Buried (2010)

Matig filmpje. Het weet wel wat spanning op te bouwen, maar daarvoor worden nogal twijfelachtige methodes gebruikt waardoor de film meteen erg nep over komt. Ten eerste de manier waarop de beste man over de telefoon spreekt, op deze wijze zou hij nog niet eens een pizza kunnen bestellen, laat staan om hulp vragen. Maar goed, zo inefficiënt en onrealistisch communiceren (als je het communiceren kunt noemen) vult in ieder geval weer 30 minuten en dan zijn de 90 minuten eerder volgeschoten. Dat is dan ook de andere twijfelachtige methode, al het weinige wat er gebeurt wordt tot in het oneindige uitgerekt. One man shows op één plaats zijn sowieso niet mijn ding, zoals All Is Lost bijvoorbeld, vandaar ook dat deze erg lang bleef liggen. 1*

Spannende wegkijker die bol staat van de idiote plotwendingen. Geen oeverloze intro's, geen melodramatische outro's en dat is erg fijn. De grote fout die veel thrillers maken is een teveel aan quasi-drama. Buried is een letterelijke one-manshow en laat ik beginnen met te zeggen dat ik altijd al een zwak heb gehad voor Ryan Reynolds. Wie zich aan hem ergert, heeft aan Buried geen goede; hij is letterlijk de enige die je ziet.

Het verhaal zelf is echter te dom voor woorden. De locatie is echt compleet irrelevant, maar zoals het een Hollywood-productie betaamd, is het natuurlijk in Irak, met slecht Engels-sprekende terroristen. Het hele script staat bol van de ongetwijfeld goed bedoelde, maar zeer matig uitgewerkte scènes. De random slang, het feit dat hij in een kleine box zit, maar niet even opmerkt dat er een tas met zaklamp aan zijn voeteneind ligt of dat hij met de weinige batterij die hij heeft zijn demente (waarom?!) moeder gaat bellen.

Het ergste was toch wel zijn eigen bedrijf die hem nog even snel wil vertellen dat hij ontslagen is en zij niet verantwoordelijk zijn. Ongelofelijk vergezocht, compleet onrealistisch en meer woorden met on- ervoor, zoals onnodig en onzinnig.

Nou ja, spannend was hij wel en de 90 minuten schieten voorbij. En het einde was ook wel aardig.

Net de film gezien op CAZ tv.
Ik vond het begin veelbelovend. De idee om wakker te worden in een kist is op zich (letterlijk) adembenemend. Maar eens de man de situatie doorheeft beginnen de onwaarschijnlijkheden zich op te stapelen...
1. Het bereik van de Blackberry (smartphone?) anno 2010 heeft onder de grond, ergens in de Iraakse woestijn, een glasheldere verbinding met Chicago en omstreken. Zelfs in de BeNeLux heb je soms minder bereik op sommige plaatsen.
2. Zoals eerder reeds vermeld verbruikt de Zippo de zuurstof die nodig is om te overleven. Toch blijft die, zelfs na het vinden van de zaklamp een prominente lichtbron. Of weet de man dat niet..
3. De slang kruipt uit zijn broekspijp en door een spleet uit de kist. Ik wist niet dat er ondergrondse slangen bestonden. Tenzij er aan de kant van de spleet zich een holte zit kan dat beest nergens heen.
4. Het zand dat de kist uiteindelijk vult is van een heel fijne korrel. Aangezien er geen spectaculaire veranderingen in en aan de kist te zien zijn was dat fijn zand er al van bij het begin... Enkel op het einde sijpelde het door de spleten ?! Waarom stak hij zijn bandage of kledij niet tussen de spleten. Hij had ook een mes ter beschikking.
5. De kist kan niet diep begraven zijn, als je de muezzin vanaf de minaret hoort. Tarantino zou wel een oplossing bedenken

Ik ben geen grote fan van Ryan Reynolds, maar in deze film doet hij het toch goed: hij draagt gewoon de hele film op zijn eentje. De film zit inderdaad vol met foutjes maar kon mij toch de hele speelduur blijven boeien, en dat terwijl het verhaal zich de hele tijd in slechts één locatie en bijna zonder licht afspeelt. Het deed mijn claustrofobie in ieder geval van zich laten voelen.

Het had natuurlijk allemaal nog spannender en meer beangstigend gekund, met wat meer aandacht voor de psychologische en mentale aftakeling van het slachtoffer dat levend begraven werd in een doodskist onder de grond, maar daar gaat deze film helemaal niet over. Het gaat meer om het achtergrondverhaal dat aan de hand van enkele vreemde telefoongesprekken ontrafeld wordt en om de ontsnappingspogingen van het slachtoffer (dat voor mijn gevoel opvallend rustig blijft voor de situatie waarin hij zich bevindt).

De film verveelde mij nergens en vooral het verrassende einde vond ik een meerwaarde.

“I'm buried in a box. I'm buried in a box!’

Spannende film. Een film die zich op één locatie afspeelt, met één acteur, kan al snel repeterend worden. Maar Buried blijft voor het grootste gedeelte een spannende en ijzingwekkend film over een man die gekidnapt is en in een doodskist onder de grond is gestopt. Een telefoon, een aansteker, wat te drinken en andere handige attributen is het enige wat hij heeft.

Het wat, waarom en hoe wordt snel duidelijk, en regisseur Cortés wil duidelijk de focus op Paul Conroy en zijn doodsangst houden. De telefoongesprekken leveren de nodige spanning op en het is duidelijk een race tegen de klok. Ryan Reynolds is ijzersterk en weet de aandacht van de kijker moeiteloos vast te houden. Geen sinecure als je de enige acteur bent, en de angst en radeloosheid spat ervan af. Het einde maakt deze film helemaal af. Geen vals sentiment of onrealistisch gedoe, maar gewoon een passend en realistisch einde van een claustrofobische film.

Alleraardigst.

Alleen duurt het allemaal veel te lang. De potentie is er wel, maar hier had toch meer ingezeten. Het heeft de locatie mee. Fijn claustrofobisch sfeertje en een Reynolds die de film prima weet te dragen. Maar een film als deze moet in een vlot tempo verlopen, en daar schort het bij Buried echt aan. Scènes worden te lang gerekt, er zijn zelfs momenten waarin er niets gebeurd. Over het algemeen bevat de film weinig plotontwikkelingen. Het drama had gestript moeten worden, en de film had echt niet langer hoeven duren dan max. 75 minuten. Wat dat betreft is een Phone Booth daar een schoolvoorbeeld van. Elke seconde gebeurt er iets, nergens kakt die film in en vult zo de film met 75 minuten spektakel. Buried blijft vooral drijven door de setting en Reynolds.

2,5*

Leuk.

Een film met een nachtmerrie-setting. Dit is natuurlijk wel een situatie waarin niemand zich vrijwillig zou willen bevinden. Alleen hierom is de film eigenlijk al een kijkbeurt waard, maar de uitvoering moet ook voldoende zijn. Gelukkig doet Cortés dat ook.

Reynolds is heel degelijk in zijn rol. Het is niet de makkelijkste rol, maar hij weet genoeg paniek en charme met zijn rol mee te geven. Je zou maar als acteur in zijn doos zitten om een film te schieten. Cortés weet er dan ook genoeg mee te doen.

Wel is de speelduur erg gerekt, dit had niet perse 95 minuten hoeven duren, en de spanning blijft er niet altijd even sterk in, maar in het algemeen spat de film van de sfeer. Lekker intens in beeld gebracht met en visueel ziet het er leuk uit.

Vooral in het begin wordt je als kijker gelijk in de film gegooid. De film lapt flashbacks aan zijn laars en laat de inleiding achterwege. Dit zien we maar zelden, en daarom is dit dus leuker om die reden. Dit is gewoon een thrillride van begin tot eind, zoals ik hem graag zie.

Sfeervol cameragebruik in de kist, en soms mooie beelden. Soms aardig spannend, maar nooit een nagelbijter echter. Maar gelukkig levert Cortés gewoon een stijvol filmpje af dat niet verveelt. Het is voor mij wel 1 van de betere thrillers.

Ooit al eens eerder gezien zo ontdekte ik, toen niet echt van onder de indruk en eigenlijk nog steeds niet.

Wat wel in positieve zin opvalt, het acteren van Reynolds die met recht goed en degelijk genoemd kan worden. De claustrofobisch angst en stress brengt hij goed over, toch zit daar ook meteen een knelpunt. Reynolds acteert wel aardig, toch is de kist niet heel klein aangezien hij zich kan draaien en veel ruimte voor manoeuvres heeft. Daarnaast verbaasd het mij hoeveel lucht hij daadwerkelijk heeft met dat constante gefik van die zippo en verschillende paniek en schreeuw aanvallen. Eerlijk gezegd is het moeilijk inschatten wat het tijdframe nu eigenlijk is dus vooruit wat dat betreft. Dan zijn er enkele momenten in onverlichte situaties dat hij kennelijk al kreunend iets aan het doen is, keren, iets pakken of nog eens tegen de buitenkant duwen, iets dat maar duurt veel tijd neemt, niet duidelijk is wat er gebeurt en weinig toevoegt. Het einde daarentegen is wel weer sterk...

Buried is een aardige film voor een keer en ik kan me voorstellen dat ik vorige keer des te teleurgesteld was omdat ik Phonebooth in die tijd geweldig vond en nog steeds vind. Voeg daar Locke aan toe die ook erg goed is en je hebt drie soortgelijke films. Toch kan Buried geen moment die kwaliteit benaderen en evenmin dermate boeien. Redelijk is het eindoordeel.

Een film waarvan je hoopt dat je nooit in die situatie terecht komt. Nog een geluk voor het slachtoffer dat er nog wat licht en zelfs een gsm aanwezig was of het werd helemaal creepy. Geen Kill Bill hier waarbij je wat planken stukslaat om te ontsnappen.

Het claustrofobisch effect kwam goed tot uiting en ook de éénlocatiesetting verveelde hoegenaamd niet. De paniek en angst komen goed naar voren. Ook de spanning wordt goed vastgehouden tot het einde. Ook het einde kent een passend slot.

Niet evident trouwens om een film te dragen helemaal in je eentje. Zeker van genoten. Fijn!

Een film die de actieradius van protagonist Ryan Reynolds klein houdt. De camera bevindt zich een film lang in een doodskist samen met de protagonist. Buried concentreert zich op zijn beklemmende situatie en verhaalt van de vele emotionele stadia die hij doorloopt. In tijden waarin veel mainstream producten van Hollywoodse makelij buitensporige hoeveelheden spektakel en sensatie menen te moeten bieden, is het heerlijk om gewoon weer eens een kleinschalige film te mogen aanschouwen met een prettige authentieke uitstraling.

Regisseur Rodrigo Cortés reduceert in Buried alles tot een minimum. Hij maakt maximaal gebruik van de mogelijkheden die een beperkte ruimte en een begrensd tijdskader bieden. De film ontzegt de kijker een blik op de buitenwereld. De camera blijft consequent begraven in de doodskist en bevindt zich dicht op het enige zichtbare personage in de film. Het beklemmende isolement dringt ongenadig door. De wanhoop, de paniek en de vertwijfeling die zich van Reynolds meester maken, zijn onaangenaam voelbaar.

Bij Ryan Reynolds ervaar ik altijd wat weerstand. In deze film is die weerstand onterecht. Zijn rol vergt de weergave van zo’n beetje het hele spectrum aan voorstelbare emoties. En dat gaat goed. Er zit dus blijkbaar toch meer acteertalent in hem dan ik vermoedde. De spagaat tussen momenten van radeloosheid en momenten van hoop weet hij bijzonder goed in te vullen.

Ook wordt duidelijk dat de impact van de intonatie van de stem groot is. Omdat de mimiek van Reynolds niet steeds goed zichtbaar is in het fletse licht van een aansteker of een mobieltje, vindt de overdracht van emoties veelal via de stem plaats. De intonatie moet nauwkeurig zijn. En dat lukt Reynolds. Geen slechte acteerprestatie van een acteur wiens rollen zich doorgaans amper op het dramatische vlak bevinden. Een aangename verrassing.

De ruimtelijke beperking houdt het gevaar in dat de film gaat vervelen. Cortés voorkomt dat. De beweeglijke camera die steeds rond Reynolds cirkelt en ongewone perspectieven kiest, zorgt voor dynamiek en spanning. Daarnaast gebeurt er voldoende dat de aandacht opeist. De gesprekken met de buitenwereld die via het mobieltje lopen, maken zelfs de meest ontspannen kijker radeloos.

De finale is uiteindelijk ook nog eens razend spannend. Altijd fijn als de maker een prima thriller met een verrassend uitroepteken weet af te sluiten.

Na ongeveer een minuut duisternis zien we een close up van het gezicht van de geknevelde Paul Conroy [Ryan Reynolds], een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in dienst van Crestin, Roland & Thomas die ik Irak is om mee te helpen met de wederopbouw. Hij is opgesloten in een kist onder de grond en niemand reageert op zijn roep om hulp. Hoe en waarom is hij in deze situatie verzeild geraakt? En nog veel belangrijker: hoe komt hij hieruit? Reynolds bewijst een uitstekende dramatische acteur te zijn in deze spannende, uitstekende geschreven nagelbijter vol intelligente plotwendingen. Een triomf voor Reynolds, Crotes en scenarist Chris Sparling die het maximale halen uit dit basisgegeven, ook al blijkt 95 minuten net iets te lang te zijn.

“I'm so sorry, Paul.”

Eén van de vele films die ik eigenlijk al best lang, best graag wou zien. Tijdens het zoeken naar horrorfilms vorige maand dacht ik dat ik deze film ook kun kijken (want ik dacht dat het een horrorfilm was) maar, dat was dus niet zo. Ik heb de film daarom opgeschreven om na de horrormaand eens te kijken en dat was van de week dus aan de orde. Dat komt ook omdat ik hem eindelijk gemakkelijk via ‘HBO Max’ heb kunnen zien, dat was hiervoor nog niet mogelijk. Ik was eigenlijk best enthousiast om de film te kijken, met één van mijn favoriete acteurs in de hoofdrol leek het me echt een topper worden maar, achteraf vond ik het toch niet echt héél bijzonder, en dat was door de makkelijkste reden wat je maar kan bedenken; eentonigheid.

Toch snap ik de hoge waarderingen en zeker de lovende woorden die hier al te vinden zijn maar al te goed. Want de film is wel degelijk ijzersterk, mensen met claustrofobie zien dit natuurlijk als een ware angst en daardoor is deze film prachtig, met daarbij ook nog het psychische aspect wat we zien; prachtig. De film speelt heel mooi in op je mentale gesteldheid, je zou bijna zelf gek worden omdat je opgesloten zit in een kleine ruimte zonder dat je er zelf uit kan komen. Deze psychologische thriller film is daardoor best vermakelijk, en kijkt toch redelijk makkelijk weg. Al vond ik het na een tijdje toch wat taai, omdat (zoals ik al zei) het nog wat eentonig ging worden. Variatie is wel degelijk moeilijk te maken met dit concept, al had ik er misschien wat meer van verwacht. Misschien was het wel mooi geweest als we ook wat zagen van het konvooi wat was aangevallen in Irak, of hoe hij daar überhaupt terecht was gekomen.

“Ryan Reynolds” deed overigens een leuke taak, verdere cast hebben we namelijk niet dus hij mocht alle schijnwerpers pakken (als die er waren). Hoewel het natuurlijk niet héél veel bewegelijke scenes bevatte moet je wel de kunst hebben de nodige angsten noch spanningen over te dragen aan het publiek. Dat lukte hem aardig. Zelf zou ik bijvoorbeeld ook graag ‘Tom Hardy’ in een rol als dit willen zien, die vaak ook erg sterk kan acteren daar alleen al gezichtsuitdrukkingen. ‘Reynolds’ deed zeker eens wat anders voor hemzelf, een beste uitdaging maar hij pakte het erg leuk op én deed het ook nog eens erg leuk.

Het verhaal vond ik opzich best leuk. Waar ’Reynolds’ in een hinderlaag terecht kwam en hierdoor ontvoerd was en onder de grond is begraven. Hier vind hij een mobiele telefoon die blijkbaar zo diep onder de grond nog bereik had. Enfin, hiermee ligt hij de mensen om zich heen in maar, moet ook praten met een gijzelnemer. De tijd gaat echter dringen want zijn familie is in gevaar maar, ook hij zelf als de kist het langzamerhand begeeft en zich vult met de nodige zandlaag. Echter, wanneer er nood is komt hij er achter wie er allemaal voor hem klaar staan, en dat hulp eigenlijk maar moeizaam op gang kwam. En het eindigt ook nog eens slecht natuurlijk, waar zijn redding troepen naar de “verkeerde” persoon zijn afgegaan.

Al om al, een prima avondje om de film te zien hoor, daar niet van alleen had ik er toch wel wat meer van verwacht, persoonlijk. Als psychologische thriller werkte het wel echt maar, ik heb zelf geen claustrofobie angsten dus dat pakte me af en toe wat minder. Toch zal ik ook wel in paniek raken in deze situatie.

Zeker een goede film met goed acteerwerk. Maar op een gegeven moment ging 1 lokatie mij wat vervelen. Had liever wat beelden gezien van de mensen die hij aan de tel had. Nu kon ik mijn aandacht er niet heel goed bij houden op het eind.