Mean Streets (1973)

Zeer matige film van Scorsese met het gebruikelijke geweld maar zonder veel verhaal.

Eigenlijk is de soundtrack nog het beste onderdeel.

Waar heb je die film gezien BBarbie?

Zonder ondertitels te koop bij:

Amazon (UK)

zie: Mean Streets (Special Edition) [DVD]

Begin van de zomer ook bij MediaMarkt in Antwerpen.

De sfeer is leuk, Robert DeNiro en Harvey Keitel spelen beide een goede rol maar toch was het allemaal niet heel boeiend. Het verhaal was niet heel diepgaand en af en toe werd het een beetje saai. Toch wel de moeite waard om gezien te hebben hoe zowel DeNiro als Scorsese debuteren (niet hun echte debuut maar wel zo ongeveer de doorbraak als ik de stemmen op imdb en moviemeter mag geloven).

3*

Matig misdaaddrama.

Het is vooral het verhaal - of beter; het ontbreken van verhaal - dat Mean Streets een beetje tekortdoet. Een dik uur lang is het een onsamenhangend boeltje met rommelige en onduidelijke gebeurtenissen waarvan het waarom een vraagteken blijft. Langs de andere kant is dat natuurlijk ook weer een beetje de sterkte van Mean Streets; het laat het lege van het misdaadmilieu in Little Italy zien.

Het laatste half uurtje is qua niveau een pak hoger. Er wordt een interessante climax ingezet met een bevredigend einde tot gevolg.

Harvey Keitel is me net iets te onopvallend om de film te dragen. Zijn personage is ook niet zo geweldig interessant. Robert De Niro daarentegen krijgt wél een interessant personage en weet dat ook sterk te brengen.

Qua regie weet Scorsese voor de volle pond te overtuigen. De donkere kant van New York wordt erg sfeervol gebracht, het kleurengebruik in louche kroegen is mooi gedaan en enkele scènes worden de moeite gemaakt door de 'volgende' camera.

Ook de muziek is wel leuk gekozen.

2,5

you don't f*ck around with the infinite!

een van Scorsese's eerste films maar bij herziening valt deze toch wat tegen.
Wat me nu wel opvalt is dat die Johnny Boy (De Niro) misschien wel de meest irritante figuur ooit in een film is! Als dat de bedoeling was dan zeer knap gedaan van De Niro, maar op een gegeven moment is Johnny Boy zo irritant dat je wil dat iemand deze eikel afmaakt. en zelfs op het einde al ziet het deruit dat hij dood gaat blijft het onduidelijk bij de aftiteling

Hier had ik meer van verwacht. Ik vond het verhaal niet zo boeiend, of althans vrij flauw verteld. Keitel en De Niro vormen weliswaar een leuk duo, en de scène van de dronken Keitel op het feest is magnifiek qua sfeerschepping (héérlijke begeleidende song trouwens!).

Tot nu toe echter een van de minste films die ik van Scorsese gezien heb. Een standaard 3* volstaat.

3*

makkelijk gewoon ergens te downloaden. Kopen is moeilijk

Rommelige reeks schetsen met hier en daar een foutje ( wanneer ze naar de film gaan heeft de bareigenaar al een windel om zijn pink, nog voor het eigenlijke gevecht waarin hij die verwondt, of ik heb iets verkeerd begrepen)

Desondanks blijft het een stukje rauwe ziel van New York uit een tijdperk dat nooit meer zo authentiek neergezet gaat kunnen worden. Zelfs de straatgeluiden bij de eerste scène waar Charlie gewoon wakker schiet in zijn bed zijn seventies!

De Niro speelt weergaloos het ongeleid projectiel waar geen zee mee te bezeilen is. En die Teresa is ook vele malen sexier, mooier en realistischer dan de meeste prefab filmbabes van vandaag.

What's a mook? Dit unieke tijdsdocument blijft voor mij toch hoog staan, ondanks of misschien net door de rauwe, mindere kantjes.

En ja, natuurlijk is de muziek in deze film ook gewéldig. Tarantino avant la lettre.

Op de een of andere manier pakt een misdaadfilm in New York altijd goed uit voor regisseur Martin Scorsese. Hij weet altijd een rauwe kant van deze stad bloot te stellen: sleazy tenten, vunzige appartementen en duistere steegjes. Ik kan dat wel waarderen. Verder weet hij altijd heel erg goed de personages en de omstandigheden neer te zetten.

Mean Streets weet een realistisch portret te tonen van twee lowlifes in Little Italy, New York. Dit komt met name door de rauwe trekjes van de film. Net zoals Taxi Driver kan ik de film bijna vies noemen qua vertoning. Iets wat zorgt voor een rauwe maar realistische sfeer. Het acteerwerk is sterk: Harvey Keitel speelt een worstelende Katholieke gangster met veel overtuiging. Robert De Niro bewijst dat hij elk personage dat hij voor zich geschoteld krijgt kan spelen: in dit geval speelt hij de irritante, kinderachtige Johnny Boy.

Het einde van de film vind ik het meest boeiend omdat er vanaf een bepaald punt een sterke opbouw wordt gebouwd die uiteindelijk leidt tot een prachtige en heftige climax.

Aparte film. Ik kon me in het begin goed inleven in de karakters van keitel en de niro, maar naar mate de film vorderde vond ik het saaier worden. Op een gegeven moment houd je iemand toch niet meer het hand boven het hoofd als ie zulk gedrag vertoont? Ik kreeg ook pas na een tijdje door dat dit ook echt het enige verhaal was wat deze film heeft te bieden, hoe johnny en charlie samen de schuld aan michael terug gaan betalen.

Verhaal en personages lieten me koud, maar sfeertekening en camerawerk waren prachtig.

3,5*

Mean Streets

Martin Scorsese maakte met Mean Streets de film die hem bekend maakte, en opmerkelijk zelfs: de kenmerken die hier inzitten zouden later terugkeren in zijn volgende films. Nou is het niet Scorsese's regiedebuut, maar is dit wel een meesterlijk gemaakte film.

Net zoals het cinematografisch zwaar indrukwekkende Taxi Driver is Mean Streets een film die de 'true colors' laat zien van New York in Little Italy (opmerkelijk dan ook is dat de film voor een groot deel is opgenomen in Los Angeles). Verder zit er ook een mooi gemaakt fragment in van het San Gennaro kerkfestival. Maar bovenal: ook dit is weer een film van Scorsese die de rauwe kant van New York laat zien in plaats van de zogenoemde mooie kleurrijke stad waar iedereen heel erg veel succes maakt en rijk wordt. I love this! De sfeer is sterk: bijvoorbeeld Keitel die dronken is en de camera zelf in handen heeft. Tenslotte wordt Scorsese's passie voor film hier erg duidelijk. Er zitten zelfs een aantal scènes in die zich afspelen in bioscopen waar klassiekers zoals The Searchers en Tomb Of Ligeia worden vertoond. Hierdoor krijg je meteen respect voor de gepassioneerde werkwijze van deze man.

Met Mean Streets krijgen we een prachtige cast te zien waarvan de velen veel bekender werden. Harvey Keitel speelt Charlie Cappa die de hoofdrol is in het verhaal. Wel gedurfd om het karakter een voice-over te laten hebben die echter niet wordt ingesproken door Keitel, maar door de regisseur Scorsese himself. Zijn personage kan typisch worden gezien als zo'n iemand die de welbekende 'rise-and-fall' als gangster meemaakt: hij is een jonge kerel die leeft met het idee dat je op straat moet boeten voor je zonden en niet in de kerk. Zijn imago is voor hem het belangrijkst: hij kleedt zich netjes, hij wil het meisje van zijn dromen krijgen en hij wil met deze ideeën geld verdienen in deze nare wereld waar hij in leeft. Robert De Niro, ook destijds nog heel jong, speelt zijn haantjes-gedragende, kinderachtige vriend Johnny Boy. Dankzij zijn geniale intrede weet je precies hoe dit karakter in elkaar zit vanaf minuut één.

De climax is intense, heftig en bloederig. Cappa's karakter krijgt een verandering omdat hij zijn loyaliteit aan Johnny Boy niet kan loslaten. Hierdoor wordt hij steeds egoïstischer: hij geeft geen donder meer aan wat anderen ervan denken. Dit eindigt in een auto-ongeluk met een schietpartij waarbij het niet helemaal duidelijk is wie er doodgaat en wie niet.

Op VoorDeFilm een inleiding op 'Mean Streets':

VoorDeFilm: Mean Streets (1973) - YouTube

Veel plezier met dit vroege meesterwerk van Scorsese!

Annoying, die video laat zich niet op mobiele apparaten bekijken! Kun jij niets aan doen natuurlijk, maar je had me net nieuwsgierig gemaakt...

Erg goed toch deze vroege van Scorsese. Verhaal stelt misschien niet zoveel voor, maar New York ziet er prachtig smoezelig uit en acteurs zijn subliem: Keitel en DeNiro met name. Muziek speelt een grote rol, en wordt heel goed gebruikt met de beelden- alleen daarom al verdient deze film zijn klassieke status want dat is zo vaak gekopieerd- het is inmiddels een cliché (slow-mo beeld met muziek).

De ingrediënten racisme, seksisme, homofobie, agressie en machogedrag waren ruimschoots aanwezig in dit grauwe documentaire misdaadmelodrama, over twee criminele jeugdvrienden en schuld en boete in combinatie met het katholieke geloof. Echter, ik vond dit stuk persoonlijke film-making (over de vraag naar de juiste weg) van de regisseur vooral dodelijk saai. De soundtrack daarentegen was geweldig, dat weer wel.

Voor de liefhebber.

Mean Streets - Opening Sequence (HD) - YouTube

You know what the Queen said? If I had balls, I'd be King

Ik speel nu al eens langer met het idee om opnieuw wat meer van Robert De Niro te gaan zien. De laatste jaren is hij precies wat op de dool geraakt, maar indertijd heeft hij toch een paar legendarische performances neergezet. Een aantal van die rollen deed hij in samenwerking met Martin Scorsese en ook dat is iemand waar ik al langer eens wat meer van wil gaan kijken. Waar dan beter te beginnen dan bij Mean Streets? De eerste samenwerking tussen regisseur en acteur was een feit en er zouden er nog vele volgen.

En het is er meteen boenk op, dat mag duidelijk zijn. Geen idee wat het met Mean Streets is maar ik vind het één van de rauwste Scorsese films die ik al heb gezien. De uitgespuwde dialogen, het zinloze geweld, gewoon heel die sfeer dat er hangt. Ik heb het hem nog niet eerder weten doen en dit is de eerste keer dat ik echt iets heb van dit is Little Italy in zijn roemrijkste periode. Ironisch genoeg werd de film wegens budgetredenen voor een groot deel in Los Angeles opgenomen, maar dat kan de pret niet deren. Soit, eerlijk gezegd stelt Mean Streets op narratief vlak niet veel voor. We volgen vier vrienden die wat met elkaar dollen en eigenlijk de hele film door leuteren over geld, geloof en seks. Het heeft echter een zekere aantrekkingskracht en het is vooral dankzij Johnny Boy dat de film blijft boeien. Een knettergekke gast die iedereen het bloed onder de nagels haalt en dat gecombineerd met een heerlijke soundtrack.. Ik kon het smaken.

Al kan ik me voorstellen dat niet iedereen even grote fan is van De Niro in deze rol. Hij is nogal nadrukkelijk aanwezig, en dat is dan nog zacht uitgedrukt, maar het werkt perfect. In die zin zelfs dat de film even lijkt in te zakken wanneer hij eventjes uit de film verdwijnt. Mooiste is de opbouw van de bar brawl scène, heerlijk gewoon. Erg sterke rol ook voor een piepjonge Harvey Keitel en David Proval en Richard Romanus maken het vriendenclubje verder af. Let vooral ook nog op Scorsese zelf in de opening van de film, hij is het namelijk die de voice-over doet en niet Keitel, en zelfs zijn moeder mag nog even komen opdraven in de scène waar Teresa haar epilepsie aanval krijgt.

Ik kan dit nog het beste vergelijken met Mama Lucia van Mario Puzo en ik had niet verwacht zo snel nog zoiets te vinden. Ik heb nog flink wat films te gaan van Scorsese (en een paar herzieningen want ik kan me niet voorstellen dat The Departed die 4* nog waard is) maar dit zou wel eens het beste van zijn 'normale' films kunnen zijn, dus zonder bijvoorbeeld een No Direction Home of The Last Walz gerekend.

Dikke 4*

Is de DVD trouwens out of print of is het gewoon weer de waanzin van een bol.com verkoper die hier 25 euro voor vraagt?

Ik wacht ook al een tijd op een goede blu-ray. De blu-ray's die er van zijn zijn of Regio-A of hebben geen Engelse ondertiteling (Franse en Duitse blu-ray). Ik heb nog wel een dvd hiervan thuis liggen, maar de kwaliteit ervan is niet echt fraai.

Maar dan nog 25 euro voor een dvd? Daar zal ie dan nooit meer van afkomen op die manier

Niet echt ondersteboven van deze film. Acteerwerk en de sfeertekening van New York in de jaren zeventig is in orde maar het verhaal kan mij niet bekoren.

In de jaren '70 waaide er een frisse wind door Hollywood. Van de nieuwe generatie filmmakers, de zogenaamde Movie Brats, zouden een paar uitgroeien tot enkele van de beste regisseurs ooit. Francis Ford Coppola, Brian DePalma, Roman Polanski, Steven Spielberg - en Martin Scorsese. Scorsese is een geniaal maker van misdaadfilms, dat heeft hij zeker bewezen. Met Mean Streets word echter wel duidelijk dat Scorsese niet altijd even goed is geweest en dat de frisse wind ook behoorlijk kan stinken.

Het zou me niets verbazen als dit een van de favoriete films is van Quentin Tarantino. Alles waar ik me aan erger bij zijn films zie ik hier terug. Onzinnige dialogen waar maar geen einde aan komt, veel te lange gevechten die uit het niets lijken te komen en het vervelendste van alles: de film gaat totaal nergens over en is erg saai.

De film draait om Johnny Boy (De Niro) die het leven van zijn kameraad Charlie (Keitel) behoorlijk moeilijk maakt door voortdurend schulden te maken en mensen op te fokken. Daarnaast heeft Charlie ook een geheime relatie met Johnny's nicht en zoekt hij een manier om vergeving te krijgen voor zijn zonden. Beide heren zijn wel ontzettende kruimeldieven, ze praten over bedragen als 40$. Terwel ze er wel op los schieten met wapens en rijden in dure Cadillacs, túúrlijk...

Wat Scorsese hier nog onderscheid van Tarantino is de Katholieke ondertoon en het typisch Italiaanse karakter. Al had die Katholieke symboliek veel meer belicht kunnen worden. Verder heeft de film ook een heerlijk jaren '70 sfeertje en word de jaren '70 muziek op een leuke manier gebruikt, wat dan weer een van de positieve dingen van Tarantino's stijl is. Ook is de film wel erg goed geschoten. Een aantal indrukwekkende shots en ook goed ge-edit (Scorsese had dan ook hulp van Brian De Palma).

Het eindresultaat blijft echter behoorlijk saai. Wat ik dan wel vreemd vind is dat bij Mean Streets veel mensen wel zien hoe hinderlijk die saaiheid is, maar bij de films van Tarantino niet. Resevoir Dogs en Pulp Fiction vind ik zeker geen slechte films, maar ze gaan wel nergens over en zijn alleen goed door de cinematografie, het acteerwerk en de gave editing in combinatie met goede muziek. Ik snap dat sommige het sfeertje kunnen waarderen, maar in vergelijking met Taxi Driver en Goodfellas is Mean Streets toch echt geen goede film.

Taaie zit.

Dat het verhaal een marginale rol speelt mag duidelijk zijn, Scorsese mikt op interessante personages, groepsdynamiek en een uitvoerig tijdsdocument. Geen enkel van deze elementen wist mij echter te boeien.

Ik het het sowieso niet op Scorsese's personages. Ik vind ze bloedirritant. Nu is Keitel wel een aardig acteur en van de gehele cast is hij verreweg de beste, maar zelfs Keitel kan z'n personage niet interessant maken. Het clubje idioten dat in deze film 110 minuten schermtijd krijgt is zowet het vervelendste groepje personages dat ik ooit in een film gezien heb, De Niro's personage voorop.

Qua tijdsdocument is het leuk voor mensen die houden van de gritty jaren '70, maar ook dat doet mij compleet niks. De autos, imagos, de muziek (de vanaf minuut één overal onderdoor blaat), ben blij dat ik er zelf niks van meegekregen heb.

Verhaal is er amper, al zit er wel een rode draad doorheen de film. Maar het draait uiteindelijk toch vooral rond de dynamiek van een groepje vrienden. Het einde probeert nog even uit te halen, maar wat mij betreft konden ze niet lang genoeg, hard genoeg en pijnlijk genoeg doodgaan. Zelfs dat was me niet gegund.

Mnee, deze film bevat zo'n beetje alles wat ik haat aan Scorsese. Eén keer en nooit meer.

0.5*

Geen verrassing, toch?

- overigens heb ik Mean Street zelf ook sinds de jaren '90 niet gezien, dus wordt misschien weer eens tijd. Maar het is hoe dan ook fijn dat ik van de OH Scorsese waardering van 0,5* niet meer ontdaan raak.

Ik heb een hekel aan de LOTR-films, maar ik heb geen zin om er nog eens eentje te gaan bekijken om 'm naderhand 'gefundeerd' af te kunnen kraken.

Snap ik, maar ik meen dat OH ze (net als ik soms) wél gezien wil hebben, ook al is de kans dat het tussen hem en Scorsese gaat boteren nog zo klein.

In de wondere wereld van Onderhond staat Mean Streets dus gelijk aan eender welk deel van het documentaire-oeuvre van Sunny Bergman.