A Single Man (2009)

Ik heb A Single Man afgelopen week in de voorpremière gezien. Een erg mooi en indrukwekkend filmdebuut.

Zoals gezien Tom Fords mode-ervaring verwacht mag worden is het visueel zeer sterk; hij was en is een succesvol ontwerper. De jaren '60-sfeer maar ook alles waar de hoofdrolspeler (George/Colin Firth) mee worstelt komt duidelijk op beeld over. Daarnaast zijn de kleding, de sets en het camerawerk tot in de puntjes verzorgd. Alleen om die reden al mag de film waardering krijgen.

Qua inhoud kan hier echter ook niet worden geklaagd. Het verhaal is relatief simpel maar aangrijpend en wordt op een rustige manier verteld. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer het verhaal je niet aanspreekt, dit misschien een beetje te traag kan lijken. Persoonlijk vond ik het heel erg bijdragen aan het statige en indringende van de film. Zo nu en dan wordt er gebruik gemaakt van flashbacks die vooral ondersteunend zijn aan de goede herinneringen die George heeft aan zijn overleden vriend. Die maken zijn depressie er echter niet beter op.

Iedere rol komt in A Single Man goed over. Julianne Moore zet haar drankverslaafde glamourpersonage overtuigend neer en met name de wanhoop die zij heeft komt naar buiten. De rol van Kenny (Nicholas Hoult) als verwarde student is naturel en gevoelig. In feite is hij ook de enige die sinds lange tijd tot George weet door te dringen. Samen met de andere ontmoetingen die George heeft laat dit scherp zien wat hij doormaakt.

Tom Ford promoot deze film vooral als verhaal over eenzaamheid en verdriet, niet zozeer als 'homofilm'. Daarin heeft hij wat mij betreft gelijk; ondanks dat dit onderwerp wel speelt nemen de gevoelens van de mensen een prominentere plaats in. Deze gevoelens staan geheel los van seksuele voorkeur, het gaat hier om verlies en de gevolgen die dat heeft.

Een sentimentele en sterk uitgevoerde film waar Colin Firth terecht een Oscarnominatie voor heeft gekregen.

A Single Man is een van die zeldzame films waarbij de trailer mij over te streep trok om hem te gaan zien. Ik ben kennelijk niet grootste fan van trailers, want ik bekijk ze meestal alleen in de bioscoop omdat het verplicht is of omdat ik ze echt nodig heb om me over de streep te trekken als de film in kwestie mij maar matig trekt. A Single Man trok mij niet matig, maar gewoon totaal niet. Totdat ik de erg mooie trailer in de bioscoop zag.

En gelukkig maakt de film de trailer waar. Het is een bloedmooi geschoten verhaal over rouw. Het is een meer dan een beetje poëtisch. Ford schiet het geheel in een koele toon, waarbij verschillende technische truuks gebruikt worden, zoals slowmotion en zwartwit. Dit had gekunsteld over kunnen komen, maar dat gebeurt hier nooit meer dan de bedoeling is. Prachtig is ook vooral de art-direction (een van de schandaligste missers van de Oscars dit jaar), maar let ook op de geweldige muziek, kostumering en belichting. Zelfs zonder inhoud is dit al een geweldige film om eens te bekijken. Gelukkig is het inhoudelijk ook boeiend, met een grote nadruk op afstandelijke contacten. Ford weet er ook voor te zorgen dat de pijn en frustraties van de hoofdpersoon nooit uibarsten. Hierdoor blijft het een zeer understated filmpje en dat werkt prettig.

En dan is er nog Colin Firth. Die was me tot nu toe nooit zo opgevallen als acteur, terwijl ik hem toch al vaak langs heb zien komen. Deze rol is dan ook een openbaring. Eigenlijk vergat ik dat ik naar een bekende acteur zat te kijken en deze rol doet me totaal niet denken aan andere rollen van Firth. Het is echt één van die prestaties waarbij je oprecht kunt zeggen dat de acteur in de huid gekropen lijkt te zijn van de man die hij speelt. Julianne Moore's rol was kleiner dan ik had verwacht. Ik bewonder haar al langer, maar vreemd genoeg heb ik haar nog nooit zo goed gezien als hier. Nog zo'n misser van de Oscars.

Het enige wat voorkomt dat dit een echt bijzondere film wordt die mij diep raakte is een gebrek aan een pakkende afloop. Er waren twee, nogal voorspelbare mogelijkheden: George vermoorde zichzelf of George vind nieuw geluk bij Kenny en leeft verder. Mits een goede uitwerking hadden beide mogelijkheden ondanks hun voorspelbaarheid goed kunnen werken, maar hier wordt kennelijk gekozen voor een andere optie. George vind zijn geluk, maar gaat toch dood door een reden die niets met iets uit de film te maken heeft. Zo krijg je dus een einde dat het idee van beide eerder genoemde mogelijkheden combineert, maar daarbij wel de emotionele context achterwege laat. Het gekozen einde doet me niets, maar dan ook echt helemaal niets. Ik voel me zelfs een beetje bedrogen. Het is te losstaand. Waarom koos men voor zo'n lullige afsluiting?

Dit weerhoud me van een echt mooie score. Maar in ieder geval was alles tot voor de laatste vijf minuten echt de moeite waard.
3,5*

De zogenaamde emoties in deze film komen zeer slecht naar voren. Colin Firth, Julianne Moore, beiden zeer goede acteurs en niets mis mee, maar het deed me allemaal niet veel.

Het verhaal omvat weinig, dat dit een boek is verwondert me, omdat het hele gebeuren ook in een paar zinnen te vertellen is.

Saai en langdradig.

Ik heb films over rouwverwerking gezien waar ik gedurende de hele speelduur met een brok in mijn keel zat, hier geen enkele keer.

Tegenvaller, mijn verwachtingen waren veel hoger.

Geslaagd relaas over "the meaning of life" van een man in een midlife crisis. Uniek zijn de kleurpigmenten die opfleuren wanneer de protagonist het leven gunstig is, en "fade away" wanneer hij zich realiseert dat hij in de dagelijkse sleur van het leven herbevindt.

Verder uitstekende acteerprestattes van geheel de cast, en mooie sfeerscheppende muziek ( al leek het mij soms net iets te melodramatisch)


3.5 sterren.

Dromerige, licht surrealistische film met een karig plot maar wel voorzien van sterk akteerwerk en een indrukwekkende visuele stijl. Firth is subliem in de hoofdrol; feitelijk heb ik hem nooit eerder zo goed zien spelen. Bij vlagen iets te traag en geforceerd qua montage, maar het fraaie camerawerk, de melancholische sfeer en de mooie muziek maken veel goed. Prima dialogen ook, die voor de verandering nu wel eens ergens over gaan.

ik heb de film al een tijdje en ik weet eingelijk niet wat ik moet zeggen

smaak verschilen denk ik,maar danks jullie ga ik nogmaals

zeer erg goed opleten ook als ik voor de 4de keer en slaap val

Pluk de dag!

Dat lijkt de boodschap te zijn van dit niet al te luchtige drama. Rechtlijnig is het wel en er zijn kleurenfiltertjes aangebracht om de kijker te sturen bij het beoordelen van Firth's gemoedstoestand. Een niet altijd goed te bevatten keuze.

Firth die bovenal een sterke rol neerzet, wordt geholpen door een sterke cast. Ook de soundtrack mag er zijn, met Stormy Weather als uitschieter.

Bevredigend is het allemaal niet, ondanks de bewuste keuze om het verhaal zo te laten verlopen incluis het einde. Er was in elk geval een hoop anders mogelijk geweest om de film dieper te doen gaan. Keuzes, keuzes.

Goed.

Prachtige film. 100% hetero zijnde kon ik me toch in George Falcone verplaatsen. De thema's zijn universeel (liefde, gemis) en de muziek draagt erg bij deze (toch al fijne jaren 60) sfeer aan. De overdreven make-up (om de tijdsgeest te benadrukken?) heeft hier ook wel aandeel in. Het einde is een vreselijke anti-climax. Heel de film leef je naar 'dat ene moment' toe, waarop je het positief ziet veranderen. Dan gebeurt het ondenkbare toch nog en is een deel van zijn voorbereidingen voor niets geweest. Alles loopt toch zoals geplanned (God?) en niet zoals wij willen, mogelijk is dit retrospectief wél goed, het laat me nu in ieder geval met een 'gemis' achter. En laat dat net zijn wat de film benadrukt. Een fijne boek-verfilming. Nu het boek nog lezen.

Prachtige aanrader, en nogmaals: dit is niet zozeer een homofilm, eender een film welke gevoelige thema's als eenzaamheid en verdriet aansnijd. Elk aspect hiervan is wel in een rol verwerkt.

Mooi en ingetogen verteld verhaal van een man die op het randje van zijn bestaan leeft. De rol van George wordt zeer goed neergezet door Firth, waardoor de diepe dalen en kleine hoogtepunten waar hij doorheen gaat sterk voelbaar zijn gedurende de film.

Dit in combinatie met de mooie jaren '60 settings, goede muziek en de prima bijrollen van Moore en pretty boy Goode, maken dit een film die je aardig geboeid houdt.

Zoals eerder gezegd is het einde een redelijke anti-climax en laat je jammer genoeg toch achter met het idee dat er meer in gezeten had.

Vooral door het einde toch 3* ipv 3,5*

Bijzondere film.
Fenominaal acteerwerk, echt. Het lijkt wel geschoten te zijn met een verborgen camera zo goed vond ik het.
Het verhaal is over het algemeen somber, want Colin Firth kan geen kant op in zijn leven. Toch zitten er af en toe hele komische stukken bij ( zoals die dansscene, dat gelach van Charley sleept je gewoon mee, Moore, die haar rol uitstekend neerzet.
George zat te twijfelen over zelfmoord, dat laat gewoon zien hoe ver hij heen is maar is tergelijkertijd ook wel grappig ( met de slaapzak bijvoorbeeld ). Die jongen in de witte blouse zet hem aan het denken welke keuze hij zal maken ( hij neemt een 2e sigaret van hem aan ) en over de jongen daarna is hij onzeker of die ook homofiel is maar hij is wel geinteresseert in hem. Dat brengt hem nog meer aan het twijfelen en je weet niet echt wat hij er mee zal doen.
Vreemd kleurenbeeld wel af en toe, maar dat maakt het wat anders dan anders.
Soms oogt het wat saai, omdat er vrijwel niks bijzonders gebeurt maar dat heeft zijn logische verklaring: George weet niet wat hij met z'n leven aan moet.
Interessante keuze ook voor het einde.

Zeer sterk, en de muziek is prachtig. Tijdens de aftiteling bleef zowat heel de zaal zitten ( in de bios ), en er waren aardig wat mensen. Ik ben nou aardig vaak naar de cinema geweest ( sinds 16 juli ) en vrijwel altijd ben ik de laatste die blijft zitten, bijna iedereen staat meteen na het einde op.
Dit alleen zegt al iets.

- 4,5 -

Mooie, aparte film die op meerdere lagen werkt, al is het allemaal nogal zwaarmoedig.

Het homoseksuele thema ligt niet zozeer op de voorgrond maar is er vrij subtiel in verwerkt, waardoor het in principe een universeel verhaal wordt. Knap gedaan.

Hoewel Firths karakter telkens doet alsof hij zich wat blootgeeft doet hij dit eigenlijk geen moment, waardoor het geheel toch een tikkie afstandelijk blijft.

Verhaaltechnisch is de film vrij bijzonder, fragmentarisch en schijnbaar zonder 1 hoofdzakelijke rode draad, buiten Firths personage.

Het grote pluspunt zit hem dan ook in de (fantastische) sfeerzetting, cinematografie, muziek en acteerwerk.

Ik snap overigens niet waarom ze Julianne Moore (prima actrice verder) inclusief weinig overtuigend Engels accent, in deze film hebben gecast.

Een film die vooral zijn kracht vind in het sterke acteerwerk van Colin Firth en mooie cinematografie.

De momenten waarop Firths karakter zich leeg en depressief voelt zijn sterk aangegeven door die momenten te beroven van kleur en contrast.

Zodra er een fijne herinnering op komt of iets leuks gebeurt in zijn leven spatten de kleuren van het scherm af. Mooi gedaan.

Er gebeurt relatief weinig in deze film, reacties als "saai" en "er gebeurt niets" kan ik dan ook enigszins begrijpen. Er gebeurt wel een hoop, qua emoties, maar veel plot zit hier inderdaad niet in. Dat maakt het een film die niet iedereen zal boeien, maar mij gelukkig wel.

Al met al een erg sterk debuut van deze fashion designer.

Zeer geslaagd intiem drama over een man die na het overlijden van zijn partner een draai aan zijn leven moet geven. De film neemt je erg goed mee in de formele wereld van het hoofdpersonage en weet vlot, effectief en met een goede emotionele band de fase in zijn leven uit te leggen. Moet ook bekennen dat de film met een positiever einde weg had kunnen komen en dan waarschijnlijk effectiever was geweest aangezien ze wel heel subtiel op een bepaald soort hoop afduikt. A Single Man is een erg sterk en intiem drama en absoluut het proberen waard.

Couturier Tom Fords A SINGLE MAN ging me niet in de koude kleren zitten: ‘gelintmeterde’ architectonische annex fotografische kadrementen strak in het pak, om in te wonen. De objecten, materialen en houten oppervlakken, “you feel he's polished them with his own linen handkerchief.” Art (not) for ad’s sake. Bedekt met mantel der (heren)liefde: montage me wat ruw van snit en de kleurspoelingsgimmick bij de mooi afgewassen beelden.

Het is lang geleden dat ik me zo verveeld heb tijdens een film. En dat nog wel bij een film waarover zo veel goeds te zeggen valt. De hoofdrol van Colin Firth bijvoorbeeld is indrukwekkend. Ook het prachtige spel met kleuren, het camerawerk en de naadloze overgang van flashbacks naar het heden zijn meer dan prima. Dat A Single Man toch zo'n saaie ervaring is geworden, komt vooral door het trage tempo van de film en het feit dat er nauwelijks iets gebeurt. Het zorgt er voor dat de pluspunten al snel naar de achtergond verdwijnen en dat A Single Man ondanks zijn speelduur van net anderhalf uur toch een hele lange zit blijkt.

Ik vond het tempo wel prettig eigenlijk, realistisch en niet te opgeblazen is ook wel eens fijn. A single man is een mooie sfeervolle film met prima overgangen en passend kleurgebruik. Colin Firth acteert goed, Julianne Moore is wat mij betreft overbodig in deze film en voegt niets boeiends toe.

Vooral het einde brengt stof tot nadenken, wat mij betreft wel een happy end aan een buitengewoon boeiend drama.

Mooi gestyleerde kleine film.

Ik heb er verder niet zoveel op aan te merken.

Op het puntje van mijn stoel zat ik niet, daarom blijft hij steken op 3,5 ster.

Fraaie, hypergestyleerde film over liefde, verlies, ouder worden en depressie, waarbij Falconer's homosexualiteit feitelijk behoorlijk op de achtergrond blijft. En dat is opmerkelijk, want gesitueerd in de jaren '60 had ik de nodige moeilijk kijkende burgerlui en een paar klappen verwacht. Echter niets van dat al, behoorlijk verfrissend.

Colin Firth is werkelijk magnifiek als de treurende professor, die zijn vriend verliest in een auto-ongeluk en het leven letterlijk kleurloos verder leidt/lijdt. Soms zijn er momenten van opleving en wordt de visuele blusher boven tafel gehaald (een trucje dat iets te vaak wordt toegepast), maar desondanks lijkt Falconer er de brui aan te willen geven. Tot een late ontmoeting met een jonge student het geheel weer in een andere richting zwenkt.

De dialogen tussen Falconer en deze Kenny behoren tot het fraaiste wat de film heeft te bieden. De (erotische) spanning druipt er van af en ik zocht dus juist wel het uiterste puntje van mijn stoel op. Het einde is dan helaas een tikkeltje onbevredigend want halfslachtig, anderen schreven hier ook al over.

Maar toch echt genoten. Ik was altijd van mening dat je wel extreem talentloos moest zijn wilde je in de modewereld terecht komen, maar Ford (ik ken hem verder niet) heeft een prima debuut afgeleverd. Geholpen vooral door een perfecte cast, maar ook met schitterende score en een sublieme aankleding. Een aanrader.

4 dikke sterren.

Dit had ik echt niet verwacht!

Een bijzonder sfeervol drama dat het nergens moet hebben van emotionele uitbarstingen. Het spreekt zowiezo al tot de verbeelding.
Ik bedoel hiermee dat de film enorm veel sfeer bevat. Niet van die warme sfeer, zoals een film meestal uit straalt, maar echt het deprimerend sfeertje dat films als deze horen uit te stralen, maar dat vaak niet doen.

Ik dacht eigenlijk eerste dat het aan de kwaliteit van mijn gepindakaasde versie ging, maar blijkt dat het wel effectief zo is dat de kleuren (zelf in het midden van een scéne) kleurvoller of net grijzer worden, naarmate de sfeer om slaat van optimistisch naar depri.
In dat kader zijn sommige flashbacks die eigenlijk 'leuke momenten' moeten zijn maar eigenlijk verschrikkelijk deprimerend zijn, gewoon helemaal in zwartwit gelaten.

Overgens straalt de film een soort van 'klasse' uit die je heden ten dage niet veel meer terug vind in films. Zo'n soort klasse die je eerder terug vind in een film-noir uit de jaren 40 of 50.

Iets anders wat de film nog completer maakt zijn de dialogen. Waar bij sommige films met goede dialogen dat vooral gaat over een paar momentjes tussen een paar personen zijn de dialogen in deze film hele tijd van hoog niveau!

Dat zorgt ervoor dat elke personage enorm intrigerend is. Van mij mag de film nog veel langer duren. Ik heb het gevoel dat we nog niet 1/10 van het hoofdpersonage kennen. En ook Charley, Kenny en Jim zijn personages alwaar ik echt veel meer wou over te weten komen. En dan zwijg ik nog over het interessante en knappe bijrolletje van Jon Kortajarena, die die Spaanse supermarktparking-gigolo speelt.

Het einde is nogal besproken
Vind het een nogal redelijk 'open einde'. We weten niet wat er daarna gebeurt is, en hoe de personen zich eigenlijk voelden op het einde. Maar of ik dat erg vind? Neen! Ik had me voorgenomen om de film een half punt of een vol punt minder te geven als er een happy end gekomen was waar George het met Kenny doet, of met Charley? Of een emotionele inzakking en daarna terug de "happy man" als in 'ik vind nog wel iemand'? Of hadden jullie dit liever gezien?
Bij dit soort films heb ik altijd iets als: 'verras me!'. En dat heeft deze zeker gedaan.


Om nog maar eens te bewijzen dat een film geen sterk verhaal moet hebben of belachelijk en spectaculaire plotwendingen, maar vooral een sterke sfeer moet hebben die tot stand komt door de acteerprestaties en de beelden.


Ik vraag me wel nog een paar dingen af?
- Is Kenny Potter eigenlijk homo? Ik vermoedde eigenlijk van wel, maar dat wordt nergens duidelijk gemaakt, al lijkt het er wel op. Zou hij verliefd zijn op zijn docent? Of vind ie het enkel een intrigerend figuur? Hij ziet er alleszins gay uit. Zag ik al van de eerste seconde. Maar dat kan met de acteur zelf te maken hebben.
- Is George eigenlijk dood op het einde van de film?
- Waarom had Kenny dat pistool eigenlijk bij zich toen ie sliep?


Beste film van 2010 en mijn enige 4,5* dit jaar:
4,5*

Geweldige cinematografie, knap acteerwerkt, een ingetogen uitermate sterk drama.

ik zag Kenny Potter als een soort engel die zorgt dat de hoofdrolspeler doodgaat met inner peace ipv met wrok en verdriet...Zijn witte wollen trui versterkte dit beeld

3.5*

Hoewel de film niet eens zo lang duurt, heb ik het ervaren als een lange zit. A Single Man leunt wel erg nadrukkelijk op deze man, Mr. Firth. Hij zet een mooie rol neer en waar de film zelf stilistisch hoge ogen gooit , leidt het weinig overtuigende gehannes met het pistool de score omlaag. Wanneer iemand zwaar depressief in een slaapzak ligt met een pistool in zijn mond en vervolgens de telefoon opneemt vind ik dat wat al te melodramatisch en niet overtuigend.
Drie sterretjes

- Ik denk het zelf ook, misschien biseksueel. Het einde vond ik zelf heel erg flirterig, maar gelukkig werd het niet hardop gesproken in de film, dat zou enorm veel stijl afnemen.
- Ik denk helaas dat hij inderdaad is gestorven aan een hartaanval, je zag ook dat Jim hem kwam ''ophalen'' en het leven weg kuste. Zo zag ik het in ieder geval.
- Ik denk dat Kenny erachter is gekomen dat George zelfmoord wilde plegen, aangezien George nogal verward wakker word op zijn bed en waarschijnlijk geen idee heeft hoe hij daar terecht is gekomen, lijkt het dat Kenny hem daartoe heeft gedragen. Waarschijnlijk wat rond gelopen en het pistool bij zich heeft gedragen om de zelfmoord te vermijden?

Wat mij juist bezighield was de meerwaarde van de scènes in het water? Erg mooi en zo, maar vond het afentoe een beetje dreigend overkomen! Maar goed:

A single man. Verkeerde gok, zocht naar a serious man, maar toch maar afgekeken en thank god hiervoor. Wat een bijzonder mooi geschoten film is dit. Leuk om te zien dat de mode van toe, nu langzaam weer in komt. Die brillen en die skinny jeans en alles. Wel grappig, enorm stijlvol en modebewust vond ik de gehele cast. Ook het decor, en de auto's: wauw. Prachtige tijd qua vormgeving. De film is een geval apart, er word inderdaad niet veel gebruik gemaakt van emotionele uitlatingen, dat maakt de film juist zo sterk, omdat je toch de emotie voelt, maar niet ziet. Dat is film!
Daarnaast vond ik de film ook erg mysterieus, vooral op het begin. Die close ups van die ogen van Kenny en Lois in het lokaal, enorm mooi geschoten en wekt wat vragen op, maar ja. Al snel kom je erachter dat de film puur op George is gericht en zijn verwerking van de dood en zijn zoektocht naar het leven, en daar horen geen verhaalwendingen in. Toch een ijzersterk verhaal, het is aan de ene kant vrij schattig door de vormgeving en het gevoel, wat ik tenminste had, dat George wellicht een nieuwe liefde ziet in Kenny, of in ieder geval een stukje leven. Je merkt als kijker op dat er geen shockerende of heftige bedoelingen achter deze film zitten. Het is puur genietbaar en heeft gewoon een liefelijke uitstraling.
Niet bepaald een fan van Colin maar in deze film vond ik hem erg sterk spelen. Misschien omdat ik gewend ben om van hem geschreven grappen voor te lezen en wat te gaan zingen en dansen (;-)), dit was gewoon erg sterk gespeeld en tevreden als ik zijn kan, droeg hij de hele film. Van begin tot eind.
Al met al een erg sterke film die uitblinkt in het camera werk. 3,5 ster wellicht verhoging na herziening.

Hele aangename kijkervaring.

Had nooit veel op met Firth, maar hij zet hier een mooi personage neer met kleine middelen. Script had hem nog subtieler mogen maken wat mij betreft maar de grootsheid van zijn verdriet gaat schuil achter korte blikken en acties. Mooi gedaan. Ook Moore speelt eigenlijk altijd wel oké, al zal het nooit mijn actrice worden.

De setting is een lust voor het oog, gelikt als het moge zijn. Wellicht te gestyleerd en bedacht om je je als kijker écht in de jaren '60 te wanen, Ford lijkt esthetiek boven realisme te verkiezen en met dit als resultaat geef ik hem groot gelijk.

Minpunten vond ik de bijtijds zwakke bijrollen (Kenny) en het op een gegeven moment tot een 'trucje' gereduceerde color blushing. Alsof Ford bang was dat we het verband zouden missen.

Alles bij elkaar een uiterst schone film om naar te kijken met genoeg (onderhuidse) emotie, sterke beelden en degelijk acteerwerk. 4*

Prachtige rol van Colin Firth. Te weinig Julianne Moore niet alleen vanwege het feit dat ze zo kort te zien was maar veel wijzer werd ik ook niet over haar karakter. Vond haar nogal geëxalteerd. Verder was het wel heel erg Tom Ford. Ik ben niet zo'n fan van de esthetiek van Ford en dat begon me te irriteren. Jammer. Dit is ook de reden dat ik film nu pas ben gaan kijken.

Mijn sterren zijn voor het spel van Colin Firth, wel een heel goeie keuze van Tom Ford, die me soms erg ontroerde maar toch bleef het afstandelijk en dat lag aan Ford's regie denk ik....tjsa....

(Julianne zien we nooit meer met haar echtgenoot op de rode loper sinds deze film maar met Tom wiens Muze ze nu is, ben benieuwd of ze weer met Tom verschijnt, als ze komt om The Kids Are Alright te supporten).

Muziek - slow motion - love it!

De hele film is net zo gelikt als het huis van George Falconer, en dat levert vaak prachtige beelden op.

Colin Firth kan het niet beter doen in deze film, doet wat er van hem gevraagd wordt. * snel naar the King's Speech * Paar goede dialogen gezien/gehoord. Ook wel een aantal ietwat ongeloofwaardige ontmoetingen voorbij zien komen.

Het verhaal is me iets te karig om dit een écht goede film te vinden, maar verder fris neergezet en toch wel interessant.

Julianne Moore is geen slechte actrice, maar ze heeft iets onprettigs in zich, iets ordinairs, waardoor ik nooit vol van haar kan genieten. Mijn actrice is het niet en zal het ook nooit worden.

Nette 3,5*

Wat mooi ! Dat is het eerste wat bij me opkomt. Zowel regie als acteerwerk is supersterk. De sfeer van de dag word ook zo goed overgebracht. Zelfs hoe warm het op dat moment was wordt overgebracht. Zo'n prachtige, broeierige zomerdag. En alles klopte: de muziek, de beelden: alles liep perfect in elkaar over. Meestal ben ik niet zo'n fan van een voice-over in een film maar ook dit klopte helemaal met het plaatje.

Eerlijk gezegd heb ik nooit geweten wat een goede acteur Collin Firth is. Ik vond hem altijd wel goed. Maar bij de films die ik van hem bekeken heb, heb ik nooit kunnen denken dat hij ook een rol als deze zou kunnen dragen want meestal heeft hij toch in wat minder diepgaande films gespeeld. Maar hij was echt waanzinnig goed ! Vooral in de scène waarin hij door de telefoon moet vernemen dat zijn geliefde waar hij al zoveel jaren mee samen is, is overleden, is zo sterk. De mimiek die hij gebruikt. Echt heel indrukwekkend.

Erg mooie film met uitstekend acteerwerk van Firth, Moore en Goode. De dialogen zijn fantastisch het camerawerk erg mooi en de emoties worden heel smaakvol en subtiel gebracht. Vooral de laatste 10 minuten waren zeer indrukwekkend.

Een beklemmende en krachtige film die ik iedereen aan kan raden.

Zeer goed.

Een redelijke dramafilm...
Wel een goede muziek...
Redelijk acteerwerk...
Wel moeilijke zijn levenspartner kwijt, proberen
zelfmoord plegen en toch een laatste slot...
Ze zeggen toch een prachtfilm?... (voor mij niet).

nieuws via nu.nl

Herbekeken en A Single Man raakte me toch meer dan de eerste keer. Visueel nog steeds enorm elegant, de melancholische sfeer en early sixties-setting zijn geweldig, de film zit proppensvol schoonheid en de gevoelige muziek past eigenlijk perfect. Reken daarbij een grootse Colin Firth en ik verhoog mijn score naar 4*.

Een aardig drama filmpje maar had hier toch meer van verwacht.

De film heeft inderdaad als pluspunt de kleurentonen die veranderen naar zijn mood, maar is aan de andere kant een beetje te geknutseld in elkaar gezet met momenten.

Het hoofdpersonage kwam een beetje stijfjes over, in het begin toen hij net het verschrikkelijke nieuws hoorde kon je nog met hem meevoelen maar door de film heen werd dat voor mij toch minder.

Het einde vond ik daar in tegen juist wel positief en bij het verhaal passen.

A Single Man heeft een boeiend plot, maar door de knutselachtige uitwerking en een beetje stijve hoofdrolspeler komt het niet echt helemaal uit de verf.

3,0*