Four Weddings and a Funeral (1994)

Veel over gehoord en nu dan eindelijk ook eens bekeken. Wel mooie plaatjes en goede acteurs, maar de grappen waren nogal flauw. Vaak was het ook een kwestie van slechte timing. Rowan Atkinson als stuntelige priester was leuk bedacht, maar iemand die bijna elk woord verkeerd zegt, gaat meer op een clown uit een circus lijken dan een komische noot in een film. En zo waren er meer voorbeelden waarbij grappen mislukten omdat ze te overdreven waren.

Hugh Grant in de kast bij het bruidspaar was trouwens wel goed geslaagd.

Al met al toch een onderhoudende feel good film.

Hugh Grant doet wat hij altijd doet. Gek genoeg weet het me toch weer prima te vermaken.

3.5*

Een heerlijke Feel-Good movie.

dit is toch de beste rol van Hugh Grant.

Andie Macdowell , door haar verschijning, maakt deze film al een ( plaatje )

grappig dat je dat zegt, ik heb juist het tegenovergestelde, ik kan haar niet uitstaan. Maar de film is een van de weinige komedies die ik goed vind.

Dit is de leukste film die ik ooit gezien heb. De ene na de andere grap waar ik waarschijnlijk om had moeten lachen. En dan ook nog zo heerlijk voorspelbaar.

Gekeken omwille van zijn klassiekerstatus.

Het geheel is nogal vrij saai. Al die bruiloften en de verschillende personages - gewoonweg te veel.

Er wordt niet echt geconcentreerd op de relatie tussen Charles en Carrie. Hier en daar wel leuke moppen, maar te weinig om echt een komedie te zijn. Niet romantisch genoeg om echt een romantische film te zijn. Wat is deze dan wel?

Het einde is leuk en goed als afsluiter. Maar de film duurt in mijn ogen veel te lang voor dit flinterdun plot.

Een redelijke romkom, die een behoorlijke klassiekerstatus geniet, al kan ik er niet echt goed uithalen waarom.

Hugh Grant speelt hier weer zijn typische rol, die hij in veel latere van dit soort films ook laat zien. Een stuntelige jongeman, die zich vaak nogal onwennig in de buurt van het andere geslacht gedraagt. Grant doet het hier redelijk, al zal ik er geen fan van worden. MacDowell is ook redelijk, maar ik miste een beetje de chemie tussen de twee.

De grappen waren veelal flauw, met als dieptepunt Rowan Atkinson als stuntelige priester. Gelukkig waren de rest van de bijrollen wel goed ingevuld, waardoor het allemaal nog wel behoorlijk kijkbaar is. Het hoogtepunt van de film is overigens de begrafenis, waarbij een erg sterke speech wordt voorgedragen. Verder ben ik er niet onder de indruk van, al moet ik zeggen dat de Britse romkoms vaak ook niet echt aan mijn besteed zijn.

Eigenlijk wel een beetje wat ik ervan verwacht had.

2,5*

Do you take this bride as your awful wedded wife

Eigenlijk de enige scene die ik leuk vind, Rowan Atkinson blijft gewoon grappig. Komt denk ik vooral door hoe hij het brengt en zijn gezichtsuitdrukkingen zijn ongeëvenaard.

Leuke romcom, die gaandeweg zijn humor en spirit een beetje verliest. Een van de weinige films, waarin Andie MacDowell de kans krijgt om te laten zien dat ze goed kan acteren. Kristin Scott Thomas loopt er helaas letterlijk en figuurlijk een beetje verloren bij.

Tot twee keer toe naar deze film gekeken. De reden dat ik voor een tweede keer keek is omdat ik toch wel heel veel goede reacties hoorde over deze film. Ik wilde hem dus nog een tweede kans geven maar ik moet helaas zeggen dat ik het toch echt maar een matige romcom vind.

Op zich is het sfeertje wat er tussen de vrienden heerst wel leuk. De groepsdynamiek en de humor die ze onderling veel gebruiken is vermakelijk om naar te kijken. Maar het gehele romantische gedeelte vind ik er totaal niet uitkomen. Er is, wat mij betreft, gewoon weinig chemie tussen MacDowell en Grant. Sowieso ben ik niet zo'n fan van haar en dat is bij deze film niet anders.

Het gaat ook allemaal wel een beetje te makkelijk. Zij gaat trouwen met een oudere man, waardoor hij weer gaat trouwen met zijn ex. Maar dan opeens staat Carrie weer voor zijn neus omdat ze opeens van haar man weg is. En vervolgens dumpt hij voor het altaar zijn ex om weer samen te zijn met Carrie. Hmm, een beetje te simpel naar mijn mening.

En dan inderdaad Kristin Scott Thomas, zoals door BBarbie beschreven, wat voor toevoeging had haar personage. Er is welgeteld 1 klein dialoogje van misschien 4 zinnetjes waarin ze aangeeft verliefd te zijn op Charles en dat is het enige. Verder zie je haar wat verloren door het beeld lopen zonder verdere toevoeging. Alsof ze nog een grote naam in de film wilden hebben maar eigenlijk geen idee wat ze hier verder mee aan moesten. Jammer, want zij is natuurlijk niet de minste.

Hierdoor komt het romantische gedeelte er gewoon niet uit voor mij. En qua humor is het op zich wel leuk maar het is nu ook weer niet zo dat ik constant in een deuk heb gelegen. Kortom, nog steeds een magere film in mijn opinie.

Verhoogd naar het magische getal van 5*.

Een film die ik al jaren om de zoveel tijd kijk en waar ik elke keer wat nieuws in ontdek - zie ook Magnolia. Ik heb dit weekend de film voor ondertussen wel de 10e keer gezien en ik heb hardop gelachen om een grap die ik nog niet eerder had opgemerkt.

Prachtig gespeeld - in tegenstelling tot de meesten hier vind ik Kristin Scott Thomas en haar personage wel degelijk een toevoeging - met scenes die variëren van onbeschaamd romantisch (dat einde!) tot heel subtiel en venijnig.

Meesterlijk.

Ik doe mee!

Laatste halfje erbij, maakt 5.0!

En verder haal je me de woorden uit de mond. Krijg warme gevoelens bij deze film. The ultimate feel-good movie!

Heb de laatste tijd aardig wat hoog gewaardeerde romcoms bekeken en heb bij sommige titels tegen verwachting in erg genoten, van bijvoorbeeld Pretty Woman, When Harry Met Sally, There's Something About Mary en Notting Hill. Had dus vooraf wel het gevoel dat deze film mij ook wel zou bevallen, niet dus. Vre-se-lijk, heb van geen enkel aspect van deze film kunnen genieten. Geen chemie tussen Hugh en Andie, geen enkele geslaagde grap en een zwak scenario, ook de muziek was tergend.

HQ Trailer @ youtube

Met charmante Hugh gebeurd precies wat er in de titel gebeurd (hoe verrassend) en dan is de film afgelopen. Verwacht geen film waarbij je na moet denken en ik vond dat er soms wat gekke tijdsprongen werden genomen.

Zoals ieder weet waar hij was op 9/11, zo weet ik nog perfect waar en wanneer ik voor het eerste deze film zag. Ik zag hem toen zonder ondertitels en mijn Engels was zwak. Maar om de een of andere reden raakte ik in de ban, verliefd en verslaafd aan de film. Nu jaren later en na vele keren kijken en herbekijken. Kan ik alleen maar vaststellen dat de tijd geen grip heeft op dit origineel liefdesverhaal. Of ik nu 30 of 60 ben de film verteld naar alle leeftijden een hartveroverend liefdesverhaal. Gekruid zoals enkel de Britten dit kunnen met enorm veel humor,. Het gedicht heb ik ondertussen al lang uit het hoofd geleerd en ik hoop dat de liefde die hier word beleefd, nooit verdwijnt uit onze dromen.

Gisteravond wederom weer een keer zitten kijken en m'n bericht van 2013 op deze zelfde pagina herhaalt zich. Wederom nieuwe dingen tegengekomen en wederom hardop zitten lachen om nieuwe kleine vondsten.

5,0*

Een typische romcom uit het Britse boekje en dat valt me altijd behoorlijk tegen. Four Weddings and a Funeral vond ik zelden grappig en sowieso vind ik het huwelijk een nogal stompzinnig gebeuren. Al die heisa rond een trouwfeest krijg je dus vier keer te zien. Gelukkig stond er ook nog een begrafenis op het menu van deze film en dat was nog een spaarzaam hoogtepuntje in een verder drekkerige film met Hugh Grant als Hugh Grant en Andie MacDowell die niet echt verschrikkelijk weet te boeien.

Gaat mij net zo, als voorlaatste poster. Laatste tijd niet zo hard gelachen. Die gekke Engelse humor. Je moet het alleen zien en , natuurlijk van houden. Vele keren gezien, blijft goed. Ner als die andere kraker, Death on a funeral

Na herzien, kom ik tot de conclusie dat de film minder grappig is als ik mij herinner.

Niettemin een 3. De film kijkt goed weg, over het algemeen een goede cast, fijne sfeer, met hier en daar leuke grappen.

Niet een van de besten in zijn genre, maar voor de zondag prima.

Een beetje jammer. Ik blijf Britse (romantische) komedies een heerlijke, charmante sfeer vinden hebben. Amerikanen kunnen daar in mijn ogen niet echt aan tippen. Britse films zijn in mijn ogen veel creatiever, interessanter, subtieler en sowieso geestiger.
Hugh Grant doet hier zijn dingetje weer, en ik moet zeggen dat hij het wel erg goed doet. Hij speelt weer de charmante, welbespraakte, klunzige man. Zo'n karakter fleurt de film al meteen op, vind ik. De andere karakters zijn zoals in de meeste Britse komedies vreemd, artistiek en niet direct aantrekkelijk qua uiterlijk of karakter. Ook dit is bij Amerikaanse films wel anders; daar zijn vaak vrijwel alle vrouwen knap. Britse films zijn eerlijker, en daardoor in mijn ogen minder kitscherig.

Het beste aan deze film is het begin, voordat het echte verhaal begint. Voor mij had het hoofdverhaal niet per se gehoeven. Carrie vond ik niet interessant genoeg voor een hoofdrol, dus ik vond het wel jammer dat zij zo'n belangrijke rol had. Ik vond de verhouding tussen Charles en Carrie niet erg geloofwaardig. Ik miste ook wel een beetje chemie tussen de personages.
Gelukkig waren er wel mooie scènes, zoals de begrafenis. Ook de dood van Gerth mag worden vermeld: een mooie dood. In Amerikaanse films zou die dood waarschijnlijk gepaard gaan met tranenrukkende muziek en een hoop overdadig sentiment. Gelukkig is dat niet het geval in deze film. Een prachtige dood, die juist door zijn "bescheidenheid" ontroert.
De humor was bij vlagen geniaal en hilarisch. Ik heb zeker een paar keer hardop moeten lachen, wat ik niet vaak heb. De scène met Rowan Atkinson vond ik wel aardig. Niet heel subtiel, maar wel vermakelijk. In de overdrijving was het wel geestig.

Ik twijfel wat tussen een 3,0 en een 3,5. Voorlopig maar een 3,0.

En dan eindelijk deze film een plek in mijn top 10 gegeven. Vanavond bekeken met het vriendinnetje - zij voor de 1e keer, ik ondertussen voor de 15e keer schat ik zo - en ook nu weer nieuwe elementen, nieuwe mini-plotlijntjes, nieuwe verhaaltjes ontdekt. Cast is tot zelfs in de figuratie perfect. Ik ben mijn woorden weer even kwijt om te zeggen hoe mooi ik dit vind, hoe ontroerend, hoe goed!

Nog altijd 5,0*.

Klassieker!

Tikkeltje onwennig, naast elkaar. Kristin is een miscast geweest. Er is maar een fractie van de sprankeling aanwezig in Hugh. Ik vind andere films gewoon iets leuker, vermoed ik. Het voelt niet aan als een lichtvoetig geheel. Nu ja. Leuk genoeg natuurlijk. Maar om het een en ander.. Het is niet de beste film in zijn soort. En Hugh geeft ook niet de indruk dat hij het zo leuk vind, hier te zijn. Al is het moment in de regen uiteraard fantastisch en heel mooi aangezet. En dat gedicht van Wie ook alweer? Auden? Schoot wel omhoog in emotie.

soom Van W.H. Auden inderdaad

Volgens mij zat er eergisteren footage in die ik nog niet eerder had gezien, w.o. de misschien wel overbodige vrijscene tussen Hugh en Andie... Maar de ochtend erop verklaart weer iets meer van hun relatie. Overigens zit deze film wat mij betreft dicht tegen een 5* aan. Onvoorstelbaar dat ie hier maar net over de 3* scoort. Maar ja, er zit geen "pief-paf-poef" in.

“Another wedding invitation. And a list. Lovely.”

Four Weddings and a Funeral is een aardige romcom. Het concept van vier bruiloften komt wat gemaakt over maar het is wel een origineel idee en door de sfeer en de acteurs blijft het een aangename kijkervaring. De film is niet echt bijzonder grappig maar door het stuntelige gedrag van Grant en sommige andere acteurs zit je wel met een glimlach op de bank te kijken.

Toch is de film ook een romantisch drama door uiteraard de begrafenis maar ook door het wat trieste karakter dat Scott Thomas speelt en de wat ijzige houding van MacDowell. Of het zo bedoelt is weet ik niet maar MacDowell kwam erg afstandelijk over in de scènes met Grant en die aantrekkingskracht heb ik niet gezien. Ik vind MacDowell ook geen hele fijne actrice moet ik zeggen. Maar eigenlijk heeft dat afstandelijke sfeertje tussen Grant en MacDowell ook wel wat en het is verfrissend om te zien dat de film niet gelijk in zoetsappige dialogen en over the top romantische uitingen van liefde vervalt. Het is allemaal heerlijk Brits en wat meer down to earth. Ook wel een lekker.

Compleet onverwacht de 4* uitgedeeld hier. Subtiele rom-com die zijn genre effortless ontstijgt. Alle rollen zeer geslaagd, zelfs Atkinson.

Begrafenisscène was, à la Jack van Gelder 'BAM, IN THE FACE'.