Como Era Gostoso o Meu Francês (1971)

Merkwaardig filmpje van de min of meer cinema novo grondlegger , waarvan zelfs de geleerden niet zeker weten of het het nu een komedie moet worden genoemd. De voice over in het begin is ironisch en de titel ook, daar houdt de opzettelijke humor wel mee op.

Hoewel het cultureel correct is om de film te bekijken als een commentaar op neo- en oldschool kolonialisme en uitbuiting waarin de geschiedenis hier ironisch worden omgedraaid door de blanke man het slachtoffer te laten zijn , is het vaak moeilijk om steeds serieus te blijven.

Om heel eerlijk te zijn: ik moest vaak denken aan.. Russ Meyer. De dialogen in het Tupi komen al bizar over( en ik meende af en toe uitroepen als caramba te horen) maar het meest campy zijn allicht de outfits-of het gebrek daaraan- van de cast. Waarbij de regisseur toch echt geen willekeurige grietjes heeft ingehuurd om te laten paraderen in de meest minuscule stringetjes aller tijden, je zou er in Ipanema nog een boete voor krijgen. Vooral Magalhaes als vriendinnetje van de held valt in positieve zin op.

Voor meer romantische aangelegde kijkers is er het pluspunt dat ook de mannetjes hier in hun blote reet rondlopen, of ze goed geschapen zijn mogen jullie zelf bepalen.

Ook is het vreemd dat in deze poging tot historische constructie de indianen door niet-indianen gespeeld worden, en de Fransen door Brazilianen. Wat niet echt helpt om hier een historisch. verantwoorde productie in te zien, maar misschien verlies ik me in details.

Dat PDS nog in de cinema novo gelooft blijkt wel uit de af en toe bibberende hand held camera en het natuurlijke geluid. Voor de prachtige tropische setting heeft hij geen bijzondere aandacht, alleen de menselijke verhoudingen interesseren hem.

De film wordt trouwens geregeld onderbroken door tussentexten waarin authentiek koloniale bronnen worden geciteerd, de inhoud hiervan vormt een volmaakt ironisch contrast met de gebeurtenissen on screen.

Fransmannen, Portugezen en kannibalen samen op een eiland

Brazilië, het is een land waar ik eigenlijk bitter weinig van ken. Wat culturele dingen en hun voetbalploeg natuurlijk, maar als filmland was ik ze nog niet eerder tegen gekomen. Ik heb nu al een tijd een abonnement op Cinema Zuid en dan kun je al eens proberen om naar iets te gaan zien waarbij je niet goed weet wat te verwachten. Como Era Gostoso o Meu Francês, oftewel How Tasty Was My Little Frenchman zoals de Amerikaanse titel klinkt, is dan ook mijn Braziliaanse doop.

Weliswaar wel één die me niet al te goed is bevallen. Het grootste probleem vond ik vooral de onevenwichtigheid. Nelson Pereira dos Santos levert een film af die vooral kan gedefinieerd worden als een vreemde mix tussen drama en komedie. Een droge voice-over in het begin, de cultuurverschillen en de Fransman die wanhopig probeert duidelijk dat hij geen Portugees is vormen een aantal komische momenten, maar tegelijkertijd oogt de film ook enorm repetitief (wat gebeurt er nu eigenlijk in die 80 minuten) en de onderbrekingen waar pancartes worden getoond met daarop flarden van één of andere tekst uit een koloniale bron zijn gewoon vervelend. Het ironische aspect waar Pippo het over heeft zie ik wel, maar is niet aan mij besteed in ieder geval.

Bijna alle dialoog is in het Tupi, een soort van dialect dat voornamelijk wordt gesproken in Brazilië met als meerwaarde dat het van oorsprong een indianentaal is die werd gebruikt door de stam kannibalen in de film. Het zijn echter acteurs die de stam spelen en je moet Pereira dos Santos krediet geven dat hij op dit gebied weinig fout doet. Zo ook qua klederdracht. De film heeft een tijdlang een ban boven het hoofd gehad van de Braziliaanse censuur, maar historici zijn er uiteindelijk dan toch in geslaagd om dit tegen te gaan. Wat tegelijkertijd dan weer resulteerde in een inzending voor de Oscars in 1973, al is hij uiteindelijk niet genomineerd geraakt.

Tjah, nog niet echt van overtuigd wat ik hier nu eigenlijk van moet vinden. Eerste pakweg 20 minuten zijn leuk, maar nadien dooft de film compleet uit. Nog wat punten voor de authenticiteit en dergelijke (plus een leuke soundtrack), maar voor de rest niet echt aan mij besteed. Laat dat je echter niet tegenhouden.

1.5*