El Topo (1970)

Een buitenkansje om deze film te zien op een redelijk groot doek. Die kans heb ik natuurlijk gegrepen en ik heb er geen spijt van. Deze unieke film is absurd, geweldadig, vreemd, spannend, humoristisch enz. Fantastische mix van stijlen met prachtig camerawerk maken deze film tot een must-see. Enige minpuntje is dat de film in het 2e deel misschien iets teveel leunt op komische elementen, maar er zijn vooral veel pluspunten.

4,5*

Nu niet meer denk ik, nu Miike zich ook aan dit genre heeft gewaagd.

Hoe dan ook, inderdaad een hele bijzondere en aparte film. Alejandro Jodorowsky als el Topo is toch wel de overtreffende trap van stoerheid (en dan kan een Clint Eastwood toch echt niet aan tippen). Bizarre vertelling, waarbij ook de montage een stapje meehelpt. Vaak worden twee shots aan elkaar gekoppeld, zonder dat de link duidelijk is. Het is allemaal een ervaring.

Ook ik had een beetje moeite met het veranderde narratief. Het is toch even wennen als een film zo'n omslag maakt, terwijl het eerste deel je prima beviel. Uiteindelijk was het niet veel minder, maar de wat meer rechtlijnige stijl was wel even wennen.

Strikt genomen zou ik de film 3,5* geven, maar ik wil niet dat deze film anoniem in dat rijtje verdwijnt; dat verdient hij ook niet. 4*

Vond het niet zo boeiend als gehoopt,

Het 1ste half uur begon wel aardig. Al werd er niet optimaal ingespeeld om van de zwartgeklede man een soort mysterieus geheel te maken. Na 1 minuut werd er al ingezoomd op zijn gezicht. Hierna volgde er wel een boeiend schouwspel waarbij we te zien kregen wat er in het dorp gebeurd was. Er zat nergens een bepaalde routine in de film, zo werd er plots een vreemd muziekje opgezet en zagen we iemand die een naakte vrouw op de grond tekende en er vervolgens op ging liggen. Vanaf het moment dat de in zwartgeklede man achter de 4 grote revolverhelden aangaat daalt het niveau snel, doordat er een grotere mate van voorspelbaarheid in het plot sluipt en omdat het kleine ventje zomaar verdwenen is. En toen de film hierna weer een andere richting insloeg, door met psalms aan te komen zetten. Bekroop mij een soort Satyricon - Fellini gevoel. Al helemaal toen we zagen dat er een neger gebrandmerkt werd, net zoals ten tijde van de slavernij. Er zat overigens nog wel een sterk moment in de film, namelijk de voorloper van de beroemde Russian roulettes scenes in The Deer Hunter.

Verder fijn dat Jodorowski bepaalde denkbeelden probeert te visualiseren en je in een roes wil laten belandden. Al kwam het allemaal niet echt uit de verf. Zelfs amateuristisch in vergelijking met het bijna evenoude Walkabout (1971). Paar mooie momenten en net boeiend genoeg om te volgen. Maar daar stokt het wel zo `n beetje.....3*

Dat geluid vond ik juist intrigerend, way over the top. Wat was niet way over the top?

El Topo is het beste te omschrijven als een smakelijke, bonte mix van Bunuel, Fellini en Leone met heel veel religieus symbolisme. En dat Jodorowsky een leerling is van mime-speler Marcel Marceau is ook overduidelijk in het laatste deel van de film.

El Topo is overdonderend, maar het schiet tekort in uitvoering. De low-budget sfeer is te sterk aanwezig, zodat de knulligheid (m.n. het 'expliciete geweld') de hoek om komt kijken. Jodorowsky zelf (volgens het interview met een Italiaanse criticus op de dvd die nu haar ronde doet in de Pakketservice) heeft aangegeven dat hij een wereldfilm kan maken indien hij daarvoor de gelden krijgt. Ik geloof het graag.

Laten we maar afsluiten met een quote van meneer zelf: "If you are great, El Topo is a great picture. If you are limited, El Topo is limited."

Mijn verwachtingspatroon was gebaseerd op Santa Sangre die ik een paar jaar terug zag en erg goed vond en El Topo was minstens zo goed.

Een surrealistische western vol met religieuze en spirituele symboliek met een typisch sixties randje. Feitelijk met een redelijk goed samen te vatten plot (nou ja, de eerste 80 minuten dan toch), maar soms onnavolgbaar in zijn invulling en vol verwijzingen die soms wel en soms totaal niet te plaatsen zijn. Weinig subtiel, carnavalesk, dik aangezet. Vaak erg grappig ook. En over de top, de lucht is blauwer dan blauw. In het begin zien we niet plassen bloed in een uitgemoord dorp, maar bijna een meer van bloed.

Maar Jodorowsky's onnavolgbare beeldtaal is het tofst aan deze film. De ene mooie vondst na de andere (zoals diverse graven die in de film voorkomen of de aankleding van het dorp in het laatste stuk of de mensen in de olievaten in het derde deel om een paar favoriete stukjes van me te noemen).

De film is, net als Santa Sangre, wat onevenwichtig en heeft in het middenstuk wat mindere momenten, maar de balans slaat weer ver naar de goede kant.

Erg genoten, 4.0*

Nee, hier kon ik niets mee. Het risico van een allegorische en metaforieke film is dat alle aandacht gaat naar hetgene waarnaar verwezen wordt en dat de schoonheid van de metafoor zelf in verval raakt.

Daar is El Topo wat mij betreft wel een toppunt van. De film heeft de pech dat ik totaal niet religieus ben opgevoed en dus sowieso de meeste symboliek niet kan plaatsen maar daarnaast wordt ik ook niet echt aangezet eens op onderzoek uit te gaan.

Sja, blijft over een wat brak (zowel technisch als esthetisch) gefilmd woestijnlandschap met debiel lachende Mexicanen, onnavolgbare activiteiten en één of andere BeeGee met een voorliefde voor naakte kinderen in de hoofdrol. En daar haal ik mijn levensvreugde niet uit.

1,5*

Snap de vergelijkingen die ik hier lees voor geen meter. De enige regisseur die bij me opkwam was Pasolini. Om redenen als religieuze symboliek en de algemene presentatie. Verschil is alleen dat Pasolini boeiende vraagstukken voorlegt en dat zijn films in ieder geval nog mooie scenes te bieden hebben. El Topo heeft welgeteld één mooie scene en de rest bestaat uit haast onbegrijpeleke symboliek, een tergend langzaam scenario, armoedige cinematografie en een erg magere soundtrack. Heb hier erg weinig uit kunnen halen. Jammer, want had veel meer verwacht van mijn eerste introductie met Jodorowsky.

1,5*

De duistere belevingswereld van een mol speelt zich grotendeels onder de grond gravend af. Na het zien van de film El Topo (de mol) is er nauwelijks iets anders te concluderen, dan dat het niet echt de moeite waard is om de oppervlakkige belevingswereld van de regisseur, Alejandro Jodorowsky, beter te leren kennen.

De film blijft daarvoor veel te sterk opgesloten in zichzelf, op het monomane af. Hij roept nauwelijks het idee op dat de maker, naast zijn narcisme, iets bijzonders te tonen of te vertellen heeft. Er wordt in de film veel te slap gegoocheld met religieuze clichés en andere wijsheden uit allerlei encyclopedieën zonder dat daar een heldere eigen visie of een persoonlijke beleving aan wordt toegevoegd. Alles wat in de film naar voren wordt gebracht, blijft in een zeer zanderige oppervlakkigheid steken.

In El Topo worden helemaal geen persoonlijke gevoelens beschreven. Met zeer flauw spektakel, in de vorm van wat slappe surrealistisch invallen, wordt gepoogd om bij de kijker gevoelens los te weken. De vondsten worden weinig creatief gebruikt en maken daardoor weinig indruk op de verbeelding. Ze zijn heel erg keurig in een rijtje achter elkaar geplaatst. Het is steeds: en toen, en toen, en toen. Dit zonder dat door een slim bedachte samenhang van die toens ooit iets anders opgeroepen wordt, dan dat het opzichzelfstaande losse invallen zijn en blijven. Een zwarte hoge hoed, die wat leven in de eindeloze, gortdroge zandvlakte tovert, blijft helaas ontbreken.

Uit een interview bij de extra’s met een Jodorowsky-kenner begrijp ik dat er te weinig geld beschikbaar was om zo’n hoge hoed aan te kunnen schaffen. Want anders ...

Wat een verwaand denkbeeld! Ik geloof niet dat een oppervlakkig wroetende mol in staat is om zijn belevingswereld met meer geld aantrekkelijker te maken. Net zo min geloof ik, dat deze Chili-Con-Carne-Western met meer financiële middelen echt een betere film opgeleverd zou hebben. Alejandro Jodorowsky zal veel films gezien hebben, dat is aan El Topo wel af te zien. Maar net zomin als hij zonder persoonlijke draai zijn links en rechts vergaarde encyclopedische boekenkennis in de film tot leven weet te brengen, zal hem dat ook niet lukken met zijn losjes vergaarde filmkennis. Daarvoor moet je toch echt wat dieper in de eigen filmtechnische grond graven dan een mol dat meestal doet onder de oppervlakte van de aardbol.

Tijdens het kijken naar El Topo moest ik vaak denken aan de Frans/Poolse regisseur Andrzej Zulawski. Zijn slim en hartstochtelijk gegraaf met absurde middelen in de filmtechnische grond ziet er een heel stuk boeiender en spannender uit, en dat zonder een greintje ijdeltuiterij.

Gave film!

Het valt me op dat de gebruikers die de meeste kritiek hebben op de film vaak vallen over de betekenissen van de film, zoals bijvoorbeeld Phoenix en Dutchtuge, of anders zoals BASWAS klagen over gebrek van een goede opbouw. Een gedeelte van wat El Topo voor mij zo intrigerend maakt is dat het totaal geen betekenis lijkt hebben, of in ieder geval geen logische betekenis. De symboliek wordt echt niet alleen uit het Christendom gehaald, maar ook uit boeddhisme en verschillende culturen en het medium film zelf. Dit zou nooit een coherente betekenis moeten kunnen opleveren en dat doet het volgens mij ook niet. De lol van de film zit hem echter in het mixen van de vele vormen van symboliek en er iets totaal nieuws van maken. De symbolen werken dan nog slechts als stijlelementen en niet zo zeer om diepgang te creëren, want ik twijfel ten zeerste of El Topo echt heel diep is.

El Topo is een onevenwichtige film, ja, maar hoe had het ooit iets anders kunnen zijn? De film heeft zijn verhaallijn na een half uur al beëindigt en begint vervolgens doodleuk een nieuwe en later in de film nog een keer. De stijl is compleet over-the-top. Niet enig element is subtiel te noemen. Het camerawerk is grotesk, het acteerwerk onmenselijk theatraal, de montage compleet ontdaan van enige logica, de muziek is bombastisch op een vreemde manier, kortom de film is eigenlijk volslagen belachelijk, maar Jodorowsky is zo'n getalenteerde regisseur dat hij de film toch als één geheel weet te laten voelen en soms zelfs vreemde emoties weet op te roepe. Het is een zeer knap gemaakte film, alleen niet op de manier zoals films gewoonlijk knap zijn. Ik was verbaast hoe Jodorowsky de hele speelduur wist te boeien. Na een uur dacht ik dat ik het allemaal wel gezien had, maar iedere nieuwe scène heeft wel weer iets interessants.

Ik vond het dus een leuke rit. Het is een gestoorde film en dat we nooit geheel zullen weten wat er nou in Godsnaam de bedoeling van is hoort gewoon bij deze film. Wellicht zou het zelfs minder goed zijn geweest als dit allemaal wel een duidelijke betekenis had.

4*

Surrealistisch bizar filmpje toch dit. Goed sfeertje (o.a. een kleuter die mag moorden en direct de toon zet) in een broeierige setting midden in de sahara.

Het verhaal is simpel, wie wordt de leider van het uitgestrekte zandgebied. Gaat de hoofdpersoon ten onder aan de andere leiders die er allemaal een bepaald geloof op na houden? Of gaat iedereen ten onder? Dit is kortgezegd waar de hele film om draait.

Ik vond het wel interessant hoe deze film gedraaid werd. Vanaf minuut 1 lijkt het de lollige kant op te gaan, komt ook door die nederige stomdomme lachfiguren die de film wel eens zouden kunnen verpesten. Gelukkig speelden zij alleen in het begin van de film voor enige betekenis (het laagst menselijke ras).

Wat volgt is een woestijn rit met onmogelijke opgaven. De gekste dingen maak je mee! Ook teveel om op te noemen en te onthouden.

Soms heb je van die films waar zoveel rare dingen passeren, dat als je dezelfde film een jaartje later bekijkt, het jaar daarop alweer de helft bent vergeten! (Of ben ik een vergeetachtig type?). Nee! Een hele sterke film kan gemakkelijk 15 jaar in mijn hoofd blijven hangen, maar niet bij deze! De film kantelt ook van grappig naar bloedserieus, zie dat maar eens te verwerken!

Wel jammer dat ik hem niet meer in bezit heb (geleend bij de pakketservice) want dit blijft leuk volgens mij.

Aan de andere kant is het toch wel fijn zo'n service, ik was waarschijnlijk nooit achter deze film aan gegaan....

Minpunten? Ja, toch wel.

Na zo ongeveer 90 minuten had er een eind aan moeten worden gebrouwen. Het draafde te lang door en het viel in herhaling.

Het laatste stukkie maakte het wel weer goed maar het deed me wél twijfelen om een 3.5* te gaan geven. Desalniettemin heb ik toch een prachtige ervaring opgedaan voor een film uit de jaren 70'.

Ik ben benieuwd of dit in vergelijking met de Leone westerns, ook zo tof zal gaan bevallen. Daar moet ik nu ondertussen ook weer eens wat van gaan oprakelen. (Vooraf zat er een drempel zitten tussen het schijfje en de DVD speler). Mja, k' had maar een week de tijd dus ik moest gáán met die banaan!

Voor mensen die houden van kolder en bizar, niks houdt je tegen!

Ik heb wat met westerns(en dan vooral de italo westerns) en ik heb wat met vreemde, bizarre en surrealistische films.Dus El Topo moest mij wel goed bevallen, en dat is het dan ook.

Een western die anders is dan de traditionele westerns ben ik meestal wat huiverig voor, maar El Topo is niet alleen anders maar is net dat beetje meer wat mij wel goed beviel.De surrealistische beelden zijn geweldig gemixt met prachtige shots van dorre woestijn vlaktes.De editing is geweldig gedaan door allemaal rare shots door de vertelling die al aan de gang is te voegen.Die sshots kun je af en toe weinig mee maar passen op de een of andere manier binnen de film.Het eerste gedeelte vond ik het beste.El Topo is een heel charismatisch karater en ik was meteen verkocht aan zijn hele doen en laten.Het eerste shot als hij samen met zijn naakte zoontje in de woestijn is zet meteen de toon voor de film.Vreemd maar erg lekker.Leuke,vreemde, bizarre en mooie momenten volgen elkaar snel op en voor je het weet is het eerste gedeelte van de film al voorbij.

Dan komt het tweede gedeelte, en die vond ik wat minder.Het neemt ineenkeer zo'n rare wending.Je weet in het begin helemaal niet wat je daarmee aan moet.Je krijgt iets heel anders voor je kiezen dan het eerste gedeelte.Nadat je over die shock heen bent blijf je zeker de rest van de speelduur geboeid kijken hoe dat verhaal zich ontwikkeld.Het hele godsdienstige en filosofische sprak mij niet echt aan, maar El Topo blijft leuke momenten houden, het bizarre zit er nog steeds in alleen dan in een andere vorm.Ook blijft er genoeg te zien van de mooie wijdse landschappen.

Dat het er wat goedkoop uitzag qua geweld ben ik het eens.Het was allemaal wat nep, maar vond ik juist wel erg bij de film passen.De shots zijn mooi en ook de aankleding van het geheel is fantastisch.

De outfit van El Topo is alleen al erg stoer, en de muziek is bij vlagen briljant.Ik ben toch blij dat ik me heb aangemeld om deze film te zien in de pakketservice, en hem zo heb kunnen ontdekken.Weer wat moois gezien.Ik zat ook te twijfelen tussen een 3.5* en 4*, vooral door het mindere 2e gedeelte.Het zijn de 4* geworden want dit was een geweldige film ervaring.

4*

Zeer aparte western!

Vreemde maar wel leuke film. Het lijkt af en toe helemaal nergens over te gaan, maar dat maakt het soms juist zo leuk. De sfeer van de film is gelijk erg goed. Alles wordt lekker overdreven neergezet qua setting, acteerwerk, schieten, bloed en ga zo maar door. Daarbij ziet de hoofdrolspeler in zijn zwarte outfit er gewoon indrukwekkend uit. Tel daarbij op, de vreemde soms bizzarre gebeurtenissen die plaatsvinden met een vaak surrealistisch sausje er overheen gegoten in combinatie met prima muziek en het is in het begin zeker genieten geblazen.

Jammer is het daarom wel dat het tweede gedeelte van de film toch minder is. Als zijn naakte zoontje opeen gegeven moment is verdwenen zakt de film toch een flink stuk in. Sowieso jammer dat het ventje verdween, want ik vond hem er leuk bij passen. Verder zitten er nog best leuke momenten in, maar op een gegeven moment gaat de film net wat te lang door en lijkt er moeite mee te hebben om er een einde in te passen.

Ik vond het desondanks een leuke kijkervaring en heb zeker wel genoten, maar in tegenstelling tot mijn voorgangers zitten vier sterren er net niet in voor mij en kom ik toch een halfje lager uit.

3,5*

Deze film vanavond eens bekeken, gezien de nogal positieve en uitgebreide recensies op dit topic. Helaas, mij boeide deze film absoluut niet. De mooiste scene vond ik nog de opening, als we El Topo met het jongetje te paard in de woestijn zagen rijden. Maar voor de rest vond ik het een film die visueel ontzettend lelijk was. Het mag allemaal best wel origineel zijn wat Jodorowsky liet zien, maar waar gaat het nu in godsnaam over? Ik kon er geen touw aan vastknopen. In "1001 Films" wordt gesproken over bijbelse verwijzingen, freudiaanse motieven en jungiaanse symbolen. Waar stonden dan die Russische roulette, het doodschieten van de kreupelen, de zelfverbranding etc. dan symbool voor. Ik weet het niet. Weten jullie het?

Niettemin vond ik Jodorowsky in zijn geheel een interessante kijkervaring - ik heb nu drie films van hem gezien -, maar ik houd het bij deze eenmalige kijkbeurt. Jodorowsky is niet aan mij besteed. Gewoon te moeilijk voor mij. Een filosofie kan ik aboluut niet uit zijn films halen en dat terwijl ik zeer filosofisch ben ingesteld. Ik zal zijn films daarom ook nooit meer herzien.

2,0*

(Ik sluit me grotendeels aan bij wat The One Ring reeds over deze film heeft gezegd, maar kan me in de meeste pro's en contra's terug vinden.)

Vooraleer de film te kijken besloot ik het boekje dat bij de pakketservice-dvd zit even door te nemen. Daarin wordt meerdere keren benadrukt hoe belangrijk de religieuze metaforen zijn om 'El Topo' naar waarde te kunnen schatten, maar eerlijk gezegd vermoed ik dat er niet zoveel onder het oppervlak schuil gaat als wordt beweerd. Jodorowsky naait gewoon enkele absurde tableaus aan elkaar, en doet dat met de nodige visuele flair. Het is geleden van 'The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford' dat ik me zo liet overdonderen door desolate woestijn-lanschappen en dolende personages - laat staan dat instortende gebouwen ooit eerder zoveel impact hadden.

'El Topo' wordt wegens het ontbreken van raakvlakken met de werkelijkheid nooit bijzonder meeslepend, maar de surreële setting houdt de kijker bij de les. Toch hadden bepaalde fouten vermeden moeten worden: zo is de abrupte overgang van het western-deel naar het sociaal betrokken verhaal bijzonder irrelevant. Ook is deze plot een dankbaar gegeven om uitgewerkt te worden, en echt iets te vertellen, in plaats van aan te nemen dat het publiek vrede zal nemen met wat halfslachtige en in nevelen gehulde informatie.

'El Topo' is interessante cinema, die verhaaltechnisch helaas kant noch wal raakt. Net als bij het Belgische 'Avida' heeft Jodorowsky in de eerste plaats een goede scenarist nodig, en niet meteen meer geld. Dan pas mogen zijn films om een plaatsje in de annalen van de filmgeschiedenis beginnen te strijden.

2,75*

El Topo is een gewelddadige, sadistische en perverse film. Door de beschrijvingen hier ben ik helaas een beetje op het verkeerde been gezet; iedereen gebruikt minstens één keer het woord 'surreeel', terwijl het lievelingswoord van de recensenten in het DVD-boekje 'metafysisch' lijkt te zijn. Wat er dan precies zo metafysisch, surreeel, symbolisch of spiritueel is aan deze film blijft duister. Niet zo vreemd overigens, El Topo raakt gewoon kant noch wal. Verder eens met Phoenix en dutchtuga. Walgelijke troep dit.

Het jaar 1970 zit boordevol rare films (denk aan Performance of Auch Zwergen...), maar dit is wel een heel rare film, sowieso een van de raarste die ik ooit gezien heb. vage gewelddadige scenes met een vleugje bloot en vervolgens nog een portie vreemde komedie. Het wilde bij mij er niet in, zeker niet als de film gewoonweg te lang duurt en soms ronduit irriterend is. El topo is typisch zo'n film die misschien leuk is in gezelschap met wat alcoholische versnaperingen. Zonde trouwens dat er een hoop dieren gesneuveld lijken te zijn in deze productie .

Eerste helft is een soort over-the-top-variant op Sergio Leone.

De eenzame wreker die het opneemt tegen een gestoorde schurkenbende en een viertal spirituele meesters der schietkunst.

Tweede deel van de film is een soort van maatschappijkritisch werkje over een "heilige"die probeert een groep kreupelen, lammen, blinden en dwergen een doorgang te verschaffen naar een op het eerste gezicht normaal dorp, waar onderhuids ook de nodige frustraties leven en bizarre fetisches uitgeleefd worden.

Met name het eerste verhaal is nogal sterk.

Bloederig en bizar.

Het tweede verhaal is iets teveel typisch begin jaren zeventig maatschappijkritiek.

Zal destijds best behoorlijk tegen wat heilige huisjes aangeschopt hebben, maar inmiddels zal het allemaal wat minder shockerend zijn dan in 1970.

Wat een rare western! Ik denk dat het een magisch-realistische ondertoon heeft. Ik verwachtte al geen straight-forward spaghetti-western, maar dít was wel even wat anders!

Hoe hij het tegen de verschillende tegenstanders opneemt is werkelijk bizar in zijn schoonheid! En als je eenmaal denkt dat ie er met het meisje vandoor-hobbelt, draait het verhaal 180graden om.

Geen doorsnee zaterdagavond film, maar ik heb me bijzonder vermaakt.

Mijn eerste kennismaking met de Chileense regisseur Alejandro Jodorowsky. Wat een film. Ik heb met groot ontzag naar deze film zitten kijken, maar wat er nu zo goed aan is? Het is moeilijk uit te leggen. Ik ben snel geneigd te zeggen: hij is goed vanwege dat ene sfeertje... Welk sfeertje? El topo is een western, maar dan eentje die vol zit met bizarre en surrealistische elementen. Een groot aantal acteurs en figuranten die in de film meespeelt zijn ook echt misvormt. Ze missen armen of benen of vertonen lepra-achtige symptomen. Je blijft er naar kijken.

Eigenlijk is El topo een hele lelijke film. Bijna niets is mooi op een enkele vrouw hier en daar. Wanneer de cowboy is het stadje arriveert, treft hij de gevolgen van een enorme slachtpartij aan die mij als kijker deden huiveren. Afgeslachte dieren, plassen bloed, talloze kinderlijken, opgeknoopte mensen in een kerk. Hij gaat op zoek naar de daders en rekent daar minstens zo wreed mee af. Waar de gemiddelde western dan eindigt, moet Jodorowsky's film nog beginnen.

El topo is een zeer gedenkwaardige film. Thema's als racisme, geweld en religie komen aan bod. Het is een bizarre film die me bij zal blijven. Niet alles kon ik even goed plaatsen. Een volgende kijkbeurt zal zeker opheldering geven. Maar soms is het ook goed dat niet alles altijd duidelijk hoeft te zijn. Jodorowsky, petje af.

Van cult gesproken.

Ondanks de reli-thematiek en midnight movie-achtergrond, is dit toch vooral een vermakelijk werk waar men niet van alles achter hoeft te zoeken. Bloederig, bevreemdend en mooi, maar soms ook uiterst wisselvallig. Menig interview met de regisseur duidt op hetzelfde, al is de boodschap omtrent Lennon's relatie met deze psychedelische western anders dan die van de beroemde documentaire over The Elgin. Het maakt de surrealistische belevenis er niet minder om.

In het interview op de DVD beweert de regisseur, onder snelle montage, dat het de langst bebaarde Beatle was die de film tot een succes maakte. Iets wat hij zelf tegenspreekt in de beroemde documentaire. Lennon en zijn mainstream-gedachte hebben de film namelijk genadeloos doen floppen, door hem te vertonen in de grote bioscopen. Ondanks alle goede bedoelingen. Niet dat het er echt toe deed, want de film had inmiddels, terecht, een grote schare fans en keerde weer snel terug naar het obscure theater. Alwaar hij tot het einde zou blijven draaien. Van cult gesproken.

Goed.

Een van de grootste tegenvallers in tijden.

Jodorowsky leek me wel wat, waarom is moeilijk te zeggen. Maar surrealisme is absoluut mijn ding. Dit keer dus even niet. Ik was er al een paar weken geleden aan begonnen, maar in de veronderstelling dat ik te moe was, hem destijds na een dikke twintig minuten maar uitgezet. Een paar dagen terug tijdens de herkansing, gewoon vanaf het begin, kwam ik er achter dat het toch echt aan de film ligt. De achtergrondgeluiden en geluidseffecten zijn erbarmelijk, meestal ook veel te luid. Iets is toch niet voor niets een achtergrondgeluid?

De film is soms nog wel enigszins absurd te noemen, maar het mist wat mij betreft een vleugje humor. Ik kon er soms nog wel om lachen, de scène met de 'schone' vrouwen is bijvoorbeeld hilarisch -echt één van de weinige hoogtepunten-, maar over het algemeen miste ik dat. Dat El Topo er ook geen indrukwekkende visuals op nahoudt, was zeker niet het grootste pijnpunt. Het is bovenal een aaneenschakeling van saaie, langdradige 'gebeurtenissen'.

1*

Als er al een Western zou zijn die ik geweldig zou kunnen vinden, moest dat El Topo worden. En dat is 't uiteindelijk ook, vond 'm met vlagen buitengewoon gaaf. Schitterende cinematografie maar vooral érg vreemd.

Symboliek? Kan me gestolen worden. Evenals het laatste gedeelte, het duurde gewoon te lang. De sleur komt er makkelijk in maar wordt regelmatig onderbroken. Goed, Jodorowsky komt er gedeeltelijk mee weg maar kan een (kleine) teleurstelling op dat vlak niet voorkomen.

Op naar Santa's sangre!

Inderdaad.... bijzonder.

Voor het grootste deel een grote maffe bende die niet altijd even goed werkt, maar wel wat achterlaat. Het is eigenlijk meer een film waar afzonderlijke scenes meer indruk maken dan het totaalplaatje.

Er zitten namelijk wel een paar hele leuke scenes in, met name tegen het einde. Maakt het toch wel de moeite waard, maar ik denk niet dat ik deze nog snel eens thuis zal opzetten.

3*

Kan me goed vinden in jipt's post. De film was voor mij transcendentaal en hypnotisch (wat knap is voor een low-budget film uit 1970), maar wanneer dé omslag in de film plaatsvindt (de mensen die de film hebben gezien weten naar welk moment ik refereer) verliest het deze kwaliteiten grotendeels. Het probleem was hier niet zozeer de verhaallijn op zich, maar meer de presentatie ervan; zo leken de slapstick performances een wat onhandige manier van tijd opvullen. De film verliest hier wat mij betreft zijn momentum. Ik denk dat Jodorowsky's thema van zelfontstijging en zelfopoffering van de hoofdfiguur beter uitgewerkt had kunnen worden zonder dat er al te veel aan de tweede helft te veranderden (zo vond ik laatste shoot-out en het laatste shot van De Mol als brandende Buddhist uitstekend werken).

Na La Danza de la Realidad en The Holy Mountain had ik hier toch wel verwachtingen van, maar dit is toch een beetje een teleurstelling.

Zeker, alle elementen uit die andere films komen hier ook voor: een surrealistisch en bizar plot, veel symboliek, de kreupelen en mismaakten. En toch werkt het hier veel minder. Het is moeilijk om er helemaal de vinger op te leggen, maar voor mijn gevoel worden de gebeurtenissen audiovisueel veel minder creatief weergegeven. Het surrealisme zit hier vooral in het verhaal, minder in de audiovisuele uitwerking. Qua muziek waren die andere films in mijn herinnering ook veel hypnotiserend, en de omgeving in de vorm van een woestijn werkt ook niet mee.

Interessant om een keer gezien te hebben, maar op een gegeven moment wordt het erg langdradig. Fijn dat John Lennon deze film wel de moeite waard vond, want daardoor kon The Holy Mountain, die ik dus stukken beter vond, gemaakt worden, maar ik vind dit toch echt de minste Jodorowsky die ik heb gezien. 2*.

'The Holy Mountain' vond ik al lichtelijk teleurstellend en ik had verwacht dat deze 'El Topo' me veel beter zou bevallen. Viel dat even vies tegen. Die Jodorowsky kan me eerst even de boom in wat mij betreft.

De film begint goed. Een warm sfeertje, waar Jodorowsky als ontspoorde Bee Gee met z'n zoontje rondrijdt op 't paard en van de ene in het andere bizarre avontuur terecht komt. Dat kan leuk zijn, maar ik mis hier toch echt alles wat een symbolische film als deze nodig heeft. Ik werd niet meegevoerd, de soundtrack is lachwekkend slecht, het verhaaltje wordt alsmaar langdradiger en ik vind Jodorowsky als acteur ook niks.

Rare tafarelen en totaal onzinnige, idiote ontwikkelingen. Saai en oninteressant. Ik had hier echt een bijzonder leuk filmpje verwacht, maar Jodorowsky stelt (weer) teleur. Ik kon hier niks mee. Beetje jammer.

Deze film werd niet gedraaid in de grote zalen omdat niemand hier het lef voor had. De vertoningen gebeurden dus in achteraf-bioscopen na de reguliere openingstijden. Wonderlijk genoeg zat de bioscoop bij elke voorstelling propvol Dit kreeg natuurlijk navolging en zo is de term "middernachtfilm" ontstaan. Met het werk van regisseur Alejandro Jodorowsky was ik niet bekend. Wel kende ik hem als schrijver van verschillende scenario's van stripboeken.

'De mol graaft gangen onder de grond, op zoek naar de uitgang. En soms komt er een wel eens boven, om enkel verblind te raken door de zon.' Met die woorden begint El Topo,een twee uur durende psychedelische splatter-western. De zin heeft betrekking op het derde gedeelte van de film. Ik wil ook niet zeggen dat het allemaal mooi of prachtig is! Het is veel meer een continue stroom van (vaak onvergetelijke) beelden. Buitengewoon bizar en gaat over een spiritueel pad dat de door Jodorowsky zelf vertolkte killer aflegt. De reis is vol met symboliek, bloed, vreemde pistoolhelden dode konijnen en lichamelijk gehandicapte personen. Het is zeker niet de gemakkelijkste film om te bekijken. Soms heel subjectief en soms ook behoorlijk grafisch, maar of je nu van de film houdt of niet, je kunt niet ontkennen dat "El Topo" een hele ervaring is.

Jodorowsky is een regisseur met een behoorlijke reputatie, en het werd hoog tijd eens iets van hem te zien. Ik vond deze vreemde mix van allerlei genres met een hoop christelijke symboliek geen geweldige film, maar bleef toch wel geboeid kijken. Het gaat alle kanten op, van slapstickachtige scenes naar grof (maar in zijn excessiviteit toch vrij onschuldig) geweld, van ongemakkelijke beelden van uit elkaar gereten dierenlijken naar oudere vrouwen in weinig flatteuze lingerie, en alles wat daartussen zit. Jodorowsky heeft blijkbaar ook een voorkeur voor personages met een gebrek of onduidelijk geslacht (vrouwen worden nogal eens gedubt met mannenstemmen en vice versa). Dit alles maakt van El Topo een bevreemdende, niet altijd even prettige filmervaring, die af en toe deed denken aan de meest groteske films van Fellini of de niet altijd even subtiele cinema van Pasolini.

Ben nog wel nieuwsgierig naar The Holy Mountain maar vermoed dat Jodorowsky er geen nieuwe fan bij krijgt.

Een mix tussen Fellini en de spaghettiwestern, maar dan te ruw gepolijst. Ik zie dit ook puur als western en de lat ligt zeker rond die tijd zeer hoog. Dan nog liever de cheesy Bud Spencer en Terence Hill westerns. Alsof je een single op de platenspeler legt en het geluid veel te scherp staat. Niet mijn ding dus.

De film imponeert allereerst met zijn extravagante en esthetisch uitgemeten beelden, alsof Salvador Dalí een film heeft gemaakt en ik denk dat de Chileen Jodorowski ook in die Spaanse surrealistische traditie van Dalí/ Buñuel staat waarvan je zou denken dat cinema ervoor is bedoeld. Het surrealisme beoogt het onbewuste uit te beelden en in dat opzicht is het overvloedige geweld en seks van de film niet zomaar grotesk maar drukt het denk ik op geslaagde wijze onze onbewuste (maar vaak onderdrukte) lust tot wreedheid uit. Het irrationalistische van de stroming vindt z’n vorm doordat de film aldoor het tegendeel doet als wat logisch zou zijn en wat je dus verwacht. De voortdurende omkering en uitgesproken paradoxen (bv. ‘perfectie is een fout’ en ‘je wilt je leven weggeven hetgeen je de gevaarlijkste vijand maakt’) maakt de film aldoor intellectueel prikkelend.

Toch is de film niet incoherent en is het verhaal goed te volgen: de groteske en perverse orgie van geweld, seks en macht staat voor de zondige wereld van de verdorven impulsen van de mens – het Wilde Westen dus het genre van de western biedt hiervoor een goed podium met de beschaving als slechts nog gruwelijker omdat daar nog het element van de hypocrisie dus leugen alsmede geweld als amusement wordt toegevoegd – waarbij de hoofdpersoon de overwinnaar is (en daartoe eerst de kolonel als de wereldse absolute vorst en daarna vier revolverhelden als wijzen hoe als winnaar te leven verslaat) maar juist daardoor de weg naar verlossing zoekt uit deze verdorven wereld: hij is ‘el topo’ ofwel de mol die aldus oppermachtig is in het duister onder de grond maar die ook het licht boven de grond zoekt (welk licht hem verblindt). Daartoe moet hij als een christelijke heilige alles weggeven en nederig als slaaf leven om als een Messias een gevangen volk te redden, hetgeen niet perse tot een goed resultaat leidt in deze verdorven wereld: net als de Bijbel eindigt de film met wat het de apocalyps noemt. De filmhoofdstukken verwijzen al uitdrukkelijk naar de Bijbel en de film zit sowieso vol christelijke symboliek, bv. zoals dat een geit aan het kruis is geslagen hetgeen natuurlijk naar Jezus als de zondebok verwijst. De film biedt dus zeker geen absurdistische flauwekul: alles heeft duidelijk een betekenis met een duidelijk verhaal en (pessimistische) boodschap. Het heeft een heerlijke, geniale film opgeleverd.

PS. Bij het kijken dacht ik regelmatig hoe ondenkbaar het is dat zo'n film nu nog gemaakt zou kunnen worden: niet alleen worden minderheden gekwetst maar het bloot en het geweld is vaak expliciet (hetgeen veel oude surrealistische films lijkt te kenmerken). Dat moeilijk te ensceneren geweld geldt vooral voor de dierenmishandeling maar in deze film zou Jodorowsky ook daadwerkelijk een vrouw hebben verkracht (hetgeen hij later natuurlijk heeft ontkend).