Baarìa (2009)

Openingsfilm van Filmfestival Venetië van regissuer Giuseppe Tornatore die in 1990 een Oscar won voor Nuovo cinema Paradiso. Baaria - La Porta del Vento is ook in de race voor de Gouden Leeuw.

De filmt schijnt nabij de 22 miljoen euro gekost te hebben en is daarmee één van de duurste Italiaanse filmproducties ooit. De gerenommeerde filmcomponist Ennio Morricone is verantwoordelijk voor de filmscore.

Alles bij elkaar klinkt dit als een interessante mix.

De trailer met origineel gecomponeerde muziek van Morricone:

YouTube - Baaria La porta del vento

Wat een onwaarschijnlijk mooie muziek weer. Misschien wel de laatste filmscore die Morricone zal componeren aangezien hij alleen nog maar voor Tornatore werkt. Film ziet er ook veelbelovend uit.

Morricone werkt helemaal niet alleen nog maar voor Tornatore. Waar haal je die nonsens vandaan?

Ok, dat was misschien iets te grof gezegd, maar ik heb helemaal niks meer van Morricone gehoord de afgelopen tien jaar, op films van Tornatore na. Hij doet allemaal obscure, korte films of onbekende projecten die nooit in het buitenland te zien zijn. Of niet soms? Ik zou graag meer willen horen van Morricone de afgelopen jaren.

Voor die volgens jou 'lege' periode van de afgelopen 10 jaar componeerde hij al met grote regelmaat voor obscure en onbekende films. Ok, hij schrijft nu bijvoorbeeld best veel voor Italiaanse tv-films die nimmer in het buitenland uitkomen. En ja het zal vast kloppen dat er in de 10 jaar daarvoor wat meer films ook hier in de bioscopen kwamen... Gelukkig dat veel van die muziek van de laatste tijd wel op cd is te verkrijgen, want er zitten nog flink wat pareltjes tussen. Zijn muziek is er niet minder op geworden. Sorstalanság is een film die je blijkbaar heb gemist. Waarschijnlijk de sterkte score voor een film die hier wel uitkwam de afgelopen 10 jaar. Maar er zijn er nog wel wat.

Ik word er wel enigszins moe van dat mensen veelal over Morricone klagen, omdat ze niks is opgevallen de laatste tijd. Maar ben allang blij dat je niet op basis van een paar films een soort van waardeoordeel geeft over de laatste 10 jaar want dat gebeurt namelijk ook. Nu lijkt mij het bij jou meer een geval gewoon niet genoeg hebben gezien en gehoord.

Zijn muziek is er absoluut niet minder op geworden, dat zal je me nooit horen zeggen. Ik zou ook erg graag wat van de muziek die hij de afgelopen tien jaar heeft uitgebracht, willen horen, maar het blijft bijvoorbeeld eeuwig spijtig dat hij niet is ingegaan op het aanbod van Tarantino Inglourious Basterds in zijn geheel te scoren ivm tijdgebrek. Het zou fijn zijn als hij de laatste jaren wat meer grotere films had gedaan.

Daar verschillen jij en ik behoorlijk in. Zo denken veel filmmuziek fans ook; waarom doet die componist niet zo'n grote (bij voorkeur) Amerikaanse film? Ik zie daar geen enkele meerwaarde in en zit daarover niet te tobben. Mij interesseert het niks dat Morricone niet Basterds ging scoren. Of het om tijdgebrek ging is nog maar de vraag trouwens. Het was het idee om hem een schaar aantal minuten te laten te componeren en aan te vullen met bestaande (film)muziek van hem en anderen. De enige keer dat het mij echt dwars zat dat Morricone een bepaalde film niet deed was met Sportman van de Eeuw.

Baaria opent trouwens op filmfestival van Venetië, wat begin september plaats zal vinden.

Recensies stromen trouwens binnen uit Venetie. Screen en The Hollywood Reporter zijn redelijk enthousiast, maar Variety vindt het te sentimenteel. Mooie quote uit de recensie van Screen over de muziek van Morricone:

a surging orchestral soundtrack by Italian legend Ennio Morricone that should be arrested for emotional bullying.

Kan niet wachten!!

Zou eerst in oktober in premiere gaan, toen in januari en inmiddels al in april volgend jaar...

Ik ben benieuwd of Tornatore ook genomineerd gaat worden voor de Oscars

Ik denk dat hij 'm zelfs gaat winnen eerlijk gezegd. Het zou wel een beetje voorspelbaar zijn, want de beschrijving klinkt bijna als de archetypische foreign-oscar film.

Vanwaar die 1,5*?

Baaria is een ode van de regisseur aan zijn geboorteplaats op Sicilië en daarmee waarschijnlijk vol met persoonlijke herinneringen.

Jammer genoeg had hij zich beter daarop kunnen focussen (zoals bvb een Amarcord) dan dit nogal weinig bijzondere coming-of-age drama.

Het probleem van de film is dat het namelijk teveel herinnert aan andere Italiaanse vergelijkbare films.

Zo is het echt een typisch Italiaanse geschiedenisvertelling dus buiten het gebruikelijke coming-of-age drama van kind-school-ouders begrijpen-verliefd-trouwen-kinderen-werk etc. is er ook weer de alomtegenwoordige boeren vs landeigenaren - fascisten - oorlog- communisten etc. verhaallijn.

Het kan aan mij liggen maar dat heb ik echt iets te vaak gezien in Italiaanse films.

Het is jammer want Tornatore is natuurlijk niet de minste en het is duidelijk een flink project dat er tot in de puntjes verzorgd uitziet.

Maar een iets originelere aanpak was wel fijn geweest.

Voordeel is dat de film bij vlagen ook wel de nodige humor heeft (Accatti i dollari!! . zo droog. ) .

Beetje wisselend gevoel dus bij deze film.

Trailer is schitterend, ik ga deze zeker zien op het Pathé pac-festival!

Ik verkoop dollars

Heerlijke sfeerbeelden, schitterend opgenomen. Ik zat er helemaal "in"!

4,5* !

Mooi geacteerd (tot in de kleinste bijrollen) en met de nodige dosis humor doorspekt familie-epos.

Zeer juiste sfeertoets van Zuiderse mentaliteit en beleving.

Duurt misschien een tikkeltje té lang en af en toe waren de fragmentarische beeldovergangen wat bruusk.

Maar in z'n geheel toch een kwaliteitsvol werk dat het bekijken overwaard is.

* 4,0

Hoe maak je zonder groots verhaal een geweldige en boeiende film? Zo dus.

Ik vond het erg genieten. Vooral de kleine opvallendheden door de film heen, zoals de devaluatie van de munt die sterk verwerkt is in de handelaar die steeds als centrale actor op het plein terugkomt, maakten hem erg sterk.

Inderdaad waren vooral de leeftijdstreden die genomen werden van een grote onnatuurlijkheid, maar het laatste shot maakt dat allemaal meer dan goed.

Heb goed genoten van deze film. Zeker, er zijn meer films met vergelijkbare verhalen en beelden. Echter, ik vond deze toch buitengewoon aangenaam geacteerd, schitterend in beeld gebracht en met de nodige aanstekelijke humor. Is een lange zit maar heb me geen moment verveeld.

Erg mooie film, zeer originele verhaal structuur die (scherp gemonteerd) een fragmentarisch maar prachtig verhaal neerzet van het Sicilie van voor en na de tweede WO.

De kleuren, beelden en klassieke zuid- Italiaanse cultuur maakt het tot een enorm boeiende autobiografische schets.

Tsja tsja tsja...

... tsja...

Bij Ilk Ask (2006) schreef ik ooit: Ik vraag me af hoe lang Turkse regisseurs nog inspiratie denken te kunnen putten uit Cinema Paradiso; begint een beetje vermoeiend te worden al dat melodrama met een zwoel Egeïsch (Mediterraan) tintje.

Dat zou ik net zo goed ook bij deze film kunnen plaatsen, met de ironische noot dat het hier om de regisseur van Cinema Paradiso gaat. En het komt nu bij me op dat ik er destijds bij Maléna eigenlijk ook een gelijksoortig verzadigingsgevoel aan over hield. Het komt me allemaal zo simplistisch over: ga op zoek naar een wat pittoresque Mediterraans dorpje, cast wat schattige jongetjes en een dame die zo uit de Pirelli-kalender lijkt te zijn weggelopen, nonstop bombastische muziek op de achtergrond, wat coming-of-age-drama en politiek erbij en klaar is Giuseppe.

Nee, de film werkte voor mij niet. Het werkte eerder op mijn zenuwen, vooral in het begin. Ten eerste was het alsof iemand de fastforward-knop ingedrukt hield - zo snel volgden de scènes elkaar op. Ten tweede irriteerden de onophoudelijke, bombastische muziek (ook al ging het hier om Morricone) en het geschreeuw van de personages, waar geen einde aan leek te komen, me mateloos. Ten derde was het een behoorlijk zwak, geforceerd scenario. Het ging blijkbaar de hele tijd om politiek, maar veel kreeg je er ook niet van te zien: waarschijnlijk bedoeld als fastfood-politieke geschiedenis voor de apolitieke jeugd van tegenwoordig. Zoiets. O, het ging ook over armoede, maar vreemd genoeg ontbrak het de familie nooit aan eten, luxegoederen en een vrij behoorlijke villa. Humor was overigens ook ver te zoeken.

Hoezeer ik ook gekant ben tegen het "het was allemaal maar een droom"-concept, deed de plottwist op het einde me verrassend genoeg wél wat. Om de een of andere reden was het ontroerend om te ervaren dat een heel leven voor mijn ogen voorbij was geflitst, terwijl dat hele leven blijkbaar nog moet aanvangen. 'Vergangelijkheid' kwam bij me op als thema van de film en dat deed me realiseren dat Tornatore goede bedoelingen had, maar de uitwerking uiteindelijk veel te wensen overlaat.

2* voor een lichtgewicht-Fellinietje (en dat stiekem vooral dankzij Sicilië dat toch altijd wel geweldig mooi blijft).

Mooie film, echt een aanrader. De plot vond ik erg origineel en goed bedacht.

Leuke film dit. Half jaartje geleden eens in de bios gezien (PAC festival) en de film was erg vermakelijk. Origineel plot ook.

Geweldige film, heb me kostelijk vermaakt. Vooral de dollar handelaar! Lol

Baarìa,

Met een regisseur, waarvan een andere film van hem bij mij op 1 staat en met een componist die al zoveel films heeft voorzien van prachtige muziek kon deze film ook bijna niet mislukken.

De film weet op een hoop punten te scoren, zoals de muziek en de mooie plaatjes. Soms lekker dromerig neergezet. Er wordt goed gebruik gemaakt van de Siciliaanse sfeer en alles eromheen. De veranderingen die je ziet (Auto's, televisie en de politieke veranderingen) zijn goed neergezet. Tot zover met deze punten een prima film.

Maar vanaf het begin is het verhaal al behoorlijk warrig met een hoop personages. En zeker van elk personage krijgen we niet genoeg te horen, weinig diepgang in een aantal personages. Denk vooral aan Nino en Cicco. En ook de zoon Pietro is voor mij soms een beetje overklaarbaar. Wat ik een leuk figuur vond in de film was de handelaar die de dollars steeds wou kopen en later pennen ging verkopen. Er wordt veel overgeschakeld van de ene gebeurtenis naar de andere gebeurtenis. En van de ene periode naar de andere periode. Het ging me na een tijdje wel storen. Sommige scenes waren behoorlijk kort en miste een hoop emotie die toch wel benut kon worden. Het verhaal was gewoon net niet.

En voor mij was het uiteindelijk toch een behoorlijk aardige film. Misschien ben ik gewoon makkelijk te vangen door mooie muziek en mooie beelden. Oja en een mooie Bellucci.

Mooi Italiaans familiekroniek zoals er absoluut al meer gemaakt zijn. Prachtig en met liefde gefilmd door Guiseppe Tornatore, mooie muziek en ook de veranderingen in het stadje qua aankleding ziet er goed uit en roept een nostalgisch gevoel op. Helaas ligt het tempo van de film veel te hoog en de jaren vliegen letterlijk voorbij. Vele korte scenes volgen elkaar in rap tempo op (vooral het begin is nogal chaotisch), waardoor er emotioneel gezien een afstand blijft.

Een leuke film die het vooral moet hebben van zijn warme sfeer. Het leven van Peppino en Mannina wordt wat mij betreft te fragmentarisch neergezet waardoor ik moeite had om een binding te krijgen met deze karakters.

De vele karakters en scène's (veelal overdreven maar toch leuk)maakten me vaak aan het lachen of zorgden minstens voor een glimlach. Bijvoorbeeld de scène waarin de oma van Mannina omkomt van de armoede maar te trots is om dit toe te geven aan haar omgeving, en het moment dat de vader van Peppino op zijn sterfbed ligt en het halve dorp uitloopt om te vragen of hij de groeten in de hemel wilt doen aan jantje, pietje, klaasje etc en de scène waarin een man bij de apotheek komt vragen om een middel om hem van kant te maken. Het zijn allemaal losse fragmenten die heel overdreven zijn weergegeven maar ik moest er toch ontzettend om lachen.

De film duurde mij wat te lang. Het laatste drie kwartier had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden. En de scène's volgden elkaar soms te snel op waardoor ik sowieso moeite had om een binding te krijgen met het verhaal en de personage's. Maar desondanks heb ik me zeker vermaakt tijdens het kijken.

Wil u snel dood gaan of langzaam?

Ik hou wel van dit soort van films op z'n tijd.

Alleen Italianen komen weg met die groteske personages die er in rond lopen.

En zoals Fran hier al zegt, vooral de sfeer doet 't 'm.

E.e.a. was me wel te fragmentarisch.

In de muziekscore hoorde ik af en toe die van 'Greystoke' doorklinken.

(En dat is niet negatief bedoeld)

Niet het meesterlijke epos dat de regisseur voor ogen had, maar wel een visueel betoverende Europese film. Baaria is een ode van de regisseur aan zijn geboorteplaats op Sicilië en daarmee waarschijnlijk vol met persoonlijke herinneringen. De film toont de evolutie van 3 generaties in Palermo tussen 1930 en 1980. Heel mooi qua decors en beelden. Soms politiek wat moeilijk te begrijpen. Grappige anekdote : de man die dollars koopt in het straatbeeld is aanwezig in elke generatie.