemeld maar daar ben ik het ook niet echt mee eens, voor mij is dit toch echt drama. Overigens wel goede drama, het tempo mag langzaam zijn maar is vooral degelijk en rustig. Geen invallen met getrokken pistool of Miami Vice taferelen. Langzaam wordt er opgebouwd om de zaak rond te krijgen en vooral de verdachte in de kraag te vatten. Het sterke punt van de film is toch ontegenzeggelijk de ontknoping die wel even voor gefronste wenkbrauwen zorgt.

Behalve dat wordt er goed gespeeld met het karakter Esposito en maakt Ricardo Darin weer net zoveel indruk als in Relatos Salvajes. Carla Quevedo is kort in beeld naar weliswaar betoverend, en Godino overtuigd ook in zijn rol. En daarmee heb om het meeste wel gezegd over deze verrassend sterke film.

Regisseur Juan José Campanella haalt zijn voordeel uit enkele sterk geschoten scenes en wat opvallend verontrustende concepten in El Secreto de Sus Ojos. Spijtig genoeg maakt hij het zichzelf ook erg moeilijk met een compleet overzicht aan volstrekt oninteressante figuren. Vervolgens moeten al die personages wat achtergrond krijgen evenals veel relatieontwikkeling tussendoor. Met name het middenstuk van deze film is er onvoorstelbaar saai mee. Interessant wordt het namelijk eenmaal de zaak zelf voorrang begint te krijgen, maar iedereen die de zaak uitvoert weet nauwelijks een beetje flair te hebben. Het helpt er ook niet aan mee dat het statische camerawerk evenals de saai opgebouwde achtergronden (met uitzondering van het voetbalstadion) van elke scene een taai geheel maken. Er zit bijna geen enkel interessant gesprek in deze film, waardoor de 129 minuten een serieus zware zit bleken. Het mag echter wel gezegd dat het verhaal desondanks al die kritiek goed in elkaar steekt en de slotfase me aan het denken heeft gezet.

Ik vond dit een fantastische film, die misschien een beetje traag begon, maar daarna mij enorm wist te boeien. Dit is o.a een film van gemiste kansen en ze toch nog grijpen, iets dat vele wel kennen....topfilm die ik nu pas heb gezien.

Wel goed geacteerd, maar het verhaal vond ik echt een beetje dommig en zat vol onwaarschijnlijkheden. De verdachte (waarom was hij eigenlijk verdacht, omdat hij op wat foto's stond?) hield mogelijk van voetbal, dus gaan de inspecteurs maar in voetbalstadions op zoek naar hem. De kinderachtige onzin.. En daar zat het vol mee. Het slot had een bedenkelijke moraal, en dan was er ook nog dat kwijlerige liefdesverhaaltje er in verweven. Niet aan mee besteed. Nu moet ik ook zeggen dat ik ook erg last had van een waardeloze vertaling. Voetbalwedstrijden werden bijvoorbeeld vertaald als 'races' en dan kwamen er ook de hele tijd rare zinnen of uitdrukkingen voorbij, zoals - dat is als drie dinosaurussen op één buik. Duidelijk slecht vertaald dus, en zoiets doet het kijkgenoegen ook bepaald geen goed.

Mooi geschoten film. Goed geacteerd en verhaal blijft boeien. Persoonlijk vind ik het jammer dat het tijdsbeeld van de jaren 70 in Argentinië niet echt getoond wordt. Maar wellicht teveel gevraagd. Misdaad en liefde komen wel prima aan bod.

Intelligente thriller met de verwevenheid van de diepere liefde tussen 2 mensen. Waarbij de 1 een verlies lijdt en de ander van zijn hart een moordkuil tracht te maken, totdat het geheel doorbroken wordt door de opstart van het schrijven van een roman. De film en beelden zijn realistisch geschoten wat de impact van het geheel vergroot. Opvallend: Afscheid op t station... El secereto de sus ojos en lágrimas de sus ojos. Damil, Villamin, Ragout en Francella leveren puik acteerwerk af. Er is ook een Amerikaanse remake hiervan, een slap aftreksel, ver van wegblijven.

Aardige film. In het begin even wat verwarrend wat nu huidige en oude tijd was, vooral omdat de hoofdpersoon nog steeds als jonge man ook een baard had en het was me niet opgevallen nog dat hij als oudere man wat meer grijze haren had. Dat kwam pas later.

Enfin, op dramatisch vlak een beetje gemaakt allemaal. Echt geloven deed ik de film niet. Als film rond onderzoek en daarna thematiek rond de machtsovername al een stuk beter. Echt geweldig wordt de film nergens maar de prima aankleding, warme fotografie en fijn ingetogen acteerwerk zorgen dat de film nog wel interessant genoeg blijft en niet verveelt. 3,0*.