Invictus (2009)

Voor mij toch een kleine tegenvaller. Je weet wat je krijgt zodra je de film opzet, ik weet dat het een waargebeurd verhaal is maar er hangt een soort hosanna sfeer terwijl er behalve het rugby weinig te juichen viel in die tijd.Het acteerwerk was redelijk van zowel freeman als Damon, maar ik ben het eens met de meningen dat er te weinig diepgang in zit. Camera werk bij vlagen erg mooi, voor die moeite nog 2,5 ster.

I am the master of my fate.

Als Clint Eastwood voortaan elke rugby-wedstrijd regisseerde, was ik de grootste rugby-fan ter wereld. Wat een staaltje niveau wordt hier afgeleverd zeg, zeker de laatste wedstrijd waar Clint mooi zijn tijd neemt bracht het hele stadium-gevoel bij me naar boven en liet me zelfs schreeuwen en klappen, misschien last van het home-alone-virus, maar de spanning spatte van het beeldscherm af, en had me flink te pakken.

Hoewel ik nooit echt warm loop van Eastwood's regiespel, weet het me elke keer wel te interesseren en verkoopt het ook goed. De stijl voelt wat onpersoonlijk en heeft zo'n onnatuurlijk lichte sfeer dat ik soms afgeleid word, en wat minder kan genieten van de film opzich. Ditmaal een wat lichter onderwerp dan zijn vorige films, in die zin dat het wat positiever is, en eigenlijk gewoon een grote, welgemeende, feelgood-film is. Schrik ik daar genoeg mensen al mee af? Gelukkig.

Ik ben zowel van Morgan als van Mat niet helemaal weg, maar in deze film deden ze het meer dan aardig. Juist door het afstandelijke gedrag van Clint komen de personages in zoverre realistisch over dat ik ze niet geregisseerd over vond komen (behalve dan die wijze lessen van Mandela, kan ook niet anders gespeeld worden).

Een wat luchtigere maar niettemin sterke film van Eastwood die het van mij vooral door de drijfende sfeer moet hebben en het laatste halfuurtje waar een prachtige wedstrijd word verfilmd die zelf een a-sport-fan op het puntje van de stoel laat zitten. Een groter compliment komt er niet uit.

4 sterren

Dit is een van de laatste films van regisseur Eastwood van de laatste 10 jaar die ik nog niet zag, dus deze moest er ook aan geloven. Overigens is het puur toeval dat ik de film niet eerder zag, want het thema spreekt me zeker wel aan. Sowieso is de persoon Nelson Mandela een legende. Hij wordt geweldig vertolkt door Morgan Freeman, echt een geweldige acteerprestatie zonder dat hij echt uit hoeft te blinken. Maar het komt wel erg overtuigend over wat hij doet. Ook Matt Damon doet het uitstekend. Je zou bijna denken dat hij echt aan rugby doet.

Verder krijg je een typische Eastwood film te zien. Gericht op emotie en sentiment. Erg? Ik vind van niet. Het plot gaat niet zo heel diep en je weet hoe het gaat eindigen, maar ze brengen het wel boeiend. Het moment met het laag overvliegende vliegtuig vond ik wel mooi, net als het shot van het winnende punt in de finale. Simpel, maar mooi. De film is toch een soort feel good movie. Dat merk je ook bij verschillende momenten in de film. Neem het zwarte jochie dat weggejaagd wordt door de taxichauffeur, maar later met hem wel de eindoverwinning viert. Misschien wat goedkoop, maar toch is het best aardig om te zien. Al had Eastwood wel wat meer van de problemen tussen zwart en blank mogen laten zien. Af en toe hoorde je wel een opmerking over iemands verleden, maar er wordt weinig mee gedaan. Het belangrijkste punt van de film is toch het WK Rugby. En dat wordt interessant genoeg gebracht zodat ik de film een ruime voldoende waard vind.

3,5*

Prima film. Mooi hoe Clint Eastwood laat zien hoe sport mensen kan binden. De boodschap is mooi vormgegeven. Goed acteerwerk. Wel hier en daar te traag. Verder mooi geschoten film. Vrees alleen dat de realiteit niet zo mierzoet is geweest.... Maar goed, de film zet aan tot denken en dat is het goede eraan.

Hy kan een verkiesing wen, maar kan hy 'n land regeer? Aldus Die Kroniek. Leuk, dat taaltje. Helaas valt hetzelfde niet te zeggen over de film. Zo soms krijg je zelfs het idee dat Eastwood vergeet om er eentje te maken. Zeker de eerste helft bestaat eigenlijk louter uit het ophoesten van tegenstellingen tegenover Mandela's wijsheden. Zelfs z'n dochter ontkomt er niet aan. Niets dan lof over de man, maar als film werkt een dergelijke invalshoek hooguit mondjesmaat.

Er zit nauwelijks beweging in, personages blijven vooral vlak en gedienstig en voor zover er sprake is van enige voortgang, zit 'm dat met name in het verstrijken van tijd. Als eenmaal het toernooi op het punt van beginnen staat en Mandela meer in de richting van toeschouwer wordt geduwd, begint die flinterdunne set-up zich uiteraard te wreken. Het magere lijntje rondom de lijfwachten gaat nog net, maar gek genoeg is er geen Springbok die op dat moment iets voorstelt.

Van Chester wordt niet veel meer bekend dan dat hij zwart is en Matt Damon is volledig de klos als aanvoerder. Oersaaie rol en net als de anderen, volledig in dienst van. Het wordt allemaal veel te klef en kleverig met een liedje dat Colorblind heet, iemand die een kaartje voor de wedstrijd krijgt en visioenen in de gevangenis. Met overdadige slow motions en zo'n afgezaagde opmerking van Pienaar wordt de finale ook nog eens zo goed als onuitstaanbaar. Jammer.

Het is een mooi drama, maar vond het op basis van het verhaal minder goed dan ik verwacht had. De film is wat langzaam, maar zodra je je daarbij neerlegt en vooral ook gaat genieten van de rugby wedstrijden levert het je ongetwijfeld kippenvel op.

De quotes, poezie en liedjes in de film zijn schitterend en inspirerend.

Maar het mooiste vond ik wel om te zien hoe Mandela denkt, redeneert en inspireert. Na 27 jaar in de gevangenis te hebben gezeten door de overheersing van de blanke mens, komt hij toch zonder haat en wrok vrij. Hij wil de blanken niet behandelen zoals hij behandeld is en wil een Zuid-Afrika waarin iedereen gelijk is en iedereen dezelfde rechten en plichten heeft.Daarnaast is hij een grote inspiratiebron voor het leven in vrijheid, gelijkheid en acceptatie! Heel inspirerend.

Clint Feelgood...

Clint staat in mijn top 5 regisseurs en top 10 acteurs. Uiteraard moest ik deze film zien. Maar het was niet wat ik had gehoopt.

Er moet toch een interessantere film over het leven van Nelson Mandela te maken zijn dan dit? Uiteraard is Freeman de absolute nr. 1 om Mandela te spelen. De rol van Matt Damon echter, was volstrekt inwisselbaar voor welke acteur dan ook. De film zelf is niet slecht en kabbelt vrolijk voort. Prima. Maar ik miste spanning, intrige, een spanningsboog, wat dan ook. Het werd nergens interessant.

De film focust teveel op het rugby en te weinig om alles er omheen. Ik zal niet de enige zijn die deze sport niet kent en na deze film ook geen interesse heeft om het te leren kennen. Wat een vreselijke sport. Ik realiseer mij dat ik eigenlijk alle films die over sport gaan klote vind. Meestal zijn dit Amerikaanse sporten waar ik helemáál niets mee heb. Maar ook het Engelse rugby is niet leuk om naar te kijken in een film. Conclusie: rugby is een vervelend thema voor een film.

Zelfs de hand van Eastwood zag ik niet in de film. De typerende mooie shots, rustige bewegingen, symbolisch werken met licht en donker, het zat er niet in. Het was allemaal 13 in een dozijn.

Tel daarbij een paar stomme anachronismen op, zoals een levensgroot scherm in de stadions (die ze in 1995 echt niet hadden) en ik kom echt niet verder dan 2,5 sterren.

Het enige wat ik er aan over heb gehouden is een inspirerend gedicht wat (zo mogen wij geloven) Mandela inspireerde om het 27 jaar uit de houden in de nor. Maar die 134 minuten van mijn leven, die krijg ik nooit meer terug.

Sorry Clint, 2,5 sterren.

Magere film.

Morgan Freeman is natuurlijk de aangewezen persoon om een dergelijk groots personage goed neer te zetten in een film. Dit doet hij redelijk, doch niet heel bijzonder. Het grootste gedeelte van zijn rol bestaat toch uit wat cliché wijsheden op te dreunen. Dit is niet echt boeiend en vrij saai. Wel zet hij een sympathieke man neer, maar dat is ook alles.

Het verhaal weet ook nergens te boeien. Het concept en plot is sowieso niet echt boeiend, en wordt ook nergens goed uitgewerkt. Er gebeurt vrij weinig en de film doet niks nieuws of boeiends. Ook is alles vrij voorspelbaar. Voorspelbaar en saai dus.

Het enige wat de film nog wel aardig doet, is de sociale cohesie die sport te weeg kan brengen redelijk weergeven.

Nee, dit was echt een behoorlijke tegenvaller. Met moeite uitgekeken.

Cult of personality.

Vanavond leek me een mooi moment om deze film eens te gaan zien - ik had hem al een tijdje liggen, vanwege een cursus waar een paar scenes werden gebruikt om de manier van spreken die Mandela - Morgan Freeman hier - gebruikt om zijn overtuiging over te brengen. Op zich zijn dat niet de sterkste scenes uit de film, want ze komen wat onderkoeld en te geregisseerd over. Maar toch zijn het wel krachtige momenten in het verhaal. Tenslotte is Mandela een van de belangrijkste, meest invloedrijke politici van de recente geschiedenis - en zeker een van de meest indrukwekkende. En hoewel het verhaal dat we hier te zien krijgen wel wat erg veel een cult of personality bouwt, zelfs als er maar 10 procent echt van waar is, dan nog dwingt het bewondering af.

Waar de film erg sterk in is is op de momenten dat de regie minder sterk voelbaar is, en dat is vooral als het ontspannen over rugby gaat. En dat de spanning langzaam oploopt, totdat je net als de 43 miljoen Zuid-Afrikanen in het echt wacht op de uitslag. Dan verdwijnt het wat ongemakkelijke accent van Freeman ook naar de achtergrond, en krijgt het natuurlijkere spel van Damon en zijn rugbymakkers meer de overhand.

Vanzelfsprekend speelt de film op het sentiment, en worden te veel dingen veel te plat en te simpel gemaakt. Een ouderwets simpele film, zoals Clint Eastwood die wel vaker aflevert, zou de geharde filmkritiek dan zeggen. Maar dat ouderwets simpele hoort ook wel een beetje bij dit soort film, het gaat tenslotte vooral om de positieve kant, het feelgoodaspect en om de verbroedering door de sport. Net zoals in het echte leven is dat natuurlijk maar een momentopname. Net zoals de verheerlijking van Mandela wat eendimensionaal is, en een hoog feelgoodgehalte heeft.

Maar wie zal dan zeggen dat hij dat niet verdient? De eerste politicus die gemist zal worden, lees ik. En dat zou best eens zo kunnen zijn.

Rust zacht.

Remember this day boys, this is the day our country went to the dogs

Ik had de DVD van Invictus al een tijdje op de to-see stapel liggen maar wegens het overlijden van Nelson Mandela de film dan maar eens voorrang gegeven op anderen. Ik was nog even aan het twijfelen tussen deze en Goodbye Bafana maar vooral vanwege het feit dat Eastwood hier de regie verzorgt dan toch maar voor deze gegaan. Ik wist voor de rest weinig over de periode waar de film zich in afspeelt maar ik vertrouwde op Eastwood om me compleet onder te dompelen in het leven van Madiba.

Maar hetgeen direct opvalt is dat hij er niet in slaagt om zowel het leven van Nelson Mandela als de strijd van het rugbyteam ten volle te combineren. Vooral het rugbyteam zelf komt amper uit de verf. Wil je het verhaal van de Springboks zien, dan kun je beter op zoek gaan naar een sportfilm met een kleinere inbreng van Mandela. Nu krijg je wel wat te zien van een aantal matchen maar er gaan amper trainingen aan vooraf en het is maar te raden waarom het team eigenlijk ineens zo goed wordt dat het kan doorstoten naar de finale. De wedstrijd tegen de All Blacks is wel goed maar dat is ook maar het enige. Soit, de echte focus van Invictus ligt natuurlijk niet op de Springboks maar op Nelson Mandela. Een figuur waar best wel wat over te vertellen valt, voornamelijk doordat hij vandaag de dag als volksheld wordt geroemd maar wel wegens terroristische activiteiten in de gevangenis heeft gezeten, en Eastwood steekt zijn film vol met oversentimentele momenten (onder andere het zwarte jongetje dat wordt weggejaagd bij de autoradio tijdens de finale maar uiteindelijk mee de overwinning viert met de blanken) maar het wordt allemaal vakkundig gebracht waardoor het nergens echt storend is.

Het is bijna griezelig om te zien hoe hard Morgan Freeman op Nelson Mandela lijkt. Mandela zelf vond altijd dat Freeman de perfecte keuze was om hem te spelen en ik begrijp perfect waarom. Het lukt weliswaar niet altijd even goed, soms is Freeman iets te hard bezig met zijn ticks, maar over het algemeen levert hij hier een memorabele performance af. Iets wat ook gezegd kan worden over Matt Damon. Qua postuur is hij een stuk minder indrukwekkend dan de echte François Pienaar maar onder regie van Eastwood weet hij dat euvel compleet te verbergen. Het accent ligt er af en toe iets te dik op maar ook hier is een chapeau op zijn plaats. De essentie van Invictus ligt voornamelijk op deze twee personages en de bijrollen worden dan ook maar zozo ingevuld. Het enige interessante is misschien nog de kleine bijrol van Scott Eastwood die zowat alle punten scoort voor de Springboks. Onvoorstelbaar hoe hard die op zijn vader lijkt. Hoog tijd voor een nieuwe Dirty Harry!

Op technisch vlak is Eastwood heerlijk op dreef en levert hij een meer dan degelijke film af maar als biopic had het wel wat interessanter gemogen. Invictus is zeker en vast geen slechte film maar de clichés vliegen je rond de oren en met uitzondering van Freeman en Damon is de cast vrij inwisselbaar. Ik heb al beter werk gezien van Eastwood.

3*

Mooie film die weer de veelzijdigheid van Eastwood als regisseur aangeeft. Zou MOrgan Freeman (genoemd als executive producer) zijn vriend er toe over gehaald hebben? Freeman is monumentaal als Mandela. Matt Damon geeft als team captain mooi invulling aan zijn rol om de droom van Mandela - via een overwinning van het Z. Afrikaanse rugbyteam bijdragen aan een nieuwe eenheid - waar te maken. Klein rolletje voor zoon van Eastwood als één van de spelers uit het team. Ziet er allemaal wat erg hunky dory uit zonder echte dissonanten, maar dat viel van een Amerikaanse regisseur te verwachten. Kleurgebruik in de film voelde aan alsof je naar een documentaire uit de 70's zat te kijken.

Mooi en af en toe ontroerend, vooral dankzij een meer dan uitstekende Freeman, maar ook wel voorspelbaar en ietwat simplistisch. Op het moment zelf zeer geboeid gekeken, na afloop toch enigszins teleurgesteld.

Mooie, ontroerende film.

Ook goed om te bekijken voor "anti-sportmensen" die van mening zijn dat sport geen enkel maatschappelijk doel heeft maar alleen vermaak voor de domme is, etc. Misschien dat deze mensen hun mening enigszins bijstellen. Sport verbroedert meer dan wat dan ook.

Morgan Freeman laat wat mij betreft zien één van de beste acteurs te zijn. Een paar keer tijdens het kijken bedacht ik mij: "oh, ja, dat is Mandele helemaal niet, dat is Freeman!". Freeman is Mandela in deze film; geniaal.

“Forgiveness liberates the soul. It removes fear. That is why it is such a powerful weapon.”

Het stond natuurlijk in de sterren geschreven dat Morgan Freeman ooit Nelson Mandela zou spelen. En in Invictus laat hij zien geknipt te zijn voor het spelen van de Zuid Afrikaanse president. De film richt zich specifiek op de periode dat Mandela door middel van het nationale rugby team de eenheid in zijn land wou verbeteren. Clint Eastwood kiest voor de feel good aanpak, en racisme en de apartheid speelt maar een kleine rol.

Confrontatie en de politieke strijd van Mandela spelen maar een kleine rol. Mij stoorde het niet heel erg, alhoewel ik ook wel weet dat het na het veroveren van de wereldtitel niet alleen maar rozengeur en maneschijn was. En Eastwood gaat soms wel heel erg ver in zijn feel good aanpak. Maar de rugbyscènes zien er goed uit, en ook ik zat op het laatst mee te juichen.

Typische Eastwood film.

Ook een typische Hollywood film natuurlijk. Een film maken over een cultuur hoogtepunt van een ander land, met twee Hollywood acteurs in de voornaamste rollen. En dat met het nodige gevoel voor sentiment en kitsch. Denk niet dat ik er ooit fan zal worden.

Zoals steeds is het wel een professioneel gemaakte film, daar heeft Eastwood ook z'n job aan te danken. Maar verder is er helemaal niks. Erg saai, erg voorspelbaar, erg duf en muf. Zo'n film die tijdens het kijken nog nét weet te vermaken, maar daarna alleen maar vervelender lijkt te worden.

Visueel niks boeiends, de muziek is dik aangezet en sentimenteel, zo ook de afwikkeling van de uiteindelijke finale. Het is een film die perfect binnen het oeuvre van Eastwood past, maar jammer genoeg als film zelf weinig tot niks voorstelt. Freeman en Damon doen het aardig, de rest van de film is een stuk minder.

2.0*

Een dikke proficiat aan Clint Eastwood voor de prachtige beelden, levend natuurlijk van de sportwedstrijden.

Daarnaast is het historisch gebeuren toch goed verhaald met veel knappe dialogen en gezegden.

Morgan Freeman is perfect als Nelson Mandela en ook Matt Damon als de leider van het rugbyteam.

Knappe film

Invictus, een waar gebeurd verhaal zo leert de geschiedenis ons, en wellicht hier en daar wat geromantiseerd, maar los hiervan zou deze film hoogst ongeloofwaardig zijn, een clichéverloop kennen en een te hoog voorspelbaar feel good einde kennen om aan te slaan bij een kritisch publiek. Waarschijnlijk een beetje te simplistisch voorgesteld dat Mandela al zijn hoop zette op rugby om zijn visie en beleid op de natie te laten schijnen, maar wat zou er gebeurd zijn als Z-A geen wereldkampioen werd? Zou de natie op een andere manier verenigd kunnen worden?

De film kent ondanks de positieve afloop een erg hoog feel good gehalte, het ligt er soms iets te dik op. Iets te gelikt, iets te gemaakt bij momenten. Maar levert wel een vermakelijke film op voor een breed publiek. Mandela kent wel bijna iedereen denk ik - zijn strijd tegen Apartheid en algemene wereldvrede zijn alom gekend.

Morgan Freeman doet het uiteraard uitstekend als Nelson Mandela. Matt Damon vond ik vrij flets als rugbykapitein Pienaar. Technisch ook allemaal meer dan degelijk, maar het mocht allemaal wat kritischer zijn.

Normaal voor een film over een sportploeg wel te porren, maar ondanks de lading en achtergrond van Invictus, krijgt het gevoel dat toch gepoogd wordt los te krijgen mij niet in de macht. De eerst keren niet, en nu nog steeds niet.

Aan de achtergrond kan het niet liggen. De verdeeldheid en ongelijkheid in Zuid-Afrika. Mandela die het land en sfeer naar zijn hand probeert te zetten en vereniging tussen zwart en wit als doel heeft, de Springbokken die praktisch vanuit underdog positie tot grote hoogten stijgt. Het is er allemaal... net als de kloppende details. Mandela en zijn pet, de lessen in de Townships, het bezoek aan Robbeneiland en de stunt van het passagiersvliegtuig boven het stadion. En een Haka is altijd geweldig om te zien...

Maar dit alles is niet voldoende een soort immense saaiheid te verbloemen. De film voelt aan alsof hij drie uren duurt, terwijl het er toch echt maar twee zijn. Dan is er het gevaar een icoon als Mandela door een acteur te laten spelen. Natuurlijk lijkt niemand dit beter te kunnen dan Freeman natuurlijk, en op zich doet hij het goed en zullen de meeste echte beelden één op één zijn, maar ergens voelt het toch te 'geregiseerd' aan. Het dansje op de tribune, het loopje het stadion in, veel verkeert doet Freeman echter niet maar natuurlijk aanvoelen doet het ook niet. Ik beschouw dat persoonlijk het gevaar een dergelijke herkenbaar icoon te laten spelen door een acteur. Dan is er Damon die niet fletser dan flets kan zijn en praktisch niets toevoegt. Om eigenlijk maar te zwijgen over het zinloze weinig toevoegende gebrei betreffende de gemiddelde soundtrack bij de meeste Eastwood films. Altijd het zelfde en meestal inwisselbaar.

De finale, waar het allemaal omdraait, wordt als wedstrijd dan wel weer aardig gebracht, maar in mijn ogen is Invictus een film die teveel zijn best doet om indruk te maken met zijn details als de Zuid-Afrikaanse termen die eerder op de lachspieren werken dan iets toevoegen, de twee bekende acteurs en zijn sentimentele soms suikerzoete lading. Merkwaardige omslag bijvoorbeeld ook van de agenten die buiten het donkere jongetje afkafferen om hem na de wedstrijd op de schouders te hijsen. Zoals gezegd, als sportfilm, en met iemand die beter de rol van Pienaar had kunnen als Damon, had Invictus een prima voldoende kunnen scoren. Toch lijd de film het meest onder het gewicht dat er aangehangen wordt vanuit het Mandela en politieke oogpunt. Dat het land en de saamhorigheid alleen zou beginnen als deze World Cup gewonnen werd. Een balans tussen sport en politiek dat natuurlijk qua gewicht nooit in balans kan zijn, maar des te belachelijk is omdat men kennelijk na een sportwedstrijd alle onderdrukking en ellende vergeten is. Alsof alle Amerikanen 'Hand in Hand..' gaan zingen na een SuperBowl. Nee, helaas moet ik concluderen dat dit nooit wat wordt, hoe 'feel good' een film om zeep helpt.

Het land zelf meermaals bezocht en hoewel Mandela hoop bracht, blijven de werkloosheids- en criminaliteitscijfers enorm. De kloof tussen wit en zwart is nog steeds heel erg groot. De townships die je in de film ook terugziet, zijn in de voorbije 30 jaar quasi onveranderd gebleven.

Invictus is wel een aangename film over het einde van apartheid, de organisatie van het WK rugby door Zuid-Afrika en de uiteindelijke winst van het thuisland. De groeiende liefde van Mandela voor rugby en het afbeelden van de 'Springbokken' als zwak team een jaar voor de start van de wereldbeker is uiteraard fel geromantiseerd. Toch is het allemaal wel aardig in beeld gebracht met vooral de nadruk op verzoening en het helen van een gebroken land. Al is dat helingsproces tot op de dag van vandaag nog steeds niet veel verder opgeschoten.

Hoewel het, zoals aangegeven wel allemaal heel fel geromantiseerd is, is de rush van het Zuid-Afrikaanse team naar de wereldtitel het leukst om volgen. Mooi in beeld gebracht door Eastwood. Sterke Freeman ook als Mandela, al had ik in de korte inleiding gewoon authentieke beelden van Madiba gebruikt. De kijkers ging heus wel mee zijn. Damon als Pienaar was wel oké, de scène op Robbeneiland trok ik moeilijk . Dat was me toch wel wat te melig van Eastwood. Goed verhaal, maar er wordt teveel naar sentiment gezocht.

Invictus is de zoveelste sterke film van Clint Eastwood. Zeker naar het einde toe heb je een zalige sportmatch. Dat maakt sport zo mooi, zelfs als toeschouwer kan je ervan genieten. Die Lomu van Nieuw-Zeeland, wat een beest en dan zie je hoe de Springbokken zich compleet smijten voor hun land. Keer op keer. Uiteindelijk is het misschien vooral een film over Mandela die het rugby gebruikt om de apartheid voorgoed "te vergeten". Het begin vond ik onderhoudend maar het einde is gewoon sterk geschreven en gespeeld. De spelregels van rugby hadden misschien wel een beetje meer uitgelegd mogen worden. Het blijft vrij vaag maar je kan het uiteindelijk wel volgen. Termen als try en scrum mochten van mij wat duidelijker uitgelegd worden. Ik heb er wel een idee bij nu maar geen idee of het klopt.