Four Weddings and a Funeral (1994)

Inderdaad een briljant begin. Ik lag het eerste halve uur continu dubbel om de hilarische grappen (die af en toe niet eens grappig bedoeld waren) Daarna valt de film in een groot dal, waar hij dan de rest van de speelduur veel moeite voor doet om er weer uit te klimmen, maar dit lukt eigenlijk niet echt meer. Er worden af en toe nog wat grappen gemaakt, de leuke typetjes zijn wel geintroduceerd en ook de leuke MacDowwel kan er helaas niet voor zorgen om in de briljante sfeer van het eerste half uur terug te komen. Jammer...

Dat gedicht is toch wel zo schitterend... Zag hem lang geleden maar die scene is me altijd bijgebleven, en toen ik hem zonet youtubede had ik weer een dikke laag kippenvel...

Dit was het debuut van Grant in de rom-koms he? Hij heeft daarna gelukkig betere van dit soort films gemaakt.

De film miste iets belangrijks: Humor.

Het verhaal bleef me ook niet zo lang bij, maar dat wordt vaak gecompenseerd door de grappen en de romantische momenten. In beide gevallen viel ie me wat tegen.

3*

Whoo, draak van een film.

Engelse droogheid is leuk, maar alleen als het er eigenlijk lekker overgaat. Dit was zo ongelofelijk duf

Flauwe grapjes, muffe karikaturen en een hoop dertigers gejank. De humor moet dan komen van mensen als Atkinson, die niet verder komt dan een flauw typetje dat enkele zogenaamd grappige versprekingen maakt.

Absoluut mijn ding niet. Melig en vreselijk dufromantisch, slecht geacteerd en enorm langdradig. Het ziet er ook allemaal niet uit en de soundtrack is om van te janken.

Had em ooit al een keertje gezien, vond het toen beter geloof ik. Heb me vooral geërgerd deze keer.

1*

Vermakelijke romcom die aardig in balans blijft maar helaas nogal voorspelbaar is en iets te veel leunt op flauwe grappen. Grant speelt zijn standaard-act maar is prima thuis in deze redelijke film.

Ja wat zal ik zeggen, aardig maar over het algeheel is het saai.

Echt heel komisch was het ook niet.

Acteurs zijn goed.

3 sterren.

Ondermaats brits werkje, dat totaal niet grappig is en ook qua romantiek niet echt weet te beklijven.

Charmante romantische comedie waarbij de titel precies de lading dekt. Het rom-gedeelte is soms vrij serieus van toon en geloofwaardig. Het com-gedeelte is vrolijk van toon en gaat nergens over de top. En die combinatie is in perfect evenwicht hier. Goed geschreven en een erg fijne cast waarbij Hugh Grant positief opvalt in een rol die zijn grote doorbraak betekende.

De film zelf had 'k wel wat grappiger voorgesteld, vooral omdat Rowan Atkinson ook meedeed, al is z'n bijdrage nogal beperkt.

Het einde is natuurlijk voorspelbaar, maar stoorde niet.

Niet echt een film dat 'k nog eens hoef terug te zien, daarvoor was deze te gewoon.

Een redelijke romkom, die een behoorlijke klassiekerstatus geniet, al kan ik er niet echt goed uithalen waarom.

Hugh Grant speelt hier weer zijn typische rol, die hij in veel latere van dit soort films ook laat zien. Een stuntelige jongeman, die zich vaak nogal onwennig in de buurt van het andere geslacht gedraagt. Grant doet het hier redelijk, al zal ik er geen fan van worden. MacDowell is ook redelijk, maar ik miste een beetje de chemie tussen de twee.

De grappen waren veelal flauw, met als dieptepunt Rowan Atkinson als stuntelige priester. Gelukkig waren de rest van de bijrollen wel goed ingevuld, waardoor het allemaal nog wel behoorlijk kijkbaar is. Het hoogtepunt van de film is overigens de begrafenis, waarbij een erg sterke speech wordt voorgedragen. Verder ben ik er niet onder de indruk van, al moet ik zeggen dat de Britse romkoms vaak ook niet echt aan mijn besteed zijn.

Eigenlijk wel een beetje wat ik ervan verwacht had.

2,5*

Leuke romcom, die gaandeweg zijn humor en spirit een beetje verliest. Een van de weinige films, waarin Andie MacDowell de kans krijgt om te laten zien dat ze goed kan acteren. Kristin Scott Thomas loopt er helaas letterlijk en figuurlijk een beetje verloren bij.

Tot twee keer toe naar deze film gekeken. De reden dat ik voor een tweede keer keek is omdat ik toch wel heel veel goede reacties hoorde over deze film. Ik wilde hem dus nog een tweede kans geven maar ik moet helaas zeggen dat ik het toch echt maar een matige romcom vind.

Op zich is het sfeertje wat er tussen de vrienden heerst wel leuk. De groepsdynamiek en de humor die ze onderling veel gebruiken is vermakelijk om naar te kijken. Maar het gehele romantische gedeelte vind ik er totaal niet uitkomen. Er is, wat mij betreft, gewoon weinig chemie tussen MacDowell en Grant. Sowieso ben ik niet zo'n fan van haar en dat is bij deze film niet anders.

Het gaat ook allemaal wel een beetje te makkelijk. Zij gaat trouwen met een oudere man, waardoor hij weer gaat trouwen met zijn ex. Maar dan opeens staat Carrie weer voor zijn neus omdat ze opeens van haar man weg is. En vervolgens dumpt hij voor het altaar zijn ex om weer samen te zijn met Carrie. Hmm, een beetje te simpel naar mijn mening.

En dan inderdaad Kristin Scott Thomas, zoals door BBarbie beschreven, wat voor toevoeging had haar personage. Er is welgeteld 1 klein dialoogje van misschien 4 zinnetjes waarin ze aangeeft verliefd te zijn op Charles en dat is het enige. Verder zie je haar wat verloren door het beeld lopen zonder verdere toevoeging. Alsof ze nog een grote naam in de film wilden hebben maar eigenlijk geen idee wat ze hier verder mee aan moesten. Jammer, want zij is natuurlijk niet de minste.

Hierdoor komt het romantische gedeelte er gewoon niet uit voor mij. En qua humor is het op zich wel leuk maar het is nu ook weer niet zo dat ik constant in een deuk heb gelegen. Kortom, nog steeds een magere film in mijn opinie.

Een typische romcom uit het Britse boekje en dat valt me altijd behoorlijk tegen. Four Weddings and a Funeral vond ik zelden grappig en sowieso vind ik het huwelijk een nogal stompzinnig gebeuren. Al die heisa rond een trouwfeest krijg je dus vier keer te zien. Gelukkig stond er ook nog een begrafenis op het menu van deze film en dat was nog een spaarzaam hoogtepuntje in een verder drekkerige film met Hugh Grant als Hugh Grant en Andie MacDowell die niet echt verschrikkelijk weet te boeien.

Na herzien, kom ik tot de conclusie dat de film minder grappig is als ik mij herinner.

Niettemin een 3. De film kijkt goed weg, over het algemeen een goede cast, fijne sfeer, met hier en daar leuke grappen.

Niet een van de besten in zijn genre, maar voor de zondag prima.

“Another wedding invitation. And a list. Lovely.”

Four Weddings and a Funeral is een aardige romcom. Het concept van vier bruiloften komt wat gemaakt over maar het is wel een origineel idee en door de sfeer en de acteurs blijft het een aangename kijkervaring. De film is niet echt bijzonder grappig maar door het stuntelige gedrag van Grant en sommige andere acteurs zit je wel met een glimlach op de bank te kijken.

Toch is de film ook een romantisch drama door uiteraard de begrafenis maar ook door het wat trieste karakter dat Scott Thomas speelt en de wat ijzige houding van MacDowell. Of het zo bedoelt is weet ik niet maar MacDowell kwam erg afstandelijk over in de scènes met Grant en die aantrekkingskracht heb ik niet gezien. Ik vind MacDowell ook geen hele fijne actrice moet ik zeggen. Maar eigenlijk heeft dat afstandelijke sfeertje tussen Grant en MacDowell ook wel wat en het is verfrissend om te zien dat de film niet gelijk in zoetsappige dialogen en over the top romantische uitingen van liefde vervalt. Het is allemaal heerlijk Brits en wat meer down to earth. Ook wel een lekker.

Nou, dan eindelijk eens deze klassieker gezien. Geen idee waar de film die status aan te danken heeft. Audiovisueel sowieso helemaal niets bijzonders in te ontdekken. En verder nogal duf. Af en toe wel leuk, door alleen met plezier gespeeld, de sfeer in dat wat hogere sociaal milieu is goed getroffen, maar vaak gewoonweg niet grappig genoeg. Grant gaat me als typetje er te over die steeds te laat komt en ringen vergeet of zo'n Atkinson die loopt te hakkelen van de zenuwen. Dat zijn dingen die bij mij niet als grap werken. En helaas bouwt de film in het begin te veel daar op. 2,0*.

Niet goed.

De status van klassieker is mij een raadsel, laat staan het komedie genre. Werkelijk, ik heb geen enkele keer om deze duffe humor moeten lachen, terwijl Engelse humor juist wel goed bij mij werkt. Ook zie ik andere recensies die ik niet denderend zijn.

Slechts Atkinson heeft wat uitstraling, de rest acteert brak en helemaal niet grappig. Ik snap ook niet waar ik om moet lachen, de kamer bij mij lag plat terwijl ik nog bezig was met de rede waarom ze nou aan het lachen waren.

Zelden geef ik een cijfer lager dan een 4, maar hier moet ik dat toch doen. Leuk als jij ervan kan genieten, maar ik sluit me aan bij de groep die deze film maar brak vind.

De destijds relatief onbekende verrukkelijke acteurs, gesteund door een briljant en origineel scenario, zorgden voor het toentertijd grootste Britse kassucces en deze Romantiek / Komedie film kreeg Oscarnominaties voor "Beste Film" en "Beste Scenario", maar werd daarbij afgetroefd door "Forrest Gump" (Beste Film) en "Pulp Fiction" (Beste Scenario) en dat zijn natuurlijk ook niet de minste films.

Notoire laatkomer Charles (Hugh Grant) ziet al zijn vrienden in het huwelijk treden. Dat maakt hem zenuwachtig en gefrustreerd omdat hij zelf geen vriendin kan vinden, tot hij de Amerikaanse Carrie (Andie MacDowell) ontmoet die romantische gevoelens bij hem losmaakt.

Vooral Hugh Grant is op de winnende toer als warrige romanticus, welke verliefd wordt. De komische dialogen, het gestuntel van Rowan Atkinson als overijverige priester en de aanstekelijke humor maken dat je de film keer op keer kunt bekijken. De film had een laag budget en de figuranten moesten bijvoorbeeld zelf bruiloftskleding meenemen om de kosten te besparen. Al met al een vrolijke romcom.

Herziening.

Vermakelijk maar helaas met Hugh Grant, één van irritantste acteurs die ik ken. Deze romcom lijkt een ode aan het "liefde op het eerste zicht" fenomeen met de verschillende koppeltjes die gevormd worden gedurende verschillende trouwpartijen. Laatste huwelijk vond ik het leukste stuk maar ook Fiona die toegeeft dat ze al jaren een boontje heeft voor Charles vond ik een sterker moment in de film. Verder zijn de personages nogal karikaturaal en zie je ze nooit in een andere context dan op trouwfeesten wat de film aan de oppervlakkige kant houdt. Ook Rowan "Mr. Bean" Atkinson mag zijn nummertje opvoeren. Niet altijd even leuk maar je blijft er wel naar kijken...

Was weleens benieuwd naar deze film, een wat bekendere titel die ik nog nooit had gezien, en als ik het goed heb een van de eerste 'typische' Hugh Grant rollen die Hugh Grant neerzet.

Geen idee waarom dit de status heeft die het heeft, want aan de kwaliteit heeft hij het zeker niet te danken.

Vond die hele setting van al die bruiloften echt enorm suf en vervelend om te kijken, ook door het soort mensen. Tuurlijk, je kunt dat verwachten met zo'n titel, maar had niet direct verwacht dat het zo vreselijk onleuk zou zijn. Zowel wat humor betreft (dat stukje met Rowan Atkinson die het huwelijk moet sluiten behoort echt tot de meest ongrappige en cringeworthy dingen die ik ooit gezien heb), als gewoon het verhaal als geheel. Op papier is het hele idee van alleen maar de bruiloften laten zien ergens nog wel origineel en leuk, maar in de uitwerking is het niet geslaagd. Je krijgt geen echte band met de personages, de romantiek werkt nooit echt, en de tijdssprongen om vervolgens weer bij de volgende bruiloft aanbeland te zijn maken het een stroef geheel. Het is een idee dat kan werken, maar niet op deze manier, gewoon niet strak genoeg gedaan.

Of ik heb gewoon teveel een hekel aan dat hele bruiloft-sfeertje, en dan blijkt dat je bij deze film maar weinig te zoeken hebt.

Het enige dat ik dan nog wel begrijp is dat Hugh Grant in deze rol een bepaalde appeal had destijds. Een 'typetje' dat hij nog vaker dunnetjes over zou doen, maar dat gewoon wel altijd werkt.

1*

Aardige komedie met droge Britse humor. Degelijke hoofdrol van Hugh Grant en ook wel aardige bijrollen. Andie MacDowell vond ik niet zo goed gecast en ook niet al te sterk acteren. Niet hoogstaand, maar voor een keertje wel oké.

Als kind voor het laatst gezien, dat moet meer dan 20 jaar geleden zijn geweest. Naar aanleiding van de herziening van Notting Hill ook deze maar weer eens opgezet. Eenzelfde Britse charme, maar toch duidelijk een mindere film. Een hoop personages passeren de revue, waardoor het onmogelijk is de diepte in te gaan; de karakters blijven vrijwel allemaal vrij oppervlakkig. En verder voelt het allemaal vrij fragmentarisch aan.

Hugh Grant speelt zijn typische rol van de begindagen van zijn carrière: een personage die op charmante wijze stuntelig is. Als kind vond ik vooral Simon Callow als Gareth, de man met de baard die raar danst het leukst en eigenlijk is hij dat nog steeds wel. Interessant dat nergens expliciet gezegd wordt dat hij homo is of dat hij een relatie met een andere man heeft. Sterker nog, bij zijn uitvaart wordt zijn partner als zijn "beste vriend" aangekondigd, wiens speech overigens erg mooi is. Duidelijk gemaakt voor de tijd van voor het homohuwelijk. Maar goed, dat de grootste bron van humor van een relatief marginaal bijpersonage als Gareth moet komen, is dat natuurlijk niet het beste teken.

Het is uiteindelijk charmant om weer eens gezien te hebben, maar veel om het lijf heeft het allemaal niet en er zijn zeker sterkere films in hetzelfde segment gemaakt, waaronder dus Notting Hill. 1,5*.

Hugh Grant in zijn beste doen in wat hij goed voor is: romantiek.

Lichtvoetige ontspanning, waarbij ik het als Britse film iets fijnzinniger humoristisch had verwacht.

Ooit gezien in 1994. Toen was het best een 'hippe' film. Maar nu zoveel jaren later is de film toch wel een beetje 'truttig'. De humor is vaak véél te braaf. De gênante momenten mogen best wat heftiger. En de woordkeuzes zijn lief en simpel.

Er zijn vanaf 1994 tot nu veel meer van dit soort films gemaakt, die veel grappiger zijn. De humor is nu veel scherper, de woorden zijn nu veel grover en de clichés worden tegenwoordig weleens ontlopen. Dus deze film is best goed, maar meer ook niet.

Dit is een 'klassieker', maar prijs de film niet te veel.

Ligt een beetje in dezelfde lijn van al die Britse romcoms al dan niet met Hugh Grant in de hoofdrol. Op zich allemaal niet zo onaardig en best vermakelijk vertier, maar hoogstaand wordt het nooit. Ook een film die niet lang in het geheugen gegrift zal zijn en de hype of Oscar-toekenningen zijn me dan ook wat vreemd.

Na een huwelijk of twee drie had ik het ook wel gehad. The funeral zat er vervolgens ook nog aan te komen volgens de filmtitel, dus dat was even een afwisseling. Feit is wel dat je twee uur lang nogal stijve kostuums en gelijkaardige interieurs voor de ogen geschoteld krijgt. Van receptie naar de kerk en vice versa.

Jammer dat het personage van Andie MacDowell niet wat meer tot uiting kwam. Het hoe en waarom van haar huwelijk wordt nauwelijks aangestipt. Hier en daar wel leuke scènes. De speeches vond ik wel goed en best grappig. Hier en daar ook een gênant moment. Fijn om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Suf.

Tergend romcommetje. Van de hand van Richard Curtis die nadien nog tal van dergelijke romcoms, vaak klassiekers in het genre en even vaak met Hugh Grant in een hoofdrol, zou lanceren. Four Weddings and a Funeral is hoe dan ook een flauw geval. Het is een beetje wachten tot men alle huwelijken en de begrafenis is afgegaan. Meer dan het wat aaneen geplakt afhaspelen doet men niet.

Grant is de Grant zoals altijd; daar is doorgaans weinig goed of slecht mee. Z'n tegenspeelster Andie McDowell is een ramp. Totaal niet begeesterend en ze speelt bovendien één van de meest onsympathieke personages die je voor dit soort film kan bedenken. Een vreemde keuze, want de chemie tussen haar en Grant zou deze film toch moeten kunnen rechthouden, maar daar is dus niets van aan.

Heel apart dus allemaal. Niet leuk en behoorlijk stoffig. Kan ik de romcom van Britse makelij doorgaans nog net smaken, is dat niet het geval als men niet verder komt dan de blauwe puppy-oogjes van Grant of tenenkrommende meligheid als 'Is it still raining? I hadn't noticed'. Pfft.

2

Heerlijke film, echt jaren negentig en in die tijd moet je het ook zien.

Dus gisteren de dvd opgepikt bij de kringloopwinkel en vanavond in de speler