A Single Man (2009)

trailer

Een straffe trailer, that's for sure. Zowel de regisseur, de cast als de muziek scoren redelijk goed bij de eerste Award-nominaties.

trailer zier er interessant uit, zeer gestileerd. ben benieuwd!

Ik heb A Single Man afgelopen week in de voorpremière gezien. Een erg mooi en indrukwekkend filmdebuut.

Zoals gezien Tom Fords mode-ervaring verwacht mag worden is het visueel zeer sterk; hij was en is een succesvol ontwerper. De jaren '60-sfeer maar ook alles waar de hoofdrolspeler (George/Colin Firth) mee worstelt komt duidelijk op beeld over. Daarnaast zijn de kleding, de sets en het camerawerk tot in de puntjes verzorgd. Alleen om die reden al mag de film waardering krijgen.

Qua inhoud kan hier echter ook niet worden geklaagd. Het verhaal is relatief simpel maar aangrijpend en wordt op een rustige manier verteld. Ik kan me wel voorstellen dat wanneer het verhaal je niet aanspreekt, dit misschien een beetje te traag kan lijken. Persoonlijk vond ik het heel erg bijdragen aan het statige en indringende van de film. Zo nu en dan wordt er gebruik gemaakt van flashbacks die vooral ondersteunend zijn aan de goede herinneringen die George heeft aan zijn overleden vriend. Die maken zijn depressie er echter niet beter op.

Iedere rol komt in A Single Man goed over. Julianne Moore zet haar drankverslaafde glamourpersonage overtuigend neer en met name de wanhoop die zij heeft komt naar buiten. De rol van Kenny (Nicholas Hoult) als verwarde student is naturel en gevoelig. In feite is hij ook de enige die sinds lange tijd tot George weet door te dringen. Samen met de andere ontmoetingen die George heeft laat dit scherp zien wat hij doormaakt.

Tom Ford promoot deze film vooral als verhaal over eenzaamheid en verdriet, niet zozeer als 'homofilm'. Daarin heeft hij wat mij betreft gelijk; ondanks dat dit onderwerp wel speelt nemen de gevoelens van de mensen een prominentere plaats in. Deze gevoelens staan geheel los van seksuele voorkeur, het gaat hier om verlies en de gevolgen die dat heeft.

Een sentimentele en sterk uitgevoerde film waar Colin Firth terecht een Oscarnominatie voor heeft gekregen.

1 Oscarnominatie

Beste Acteur (Colin Firth)

Sterke film, prachtig gefotografeerd en er wordt ouderwets stevig gerookt. Colin Firth overtreft zichzelf, Julianne Moore - ik ben een groot fan - is wat mij betreft onder de maat. 4*

Mooie film, goed gespeeld, maar het leek wel veel op American Beauty

Dit mag je me uitleggen. Ik zie de link nauwelijks.

Wederom iemand die vanuit een andere discipline (dit keer mode, Tom Ford was onder andere creative director bij Gucci) besluit om zich aan het filmmaken te wagen. Dat levert nog wel eens interessante films op. Hoorde dat A Single Man dan ook om zijn design en (aan)kleding wordt geroemd.

A Single Man is een van die zeldzame films waarbij de trailer mij over te streep trok om hem te gaan zien. Ik ben kennelijk niet grootste fan van trailers, want ik bekijk ze meestal alleen in de bioscoop omdat het verplicht is of omdat ik ze echt nodig heb om me over de streep te trekken als de film in kwestie mij maar matig trekt. A Single Man trok mij niet matig, maar gewoon totaal niet. Totdat ik de erg mooie trailer in de bioscoop zag.

En gelukkig maakt de film de trailer waar. Het is een bloedmooi geschoten verhaal over rouw. Het is een meer dan een beetje poëtisch. Ford schiet het geheel in een koele toon, waarbij verschillende technische truuks gebruikt worden, zoals slowmotion en zwartwit. Dit had gekunsteld over kunnen komen, maar dat gebeurt hier nooit meer dan de bedoeling is. Prachtig is ook vooral de art-direction (een van de schandaligste missers van de Oscars dit jaar), maar let ook op de geweldige muziek, kostumering en belichting. Zelfs zonder inhoud is dit al een geweldige film om eens te bekijken. Gelukkig is het inhoudelijk ook boeiend, met een grote nadruk op afstandelijke contacten. Ford weet er ook voor te zorgen dat de pijn en frustraties van de hoofdpersoon nooit uibarsten. Hierdoor blijft het een zeer understated filmpje en dat werkt prettig.

En dan is er nog Colin Firth. Die was me tot nu toe nooit zo opgevallen als acteur, terwijl ik hem toch al vaak langs heb zien komen. Deze rol is dan ook een openbaring. Eigenlijk vergat ik dat ik naar een bekende acteur zat te kijken en deze rol doet me totaal niet denken aan andere rollen van Firth. Het is echt één van die prestaties waarbij je oprecht kunt zeggen dat de acteur in de huid gekropen lijkt te zijn van de man die hij speelt. Julianne Moore's rol was kleiner dan ik had verwacht. Ik bewonder haar al langer, maar vreemd genoeg heb ik haar nog nooit zo goed gezien als hier. Nog zo'n misser van de Oscars.

Het enige wat voorkomt dat dit een echt bijzondere film wordt die mij diep raakte is een gebrek aan een pakkende afloop. Er waren twee, nogal voorspelbare mogelijkheden: George vermoorde zichzelf of George vind nieuw geluk bij Kenny en leeft verder. Mits een goede uitwerking hadden beide mogelijkheden ondanks hun voorspelbaarheid goed kunnen werken, maar hier wordt kennelijk gekozen voor een andere optie. George vind zijn geluk, maar gaat toch dood door een reden die niets met iets uit de film te maken heeft. Zo krijg je dus een einde dat het idee van beide eerder genoemde mogelijkheden combineert, maar daarbij wel de emotionele context achterwege laat. Het gekozen einde doet me niets, maar dan ook echt helemaal niets. Ik voel me zelfs een beetje bedrogen. Het is te losstaand. Waarom koos men voor zo'n lullige afsluiting?

Dit weerhoud me van een echt mooie score. Maar in ieder geval was alles tot voor de laatste vijf minuten echt de moeite waard.
3,5*

Het plot doet me erg denken aan Malle's 'Le Feu Follet'.....

Echt een topper!!

Heb er van genoten alles klopte en het verhaal kende geen zwakheden en er werd prima geacteerd door de cast vooral colin F overtuigde met zijn rol.

Gaat dat zien!!

Rouwen doet iedereen op zijn of haar eigen wijze. De een kan ondanks alle ellende toch enigzins doorgaan met het leven, voor de andere is het verlies onverteerbeer en zo confronterend hard dat verder leven alleen pijn veroorzaakt en dus zinloos wordt.

Een film die zonder bombastische beelden een perfect beeld geeft van iemand die het gewoonweg niet kan verwerken dat zijn geliefde is overleden. Geloofwaardig acteerwerk. Voor mijn persoonlijk is de mooiste scene het zwemmen in de zee met zijn student. Het gevoel van er zijn op deze wereld zonder enige barrieres (verdriet en pijn), schitterend.

Ik ben het weleens met The One Ring dat het einde van de film voor mijn gevoel niet goed uitpakt, smetje op het geheel zeg maar.

Tom Ford laat duidelijk zijn hand zien in de film, alleen al de kleding zegt genoeg. Ook de eenvoud van de ruimtes, "less is more" of gewoon zoals het was in de jaren 60. Ford laat met deze film zien dat hij zijn eigen stijl goed kan overbrengen aan het publiek en niet een "dertien in dozijn" man is. We kijken uit naar de volgende Ford!

Mooi, mooi, mooi! Ik had van tevoren hoge verwachtingen van A Single Man en de film maakte ze allemaal waar. Twee mannen zijn verantwoordelijk voor deze prachtige film. Allereerst natuurlijk Tom Ford, wiens oog voor stijl en schoonheid een onmiskenbaar stempel drukt op het geheel. Hier en daar is de film een tikje té arty-farty (het overschakelen van grauwe naar heldere kleuren zodra George zich met levenslustige personen inliet vond ik persoonlijk bijvoorbeeld een beetje té opzichtig), als je begrijpt wat ik bedoel, maar op de een of andere manier is het toch functionele kunst. De flashbacks konden me in het bijzonder bekoren: stijlvol vormgegeven en innemend.

In de tweede plaats is dit de film van Colin Firth, een acteur die ik altijd al sympathiek heb gevonden maar die nooit de rollen kreeg toebedeeld waarin hij écht kan laten zien wat hij in huis heeft. Hier zien we eindelijk de enige echte Colin, fantastisch! Het begint al gelijk met de traan (wie de film gezien heeft weet welk moment ik bedoel), zo integer en écht. Firth krijgt bijval van een prima cast, maar hij steelt absoluut de show. Hoewel Jeff Bridges de Oscar op basis van zijn complete oeuvre zeker verdient, zou Colin - mocht hij hem krijgen - het felbegeerde gouden beeldje zeker niet gestolen hebben.

4*

Prachtige film. Goede acteerprestaties vooral van Colin Firth. Zijn nominatie voor een oscar is zeker verdiend. Elke frame in deze film is praktisch een in te lijsten foto. Bewijst maar weer eens dat goede styling en een duidelijk gestileerde signatuur niet ten koste hoeven te gaan van de geloofwaardigheid en het dramatische aspect van een film. Bovendien is de muziek in deze film ook nog eens prachtig.

Geweldige film! mooie beelden, sfeer erg goed weergegeven, acteurs spelen mooie rollen. Drama zonder dat het dramatisch en heel erg zwaar gaat worden. Alles lijkt te kloppen in en aan deze film.

Ik kan écht niet wachten.. Ben nu ook de soundtrack aant luisteren, is zo mooi, Umebayashi werkt ook mee.. Zelden zo naar een film uitgekeken

Wat een pracht van een film!

Eindelijk weer eens een film die mijn verwachtingen meer dan waard maakt na There Will Be Blood. De film is heel erg stijlvol waar ik wel van houd en de close-ups zijn prachtig in beeld gebracht. Verder was de gehele cast superieur, het had niet beter gekund. En dan ook nog die prachtige muziek die het plaatje compleet maakte.

Na afloop zat ik echt verstijfd naar de aftiteling te kijken met een geweldig gevoel.

5.

Hele mooie film. Mooie beelden, mooie editing, mooie acteurs, mooie dialogen, mooie muziek.

4*

Fijne film, met oog voor detail. De inhoud van het verhaal bleef mij ook goed bij. Aanrader!

Ik begrijp niet waarom iedereen deze film zo hoog beoordeelt. Het is een drama (depressief) verhaal maar de film is ook dramatisch. Het acteerwerk is prima, niets mis mee. Doch het verhaal is traag en na afloop heb je het idee dat je 1,5 uur naar niets hebt gekeken. Er gebeurt niets!

De zogenaamde emoties in deze film komen zeer slecht naar voren. Colin Firth, Julianne Moore, beiden zeer goede acteurs en niets mis mee, maar het deed me allemaal niet veel.

Het verhaal omvat weinig, dat dit een boek is verwondert me, omdat het hele gebeuren ook in een paar zinnen te vertellen is.

Saai en langdradig.

Ik heb films over rouwverwerking gezien waar ik gedurende de hele speelduur met een brok in mijn keel zat, hier geen enkele keer.

Tegenvaller, mijn verwachtingen waren veel hoger.

Tom Ford - eigenlijk was hij voornamelijk de reden waarom ik deze film speciaal in de bioscoop ging kijken. Ik ben geen grote filmkijker, laat staan iemand die dan speciaal naar de bioscoop gaat hiervoor. Maar toen ik voor het eerst met de naam geconfronteerd werd (via zijn hemden-lijn) was ik erg on de indruk: zijn biografie inzake mode is tot nu toe ook op zijn minst impressionant. Waar Guccio Gucci zijn merk naam gaf en groot maakte, zorgde Tom Ford er voor dat het modehuis herleefde onder zijn creativiteit. Stijlvol, elegant, bewonderenswaardig - dezelfde eigenschappen die ik kan gebruiken om zijn kledij te beschrijven kwamen me ook op tijdens het kijken naar deze film.

Wat me vooral eerst opviel aan deze film is het veelvuldig gebruik van muziek, het kan aan mij liggen maar er zijn toch bijzonder weinig scènes in deze film die niet gevuld zijn met muziek? Ik vond het een bijzonder mooie meerwaarde, voornamelijk ook doordat ik de muziek op elk moment eg kon waarderen.

Het verhaal op zich komt niet bijzonder spannend over, maar goed: Tom Ford wil hier ook een mooie film over rouw en eenzaamheid brengen, geen Die Hard 5 - hiermee vind ik ook commentaar als "het is saai / er gebeurt niets / ..." bijzonder nietszeggend, alsof het moeilijk is voor zo'n mensen om diepgaander naar een film te kijken... - Van de openingsscène, die ik werkelijk prachtig vind, tot het erg absurde einde vond ik dit een zeer mooie film die wat mij betreft zeker een half uur langer had mogen duren.

Colin Firth legt een bijzonder sterke acteerprestatie neer, het hele thema en de gebeurtenissen worden ook op een bijzonder mooie manier weergeven. Of het nu de indrukwekkende scènes zijn, de bij momenten absurde humor (ironie) Neem nu die zelfmoord-scène in dat bed - bijzonder tragikomisch, de dialogen die me wist te raken - alle elementen in deze film vond ik op zijn minst goed.

De vergelijking met "'American Beauty" is ook niet geheel onlogisch, toch is dit een heel andere film.De protagonist in dit verhaal lijkt me niet zozeer 'gelukkig' met zijn leven op het einde. Hij heeft eventjes een lichtpunt, maar ook dat vervaagt als dat ene gevoel dat hij beschrijft voor het sterven.

Al bij al vind ik dit dus een zeer geslaagd debuut van Tom Ford, het gaat wat mij betreft misschien nét wat meer uitvoeriger gebracht mogen worden met misschien nog nét wat meer diepgang. Maar voor wat het is is dit een prachtige film die alle eer verdiend.

Ik zag trouwens dezelfde dag ook nog "Slumdog Millionair", vreemd dat zo'n film dan 8 oscars wint en deze voor één genomineerd is/was - maar goed, net zoals het ironische einde van deze film, is er geen ontkomen aan.

A Single Man van Tom Ford heeft mij zeer aangenaam getroffen. Het eerste wat opvalt in de film is de enorme toewijding aan de sets, props, kleding en kapsels, auto's, interieurs etc. Werkelijk alles is oogstrelend stijlvol. Stijlvoller dan de realiteit van de sixties ooit is geweest, gelukkig maar, want dat hoort bij 'the movies'. Vele scenes 'verraden' overduidelijk het oog van de kunstenaar voor voorwerpen, en met name de manier waarop ze gepresenteerd worden. Super afgewogen en evenwichtig. Alles heeft zijn juiste en rechtmatige plek. Voor wie stijl-inspiratie zoekt , dit is je film.

Naarmate de film vorderde moest ik meerdere keren aan het oeuvre van Hitchcock denken, en dan specifiek aan Vertigo. Ook Hitchcock was superstylish, maar dit terzijde. Ik doel hier op de thematiek uit Vertigo: wat te doen na de dood van je geliefde? Hem/haar opnieuw tot leven wekken en zodoende tevreden zijn met een surrogaat of je geliefde achterna gaan naar het hiernamaals? In beide films brengt een mogelijk nieuwe geliefde alleen maar pijnlijke herinneringen naar boven van "wat had kunnen zijn als". Niet voor niets heeft Tom Ford muziek van Hitchcocks vaste componist Bernard Herrmann toegevoegd aan de overigens sublieme zwaar georchestreerde score die heerlijk melodramatisch aandoet.

Het laatste punt dat ik naar voren wil brengen is dat ik denk dat Tom Ford ook overduidelijk een prominentere plaats voor homoseksualiteit wilde inruimen dan in mode mogelijk is. Dat lukt hem prima. De film bevat een aantal sequenties die de schoonheid van het mannelijke lichaam onderstrepen, en ook de fantasieën en romantische ideeën daarover. Erotiek en de dood draaien voortdurend om elkaar heen, een visie op homoseksualiteit uit de klassieke psychoanalyse van Freud die in de tijd van schrijver Christopher Isherwood, op wiens boek de film is gebaseerd, gangbaar was. Homoseksualiteit als onvruchtbare liefde, en de afwijzing van homoseksualiteit als opgang naar de dood.

Pluspunt: acteerprestatie Colin Firth.

Minpunt: te gekunsteld en overgestileerd.

Kreeg op sommige momenten zelfs het gevoel dat Ford een beetje Wong Kar Wai's In The Mood For Love wilde nadoen (eenzelfde repeterend deuntje met veel vertragende beelden).

Dacht ik toch even dat ze een misser hadden begaan met 'Green Onions' van Booker T & The M.G's.

Dacht echt dat die plaat van na '62 was.

Maar is gereleased in aug 1962.

Had toch iets geloofwaardiger geweest om een nummer van voor '62 te draaien op je pickupje...

Verder best goede film, maar zeker geen masterpiece.

Zoals Nubis zegt: "Mooie beelden, mooie editing, mooie acteurs, mooie dialogen, mooie muziek." Het raakte me echter op geen enkel moment. Een gemis.

Met Colin Firth heeft A Single Man dan ook wel een van de beste Engelstalige acteurs in huis. Vooral dus van zijn knappe prestatie genoten. 3,5*

Fenomenaal.