Sydney (1996)

Ik begrijp de lof voor het camerawerk niet, in mijn ogen komt het in deze film niet verder als: "goed geprobeerd".

Leuk om 1 keertje gezien te hebben.

3,5*

PTA toont bij zijn debuut meteen waar hij het beste in is, het creëren van sfeer. Het eerste deel gebeurt er niet zo veel, maar dt is ook niet erg. Enkele typische long-shots, prachtige personages die schitterend zijn neergezet( met name Baker Hall en Reilly), zeer toepasselijke soundtrack. Wat me ook in positieve zin opviel was het feit dat je een heel ander beeld kreeg van de casino's dan bijvoorbeeld in de Ocean-films. Het eerste deel in het casino vond ik zeker het best en daar had ik dan ook wel wat meer van willen zien(vooral dan van Seymour Hoffman, wat speelt die toch altijd fantastische rolletjes). Het tweede deel was eigenlijk wel vrij verassend, maar misschien niet altijd even boeiend.

Zeker en vast een geslaagd debuut dat meteen laat zien wat een talent PTA wel is.

Dikke 4*

Iedereen moet ergens beginnen en PTA begon niet eens zo slecht. Sydney/Hard Eight is een typische jaren 90 misdaad'komedie', die helaas de echte PTA-stempel mist. Een enkel long shot en een handjevol mooie scenes, maar zijn echte goede werk moest duidelijk nog komen.

Film is uiteindelijk zeker vermakelijk ook. Goede cast ook (al had Samuel L. Jackson niet gehoeven). 3,5*

Lang niet zo'n overdonderende ervaring als de andere 4 films van Anderson, maar toch een alleraardigst debuut. Dit komt vooral doordat Philip Baker Halls personage intrigeert. De sfeer is aardig, maar haalt het niet bij Scorsese's Casino. Ik vond vooral het muziekgebruik wat tegenvallen. En dat is juist een van de sterkste kanten van Anderson, maar hier was het me vaak te stil. Opvallend leuke, korte rol van Hoffman overigens. Al met al geen echt speciale film, maar toch wel vakkundig gemaakt en het kijkt prima weg.

Een kleine 3,5*.

De laatste film die ik van Paul Thomas Anderson nog moest zien was de eerste die deze briljante regisseur heeft gemaakt. Na het zien van deze film is PTA misschien wel mijn grote favoriet geworden, want alle films die ik van deze man zag vond ik prachtig en ook Hard Eight was dat.

De sfeer is weer van de bovenste plank en dat is dan ook een erg groot pluspunt in deze film. Wat mij betreft is PTA dan ook de grote man als het gaat om het creëren van deze sfeer, want ik kan op dit moment niemand bedenken die dit beter kan. John C. Reilly is één van mijn favoriete acteurs en ook in deze film vond ik het weer prachtig om hem aan het werk te zien. Klasse acteerprestatie van hem, maar ook Baker Hall, Paltrow en Samuel L. Jackson deden het goed wat mij betreft. Het kleine rolletje van Phillip Seymour Hoffman was ook een leuk extraatje.

Ik heb echt met bewondering zitten kijken naar de superscherpe dialogen in deze film. Vooral de scene dat Baker Hall, Reilly en Jackson voor het eerst met hun drieën aan tafel zitten vond ik geweldig. Misschien een simpel opgezet filmpje, maar wel één die je meezuigt in een interessant verhaal die je de één na de andere geweldige wending weet te schenken. De film kijkt heerlijk weg en de muziek vond ik ook wel geslaagd. Soms een beetje wat vreemde deuntjes, maartoch; over het algemeen ook op dat gebied een voldoende.

Over het algemeen is dit toch weer een klasse film van Anderson die prachtige stiltes weet te combineren met klasse dialogen en geweldig verassende wendingen. Alles is prachtig gefilmd en de film duurt niet superlang, maar kent precies de lengte voor een briljant tussendoortje!

* * * *

Eigenlijk wel een kleine tegenvaller. Hard Eight, toch duidelijk de minste film van Paul Thomas Anderson, het is dat de film wel lekker sfeervol is want de rest is gewoon echt erg magertjes. Erg simpel en eenvoudig plotje waarin ik de motieven van de hoodrolspelers gedurende de 1,5 uur durende speeltijd niet echt duidelijk vind worden. De film kent zeker een paar goede en vermakelijke dialogen maar nog meer stukken waarin de interactie tussen de verschillende personen helemaal niet zo sterk verloopt. Soms had ik zelfs het idee dat ze volkomen naast elkaar heen speelde (vooral de scènes met Gwyneth Paltrow behoren niet tot de beste).

De eerste helft vind ik ook veruit het interessantst en met de leukste sfeer. Mooi in beeld gebrachte casinopluche en foute gokkers met nog foutere methodes om het systeem te omzeilen, het echte bijzondere en eigenzinnige wat de latere PTA films kenmerkt ontbreekt wel. Wanneer het misdaadelement zijn intrede doet wordt het allemaal wat minder boeiend, de film raakt dan ook wat van zijn geloofwaardigheid en mysterie kwijt.

Uiteindelijk dus wat matige film met zo nu en dan zijn goede momenten. Een lichtpunt is er zeker; Na zijn debuut is PTA het steeds beter en beter gaan doen, dus dat belooft nog wat voor de nabije toekomst

2.5*

En, Hard Eight is echt een betere filmtitel dan Sydney wat ik vrij nietszeggend vind.

Sterke rolbezetting in langzaam opgebouwd drama.

goede film. ik vond alleen het einde wat onbevredigend

3.5*

Al aan deze film valt af te zien dat Anderson een groot regisseur is. Toch vond ik de film op zichzelf niet echt heel sterk (in vergelijk met zijn andere films). Het is zeker een prima film, echter weet de film zich met een redelijk standaard verhaal niet echt te onderscheiden. De cast is trouwens wel erg goed en de personages zijn goed uitgewerkt.

Prima debuut van P.T. Anderson. Het verhaal doet nog al vreemd aan, maar Anderson weet toch wel de juiste sfeer te creëren. Ook de fotografie oogde zeer mooi. Wat het acteren van de hoofdrolspelers betreft, stak Philip Baker Hall als de 'ijskoude' Sydney er toch met kop en schouders boven uit.

3,5*

Hier heb ik eigenlijk weinig aan toe te voegen. Op het gebied van cameravoering en montage nam PTA al enkele vaardige stappen in de goede richting, de acteerprestaties zijn goed en de film heeft een heel aparte sfeer.

Debuut film van Paul Thomas Anderson, en tevens ook de minste van hem. Voor zover je over ‘’mindere’’ van hem kunt spreken, want deze is namelijk verre van slecht. Vooral de rol van Philip Baker Hall als de ervaren Sydney was erg goed, de klasse spat werkelijk van het scherm af. Klein puntje van kritiek is dat er misschien wat meer vaart had kunnen hebben.

Eindelijk dan het speelfilm debuut gezien van P.T. Anderson.Inmiddels één van mijn favoriete regisseurs geworden.

Anderson weet goed met sfeer om te gaan, en dat bewijst hij direct goed in Hard Eight. Het is een sfeervol geheel geworden. Weeral is het een fantastische karakter schets van een handje vol mensen die worden gevolgd in hun doen en laten. De P.T.A. kenmerken komen wel wat naar voren, het camerawerk is natuurlijk nog niet zoals het de opvolgende films zou zijn, maar toch heeft het wel een bepaalde flair. Ik vind de dialogen ook echt typisch Anderson. Erg scherp gebracht allemaal. Het tempo past fantastisch bij de film, lekker langzaam wordt het verhaal opgebouwd, en uitgespeeld. Enkele leuke en fijne momenten, afgewisseld met wat drama en ook nog een gangster verhaal erin verweven. Mooiste moment vind ik dat Sydney en John tegen het einde met elkaar bellen, en Sydney zichzelf er niet toe kan zetten om de waarheid te vertellen, en erg ingetogen zegt dat hij van John houd alsof het zijn eigen zoon is erg mooi gespeeld door beide acteurs.

Misschien draagt de film niet de stempel van de regisseur, maar de stijl is erg herkenbaar. Het is ook te wijten aan de studio het boterde neit tussen de twee, zoals Anderson ook aangeeft op de commentaar track van Boogie Nights, aangezien ze hem niet de final cut wilden gegeven en vele dingen hebben gewijzigd(incl. de titel), tot groot ongenoegen van de regisseur. Iets wat hij in BN niet opnieuw heeft laten gebeuren. En gelukkig maar, want wat hebben we de afgelopen jaren van het werk van de man kunnen genieten. Anderson heeft er geld bij moeten lenen om de rechten van de film te kopen, om alsnog zijn versie uit te brengen.

Anderson weet altijd het beste uit zijn acteurs te halen, en zo ook in deze film. Baker Hall levert een fantastische prestatie. Ook John C. Reilly doet het geweldig. Een actrice waar ik werkelijk niets mee heb is Gwyneth Paltrow, maar ook zei kon mij echt overtuigen. Ook een leuk en direct weer memorabel rolletje voor Philip Seymour Hoffman, een acteur die ik erg waarder.

Een heerlijke wegkijkfilm, met ook erg lekkere muziek, een fantastische sfeer en top prestaties van de acteurs.Een geweldig debuut van Anderson.

4*

Zo is de dvd nergens te vinden, zo staat deze bij de Blokker voor 4.99. Vreemd, maar goed, heb de film nu wel. Als Pi nu ook nog eens uitkwam.

Maar goed, over de prent zelf. Dit is duidelijk als opstapje bedoeld naar Boogie Nights en Magnolia. Alleen is deze film nog niet zo groots(geen ensemblefilm), en komt de film zelf ook groots over(meer technisch gezien). Wel is PTA's hand zeer duidelijk zichtbaar. Enkele prachtige lange shots, heerlijke kleuren, sterke kadrering, en prettige muziek op de juiste momenten. Zoals zijn 2 latere films ook hebben. Ook sterke montage. Het verhaal zelf is niet heel bijzonder, maar toch redelijk origineel.

Waar PTA bij zijn andere films scoort met met grootsheid, scoort hij hier met een goede benauwde en toch prettige sfeer. En een voordeel, de film duurt geen minuut te lang. Boogie Nights was toch net een goed halfuur te lang.

Ook wordt hij hier geholpen door goede acteurs. Jackson irriteert niet in zijn gebruikelijke rol, en is sterk. Reilly weet heel goed de loser aan het begin te spelen, en de wat meer zelfverzekrde, maar tegen Sydney opkijkende man verder in de film. Ook Paltrow is zeer sterk. Deze prachtige actrice is echt te veel ondergewaardeerd. En dan nog Baker Hall, een heerlijke rol, zware stem, een triest figuur met veel sympathie. Vanaf het begin zie je dat deze ma veel moet hebben meegemaakt.

4*

Goed debuut van PT Anderson.

Het is duidelijk dat Anderson al een beeld had van hoe hij films wilde maken. In Hard Eight zitten zoals in zijn latere films amusante typetjes (Hier dus Philip S Hoffman als gokker), boeiende dialogen, heerlijke score, sublieme sfeer en acteurs die hij later nog veel zal casten.

Toch mist de film wat om het echt tot een meestwerk te maken en dat ligt dan aan het verhaal. In het middenstuk vond ik het teveel gaan aanslepen en is het lang wachten op enig tempo en ontknoping.

3,5*

Prima debuut van Anderson. Het is de vierde film die ik heb gezien van hem en hoewel ik de films wisselend van kwaliteit vind, valt het me wel op dat er altijd wel goed in wordt geacteerd. Zo ook hier. Reilly en Baker Hall zetten prima rollen neer. Daarnaast hebben de twee een sterke chemie en dat zorgt i.c.m. de sterke dialogen ervoor dat de scenes tussen beiden erg fijn zijn om te zien. Verder is de film uitermate sfeervol en kijkt het lekker weg. Jammer is alleen deat de film qua verhaal lichtelijk voorspelbaar is en op sommige momenten het tempo iets hoger had gekund. Maar ik heb me er verder lekker mee geamuseerd moet ik zeggen!

3,5*

Aardige film en sterk acteerwerk.

Alleen had het wat vlotter gemogen en meer spanning.

3 sterren

In alle opzichten het minste werk van PTA. Geen fraaie beelden, weinig bijzonder camerawerk, bijzonder ontinteressant verhaal, bijna geen plot, onbeduidende muziek.

Enige echte positieve was Baker Hall. Gaaf personage is Sydney, bijna(!) onverstoorbaar, ondoorgrondbaar en met manieren. Sterk acteweerwerk van Hall.

Verder in het rijtje jaren negentig misdaad/komedies heb ik ze veel beter gezien.

2*

Heb overigens het idee dat de speelduur niet klopt. Bij mij duurde hij 92 minuten en niet 102.

Een film die toch al heel "P.T. Anderson" aandoet qua kleurrijke personages, setting en muziekkeuze. (ik meende zelfs een stukje te herkennen dat hij later ook weer in Boogie Nights gebruikt heeft?) Dit zijn dan ook meteen wat mij betreft de sterkste punten aan Hard Eight want het verhaal(tje) vond ik iets te eenvoudig uitgewerkt om anderhalf uur non-stop te kunnen boeien. Een beetje van "het zit er wel in, maar het komt er niet helemaal uit" Maar dankzij met name de uitstekende rol van Philip Baker Hall zeker geen vervelende, zelfs best vermakelijke zit en toch een beetje een verplicht nummer voor liefhebbers voor het werk van deze regisseur.

De tweede Anderson die ik deze week gezien heb. De eerste die ik zag was Punch-drunk love en nu Hard Eight. Over beide ben ik niet zo enthousiast. Hoewel beide een goede cast hebben.Zeker de laatstgenoemde. Ik heb John C Reilly en Philip Baker Hall beide zeer hoog staan, en Gwyneth Paltrow mag ik ook graag zien. Ik vind het moeilijk mijn vinger op de zere plek te leggen en uit te leggen wat er aan deze film mankeerd. Ik denk denk dat het komt door het toch ietwat droge verhaal. Waar ik bij Magnolia met ieder individuele hoofdpersoon kon meeleven had ik dat bij Hard Eight niet. De echt smeuige scene's die in Boogie Nights zaten miste ik in het geheel(Hoewel dat in een film rond een casino moeilijker is dan een over de porno industrie). Ik geef hem 2 en een halve punt. Ik zal hem nog wel een keer kijken want ik heb hem gekocht bij blokker(drie voor een tientje)

Had al ergens gelezen dat Hard Eight was voorgekomen uit een korte film van Anderson genaamd Cigarettes & Coffee.

Hoewel ik deze (helaas) nooit gezien heb bevestigt de introductie dit in ieder geval wel. Verder misschien niet wat je precies verwacht van de debuutfilm van Anderson maar latere kenmerken zie je hier al wel in. Thematisch is deze film relatief licht al komen bepaalde wel weer terug (naïviteit bijvoorbeeld) en zitten er ook een aantal krachtige scènes in. Het verhaal is nergens echt diepgaand maar de personages zijn erg goed geschreven en de manier waarop het verhaal ontvouwt werkt erg goed.

Visueel voor wat statischer dan zijn latere werk. Tracking shots zitten er wel in, maar zijn op eentje na nog nergens echt complex of briljant. Verder vooral erg sfeervolle film, mede door de score en de setting. Hier zien we ook weer wat acteurs rondwandelen die we nog wel vaker gaan zien in zijn films. Vond vooral Philip Baker Hall erg sterk. Heb me ook rotgelachen om die scène met Hoffman, echt een geweldige gast.

Hele dikke 4*

Zijn debuut is toch duidelijk zijn minste film tot nu toe.

Helaas vond ik de personages allemaal wat oppervlakkig en kon ik me nergens echt inleven met ze. Het plot blijft ook erg mager, waardoor de film het van de scènes op zich moet hebben. Er zitten enkele goede bij, maar het grootste deel vond ik maar matig interessant. Wel zie je dat Anderson een goed gevoel heeft voor camerawerk en muziek.

2.5*

Als je de cast (met o.a. Gwyneth Paltrow, Samuel L. Jackson, Philip Seymour Hoffman, Philip Baker Hall, John C. Reilly) van deze film ziet dan zou je denken dat het een geweldige film zou moeten zijn maar het uiteindelijke resultaat viel me tegen. In het eerste gedeelte zijn de dialogen wel aardig maar gebeurt er vrijwel niets waardoor het toch allemaal vrij saai is. Pas na een uur komt de film eindelijk op gang.

Goede film.. Ik vind Hard Eight beter staan dan Sydney...

Mooi HD breedfilm... niet verwacht voor de jaartal 1996...

Wat een debuut.

Natuurlijk is Magnolia het neusje van de zalm en ontbeert dit een zelfde niveau. Maar so what? Ook dit glijdt naar binnen als een verse zalm.

Reilly raakte in mijn geheugen gegfrift met dit werk. Evenals de meesterlijke regisseur. Langzaam en toch lekker. Te lang geleden, maar ik ben op zoek. Tot herziening verdient dit werk een zekere voldoende. Ofwel een dikke drie sterren.

Goed.

Een misdaadfilm van PTA. Deze moet ik binnenkort toch maar een gaan bekijken, lijkt me wel wat.

Toch een wat mindere PTA.

Mijn derde PTA na het geweldige Magnolia (5*), en het heel sterke There Will Be Blood (4.5*).

De kracht van deze film zit toch in de sfeer, die PTA als geen ander kan kweken. De dialogen zijn dan ook goed. Ook kwa visueel vlak heeft deze film wat leuks te bieden, en dan met name op de speelvloer. Ook de Casino trucjes zijn een leuke vondst.

Maar het minpunt is toch wel de diepgang van de personages. In het anderhalf uur durende Hard Eight kom je er niet echt achter wat de beweegredenen zijn van de personages. Dit deed hij in mijn mening voortreffelijk in 'Magnolia' maar die duurt in verhouding ook veel langer. De plottwistjes zijn aardig, maar allerminst sterk.

Het acteerwerk is wel van een goed niveau. Hall en Reilly doen het erg goed. En Paltrow en Jackson doen het ook redelijk. Het bijrolletje van Hoffman was niet echt noemenswaardig.

De film kijkt wel lekker weg en is zo voorbij. Er zitten wel een paar mooie scènes in. Maar dankzij het magere plot en de missende diepgang van de personages is dit geen uitschieter. Desalniettemin is dit zeker een aardig debuut van PTA en hij laat zijn talent hier zien. Na deze film rest mij alleen nog Boogie Nights en PDL.

Aardig debuut maar niet heel bijzonder. * * *

ik heb erg gemengde gevoelens bij de film. aan de ene kant is pta erin geslaagd een briljant sfeerfilm te creëren over een gokpaleis. aan de andere kant... er vonden dingen plaats waarvan ik toch dacht 'wat heeft dit met het verhaal te maken?' bijvoorbeeld wanneer sydney john moet helpen omdat john en clementine iemand gijzelen omdat ie clementine niet wilde betalen. uiteraard heb je vaker in films wel eens zulke momenten, maar ik kreeg het idee dat deze film echt heel erg gericht is op plot en karakter en dan irriteert het mij een beetje dat er dan zo'n scene tussen zit... ik vond dan 'magnolia' of 'there will be blood' veel beter.
al met al 3.5*

Tja, om eerlijk te zijn had ik er meer van verwacht. Een paar maanden geleden had ik mijn eerste PTA gezien, namelijk Boogie Nights. En aangezien die uitstekend beviel heb ik zijn andere films ook maar aangeschaft, (op Punch-Drunk Love na).

De keuze bestond dus uit Magnolia, There Will Be Blood en deze. Redelijk logisch dat ik voor het debuut gekozen heb. En zoals ik al eerder had gezegd had ik er eigenlijk iets meer van verwacht. De film begint wel prima. Het eerste half-uur is goed. Leuk om te zien hoe John door Sydney onder zijn hoede wordt genomen. Vooral de scenes in het casino zijn leuk om te zien. Het is inderdaad al vaak genoemd, maar wat een geniale bijrol van Philip Seymour Hoffman zeg! Sowieso deed de hele cast het prima. Philip Baker Hall zette de sterkste rol neer als de onderkoelde Sydney. Verder deed ook John C. Reilly, en vooral Samuel L. Jackson deed het erg goed. Gwyneth Paltrow ben ik normaal niet zo weg van, maar hier zette ze wel een van haar betere rollen neer.

Maar na dat leuke eerste half-uur wordt de film een heel stuk minder. Na die moord begint het eigenlijk allemaal een stuk onintressanter te worden. Het verhaal was sowieso natuurlijk wat magertjes, maar in het eerste deel merkte je daar niets van. In het laatste uur werd de spanning steeds minder, en de film werd flink ongeloofwaardig.

Niet echt een hoogstaande film dus, al kende Sydney wel een goeie sfeer, sterke acteerprestaties, maar helaas ook een niet echt boeiend verhaal. Ik zit een beetje te twijfelen tussen drie en twee en een halve ster, maar aangezien het niveau van de film het laatste uur flink achteruit ging. Wordt het een:

2,5*