Invictus (2009)

gisteren sneak preview in rialto oostende belgië.

De film valt mee, tis niet echt mijn genre. Maar de inhoud interesseert wel jan en alleman. Het is echter jammer dat de film niet over meer dan Nelson Mandela en rugby gaat ( met als hoger doel, apartheid tegen te gaan). Zeer mooi eindresultaat. Happy end.

af en toe is er een spannend moment dat veilig eindig. Omdat ik niet veel van de materie kende was hij echter wel onvoorspelbaar.

Het was een soort locus teribillis die niet gevolgd wordt door negatieve gebeurenissen.

Uiteindelijk een nuttige film, aanvaardaar goed, maar niet meer, 3

Extra: persoonlijk vond ik jammer dat er amper zuid-afrikaans wordt gesproken in de film. Voor nederlanders en vlaamingen is het des te grappiger als Joost wordt geroepen of als "aangename kennismaking" uit de mond van Matt damon en morgan freeman klinkt.

Ik hou niet van rugby, maar het boeide me toch.

Bij zulke films lijkt de formule voor een goede film simpel.

Goede cast + een goed verhaal = een goede film.

En Morgan Freeman is ook in deze film weer helemaal geweldig. Echt super hoe hij Mandela vertolkt.

Een top film met een zeer goede Morgan Freeman en ook de rol van Matt Damon was zeker een vermelding waard.

Mooi verhaal over politiek, sport en verbroedering.

Heeft mij geboeid van het begin tot het eind.

zeer boeiende en intrigerende film. Geweldig acteerwerk en bij mij heel wat kippevel momenten.

Die Morgan Freeman verdient met deze rol misschien wel zijn tweede oscar. Hij zet zet zijn rol als Mandela erg overtuigend wee. Mooi om te zien hoe Mandela als president zijn eigen land en zijn inwoners weer èèn te laten zijn.

In het begin liep de film een beetje traag, maar daarna..... Je zat er middenin.

Het is geen film die opvalt door snelheid of actie, maar het acteerwerk van zowel Morgan Freeman als Matt Damon is geweldig.

Goeie film met een politiek tintje maar niet overdreven, het geeft weer hoe een groot aantal mensen het hele apartheidsgebeuren in Zuid Afrika dachten te kennen. Natuurlijk niet helemaal waarheidsgetrouw, maar voor een groot publiek best ok!

Al met al, deze film is een aanrader!!

Je moet wel een flinke plaat voor je kop hebben als je verwacht dat een regisseur als Eastwood met dit betreffende verhaal iets compleet nieuws gaat doen.

En dat gebeurt ook niet.

Conventionele gemaakte film over een toch wel geinig verhaal, dat wil zegen, niet simpelweg het hele Mandela/ANC aan de macht-verhaal, maar focussen op die rugbystrijd.

Gewoon degelijk en goed gemaakt.

Begin ik gek te worden of is de releasedatum op het laatste moment een paar weken verzet?

Goede vertolkingen, vooral Morgan Freeman als Mandela doet het erg goed. Prima filmpje.

3*

Aardige film Freeman doet het goed, maar een minder bekend gezicht had wellicht beter gepast als Mandela. Uiteindelijk meer sportfilm dan politiek.

leuke feelgood film met een hoog duo penotti gehalte.. plus Matt Damon zwaar aan de botox..

Zoals het onmogelijk is om over de persoon Mandela cynisch te zijn (groter dan hem worden ze denkelijk niet), zo is het zeer moeilijk om over Eastwoods 'Invictus' juist niet cynisch te zijn. Want oh oh wat speelt onze favoriete Hollywood bejaarde hier (wederom) opzichtig op het sentiment, en wat wordt het hernieuwde blank/donker geluk er zonder pardon in gepeperd.

Dat de film van mij dan toch een volkomen onverdiende 3* krijgt komt door de aardige tijdsschets, mijn passie voor sport (en dan met name de onmogelijke prestaties zoals we die heel soms mogen aanschouwen), en die hartverscheurende scene op Robben Eiland, met als hart het prachtige gedicht van W.E. Henley:

Out of the night that covers me,

Black as the pit from pole to pole,

I thank whatever gods may be

For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance

I have not winced nor cried aloud.

Under the bludgeonings of chance

My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears

Looms but the Horror of the shade,

And yet the menace of the years

Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,

How charged with punishments the scroll,

I am the master of my fate:

I am the captain of my soul.

Vakkundig gemaakte film die soms wat veel binnen de lijntjes kleurt. Op zich sterk verhaal, maar de boodschap dat sport verbroedert natuurlijk weinig vernieuwend. Combinatie sport/politiek werkt echter wel in deze film waarin Freeman en Damon weten te overtuigen.

Weliswaar mooi tijdsbeeld en fijne rollen van Freeman en Damon. Maar ik vond de karakters toch een beetje vlak.

En daardoor boeide de film niet echt. Jammer

Dacht al, wat heeft die weinig rimpels en kraaienpootjes op z'n 39e.

Elk jaar komen er wel weer van die films uit die net zo goed als titel “Can I please have an Oscar” zouden kunnen hebben. Invictus is er ook zo eentje. Daarvoor hoef je maar te kijken naar het plot en de casting alleen al. Toch is het allemaal niet zo erg als de wat meer kritische filmfan zou denken. Dit komt eigenlijk puur doordat de film geen biopic is over Nelson Mandela en ook niet zozeer een soort historisch portret, maar meer een klassieke van zero to hero feelgood/sportfilm.

Morgan Freeman vind ik een van de meest afgegleden acteurs van de laatste jaren, en ik zie hem tegenwoordig als een van de grootste gladjakkers van Hollywood, bijna net zo erg als Tom Hanks. Verder is hij ook een zeer bekende acteur, maar toch blijkt hij in deze film absoluut geen miscast te zijn. Sterker nog, ik vind hem de film dragen. Hij lijkt allereerst al behoorlijk goed op Mandela, met helemaal de juiste kleding plus een gebitje in. Freeman is zelfs onherkenbaar eigenlijk, slechts bij vlagen zag ik de acteur zelf terug. Hij heeft ook echt geweldig zijn hele manier van bewegen en praten overgenomen.

Matt Damon mag de op een na grootste rol van Francois Pienaar voor zijn rekening nemen. Lijkt ook een gevalletje van een grote naam casten en dat is natuurlijk ook zo, maar ook hem vind ik overtuigend spelen. Hij heeft normaal al een beetje een vollemaansgezicht, en met wat kilootjes erbij is hij overtuigend genoeg geworden om voor rugbyspeler door te gaan (zolang al de andere spelers niet al te groot zijn). Bovendien vond ik hem zijn accent opvallend goed doen. Heb me er werkelijk geen moment aan gestoord, hij was van begin tot eind overtuigend hiermee. Tony Kgoroge maakte ook best indruk op mij als zwarte lijfwacht.

Op het verhalende vlak gaat de film helaas wel de mist in. Er zitten heel genietbare scènes in de film en het kijkt allemaal vlot weg, maar Invictus is volgepropt met vals en versimpelt sentiment. Dat wordt de domme kijker dan ook nog eens gebracht in hapklare brokjes. In feite worden er in de film allerlei kleine koppeltjes of groepjes gemaakt die dan meestal bestaan uit zwarte en blanke Zuid-Afrikanen. Dit is gedaan om met net wat meer zielige scènes te proberen te scoren en ook het tempo er meer in te brengen (en de totale tijdsduur op te rekken) zodat je steeds switcht van de ene naar de ander. Op zich een heel normale filmtruc, maar er zitten zoveel van die verschillende en overbodige groepjes in de film dat het wat vervelend wordt. Aan de hand van gebeurtenissen in al die verschillende scènes wordt op weinig subtiele manier geprobeerd een beeld van de politieke situatie in de praktijk te schetsen. Om zich er van te verzekeren dat het domme kijkvee alles wel goed in zijn oren heeft geknoopt laat Eastwood regelmatig mensen overdadig nee schudden of ja knikken.

Tussendoor zit af en toe ook een vreselijk aangedikte scène, het lijken net sketches. Neem bijvoorbeeld de liefdadigheidsscène in de kerk, waarbij het domme kijkvolk nog even extra wordt ingepeperd hoe het ook alweer allemaal zat.
Die eerste clinic is ook al zo vreselijk uitgewerkt, met de eerste nog onwillige rugbyspelers, die letterlijk smelten na 5 seconden. En dan even later Mandela die tijdens een vergadering met zijn ministers de tv aanzet om tv-beelden hiervan te kijken.

Wat ook zo lomp is aan de film is dat er veeeeel te veel speeches en wijze oneliners in zijn gestopt. Helemaal op het einde zijn deze misschien nog wel het allerergst, ook zo clichématig: "This is it, this is our destiny" of: "No mister President, thank you for what you have done for our country".
Ook heel fout is de steeds beroerd getimede dramatische muziek tijdens gevoelig bedoelde scènes. Die muziek was soms ook wel heel ondermaats, beetje van die Disney-kitsch. De keren dat de soundtrack meer up-tempo was en meeslepend bedoeld werkte deze vaak juist wel weer heel aardig.

Eastwood moet gedurende bijna heel de film continu zo nodig door laten schemeren hoe charmant en attent Mandela wel niet is. Je hebt wel meer dan 5 vingers nodig om te kunnen tellen hoe vaak hij wel niet informeert naar hoe het gaat met iemands familie, enkelblessure of wat dan ook, en die scène waarin een lijfwacht vertelt hoe Mandela toffees uit Engeland voor hem heeft meegenomen, mag ik even teiltje?

Ondanks al die ergernissen is de film toch prettig wegkijkend en af en toe zelfs lichtelijk ontroerend en meeslepend kijkvoer, maar tegen de tijd dat de finale wordt gespeeld gaat het nog goed mis, wat je kunt verwachten als in een film als deze de climax nadert.
Deze finale wordt vrij snel bereikt (de film neemt sowieso af en toe wel aardig grote tijdsprongen), en zoals het een beetje hoort in dit soort win-verhalen is het in de finale op het oog David tegen Goliath, Nieuw-Zeeland met Jonah Lomu, op dat moment dé superster van het rugby, is de tegenstander (de haka voor de wedstrijd mag natuurlijk niet ontbreken). De afloop is bekend natuurlijk, en wordt zo lekker fout gebracht met erg langgerekte slowmotionbeelden. Dat is inclusief de geluidseffecten, die onbedoeld nogal hilarisch zijn en niet eens altijd goed synchroon lijken te lopen. Ook zit er nog een fout gebed op het einde na de winst, en tijdens en na de wedstrijd de door mij hierboven al vermeldde foute oneliners.

De instinker met het laag overvliegende vliegtuig vond ik dan stiekem wel weer geslaagd. Wel een beetje sneu waren tussendoor de flitsen van de krotten in de townships en vooral die hemeltergende stukjes met de blanke agenten en het straatschoffie, en de familie van Pienaar inclusief de inwonende zwarte dienstmeid. Die zijn opeens dikke vriendjes, waar hun relatie eerst afstandelijk en puur zakelijk was, althans van de kant van de blanke en arrogant overkomende ouders. Een verrassende gift van zoon des huizes Francois bleek het tij te doen keren.

Bekijk ik de film ook nog kritisch als sportliefhebber dan valt me allereerst op hoe gedurende de film de spelregels etc. wederom in hapklare brokjes worden uitgelegd aan de kijker, via dialogen tussen Mandela en mensen van zijn staf of tussen de blanke en zwarte lijfwachten (weer van die voorbeelden van de gecreëerde groepjes en koppeltjes, net als die secretaresse van Mandela of de vrouw van Pienaar).
De echte sportemotie mis ik ook nogal in de film. De opstootjes op het veld komen behoorlijk suf over. Er wordt niet geschreeuwd en je ziet weinig echte woede en adrenaline vrijkomen, en ook tijdens de juichscènes komt de emotie niet echt los, het blijft allemaal vrij kunstmatig en kil. En wat liepen die scheidsrechters tijdens opstootjes steeds als mietjes voorzichtig op hun fluitje blazen. In het echt zie je, ook bij minder ruige sporten, dat de scheidsrechter zich dan over het algemeen een stuk feller toont.
De ook al overbodige zeer kritische journalist wordt volgens het draaiboek op het einde van de film opeens positief (al kan hij moeilijk anders natuurlijk).

Films van Eastwood zijn meestal visueel redelijk sober te noemen, maar dat kan van Invictus niet helemaal gezegd worden. Ik heb meerdere van die recht van boven shots gezien, en aan de trend van (onnodig) handcamera’s gebruiken kan Eastwood ook geen weerstand bieden.
Wel leuk om veel mooie plaatjes van Zuid-Afrika te zien, zeker met het oog op het WK voetbal komende zomer, en er zit ook nog een beetje Nederlands in de film (slecht uitgesproken natuurlijk) en ze lijken in Zuid-Afrika wel van Heineken te houden. Wat van ver komt is goed, of zoiets.

Invictus is dus voor mij dus zo’n film vol vals sentiment die een hebberige graai naar de Oscars doet, maar het is allemaal ondanks de vele vele nadelen toch uiteindelijk niet zo erg als je zou vrezen. Als geheel is het een film die leuk wegkijkt, en omdat gelukkig de nadruk niet teveel op politiek en drama wordt gelegd maar meer op (de morele kant van) het sportevenement blijft het allemaal vermakelijke kost. De film overschat zich hierin gelukkig niet, al schetsen ze niet helemaal een realistisch beeld. Gewoon een leuk filmpje als je hem niet te serieus neemt. Gaat ongetwijfeld hoge cijfers krijgen puur al door het onderwerp en Morgan Freeman, die ook zeker wel indruk maakt. 2.5* ruim.

Jezus.. Die comments, lijken wel verslagen..

Pff als rugbyliefhebber en en afrikaanse geschiedenis liefhebber had ik van Clint toch wel wat beters verwacht naar een reeks goede films. Dit is een beetje op een bonoeske manier die reet van mandela likken. Ook jammer dat er zo weinig afrikaans gesproken wordt en dat mat damon en morgan freeman in deze film spelen.

Redelijke film , al vond ik het veel te veel over rugby gaan ipv het Zuid-Afrika vlak na de apartheid.... Leek eerder een rugby versie van , "Coach Carter" , "Remember The Titans" of "Almighty Ducks" ....

Heerlijke feel-good film, met sterk acteerwerk van Morgan Freeman ! Tijdens de film krijg je een paar heerlijke 'kippenvel-momenten' en de soundtrack daarbij is ook erg mooi. Het rugby speelt in deze film een erg grote rol, maar als sportliefhebber heb ik daar geen problemen mee.

I am the captain of my soul

2 Oscarnominaties

Beste Acteur (Morgan Freeman)

Beste Mannelijke Bijrol (Matt Damon)

Prachtige film, kon eigenlijk niet geloven dat het werkelijk zo is gebeurd. Morgan Freeman is Nelson Mandela. Er is geen acteur die dit beter zou kunnen.

Sterk drama met prima acteerwerk van vooral Morgan Freeman. Maar ook Matt Damon doet het erg goed. Mooie muziek. De film laat goed zien hoe sport een heel volk kan verenigen. Soms wat te dik aangedikt, maar ach: Who Cares.

Goede film, goed geacteerd van iedereen...

Sport verbroedert ,dat is het thema voornamelijk van "Invictus".

Op zich een prima film over de periode na de vrijlating van Nelson Mandela. De moeizame relatie tussen zwart en blank in een land waar apartheid al jaren een gewoonte was.

Morgan Freeman zet geroutineerd een ingetogen Mandela neer.

Echter duurt de film wel erg lang.

Dit komt vooral door de zeer uitgebreide rugby scenes.

Deze scenes zijn prachtig verfilmd maar worden wel vervelend op den duur voor niet rugby liefhebbers.

“Invictus” is daarom voornamelijk een sportfilm met een vleugje politiek.

Geen verkeerde film maar echt veel nieuws onder de zon brengt het niet.

3*

Het probleem wat zich hiervoor doet is dat wij als klein, koud kikkerlandje weinig of niets hebben met rugby. Komt er ook nog eens bij dat ik van die apartheid-toestanden weinig heb meegekregen. Ik weet alleen nog dat Mandela werd vrij gelaten en ook dat liet niet veel indruk bij mij na, ik had wel andere dingen te doen. En dan komt deze film op je pad. Eastwood is natuurlijk een vreselijk goede regisseur. "Gran Torino" en "Changeling" vond ik beiden meesterwerkjes. Ook deze film is keurig geregisseerd, niets aan de hand. Freeman zet een sterke rol neer (al deden die gevangenis-scenes met toch onmiddellijk laten denken aan een andere film, heel raar... ) en Damon doet ook gewoon zijn dingetje. De andere rollen van het rugbyteam hadden voor mij iets meer uitgediept mogen worden. Ik had nu niet echt het gevoel van: Ze moeten winnen! Het einde van de film zie je van mijlenver aankomen en dan duurt de film toch net iets te lang. 3,5 *

Gôh, jou ook al..

Ik al vervent rugby speler vond dit echt een geweldige film. Een aanraden van me trainer, en zwaar genoten

Ga mee met otherfool en Thomas83. Typische Eastwoodfilm die ondanks alle mankementen toch weer redelijk werkt. Sterktste punten zijn uiteraard het onderwerp en de hoofdpersoon. Zwakste punt is de dikke laag sentiment. Verder nog heel wat meer ergernissen (de dialogen, de slow-motions, de geluiden van die spelers, de cliche grappen enz.), maar goed, het is Invictus allemaal wel redelijk vergeven. En dat lijkt me volledig in de geest van Mandela.

freeman nog steeds top! die ouwertjes weten waar ze mee bezig zijn.