A Single Man (2009)

Mooie film.

Eerst en vooral erg mooi geschoten, zeer stijlvol, elk frame ziet eruit als een plaatje. Verder een erg zwverige en melancholische sfeer.

Colin Firth staat heel aardig te acteren, komt misschien wat stijfjes over maar levert wel een warme performance af.

Mooi verhaal ook met een prima einde.

Kan eigenlijk niets slechts over deze film zeggen.

A Single Man. Niet alleen een alleenstaande man als in relaties, hij staat eigenlijk ook alleen in het leven. Geen (h)echte vrienden, depressies, verdriet. De film draait voornamelijk om deze drie termen.

Opvallend bij de opening zijn de mooie beelden en muziek. Een mooie introductie voor wat komen gaat. Sterke acteerprestatie van Firth, die in zijn rol erg natuurlijk overkomt. Gesloten voor de buitenwereld. Ik las al ergens in een beoordeling dat we misschien maar 10% van zijn karakter weten. Dat idee heb ik ook en dat boeit mij ook. Een personage met diepgang die het achterste van zijn tong nooit laat zien. Andere personages dienen vooral ter illustratie van zijn leven, behalve de student.Er heerst een zekere spanning tussen hen. Een soort wederzijds begrip, droevenis. Beide personages hebben zo hun innerlijke problemen die zij niet aan de buitenwereld willen tonen en verbergen. Om de schijn van een goed leven op te houden lijkt de jongen een relatie met een vriendin te hebben. Charley, een vriendin van Falconer lijkt ook eenzelfde soort probleem te hebben. Waar doet ze het eigenlijk allemaal voor? Misschien is dat wel de hoofdvraag in de film.

Eigenlijk vind ik het een prachtige film. Letterlijk, zeer mooi gefilmd en begeleid met passende muziek. Het verhaal verveelt geen moment en de film heeft ook een erg fijne lengte. Over het einde zullen veel mensen ongetwijfeld nog discussiëren, maar ik heb er wel vrede mee.

Erg mooi gefilmd drama spelend ten tijde van de Cuba-crisis.

Dat gaat alleen een beetje langs Colin Firth heen want die vindt het leven ondraaglijk geworden na de dood van z'n partner.

En gelukkig eens een gay-drama dat eens niet over een coming-out gaat, maar gewoon over rouw, daarbij in filmisch opzicht ook nog eens aandacht besteed aan de vormgeving.

Terechte aankomende classic in het gay-genre.

Deze was op tv en omdat hij nog goeie kritieken had, eens bekeken. 'k vond het geen misse film, maar toch zal het bij één kijkbeurt blijven.

Visueel zag het er niet mis uit en ook wel goed geacteerd door Colin Firth (alweer een heel andere rol die hij met verve speelt).

Het verhaal was ook niet mis, ook niet direct flitsend te noemen, maar zeker ook niet saai.

Tja, 'k ben toch content dat 'k deze eens heb gezien, maar kopen zou 'k niet doen. Eentje om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen.

Redelijke film waarin een man, na het overlijden van zijn vriend, geen zin meer in het leven ziet. De film richt zich duidelijk op de gesteldheid van het hoofdpersonage. Zeer stijlvol in beeld gebracht, zowel qua vorm als aankleding. En misschien wel juist door deze aanpak dat het geheel wat afstandelijk blijft. Dit ondanks het uitstekende acteerwerk.

De vormgeving van de film is prima, net als het acteerwerk, maar het verhaal is net iets te melodramatisch naar mijn smaak. Kon mij echt niet boeien.

Hele aparte maar vermakelijke film om naar te kijken. Top acteerprestatie van Firth en een goed verhaal dat goed in beeld is gebracht. Ook de muziek ondersteund alles op een positieve en niet al te dramatische manier. Het einde vind ik echter wel apart in beeld gebracht. Het leek op een open einde maar eigenlijk was dat het niet. De film vond ik erg goed maar het einde...daar hadden ze meer van kunnen maken.

Colin is absoluut een goed acteur. In deze film echt briljant.

Echter vond ik de film zelf op sommige momenten erg traag en daardoor verloor ik soms de aandacht.

Prachtig vormgegeven, maar enigszins ambivalent en gereserveerd drama.

Ford heeft een mooi, stylistisch werk afgeleverd dat tot in de detail de jaren '60 ademt, en dat voor een film die in 21 dagen (!) is geschoten. Het spel met de kleuren is iets te opzichtig en wellicht te simpel in mijn ogen, maar de hoofdrolspelers vervullen hun rol goed en de muziek past ook. Echter, de duidelijke rode lijn ontbreekt voor mij, wellicht wel impliciet aanwezig. De achtergrond van de Koude Oorlog is te verwaarlozen, net als de relatie tussen docent en student. Wat als rode draad overblijft is dan een combinatie van de lastigheid van 'het homo-zijn', de lastigheid van het 'alleen-zijn' en de uiteindelijk onmogelijke roep om hulp. Al met al geen hoogvlieger, maar een mooie, bescheiden karakterstudie van een zeldzaam karakter. 3*

Op zich wel een interessant portret van een getergde, wat verloren ziel.

Mooie kleuren, mooie sfeer/tijdsgeest, de muziek is een pluspunt.

Soms zijn de slow-motions nuttig, soms overbodig, datzelfde geldt ook voor de close-ups en flash-backs.

Maar telkens Julianne Moore en (zeker) die Nicholas Hoult met zijn té blauwe ogen en angora-konijn-trui in beeld kwamen, maakte de film een sterke duik in mijn achting. Het acteren van Nicholas Hoult was (zwaar) ondermaats (misschien beter om hem bv. in High School Musical te casten?), en de scènes waar ze samenspeelden trok hij hier bijna Colin Firth in mee.

Firth had naar mijn mening de film zeker in zijn eentje kunnen dragen, maar ik weet dat je met een verfilming van een boek zit en het verhaal zich daar niet toe had geleend, maar toch...

2,0

A Single Man

Werkelijk schitterend drama over een man die in een neerwaartse spiraal van rouw geen uitweg meer ziet. Het besluit op een ochtend er zijn laatste dag van te maken zorgt dat hij de wereld om zich heen op een andere manier waarneemt.

Dat wordt door Tom Ford soms net iets te expliciet neergezet, door de anders zo mooi grauwe kleuren plotseling te doen verzadigen. Het kitscherige trucje voegt weinig toe aan de al boekdelen sprekende beelden en gezichtsuitdrukkingen van Colin Firth. Integendeel, het leidt af.

Het is een kleine smet op dit indrukwekkende debuut (wanneer gaan we de tweede film van de beste man zien?), met zijn welhaast perfecte vormgeving, hartverscheurend mooie muziek en het volledig terecht met een Volpi Cup bekroonde spel van Firth, dat de film met het grootste gemak draagt. Ondanks zijn ingetogenheid is hij overal aanwezig, en het is indrukwekkend te zien hoe hij de controle voert over iedere spier in zijn gezicht.

Wel dreigt de film in de tweede helft een beetje in te kakken: het interessantst is het om te zien hoe George Falconer met alle geweld de schijn probeert op te houden. Als hij naar het einde toe steeds meer van zichzelf blootgeeft ebt de spanning daarmee ook langzaam weg.

Dat is jammer, maar ook de tweede drie kwartier sleurt de impact van de eerste helft met zich mee, waardoor je bij de aftiteling desalniettemin sprakeloos in je stoel zit.

Heel mooie, psychologische film met prachtige muziek die, alhoewel er amper actie in zit en alles berust op dialogen (op een tweetal scènes na) en op het knap acteren, van het begin tot het einde boeit.

De vormgeving was perfect. Bijna tè haast. Het is dat het bij het karakter van Falconer past, daardoor komt de film er wel mee weg. Firth blijkt zowaar te kunnen acteren en niet zo'n klein beetje ook. Hij geeft diepte aan een rol die heel makkelijk met trucjes gespeeld had kunnen worden. Ook de twee bijrollen zijn perfecte castings. De mannen zijn zo sterk dat Moore, die ik normaal hoog heb zitten, in deze film duidelijk wat minder overtuigd.

Ook fijn is hoe fraai dit rouwverwerkingsverhaal vertelt wordt. Met compassie en zonder in al te veel bijplot en uitlegstukjes te vervallen. Heel sterk zijn ook de flashbacks. Die gaan niet over grote gebeurtenissen an sich, maar over kleine momentjes.

Ik ben altijd een beetje jaloers op mensen zoals Ford. Erg succesvol in het ene creatieve vak. Dan komt er nog een, blijkt hij daar ook nog erg getalenteerd in te zijn.

4.0*

Een mooi regiedebuut van Tom Ford.

Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Christopher Isherwood. Tom Ford besloot de film zelf te financiëren. De opnames namen 21 dagen in beslag. Sommige gebeurtenissen in de film zijn deels gebaseerd op Ford's persoonlijke ervaringen. Zo heeft hij bekend homoseksueel te zijn, en gebruikte hij Mescaline. De scène waarbij zijn buurmeisje Jennifer verteld over haar jeugdjaren, zijn eveneens feitelijke gebeurtenissen in het leven van Ford. De film werd o.a. geproduceerd door Chris Weitz. Dit is tot dusverre de enige film geweest, waarbij diens broer Paul Weitz niet bij betrokken was. In tegenstelling tot Ford, was Arianne Phillips verantwoordelijk voor de kleding in deze film.

De hoofdrol is weggelegd voor Colin Firth. Zijn acteerprestaties zijn uitermate sterk. Het had weinig gescheeld, of deze hoofdrol was naar een andere acteur gegaan. Firth stond namelijk op het punt om dit aanbod af te wijzen. Dit maakte hij tijdens een toespraak op 21 februari 2010 jl. bekend. Volgens alles zou een koelkastmonteur hem hebben overgehaald om de rol te accepteren. Hiermee vertolkte Firth eveneens het enige Britse personage in de film. De rol van Kenny zou oorspronkelijk worden vertolkt door Jamie Bell, maar hij is nooit komen opdagen. Hierop besloot Ford om Nicholas Hoult de rol te geven. Ook Julianne Moore weet wederom te overtuigen.

De film beschikt over een aantal cameo's. Zo horen we de stem van Jon Hamm voorbij komen, en maken Richard Buckley en Don Bachardy hun opwachting. Ook de foxterriër van Tom Ford heeft een korte cameo.

Colin Firth werd terecht genomineerd voor een Oscar, maar heeft deze helaas nooit in ontvangst mogen nemen. De film won 34 prijzen, en werd nogmaals 51 keer genomineerd.

3,5 *

Mooie film. Het acteerwerk, het verhaal, de sfeer en de muziek. Alles klopt. Zoveel gevoel, zo dromerig, poëtisch, pakkend. Het keek heel fijn weg. Rustig, maar niet saai. Een juweel. 4,5*

Firth is een geweldig acteur; en verder kan ik me voorstellen dat dit voor een aantal mensen een artistiek pareltje is.

Zelf zat ik te wachten op Godot...

Herbergt wel degelijk een bepaalde kwaliteit. De sfeer, de muziek, het sterke acteerwerk. Alles is op elkaar ingespeeld. Maar echt boeien deed het helaas te weinig. Een man die moeite heeft met zijn verlies is redelijk bekend terrein.

2,5*

Ontroerende en hartverscheurende dramafilm over verlies, verdriet en rouwverwerking. Wat erg dat je destijds niet openlijk voor je liefde kon uitkomen en hoe pijnlijk dat George zelfs bij de uitvaart van Jim niet welkom was...... Wat speelde Collin Firth mooi, ingetogen en respectvol een gekwelde ziel rouwend om zijn gestorven geliefde! Film wordt eigenlijk louter door hem gedragen. Plot deed me beetje denken aan Yossi (2012). Cinematografie is retro, de 60-er jaren sfeer is mooi nagemaakt incl. de hoge kapsels. Prachtige muziek die emoties oproept of versterkt. Opvallend: absurd dat munitie in de US zo makkelijk verkrijgbaar is, George zijn organisatiedrang was vergelijkbaar met Christian Grey, uitspraak van Carlos 'Minnaars zijn als bussen, je moet even wachten, dan komt de volgende'. Einde van de film refereert weer aan het begin. Wat een prachtig poëtisch, maar o zo ontzettend dramatisch einde met hemels licht......

Het esthetische primeerde op het verhalende, en hoewel het esthetische de film een trapje hoger brengt, bleef het verhalende iets te veel aan de wanden plakken, dan in het midden van de mooi versierde kamer.

Dat maakt de film erg kort. Enfin, doet hem in ieder geval erg kort aanvoelen. Een film waarin ik achteraf hoopte meer uitgewerkte karakters te leren kennen.

De casting is verrassend sterk. Had Firth niet in zo'n rol gezien, maar hij speelt het met verve, alsook het verleidelijke, guitige studentje, en zijn eenzame, decadente beste vriendin.

Bijzondere film. Heb het gevoel dat er iets meer in zat, had langer willen genieten van de sfeer en het acteerwerk, jammer genoeg bleef hij gebald maar hoe dan ook erg aangrijpend en genietbaar.

Stug maar visueel stijlvol drama.

Dag in het leven van professor Falconer die het verlies van zijn geliefde Jim niet bepaald kan verkroppen. Iets dat stijlvol en herkenbaar gebracht wordt, het fenomeen dat overal een herinnering aankleeft bijvoorbeeld. Dat George sowieso van natura een soort afstandelijkheid en geslotenheid over zich heeft, waardoor contact maken met mensen en eventueel verder gaan met het leven niet gemakkelijk gaat, werkt niet mee. Het geplande einde van de dag laat zich dan ook gemakkelijk raden, tenminste als het aan George ligt.

Dat er een hele wereld vol met andere mensen en mogelijkheden om de zijne heen draait lijkt maar mondjesmaat door te dringen. George blijkt anker, klankbord en inspiratie voor velen en meer dan genoeg reden om te leven. Toch loopt niet alles als gepland.

Een interessante thematiek heeft de film wel met het verlies van dingen, rouw, verdriet en vooral het idee dat er meer is om voor te leven. Toch raakt de worsteling van George mij niet echt en heeft de film moeite me te boeien. De prijswinnende acteerprestatie van Firth verandert daar weinig aan, net als de prachtige jaren '60 sfeer en aankleding. Eindoordeel is dan ook; gezien en afgevinkt, en niet snel weer wat mij betreft.

Sometimes awful things have their own kind of beauty.

A single man is gedurfd en visueel sterk maar tegelijkertijd vond ik het verhaal niet pakkend genoeg. Deze sleepte zich veel te traag voort, waarbij het tragische maar sterke, en verrassende slot, te laat kwam. Ik had mijn interesse namelijk al enige tijd eerder verloren doordat er simpelweg te weinig gebeurde en de dialogen niet pakkend genoeg waren om mij te blijven boeien.

Eerder dit jaar zag ik Nocturnal Animals van Tom Ford, die ik echt fantastisch vond, maar waardoor mijn verwachtingen eigenlijk te hoog lagen. Deze voorloper bevat namelijk geen enkele vorm van suspense en hoewel Colin Firth het hier erg goed deed, vond ik Juliane Moore er maar een beetje aan de haren bijgesleept. Ik vond haar rol weinig toevoegen omdat de storyline van haar personage al snel doodliep en verder niks had toegevoegd aan het verhaal. Nee, dit was gewoon niet mijn type film

2,0*

Een melancholische film, bewust met een setting in de jaren '60. Een tijd van angst voor 'vreemde' dingen als het communisme, oorlog, kernwapens, ... maar ook voor verschillende minderheden. Toch ook nog voor de homoseksuele leraar George Falconer die net zijn partner heeft verloren. Hij lijdt er zwaar onder en weet niet wat de toekomst nog kan bieden voor hem. Hij voelt zich helemaal alleen staan in een wereld waar de mensen rondom hem met andere dingen bezig zijn.

De aankleding is wel passend. Een zweverige sfeer met een look die doet denken aan oude polaroid foto's. De setting in de jaren '60 is mooi gedaan. En alles voelt wat trager en loom aan. Zeer sfeervol dus, maar het raakt helaas niet helemaal. Het blijft wat afstandelijk. Colin Firth is wel sterk, Julianne Moore maakt er eerder een karikatuur van.

Een man rouwt om zijn overleden vriend. Het is een knappe film. Hij is heel droevig zonder dat het er bovenop ligt. Het is ook een bijzondere film maar hij ziet er toch heel gewoon uit. Dit is echt eens een film waar beeldspraak, en dat is film in zijn essentie, heel erg goed gebruikt wordt. En dat is het knappe aan de film.

Matig.

Gelikt, maar verder vrij gezapig drama. Zielloos zou ik het niet willen noemen, maar regisseur Tom Ford lijkt minstens zo veel aandacht te hebben voor het zwoel in beeld brengen van strakke kaaklijnen bij jonge snaken als voor z'n verhaal. De pijn en het rouwproces komen dan ook maar matig naar voor. Te meer ook omdat Colin Firth's karakter gezien zijn innerlijke vragen bijzonder weinig moeite heeft om sociaal te functioneren. Ik heb er behoorlijk apathisch naar zitten kijken.

2,5

Het ideebeeld van een al vrij introverte cynische ingestelde man zal er niet op beteren wanneer die zijn partner na een auto-ongeval verliest. Dat blijkt ook met Falconer die op een heerlijke cynische wijze via een voice-over wordt voorgesteld aan de kijker. Hoewel ik het plot niet geweldig vond - nogal inhoudsloos - toch een onderhoudende frisse prent met eveneens die flashbacks.

Ook de setting doet veel. We bevinden ons ten tijde van de Cubacrisis in 1962. Achter elke deur school wel een communist. Homoseksualiteit werd ook niet aanvaard en Falconer gedraagt er zich ook naar. Fijne rol van Colin Firth. Hoewel het een Amerikaanse productie was ervoer ik toch wat dat Britse gevoel. Firth is dan ook volbloed British.

Sterke dialogen en sterk acteerwerk, daar hou ik wel van. Het tilt de film ook naar boven. Maar je moet er voor zijn. Voor de één saai, voor de ander stijlvol. Gelet het matige plot, toch een nipte 3,5*.