Invictus (2009)

Mooie, bij vlagen aangrijpende en aandoenlijke film van Eastwood. Het begin kent een beetje een langzaam tempo, maar naarmate de film vordert wordt het tempo opgeschroeft en valt er genoeg te genieten.

Morgan Freeman doet het geweldig als Nelson Mandela, érg leuk om hem als de president aan het werk te zien. Hij had er veel plezier in. Ook duidelijk te zien dat Matt Damon een echte professional is in deze film, toch wel omringt door genoeg acteurs zonder ''echte'' ervaring.

Nadat de film goed op gang is gekomen wordt het toch wel heel mooi en meeslepend. Prachtig geregisseerd door Clint, die de touwtjes goed in handen heeft. Uitstekende muziek, prachtig in combinatie met de mooie beelden, dankzij het uitstekende camerawerk. De wedstrijden en plaatjes in het stadion zijn érg mooi gefilmd. De scéne met dat veel te laag overvliegende vliegtuig is geweldig, net als het laatste winnende schot van Scott (zoon van Clint) Eastwood. Kippenvel, net als veel meer momenten in deze film. Het ligt er soms wat dik op, maar dat mag de pret niet drukken.

Zeer onderhoudende en technisch perfecte film van Clint Eastwood. Heb best wel genoten. Soms zakt het een beetje in en het begin kon me niet altijd even goed vasthouden, maar over het geheel gezien is dit een erg mooie, vermakelijke en meeslepende film. Dikke voldoende.

Je moet wel een flinke plaat voor je kop hebben als je verwacht dat een regisseur als Eastwood met dit betreffende verhaal iets compleet nieuws gaat doen.

En dat gebeurt ook niet.

Conventionele gemaakte film over een toch wel geinig verhaal, dat wil zegen, niet simpelweg het hele Mandela/ANC aan de macht-verhaal, maar focussen op die rugbystrijd.

Gewoon degelijk en goed gemaakt.

Zoals het onmogelijk is om over de persoon Mandela cynisch te zijn (groter dan hem worden ze denkelijk niet), zo is het zeer moeilijk om over Eastwoods 'Invictus' juist niet cynisch te zijn. Want oh oh wat speelt onze favoriete Hollywood bejaarde hier (wederom) opzichtig op het sentiment, en wat wordt het hernieuwde blank/donker geluk er zonder pardon in gepeperd.

Dat de film van mij dan toch een volkomen onverdiende 3* krijgt komt door de aardige tijdsschets, mijn passie voor sport (en dan met name de onmogelijke prestaties zoals we die heel soms mogen aanschouwen), en die hartverscheurende scene op Robben Eiland, met als hart het prachtige gedicht van W.E. Henley:

Out of the night that covers me,

Black as the pit from pole to pole,

I thank whatever gods may be

For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance

I have not winced nor cried aloud.

Under the bludgeonings of chance

My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears

Looms but the Horror of the shade,

And yet the menace of the years

Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,

How charged with punishments the scroll,

I am the master of my fate:

I am the captain of my soul.

Ga mee met otherfool en Thomas83. Typische Eastwoodfilm die ondanks alle mankementen toch weer redelijk werkt. Sterktste punten zijn uiteraard het onderwerp en de hoofdpersoon. Zwakste punt is de dikke laag sentiment. Verder nog heel wat meer ergernissen (de dialogen, de slow-motions, de geluiden van die spelers, de cliche grappen enz.), maar goed, het is Invictus allemaal wel redelijk vergeven. En dat lijkt me volledig in de geest van Mandela.

Inderdaad niet al te best, erg veilige, beproefde, sentimentele middle-of-the road cinema. Eigenlijk wel wat je van Eastwood verwacht dus. Freeman mag dan wel op Mandela lijken, qua acteren blijft er niet meer veel van over dan het nadoen van de beste man. Verder is de film zo plat als een dubbeltje. Mandela is haast een onmenselijke held, en het suggereren dat zo'n toernooi wel even de verdeelde natie tot één wist te versmelten is ook niet te harden. Eigenlijk is het al vanaf minuut één, waar je dan dat contrast tussen blank en zwart ziet, vooral op sportgebied een groot moralistisch gebeuren wat om de haverklap nog maar eens herhaald en onderstreept wordt. Zo krijg je de dik 2 uur wel vol ja, maar natuurlijk duurt deze film veel te lang. Veel scenes zijn dan ook te doorzichtig dat het allemaal aan iets 'echts' lijkt te ontbreken (dieptepunt was toch echt wel met dat vliegtuig hoor ). En dan had je die inspirerende lesjes nog, die elke keer ondersteund werdendoor vreselijk typische muziek.

Het enige wat me echt meeviel waren de Rugby-beelden zelf. Ik weet best nog wat van het spelletje, maar dit zag er toch nog opvallend goed uit. Doorgaans is sport in film toch niet om aan te zien.

1.5*

Malcolm X, Steve Biko en Gandhi. Over alledrie de idealisten is al eens een uitstekende biopic gemaakt. Des te vreemder is het dat een goede film over de Zuid-Afrikaanse leider Nelson Mandela volgens mij nog steeds ontbreekt. Dat moet ook Clint Eastwoord gedacht hebben toen hij met Invictus kwam. Helaas is Invictus lang niet Eastwoods beste film geworden, daarvoor is de film simpelweg een tikkeltje te sentimenteel en blijft het personage Mandela te eendimensionaal. Dat neemt echter niet weg dat Invictus een prima politieke sportfilm is en dat Morgan Freeman de strijder tegen de apartheid op indrukwekkende wijze neerzet en daarvoor volledig terecht een Oscarnominatie kreeg.

Tussen de 3,5 en 4 in. Voorlopig toch maar een kleine vier.

Waarschijnlijk Eastwoods minst interessante film, maar een mindere Eastwood blijft toch altijd wel bekijkbaar. Ik heb het er volgens mij wel vaker over gehad, maar die kalmte die zijn films uitstralen en die koele kleuren vind ik op een bepaalde manier heerlijk.

Verder is het allemaal zoals te verwachten valt. Mandela is een inspirerend figuur en waarom dat is valt sterk terug te zien in Invictus. Freeman speelt hem zoals verwacht met veel waardigheid. Het is dan ook tekenend dat als de film eenmaal zijn aandacht meer verschuift naar het rugbyteam het geheel wat minder interessant wordt. Een van de weinige films waarin de politiek vermakelijker is dan de entertainment vrees ik. Het geheel heeft ook wat weinig drama. Eigenlijk gaat alles vooral heel goed, zonder al te zware hobbels op de weg. Dat maakt vooral het middenstuk wat minder boeiend. Gelukkig is de uiteindelijke wedstrijd, ondanks de bekende afloop, toch nog best spannend.

3*

Ik vraag me trouwens af waarom Matt Damon hiervoor een Oscarnominatie kreeg. Al zijn rollen van de afgelopen 5 jaar of zo zijn boeiender. Of waren ze zo onder de indruk van zijn accent?

Leuke film, maar je moet wel tegen extreme zoetheid kunnen als je dit bekijkt.

Laat ik positief beginnen, de film ademt echt ontzettend veel sfeer uit en neemt je mee in het verhaal van Nelson Mandela. Morgan Freeman lijkt er bijna sprekend op en je waant je al snel in de gedachten dat hij Mandela is. Toch een knap staaltje, zo simpel lijkt het me niet om precies zo te lopen als hem, te praten als hem en te doen als hem. Het verhaal zelf mag dan niet al te veel verassingen in petto hebben, het wordt wel allemaal lekker rustig in beeld gebracht en je waant je ook echt in het dagelijkse leven van hem.

Iets wat ik wel fijn vond, de tweede helft van de film ging de rode draad v/h rugbyteam wat meer door het verhaal heen en kreeg je meer van de sport en het uitbundige publiek op de tribunes te zien. Iets wat ik wel goed kan waarderen, de rugby scenes zagen er ook werkelijkwaar schitterend uit, ondanks dat ik niet zo'n rugby fan ben. Het wordt met gevoel in beeld gebracht, mooie slowmotion beelden van de actie en je hebt altijd het publiek op de achtergrond. Wat ook een mooi gevoel van realisme weergeeft.

Waar de film hier en daar faalt is toch het extreem zoete gedoe, de hele film is extreem positief en je moet ook tegen alle wijze levenslessen van Morgan Freeman kunnen in deze film. Dat zijn er namelijk nog wel wat. Wat mij betreft hadden ze de film een stuk spannender gemaakt met de verhaallijnen van die beveiligingsmensen van Mandela, iets wat je toch een beetje miste. Op bepalende momenten dacht je dat er dreiging zou kunnen onstaan, maar toch redelijk teleurstellend aflopen(bv. de vliegtuigscene, het loopt echt met een sisser af en het lijkt me niet echt zo realistisch dat een passagiersvliegtuig zo laag over een stadion kan/mag vliegen en gelijk daarna weer opstijgt.) Mocht dit wel waar gebeurd zijn, dan vind ik het een schande. Veel te gevaarlijk.

Ook miste ik soms de intrinsieke motivatie van het rugbyteam die ze kregen van Mandela, deden ze weinig met de teksten die een leuk acterende Wahlberg als Pienaar uitdeelde en miste je een beetje het effect van het geven van de clinics in de Townships bij de spelers. Had graag wat meer van hun emoties gezien buiten het veld, de reden waarom ze zo gemotiveerd waren.

Ach het is ook een beetje muggenzifterij, maar door de enorme speelduur van de film heb je genoeg tijd om na te denken over dit soort dingetjes. Ondanks dat schoten de ruime 2 uur en een kwartier zo voorbij en heb ik me prima vermaakt met deze extreem positieve film van Eastwood, al is het geen topper.

3,5*

Heel erg boeiende film, de volledige 134 minuten was het interessant om te zien, ondanks dat ik niks van rugby af weet en de sport ook niet echt aantrekkelijk vind. Maar de wedstrijden zijn erg mooi gefilmd, alleen iet wat te veel slow-motion dat dan weer wel. Ik ben ook verder niet bekend met wat er in het echt toen is gebeurd. (Weet natuurlijk wel verder over de geschiedenis van Mandela) Maar ik vond het erg mooi om te zien. Eastwood heeft het mooi neergezet. Muziek was ook goed.

En ja dat Freeman de rol van Mandela zou spelen was natuurlijk te verwachten, heb altijd wel gedacht dat hij ooit Mandela zou spelen, en dat heeft hij echt voortreffelijk gedaan. Misschien zijn beste rol ooit. En Matt Damon speelt ook erg sterk, weer eens een wat andere rol voor hem.

4*

Teleurstellende film, veel te lang en onevenwichtig. De eerste anderhalf uur is vrij goed, met een charismatische rol van Morgan Freeman en mooie dialogen. In de laatste drie kwartier, wanneer de film zich richt op een belangrijke rugby-wedstrijd, gaat het geheel helaas onderuit. Eastwood verslikt zich hier; personages schuiven naar de achtergrond en we worden vergast op een simplistisch in beeld gebrachte, zich eindeloos voortslepende wedstrijd. Oubollig sentiment wordt helaas ook niet geschuwd, om maar te zwijgen over de cliché-muziek op de soundtrack. Jammer- het waardige begin van de film verdient een beter einde.

Zoetsappige film, maar hij heeft mij toch wel weten te raken.

De nadruk ligt vooral op het rugby natuurlijk, maar in dit geval vond ik het niet storend. Ik raad iedereen wel aan om niet zomaar even deze film uit verveling op te zetten en vooral niet tijdens een gezellig avondje visite. Er zal dan denk veel gesproken worden, alleen niet met betrekking tot de film. Wellicht hoe saai hij is. Kijk hem lekker alleen of samen met iemand anders. Het is wel een film waar je voor in de stemming moet zijn en vooral uitgerust. Verder krijgen we wat mij betreft ook een redelijk goed beeld van Nelson Mandela. En lees goed, ik zei redelijk.

Clint Eastwood kan (veel) beter dan dit wil ik er als laatste nog even aan toevoegen.

3,5*

Leuk verhaaltje, dat op zich een interessante weergave is van de pogingen van Mandela om de bevolkingsgroepen van Zuid-Afrika te verenigen. Echt spannend is de film niet, of het moet zijn als het vliegtuig overkomt (zou hij nu vermoord worden?)
Leuke rol van Freeman, die goed opgelet heeft en ook een beetje praat zoals Mandela.

Alleen jammer dat de beelden achterblijven. Wel heel erg saai in beeld gebracht. Muziek was redelijk, maar ook niet meer dan dat met één nummer halverwege dat zelfs ronduit verschrikkelijk was. Daar viel dus ook weinig te halen.

Bepaalde beslissingen van de regisseur waren behoorlijk ergerlijk vanwege hun clichématige karakter. Zoals bij de finale dat je die politieagenten ziet die een zwart jochie wegjagen, terwijl je weet dat ze elkaar later in de armen zullen vliegen zodra Zuid-Afrika wint. Als dit dan inderdaad gebeurd, wordt het vervolgens tot in den treure herhaald, alsof we te stom zijn om het na één keer al te begrijpen. Of het antwoord van Damon als hem gevraagd wordt of de steun van 60.000 Afrikaners heeft geholpen. "Het waren er geen 60.000, het waren er 43 miljoen." Ook de beelden in slowmotion aan het einde van de wedstrijd vallen wat mij betreft in de categorie "cliché". Ronduit lachwekkend zijn de ork-achtige geluiden van de spelers tijdens die vertraagde beelden.

Verder te lang. Vooraf die laatste wedstrijd had een stuk korter gekund. Leuk misschien voor de rugby-fans, maar ik vond er geen drol aan. 1,5*

Clint wat doe je me aan.

Ergens achterin mijn hoofd in een klein kamertje, zat de gedachte al dat dit wel eens fout kon gaan. Ik ging toch nog positief de film in, maar achteraf zie ik dit als 2 uur die ik niet meer terug krijg.

Wat een walgelijke mix van clichés, zoetsappigheid en gewoon stupiditeit. Ik heb me aan verschillende dingen zo erg geërgerd. Dan krijgen we een paar mooie shots, komt er in 1 keer een debiel lied opzetten met een hele mooi boodschap

En de clichés op het einde met de klok, heeft Clint in een grot gewoond en niet gemerkt dat dit toch wel een uitgedroogde bron was. Het script is eigenlijk al een verloren zaak opzich. Of het allemaal historisch correct is. Ik weet het niet, maar al die moraliserende gedichten, toespraken en gebeden kwamen me de strot uit.

Net zoals veel acteurs wist de helft zich geen raad met de situatie en het Rugby team komt erg onnatuurlijk over. Damon werkt hier overigens compleet aan mee. Petje af voor het accent en zijn transformatie en voor de rest deed hij het ok wel goed. Over Morgan dan. Hij wou naar mijn mening soms iets teveel Mandela zijn, en werd daardoor erg statisch en wat debiel-achtig.

Ik ben een groot fan van beiden acteurs, maar ze konden deze film echt niet meer redden.

1.* Eerste serieuze misstap van Clint Eastwood is zijn regisseurs carrieré.

Times change, we need to change as well.

Verwachte veel van deze Clintwood film, vooral omdat ik zijn laatste film Gran Torino geweldig vond. Jammer genoeg voldeed deze film niet echt aan mijn verwachtingen.

Wat betreft acteerprestaties zat het helemaal goed in deze film. Vooral Morgan Freeman blinkt erg uit als Mandela.

Het verhaal zelf kon mij niet zo veel boeien. Het begin was nog prima, maar dat gebeuren met rugby team vond ik niet erg boeiend. Zo nu en dan was het leuk, maar soms ook erg saai. De film duurde naar mijn mening ook veel te lang en keek veel te vaak naar de klok. Wel mooi hoe blank en zwart samenkwamen. Al denk ik dat deze film iets te braaf was.

Vind sport filmpjes over het algemeen wel leuk, zoals We Are Marshall, maar deze vond ik erg saai, te lang en niet boeiend. Toch nog een 5, omdat ik nergens aan geïrriteerd heb en toch heb genoten van Morgan Freeman.

In een biografische film van een groot persoon kun je nooit héél het leven van die persoon laten zien, en zeker niet door het oogpunt van die persoon zelf. Je laat best het verhaal zien vanuit het standpunt van een ander, die nauw betrokken was (zoals in Amadeus, waarin we Mozarts leven zien door de ogen van Salieri), of zoomt in op één belangrijke gebeurtenis uit het leven van die persoon. Dat laatste doet Invictus. Het volledige leven van Nelson Mandela laten zien vanaf de geboorte is quasi onmogelijk, dus begint men te vertellen vanaf de dag dat Madiba Mandela na 27 jaar uit de gevangenis komt. Mandela hervormt zijn land drastisch, en vele blanken vrezen een scenario als in Zimbabwe, waar alle blanken gewoon werden verdreven, of dertig centimeter korter werden gemaakt langs boven. Mandela vergeeft echter de blanken wat zij al die jaren gedaan hebben, wat een ontwapenend effect heeft. En vervolgens brengt hij het uiteenvallende land weer samen door middel van de nationale rugbyploeg.

Eastwood vertelt het verhaal van dat beslissende WK op een zeer knappe, inspirerende manier. Inspiratie, dat is wat we nodig hebben. Het volk heeft nood aan symbolen en moet achter hun landgenoten staan. Daar kunnen we in België nog wat van leren.

Morgan Freeman speelt Nelson Mandela niet. Nee, hij is hem. Soms twijfelde ik of ik nu naar echte beelden aan het kijken was, of gewoon naar de film. Alles wordt ook zeer goed in beeld gebracht en de finale is nagelbijtend spannend, ook al weet je wie er gaat winnen. Matt Damon speelt ook een uitstekende rol als François Pienaar. Prachtige film dus, waarin een deel van het leven van één van de grootste figuren van de 20e eeuw op een grandioze manier in beeld wordt gebracht.

Het moet de leeftijd zijn, een andere verklaring is niet mogelijk. Aan het talent, de middelen of de acteurs ligt het in ieder geval niet dat Clint Eastwood wederom een matige productie heeft afgeleverd. Na het vrij teleurstellende Changeling staat de Amerikaan bij Invictus voor de tweede maal aan het roer van een zwalkend, reddeloos schip.

De Zuid-Amerikaanse ex-president Nelson Mandela is de hoofdmoot in dit verhaal over gelijkheid, vrijheid en broederschap. De algemene noemer is rugby, de nationale sport van het land dat tot de jaren 90 geheel in de handen was van de blanke bovenlaag. Wie anno 2010 een kijkje neemt in een willekeurig stadion in het Zuidelijkste Afrikaanse land zal ongetwijfeld nog steeds enkel bleekscheten tegenkomen, maar dat weerhoudt Eastwood er niet van om het westerse publiek te verwennen met een feelgood drama waar de tenen van krom trekken.

In theorie zou het plot en de cast gezamenlijk voor een warme film kunnen zorgen die op de zondagavond met het gehele gezin gekeken kan worden. Kopje soep op schoot, papa geniet van het spelelement, mama pinkt een traantje weg en de kids leren gelijk een stukje geschiedenis. In de hoofdrollen vinden we Morgen Freeman die Mandela op een perfecte toon op het witte doek tovert en Matt Damon die als stoere aanvoerder de pubermeisjes op de voorste rij aan het gillen krijgt. Alle ingrediënten staan klaar voor gebruik.

Maar al snel blijkt dat niet alles uit de acteurs gehaald kan worden. Het hele recept ligt namelijk te dobberen in een dikke, vette saus van glucose waardoor zelfs mooiboy Damon het innerlijk van een suikerspin lijkt te hebben. Vanaf scène één speelt Freeman een soort zwarte reïncarnatie van Jezus zonder de menselijke trekjes en wordt geen van de andere karakters een centimeter meer uitgediept dan de breedte van een wc-papiertje.

Als gevolg hiervan bieden alle zijplotjes, met name die van de bewakers van Mandela, zo weinig vermaak dat het vooral het hoofdverhaal in de weg zit. Of wat te denken van de vele geforceerde ‘memorabele’ passages. De clueless workshop die de rugbyspelers in een township geven, de cliché opstapelende eerste conversatie tussen Damon en Freeman of de slaapverwekkende laatste dertig minuten waarin alle smaak die nog ergens aanwezig was onmiddellijk doet verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Clint, gooi die schroom eens van je af! De kijkers thuis zitten te wachten op verrassingen, prikkelende thema’s en frisse personages. Deze voorgekauwde shit blijft niet door twee bekende namen of enkele mooie plaatjes overeind. Daarvoor is echt meer nodig dan talent, geld en de standaard Hollywood ingrediënten!

Aardige film, goed geacteerd door Freeman (toepasselijke naam voor Mandela trouwens).

Interessant om te zien hoe Mandela op een bijna paranoïde manier probeert zwart en blank bij elkaar te krijgen, en te "verbroederen" na al die bloedbaden in Zuid Afrika.

De perfecte wereld die hij in zijn dromen ziet zal nooit bestaan, maar toch heeft hij heel wat voor elkaar gekregen waar ik veel respect voor heb, en voor de man zelf heb ik ook veel respect, mede omdat ik soms net zo naïef ben als hij.

De film vond ik soms erg sentimenteel, té sentimenteel worden. Aan het einde droop het er als dunne stroop af, wat toch enige walging veroorzaakte. Jammer. Het een film uit Hollywood, en een belangrijk ingrediënt voor een Hollywoodfilm is dunne stroop. Zelfs cowboy Eastwood kan blijkbaar niet zonder...

De laatste jaren heeft Clint Eastwood zich van de iconische cowboy opgewerkt tot een van de meest gezaghebbende cineasten van Hollywood. Films als Mystic River, Million Dollar Baby, Changeling en Gran Torino zijn stuk voor stuk heerlijk degelijke titels die terecht in de prijzen zijn gevallen bij de oscars. Met Invictus reiken zijn ambities nog een stukje verder: hij wil hiermee een ode brengen aan niemand minder dan Nelson Mandela. In acteur Morgan Freeman heeft hij in ieder geval een fijne vertolker gevonden, omdat die dezelfde aaibaarheidsfactor uitstraalt als het politieke grootgewicht dat hij vertolkt. Hoe jammer is het dat de film als geheel in een vorm is gegoten die weinig recht doet aan de welhaast mythische status van Mandela.

Het verhaal speelt zich af na de apartheid. wanneer Zuid-Afrika in een vacuüm terecht is gekomen. Nog steeds worden de economie en de publieke sector beheerst door de blanke minderheid, maar het is de zwarte meerderheid die nu eindelijk zeggenschap en een eigen identiteit opeist. Een van de slachtoffers in het verhaal is het nationale rugby team, ooit het symbool voor de apartheid, omdat het voornamelijk de aandacht van de blanke bewoners trok. Tegen deze achtergrond zet Mandela zijn eigen populariteit op het spel door toch partij te kiezen voor dit team, want juist door de historische achtergrond ziet hij het als een middel om verbroedering en gelijkwaardigheid tussen de rassen te bewerkstelligen.

Clint Eastwood kruist twee van de meest voorspelbare genres (zowel de biografie van een geprezen staatsman als de sportfilm) en maakt daar een irritant simpele feelgood-film omheen. Er is geen greintje maatschappijkritiek of een duister randje te vinden, alleen maar bewondering voor Mandela en een weinig verheffend sportverhaaltje. En dat kakt maar door en door. Op een gegeven moment komt het de strot uit als Mandela weer eens oreert over een vrij Zuid-Afrika of als er weer gezeken wordt over het belang van deze wedstrijd. Eigenlijk zie je alleen de meesterhand van de regisseur terug in de energieke weergave van de rugby-wedstrijden, die qua intensiteit zeker niet onderdoen voor de bokswedstrijden uit Million Dollar Baby, maar omdat de uitkomst zo voorspelbaar is gaan ook die verloren. De film is niet zozeer slecht als wel veel te degelijk voor een regisseur van dit statuur en dit soort pretentieuze onderwerpkeuze verdient veel meer.

Saai, zo kan Invictus het beste getypeerd worden. Een aardige cast met Freeman en Damon, maar de film wordt geen moment boeiend. Met moeite afgekeken.

2*

Na het kleine meesterwerkje Gran Torino, is dit een behoorlijke tegenvaller. Gran Torino is echt met liefde gemaakt, Invictus voelt als een plichtmatige exercitie, oppervlakkig, ongeïnspireerd, smakeloos, saai, braaf, cliché, voorspelbaar, cliché-muziek enz.. Allemaal goed geproduceerd, maar meeleven lukt niet echt, daardoor blijft alles teveel op afstand. En er wordt niet of nauwelijks Afrikaans ingesproken

Freeman zet een redelijk overtuigende Mandela neer, dat wel. Maar echt interessant wordt het niet.

Onbegrijpelijk dat Mat Damon een oscarnominatie hiervoor heeft gekregen voor deze fletse rolprent, waar Mandela tenminste nog een beetje persoonlijkheid meekrijgt. Voor de rest leren we niemand kennen, het blijven allemaal figuranten, en dat is dodelijk voor een film over een sportteam, Ook zijn rugby -wedstrijden niet goed neergezet, waarschijnlijk omdat Clint zelf niks heeft met deze sport.

Het geheel lijkt meer op een propaganda film van de Verenigde Naties of van het ANC. "Alle Menschen werden Brüder" ja ja ja. .

Werderom een uitstkende film van Eastwood; met zijn conventionele regiestijl is dit een verademing tussen de veelal flitsende films die we tegenwoordig zien. Alles is tot in de puntjes verzorgd, inclusief de montage. Dit laatste zie je terug in de prachtige rugbyscenes.

Het verhaal concentreert zich op de denkwijze van Mandela en hoe hij deze in de praktijk brengt middels het rugby. Er wordt verder weinig tot niets bijgehaald behalve wat achtergrond informatie, hierdoor blijft het overzichtelijk en lukt het om richting het einde spanning op te bouwen. Zijn ideeën zijn bijzonder inspirerend en dat komt perfect naar boven in deze film, wat erg knap is. Het uitgebalanceerde verhaal, Eastwood's goede regie en het fantastische acteerwerk zijn hier verantwoordelijk voor.

Een vakkundig gemaakte film dit, dat kan je altijd wel aan Eastwood overlaten.

Verder loopt de film eigenlijk precies zoals je kunt verwachten. Het is zeker geen slechte film, maar ergens ontbreekt het aan spanning, drama en onvoorspelbaarheid. Toch moet ik zeggen, dat de film wel lekker wegkijkt. Het acteerwerk is dan ook dik in orde. Morgan Freeman is natuurlijk de perfecte keuze voor de rol van Nelson Mandela. Qua uiterlijk lijkt hij er al erg op en daarnaast speelt hij de rol ook erg goed, waarbij vooral de non verbale gedragingen erg goed naar voren komen. Ook Damon doet het overtuigend als de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugbyteam.

Verder schiet Eastwood regelmatig mooie plaatjes en sowieso is de cinematografie erg verzorgd. Ook de rugbywedstrijden zelf zijn bijvoorbeeld erg goed in beeld gebracht. Een minpunt vond ik dat de film eigenlijk zonder problemen naar het einde gaat. Het lijkt allemaal erg mooi en dat was het natuurlijk ook wel, maar nu kwam het soms net wat te zoetsappig over. Toch heb ik me verder wel vermaakt. Daarnaast is de film historisch gezien helemaal correct. Ik heb het nog even opgezocht, maar zelfs de uitslagen van de rugbywedstrijden die in de film genoemd worden, kloppen helemaal. Voldoende van mijn kant voor deze film.

3,0*

Ik vond een prachtig drama/sport film...

Uitstekend verhaal...

Prima camerawerk...

Prima acteerwerk...

Uitstekend regie Clint Eastwoord doet goed...

Wat een waargebeurd verhaal...

Zeker aanrader!

Waar het vandaan komt weet ik niet maar ik was echt geëmotioneerd tijdens het kijken van deze film. Niet vanwege hetgene er aan emotie los kwam in Zuid Afrika toen het rugby team won want ik besef ter dege dat dit een moment opname is en dat niet direct de problemen zijn opgelost.

Maar ik was zeer onder de indruk op de manier waarop Nelson Mandela is neergezet. Hoe deze man zoveel harten kan raken en zo inspirerend kan zijn voor een land door compasie, mededogen, vriendelijkheid en vergeving te tonen en hier ook naar te leven. Wat een fantastische man. En hoe sterk neergezet door Morgan Freeman.

Misschien springt deze film er niet zo uit qua acteerwerk van de rest van de cast, camerawerk of iets dergelijks maar bij mij heeft het verhaal en de manier waarop het is overgebracht zeker een gevoelige snaar geraakt. Supermooi !

Prachtige film waarin de nieuw gekozen president Nelson Mandela het verdeelde volk van Zuid-Afrika samen probeert te brengen door het nationaal rugbyteam te inspireren om te winnen. Politiek en sport komen op een mooie manier samen hier. Een inspirerend en waargebeurd verhaal geregisseerd zonder veel poespas en met de kalmte die we de afgelopen jaren gewend zijn van Clint Eastwood. Morgan Freeman is natuurlijk perfect gecast en zet een sterke rol neer, maar ook Matt Damon weet zich goed staande te houden als de teamleider van het rugbyteam.

Geweldige film, met een fantastische rol van Morgan Freeman als Mandela (zou z'n broer kunnen zijn) en als van ouds een knappe regie van Clint Eastwood.

Ik ben geen liefhebber van rugby, maar in deze context was met name de finale toch een heel meeslepend gebeuren: kippenvel.

Ik ben een enorme bewonderaar van Nelson Mandela; volgens mij de allergrootste persoonlijkheid van mijn generatie. Daarom gaf deze film mij vrijwel vanaf het begin een heel blij gevoel.

Het was echt genieten! Daar kan dat sikkeneurige commentaar van Driello toch echt niets aan veranderen. A propos: Kuk is echt 'het noorden kwijt', want ook Eastwood's Changeling is een prachtige film.

Voortreffelijk acteerwerk van Morgan Freeman, die ons een kijkje geeft in het leven van Nelson Mandela, voornamelijk na zijn vrijlating. De film is met name aangrijpend vanwege het waargebeurd verhaal wat er achter steekt, en wat verteld wordt aan de kapstok van het sportverhaal waar de film om draait. Indrukwekkend ook het gedichtje Invictus.

Mooie drama. Wat mij betreft is het tussen de 3,5 en 4 sterren waard.

Ooit moest het er van komen, Morgan Freeman die Nelson Mandela zou spelen. In Invictus is het eindelijk zover, en Freeman speelt uitstekend in de verfilming van deze waargebeurde episode uit Mandela’s leven waarin te zien is hoe een nationaal sportteam een verdeeld land samenbrengt. Ook Matt Damon levert goed acteerwerk af in deze verder vakkundig gemaakte film van Clint Eastwood.

Voor een film van Eastwood is de prent echter wel enigszins voorspelbaar, zijn er weinig verassingen en is er niet heel veel emotionele diepgang. Dit alles maakt de film gelukkig zeker niet saai of langdradig, boeien doet het de hele speelduur.

Hele diepe indruk maken doet Invictus niet, wel is het een hartverwarmende en inspirerende film.

What you see is what you get. Net zo voorspelbaar als dat Morgan Freeman de rol van Nelson Mandela speelt, loopt de rest van de film precies zoals je het zou verwachten. Enkel de matige uitvoering is toch wel een verrassing. De film geeft een alleraardigst kijkje in het leven van Mandela, maar focust tegelijkertijd op een hele hoop onzin, waar je uiteindelijk niets mee kan. Zoals het uitgebreide subplot rondom de beveiligers, dat verder nergens naar toe gaat. Het gaat op een gegeven moment zelfs zo ver dat er, tijdens een scène, ergens random naar een beveiliger die ligt te slapen wordt geschakeld. Geen idee waarom, net als dat ik geen idee heb waarom die beveiligingsmannen zoveel tijd van de film in beslag namen. Hetzelfde geldt overigens voor de familie van Damon, ook redelijk verspilde tijd breng je met hen door.

De rest van het verhaal draait om Freeman en het rugbyteam. Hoewel, eigenlijk enkel aanvoerder Damon, want de rest van het team leer je praktisch niet kennen. Daarom ook best moeilijk om met ze mee te leven, je ziet ze amper. En zo worden behoorlijk veel dingen in het script eventjes aangestipt, maar al vrij snel opzij geschoven. Eerlijk is eerlijk, de film is verder prima verzorgd, het acteren is prima en het is overduidelijk met veel zorg en aandacht gemaakt, maar het script gaat op veel momenten veel te veel heen en weer. En bepaalde keuzes zijn niet allen even sterk. Zo wordt het sentiment af en toe met liters tegelijkertijd in je strot gegoten, met name tegen het einde als de editor elk shot in (een erg lelijke) slowmotion laat afspelen. En dan hebben we het maar niet over dat verschrikkelijke popnummer dat halverwege de film ineens wordt gestart. Verschrikkelijk.

2,5 hele kleine sterren.

Weer een knappe film van Clint Eastwood waarin hij opnieuw weer bewijst dat hij het vanuit zijn regiseurstoel ook net zo goed kan doen als dat hij zelf partij van de cast is. En voor de iewat niet zo'n baanbrekende Hereafter is Matt Damon hierin ook van de partij als een prachtige bijrol van de blanke rugbyspeler Francis Pienaar. Die met zijn gezin de laatste dagen van de appartheid meemaakt en de periode dat Nelson Mandela werd verkozen tot president en eens goed ging kuizen in het verscheurde land. Mandela word ook echt schitterend neergezet door de koning der acteuren Morgan Freeman en ze verschilde ook zowat geen enkele haar van elkaar. Echt schitterend om Freeman ervoor te kiezen. Invictus is verder ook een soort van geschiedenisfilm alias sportfilm want het gaat ook grotendeels over rugby en om met die evenement zwart en blank samen te laten werken. Wat ook gewoon erg mooi en ontroerend uitpakt en een beetje de "Freedom Writers" kant opgaat. Al is dit dan waargebeurd.

Bij die robbeneiland-scenes moest ik ook weer even terugdenken aan Goodbye Bafana.

Maar verder gewoon weer een briljante film van Eastwood met een topcast. Een sportfilm die niet gemist mag worden, aangezien dit ook weer de leerzame kant op gaat.

4,0*