Sydney (1996)

Erg goeie debuutfilm van Anderson. De film wordt in een prachtig sfeertje weergegeven. De acteurs acteerden erg goed (vooral Reilly) en net als in Boggie Nights en Magnolia zit deze film weer vol met fantastische typetjes (Phillip Seymour Hoffman zet altijd fantastische typetjes neer). 3,5*

Wat een heerlijke film!

De sfeer is goed getroffen. Het deel dat zich daadwerkelijk in het casino afspeelt vind ik het beste.

Philip Baker Hall als ultieme koele kikker en een perfecte bijrol van Philip Seymour Hoffman als mega irritante casinospeler. Ik heb genoten.

Het 'misdaaddeel' vind ik ietsje minder. Had liever gezien dat de film zich volledig rond het casinogebeuren had geconcentreerd.

Nevertheless 3,5 sterren.

Haalt het absoluut niet bij zijn latere films, maar toch wel een aardig debuut. Drijft vooral op een aantal stijlprobeersels een aardige sfeer en vooral erg goede acteurs. Philip Baker Hall is fantastisch en ook John C. Reilly en het mini-rolletje van Philip Seymour Hoffman vond ik erg goed.

3.0*

PTA toont bij zijn debuut meteen waar hij het beste in is, het creëren van sfeer. Het eerste deel gebeurt er niet zo veel, maar dt is ook niet erg. Enkele typische long-shots, prachtige personages die schitterend zijn neergezet( met name Baker Hall en Reilly), zeer toepasselijke soundtrack. Wat me ook in positieve zin opviel was het feit dat je een heel ander beeld kreeg van de casino's dan bijvoorbeeld in de Ocean-films. Het eerste deel in het casino vond ik zeker het best en daar had ik dan ook wel wat meer van willen zien(vooral dan van Seymour Hoffman, wat speelt die toch altijd fantastische rolletjes). Het tweede deel was eigenlijk wel vrij verassend, maar misschien niet altijd even boeiend.

Zeker en vast een geslaagd debuut dat meteen laat zien wat een talent PTA wel is.

Dikke 4*

Iedereen moet ergens beginnen en PTA begon niet eens zo slecht. Sydney/Hard Eight is een typische jaren 90 misdaad'komedie', die helaas de echte PTA-stempel mist. Een enkel long shot en een handjevol mooie scenes, maar zijn echte goede werk moest duidelijk nog komen.

Film is uiteindelijk zeker vermakelijk ook. Goede cast ook (al had Samuel L. Jackson niet gehoeven). 3,5*

De laatste film die ik van Paul Thomas Anderson nog moest zien was de eerste die deze briljante regisseur heeft gemaakt. Na het zien van deze film is PTA misschien wel mijn grote favoriet geworden, want alle films die ik van deze man zag vond ik prachtig en ook Hard Eight was dat.

De sfeer is weer van de bovenste plank en dat is dan ook een erg groot pluspunt in deze film. Wat mij betreft is PTA dan ook de grote man als het gaat om het creëren van deze sfeer, want ik kan op dit moment niemand bedenken die dit beter kan. John C. Reilly is één van mijn favoriete acteurs en ook in deze film vond ik het weer prachtig om hem aan het werk te zien. Klasse acteerprestatie van hem, maar ook Baker Hall, Paltrow en Samuel L. Jackson deden het goed wat mij betreft. Het kleine rolletje van Phillip Seymour Hoffman was ook een leuk extraatje.

Ik heb echt met bewondering zitten kijken naar de superscherpe dialogen in deze film. Vooral de scene dat Baker Hall, Reilly en Jackson voor het eerst met hun drieën aan tafel zitten vond ik geweldig. Misschien een simpel opgezet filmpje, maar wel één die je meezuigt in een interessant verhaal die je de één na de andere geweldige wending weet te schenken. De film kijkt heerlijk weg en de muziek vond ik ook wel geslaagd. Soms een beetje wat vreemde deuntjes, maartoch; over het algemeen ook op dat gebied een voldoende.

Over het algemeen is dit toch weer een klasse film van Anderson die prachtige stiltes weet te combineren met klasse dialogen en geweldig verassende wendingen. Alles is prachtig gefilmd en de film duurt niet superlang, maar kent precies de lengte voor een briljant tussendoortje!

* * * *

Eigenlijk wel een kleine tegenvaller. Hard Eight, toch duidelijk de minste film van Paul Thomas Anderson, het is dat de film wel lekker sfeervol is want de rest is gewoon echt erg magertjes. Erg simpel en eenvoudig plotje waarin ik de motieven van de hoodrolspelers gedurende de 1,5 uur durende speeltijd niet echt duidelijk vind worden. De film kent zeker een paar goede en vermakelijke dialogen maar nog meer stukken waarin de interactie tussen de verschillende personen helemaal niet zo sterk verloopt. Soms had ik zelfs het idee dat ze volkomen naast elkaar heen speelde (vooral de scènes met Gwyneth Paltrow behoren niet tot de beste).

De eerste helft vind ik ook veruit het interessantst en met de leukste sfeer. Mooi in beeld gebrachte casinopluche en foute gokkers met nog foutere methodes om het systeem te omzeilen, het echte bijzondere en eigenzinnige wat de latere PTA films kenmerkt ontbreekt wel. Wanneer het misdaadelement zijn intrede doet wordt het allemaal wat minder boeiend, de film raakt dan ook wat van zijn geloofwaardigheid en mysterie kwijt.

Uiteindelijk dus wat matige film met zo nu en dan zijn goede momenten. Een lichtpunt is er zeker; Na zijn debuut is PTA het steeds beter en beter gaan doen, dus dat belooft nog wat voor de nabije toekomst

2.5*

En, Hard Eight is echt een betere filmtitel dan Sydney wat ik vrij nietszeggend vind.

Eindelijk dan het speelfilm debuut gezien van P.T. Anderson.Inmiddels één van mijn favoriete regisseurs geworden.

Anderson weet goed met sfeer om te gaan, en dat bewijst hij direct goed in Hard Eight. Het is een sfeervol geheel geworden. Weeral is het een fantastische karakter schets van een handje vol mensen die worden gevolgd in hun doen en laten. De P.T.A. kenmerken komen wel wat naar voren, het camerawerk is natuurlijk nog niet zoals het de opvolgende films zou zijn, maar toch heeft het wel een bepaalde flair. Ik vind de dialogen ook echt typisch Anderson. Erg scherp gebracht allemaal. Het tempo past fantastisch bij de film, lekker langzaam wordt het verhaal opgebouwd, en uitgespeeld. Enkele leuke en fijne momenten, afgewisseld met wat drama en ook nog een gangster verhaal erin verweven. Mooiste moment vind ik dat Sydney en John tegen het einde met elkaar bellen, en Sydney zichzelf er niet toe kan zetten om de waarheid te vertellen, en erg ingetogen zegt dat hij van John houd alsof het zijn eigen zoon is erg mooi gespeeld door beide acteurs.

Misschien draagt de film niet de stempel van de regisseur, maar de stijl is erg herkenbaar. Het is ook te wijten aan de studio het boterde neit tussen de twee, zoals Anderson ook aangeeft op de commentaar track van Boogie Nights, aangezien ze hem niet de final cut wilden gegeven en vele dingen hebben gewijzigd(incl. de titel), tot groot ongenoegen van de regisseur. Iets wat hij in BN niet opnieuw heeft laten gebeuren. En gelukkig maar, want wat hebben we de afgelopen jaren van het werk van de man kunnen genieten. Anderson heeft er geld bij moeten lenen om de rechten van de film te kopen, om alsnog zijn versie uit te brengen.

Anderson weet altijd het beste uit zijn acteurs te halen, en zo ook in deze film. Baker Hall levert een fantastische prestatie. Ook John C. Reilly doet het geweldig. Een actrice waar ik werkelijk niets mee heb is Gwyneth Paltrow, maar ook zei kon mij echt overtuigen. Ook een leuk en direct weer memorabel rolletje voor Philip Seymour Hoffman, een acteur die ik erg waarder.

Een heerlijke wegkijkfilm, met ook erg lekkere muziek, een fantastische sfeer en top prestaties van de acteurs.Een geweldig debuut van Anderson.

4*

Goed debuut van PT Anderson.

Het is duidelijk dat Anderson al een beeld had van hoe hij films wilde maken. In Hard Eight zitten zoals in zijn latere films amusante typetjes (Hier dus Philip S Hoffman als gokker), boeiende dialogen, heerlijke score, sublieme sfeer en acteurs die hij later nog veel zal casten.

Toch mist de film wat om het echt tot een meestwerk te maken en dat ligt dan aan het verhaal. In het middenstuk vond ik het teveel gaan aanslepen en is het lang wachten op enig tempo en ontknoping.

3,5*

Prima debuut van Anderson. Het is de vierde film die ik heb gezien van hem en hoewel ik de films wisselend van kwaliteit vind, valt het me wel op dat er altijd wel goed in wordt geacteerd. Zo ook hier. Reilly en Baker Hall zetten prima rollen neer. Daarnaast hebben de twee een sterke chemie en dat zorgt i.c.m. de sterke dialogen ervoor dat de scenes tussen beiden erg fijn zijn om te zien. Verder is de film uitermate sfeervol en kijkt het lekker weg. Jammer is alleen deat de film qua verhaal lichtelijk voorspelbaar is en op sommige momenten het tempo iets hoger had gekund. Maar ik heb me er verder lekker mee geamuseerd moet ik zeggen!

3,5*

Aardige film en sterk acteerwerk.

Alleen had het wat vlotter gemogen en meer spanning.

3 sterren

In alle opzichten het minste werk van PTA. Geen fraaie beelden, weinig bijzonder camerawerk, bijzonder ontinteressant verhaal, bijna geen plot, onbeduidende muziek.

Enige echte positieve was Baker Hall. Gaaf personage is Sydney, bijna(!) onverstoorbaar, ondoorgrondbaar en met manieren. Sterk acteweerwerk van Hall.

Verder in het rijtje jaren negentig misdaad/komedies heb ik ze veel beter gezien.

2*

Had al ergens gelezen dat Hard Eight was voorgekomen uit een korte film van Anderson genaamd Cigarettes & Coffee.

Hoewel ik deze (helaas) nooit gezien heb bevestigt de introductie dit in ieder geval wel. Verder misschien niet wat je precies verwacht van de debuutfilm van Anderson maar latere kenmerken zie je hier al wel in. Thematisch is deze film relatief licht al komen bepaalde wel weer terug (naïviteit bijvoorbeeld) en zitten er ook een aantal krachtige scènes in. Het verhaal is nergens echt diepgaand maar de personages zijn erg goed geschreven en de manier waarop het verhaal ontvouwt werkt erg goed.

Visueel voor wat statischer dan zijn latere werk. Tracking shots zitten er wel in, maar zijn op eentje na nog nergens echt complex of briljant. Verder vooral erg sfeervolle film, mede door de score en de setting. Hier zien we ook weer wat acteurs rondwandelen die we nog wel vaker gaan zien in zijn films. Vond vooral Philip Baker Hall erg sterk. Heb me ook rotgelachen om die scène met Hoffman, echt een geweldige gast.

Hele dikke 4*

Zijn debuut is toch duidelijk zijn minste film tot nu toe.

Helaas vond ik de personages allemaal wat oppervlakkig en kon ik me nergens echt inleven met ze. Het plot blijft ook erg mager, waardoor de film het van de scènes op zich moet hebben. Er zitten enkele goede bij, maar het grootste deel vond ik maar matig interessant. Wel zie je dat Anderson een goed gevoel heeft voor camerawerk en muziek.

2.5*

Als je de cast (met o.a. Gwyneth Paltrow, Samuel L. Jackson, Philip Seymour Hoffman, Philip Baker Hall, John C. Reilly) van deze film ziet dan zou je denken dat het een geweldige film zou moeten zijn maar het uiteindelijke resultaat viel me tegen. In het eerste gedeelte zijn de dialogen wel aardig maar gebeurt er vrijwel niets waardoor het toch allemaal vrij saai is. Pas na een uur komt de film eindelijk op gang.

Wat een debuut.

Natuurlijk is Magnolia het neusje van de zalm en ontbeert dit een zelfde niveau. Maar so what? Ook dit glijdt naar binnen als een verse zalm.

Reilly raakte in mijn geheugen gegfrift met dit werk. Evenals de meesterlijke regisseur. Langzaam en toch lekker. Te lang geleden, maar ik ben op zoek. Tot herziening verdient dit werk een zekere voldoende. Ofwel een dikke drie sterren.

Goed.

Toch een wat mindere PTA.

Mijn derde PTA na het geweldige Magnolia (5*), en het heel sterke There Will Be Blood (4.5*).

De kracht van deze film zit toch in de sfeer, die PTA als geen ander kan kweken. De dialogen zijn dan ook goed. Ook kwa visueel vlak heeft deze film wat leuks te bieden, en dan met name op de speelvloer. Ook de Casino trucjes zijn een leuke vondst.

Maar het minpunt is toch wel de diepgang van de personages. In het anderhalf uur durende Hard Eight kom je er niet echt achter wat de beweegredenen zijn van de personages. Dit deed hij in mijn mening voortreffelijk in 'Magnolia' maar die duurt in verhouding ook veel langer. De plottwistjes zijn aardig, maar allerminst sterk.

Het acteerwerk is wel van een goed niveau. Hall en Reilly doen het erg goed. En Paltrow en Jackson doen het ook redelijk. Het bijrolletje van Hoffman was niet echt noemenswaardig.

De film kijkt wel lekker weg en is zo voorbij. Er zitten wel een paar mooie scènes in. Maar dankzij het magere plot en de missende diepgang van de personages is dit geen uitschieter. Desalniettemin is dit zeker een aardig debuut van PTA en hij laat zijn talent hier zien. Na deze film rest mij alleen nog Boogie Nights en PDL.

Aardig debuut maar niet heel bijzonder. * * *

Tja, om eerlijk te zijn had ik er meer van verwacht. Een paar maanden geleden had ik mijn eerste PTA gezien, namelijk Boogie Nights. En aangezien die uitstekend beviel heb ik zijn andere films ook maar aangeschaft, (op Punch-Drunk Love na).

De keuze bestond dus uit Magnolia, There Will Be Blood en deze. Redelijk logisch dat ik voor het debuut gekozen heb. En zoals ik al eerder had gezegd had ik er eigenlijk iets meer van verwacht. De film begint wel prima. Het eerste half-uur is goed. Leuk om te zien hoe John door Sydney onder zijn hoede wordt genomen. Vooral de scenes in het casino zijn leuk om te zien. Het is inderdaad al vaak genoemd, maar wat een geniale bijrol van Philip Seymour Hoffman zeg! Sowieso deed de hele cast het prima. Philip Baker Hall zette de sterkste rol neer als de onderkoelde Sydney. Verder deed ook John C. Reilly, en vooral Samuel L. Jackson deed het erg goed. Gwyneth Paltrow ben ik normaal niet zo weg van, maar hier zette ze wel een van haar betere rollen neer.

Maar na dat leuke eerste half-uur wordt de film een heel stuk minder. Na die moord begint het eigenlijk allemaal een stuk onintressanter te worden. Het verhaal was sowieso natuurlijk wat magertjes, maar in het eerste deel merkte je daar niets van. In het laatste uur werd de spanning steeds minder, en de film werd flink ongeloofwaardig.

Niet echt een hoogstaande film dus, al kende Sydney wel een goeie sfeer, sterke acteerprestaties, maar helaas ook een niet echt boeiend verhaal. Ik zit een beetje te twijfelen tussen drie en twee en een halve ster, maar aangezien het niveau van de film het laatste uur flink achteruit ging. Wordt het een:

2,5*

Zelfde verhaal als bij Boogie Nights: een aardige voorstudie voor Magnolia, meer niet. Er zijn bijvoorbeeld wat glimpjes van de dynamische takes waarbij een wandelend persoon gevolgd wordt, en de cast vertoont overeenkomsten. Daar staat tegenover dat de personages vrij zwak zijn, met name Jimmy is psychologisch erg plat uitgewerkt. Ook narratief is Hard Eight op z'n best modaal te noemen. Verder zijn vooral de rust en de sfeervolle muziek vermeldenswaardig. Toch blijft het eigenaardig dat Anderson weliswaar zijn potentie laat zien in genoemde twee films, maar absoluut niet het niveau weet te halen van dat ene meesterwerk dat hij aansluitend maakte.

Goeie film waarin een oude professioneel gokker een, op het eerste gezicht, vreemdeling onder zijn hoede neemt en hem de kneepjes van het vak bij brengt. Zeker een uitstekend regie-debuut van Paul Thomas Anderson waarin zijn stijl m.b.t. cameravoering, muziek en opbouw van scenes al duidelijk zichtbaar is. Traag, maar de aandacht blijft vastgehouden. Ook het acteerwerk ligt boven het gemiddelde. Misschien met in het achterhoofd de 'werkjes' van P.T. Anderson hierna, toch nog net 4 sterren.

Tja, lichte tegenvaller. Als je een soort karakterfilm wilt gaan maken, zorg er dan voor dan de hoofdrolspelers aantrekkelijk zijn om je in hun verhaal te verplaatsen én dat ze acteur-technisch íets meer te bieden hebben dan de middelmaat (zoals PTA goed doet in There Will Be Blood en Magnolia bijvoorbeeld).

Maar met John Reilly en met name Gwyneth Paltrow heb ik niks en bleef deze film rond de middelmaat hangen, ondanks het aardige (maar kleine) verhaal. De hoofdrolspelers waren ook wel iets te opzichtig dom/simpel. En de motieven van bepaalde keuzes lagen ook niet echt voor de hand.

Philip Baker Hall is wel voortreffelijk, wat een kerel haha. SLJ ook goed (zoals altijd).

Vond het wel een chill niemandsdalletje. Prima geregisseerd maar ik zie nog niet de grootmeester die Paul Thomas Anderson nu is, z'n sfeervolle lange shots en puike acteerwerk zitten er wel in. 3,5*

Fijne film hoor, al zakt het niveau iets in tegen het einde aan. Alles wat we kennen van Anderson zat al in deze prent: de prettige dialoog, de acteurs en hun goede spel, het fijne subtiele camerawerk (let op heel kleine bewegingen soms), de muziek, de lange trackingshots et cetera. Dit alles loopt nog niet altijd even goed als in latere films, maar de ruwe diamant is al zichtbaar en het talent voor dit soort cinema kan al los. Neem daarbij de heerlijke louche sfeer die wordt neergezet in dit soort goksteden, met de goedkope motels en de vele blingbling, en de film is eigenlijk al geslaagd.

Je merkt alleen wel tegen het einde aan dat de film wat vastloopt. De toon verandert ineens en er moet nog een slot aan worden gebreideld. Het schijnt ook dat Anderson een langere film had bedacht als karakterschets van Sydney. Die delen zie je nog wel terug, maar een middenstuk lijkt eigenlijk te ontbreken. Het misdaadgedeelte is bedoeld als onderdeel van, terwijl dit nu net het eigenlijke punt van de film is geworden. Het voelt onaf en niet helemaal coherent aan. Als gezegd, dat is niet de fout van Anderson maar van de filmmaatschappij die het geheel heeft ingekort, maar het is wel van invloed op de film an sich. En die bekijk ik. Overigens weet Anderson mij dan wel zodanig te prikkelen, dat ik daar makkelijker overheen stap. 4,0*. (en wellicht kan Anderson er nog eens een director's cut van maken?)

Soepele aftrap van de heer Anderson waarin een licht verteerbaar menu op de kaart staat en de camera weer flexibel met de personages meewaait. Ook dit keer staan slechts enkele personages centraal zonder de hulp van talloze bijrollen. Prettig om naar te kijken en weergaloos ingevuld door de cast met in het bijzonder de ijzige Philip Baker Hall en een briljante Hoffman tijdens zijn kort maar krachtige optreden aan de craps tafel. Net als bij Punch-Drunk Love lijkt er nog een Extended version te bestaan waarin alles uit de kast wordt gehaald; naar mijn idee blijft het tamelijk tam en zit er geen duidelijke climax in. Geen belemmering verder, het was een comfortabele rit.

Fijn filmpje van P.T. Anderson met een absolute sterrencast. Het helemaal opgaan in een mileu, van het gokken wordt mooi weergegeven. Het geheel had van mij nog wat stuurlozer mogen blijven dan met de afronding zoals die is.

Aantrekkelijk debuut van Anderson. Elegant en subtiel geschoten, voor het grootste deel een prettige, vloeiende cadans en op sleutelmomentjes steevast muzikale ondersteuning die er toe doet. Wanneer Clementine met verkrampte handen zich afvraagt wat Sydney met haar van plan is bijvoorbeeld. Het voorziet zo'n op het oog simpele scène toch van extra cachet.

De film kan sowieso lang teren op z'n hoofdpersoon en zijn geheimzinnige gedrag. Philip Baker Hall is geweldig als innemende, begripvolle goedzak die zo z'n grenzen heeft. Je proeft in alles de irritatie als Jimmy zich onbeleefd gedraagt. Het soort raffinement dat Anderson net zo makkelijk weer overboord gooit als Philip Seymour Hoffman de show even komt stelen.

In feite doet hij hetzelfde met z'n film, al is dat meer een geleidelijk proces. Als het zich in toenemende mate als thriller gaat gedragen, wordt het stilletjes aan eentje die zich meer door het plot in plaats van het centrale karakter laat leiden. Eerder jammer dan dat het een echte smet is in een verder stemmig en sfeervolle filmpje dat op geen valse noot is te betrappen.

Sydney, ook bekend als Hard Eight, is de juiste titel wat mij betreft. De film draait volledig om Sydney, een prachtige rol van Hall. Waarom bemoeit hij zich met low life John? Dat zorgt voor een spanning die het verhaal naar een hoger niveau tilt. Richting de climax blijft de film hier een beetje in hangen en het 'thriller' aspect voegt eigenlijk niets toe.

Mindere PTA.

Ik ben echt wel een fan van de man tot nu toe, maar helaas moet ik concluderen dat zijn eerste film op MovieMeter voor mij van de 4 die ik gezien heb, helaas de minste is. Alhoewel sommige PTA factoren duidelijk aanwezig zijn, was dit niet genoeg voor een voldoende.

Als eerste moet je hier helaas niet een al te frisse PTA verwachten. Deze voelt meer aan als zijn latere werk, alhoewel er soms knap geschoten stukken inzitten die hij vooral in de jaren 1997-1999 toonde. Echter minder dan ik had verwacht.

Acteerwerk is prima. Hall is heel prima als Sydney. Ook Reilly doet het prima en Paltrow mag er ook best wezen qua acteerwerken. Maar echter is het natuurlijk Hall die de aandacht weet op te eisen. Moet ook wel met zijn prominente rol.

Het is vooral jammer dat ik de film simpelweg wat saai vond. De andere PTA films kwam ik goed en vlot doorheen, maar hier kwam ik moeizaam doorheen. Ik zie weinig frisse beelden die ik normaal van hem gewend ben, en meer een normale film waarvan ik niet echt kan zeggen, "Dat is overduidelijk PTA".

Voor de rest is het verhaal ook heel haastig. Een verhaal van een langere speelduur lijkt in 102 minuten gestopt te zijn. Maanden gaan zonder enige aanwijzing zo voorbij in enkele minuten en de situaties escaleren te snel of koelen te snel af.

Voor de rest enkele knap geschoten beelden. Ik heb eigenlijk de neiging om lager te geven, maar uiteindelijk geef ik hem toch maar het voordeel van de twijfel. Het eerste deel is wel een stuk beter dan het tweede deel, maar ik mis simpelweg de frisheid een beetje. Zonder deze PTA magie blijft er van zijn werk helaas weinig resultaat over.

Degelijke onderhouden film die het vooral moet hebben van de uitstekende acteerrollen van in de eerste plaats Philip Baker Hall en John C. Reilly. Maar ook Gwyneth Paltrow en Samuel L. Jackson zijn goed op dreef. De debuutfilm ook van Thomas Paul Anderson, dus leek het me zeker de moeite om deze film te zien.

Hoewel qua plot niet geweldig blijft deze film de aandacht vasthouden door de geslaagde chemie tussen Hall en Reilly. De één het zorgelijke controlerende type, de andere een loser die dringend nood heeft aan cash. De openingsscène is erg sterk, maar wordt dat niveau van samenspel wordt jammer genoeg niet meer gehaald.

Grootste manco is het wat magere plot in de casino’s en de uit de hand gelopen escorte van Clémentine die uitdraait op een gijzeling. Maar zoals gezegd, onderhoudend is het wel, maar PTA heeft later in zijn carrière wel wat straffers uit zijn hoed getoverd.

Ha, Aimee Mann is hier dus ook al te horen. Partner Michael Penn deed de soundtrack, samen met Jon Brion.

Film is nog een stukje sterker dan ik me herinnerde. Het originele plot, het fraaie camerawerk en vooral een geweldige Philip Baker Hall maken dit debuut meteen al tot een klein meesterwerk. Rest van de cast natuurlijk ook uitstekend.