Couples Retreat (2009)

“Encouragement, Yes!”

Aardig. Couples Retreat zet een aantal bevriende echtparen in een zonovergoten resort, en allemaal hebben ze zo hun eigen huwelijkse problemen. Echt grappig wordt het nergens en alleen de therapeutische sessies leveren nog wat komische situaties op. Van de acteurs zijn Vaughn en Akerman als echtpaar goed op dreef (en Kristen Bell ook), maar de andere acteurs nemen het allemaal iets te serieus. Favreau, Davis en Bateman kunnen grappig zijn, maar ze komen hier niet helemaal goed uit de verf. De zomerse omstandigheden en sommige leuke bijrollen vergoeden wel wat.

Deze was niet best.

Dat heeft weinig te maken met de cast. Bateman speelt zijn favoriete rol (neurotische familieman) en Vaughn is ook goed te pruimen.

Maar de film is slecht en slordig geschreven. Om eens ergens te beginnen: alle mannen hebben mooie vrouwen. Niet echt een realistisch. Geeft niet. Er is vrijwel geen interactie tussen de 'token black guy' en de rest van de cast. De zwarte man in kwestie ('Shane') lijkt er aan de haren bij gesleept, want de vriendschappen tussen de andere drie lijken me veel dieper te gaan.

Het personage van Jon Favreau is irritant. Zowel hij als zijn vrouw denken enkel aan vreemdgaan, om op het laatst na een halfbakken openbaring 180 graden om te draaien. Hoe het afloopt met de kinderwens van Bateman en partner blijft onbeantwoord.
De Guitar Hero scene (hier aan merk je dat de film al weer 10 jaar oud is...) lijkt er enkel als product placement in geschreven, had geen doel en was veel minder spectaculair en/of grappig dan verwacht.

De masseur met Frans accent die allerlei vieze yoga standjes doet is ook te cliché voor woorden.

De scènes met de relatietherapeuten (waaronder Mr. Chow uit The Hangover ) waren qua dialogen ook niet best.

Kon minder, maar ook veel beter.

2 sterren

Vier koppels op een tropisch eiland op een geheel verzorgde reis. Dat belooft zorgeloze vakantiepret met zon, drank en lange nachten. Nee dus. In plaats van ongeremd genieten, dienen zij zich (als onvermoede deelnemers aan een zomerkamp voor koppels met relatieproblemen) te houden aan een strikt schema en strikte regels. Ochtenddisciplines, yogalessen en gesprekken met een psycholoog. Oftewel een all inclusive vakantie die niet bepaald correspondeert met de verwachtingen van de reisgenoten.

Veel voer voor humor. Maar echt leuk wordt het niet. Oppervlakkig en voorspelbaar wordt het wel. Vlakke en vervelende personages ook. Met producent, schrijver en hoodrolspeler Vince Vaughn voorop. Hij is nadrukkelijk aanwezig en doet wat hij altijd doet. Aanwezig zijn dus. In bepaalde films is zijn optreden best leuk. Niet in deze film. De situatiekomedie is niet leuk. De dialogen zijn niet grappig. Andere acteurs als Jean Reno, Jason Bateman en Jon Favreau die heel acceptabel kunnen acteren, lopen tegen dezelfde tekortkomingen aan. Hun personages zijn vervelend en hun teksten zijn gewoon niet grappig.

De paar lachjes die ik kwijt kon, kwamen meer voort uit wanhoop. Laat een irritante yogaleraar in een strakke felblauwe zwembroek een tijdlang dubbelzinnige gebaren en opmerkingen maken tijdens een aparte yogales, en je moet wel lachen. Of het nu grappig is of niet. Zo wanhopig was ik blijkbaar. Erg hè.

Middelmatige komedie met een behoorlijk noemenswaardige cast. Echter zijn het vooral Vaughn en Favreau die de film op sleeptouw moeten nemen en de grappige situaties uit de film trekken. De rest acteert namelijk als een krant, vooral de acteerprestatie van Åkerman sloeg echt nergens op. Regisseur Billingsley plant zijn film verder neer op een tropische locatie die alleen nauwelijks benut wordt. Ik snap dat een doordeweekse komedie niet veel moet hebben van visuele verwennerij, maar deze film verwaarloost het gewoon compleet. Als dan de komedie waar het volop voor gaat ook niet echt weet te werken, is Couples Retreat al snel een onnodig lange zit. Wel met een degelijke finale, maar tegen die tijd was ik alweer klaar met de film.

Goh ja.

13-in-een-dozijn. Couples Retreat is behoorlijk standaard. Een half uurtje te lang, zo voorspelbaar als de pest en met gezichten die je al te vaak tegen komt in dit soort filmpjes.

Het is mij echter nog net leuk/luchtig genoeg om de rit door te komen. Dat redt één en ander, maar ook zonder had de film het nog wel net overleefd. Tussendoortje dus.

2,5