Mean Streets (1973)

Wat een flinterdun verhaal. Echt een zeurderige saaie film. Okay De Niro zet een grappige gangster neer en Keitel doet het goed. Maar ik begrijp verder niet wat het doel van Scorsese was om deze film te maken. Amuseren doet ie iig bijna niet

Slechte beeldkwaliteit overigens, wel leuke muziek hier en daar

Anderhalve ster

Kan me wel vinden in het meeste commentaar hier; goede sfeer (lekker seventies), prima acteerwerk en goede muziek. De film deed me hier en daar inderdaad wel denken aan een soort van "Resevoir Dogs - avant-la -lettere" maar haalt dit niveau gewoon niet door het vrij nietszeggende verhaal en het rommelige begin van de film.

Vind het wel mooi om te zien dat hier echt talent in ontwikkeling is van DeNiro, Keitel en natuurlijk Scorsese. Maar het is geen hoogtepunt uit de 3 heren hun carriere dat komt toch pas wat later. 3.5*

P.S. "kleine Italië" altijd grappig he zo'n letterlijke vertaling

Erg goede film van de Niro en Keitel. Heb me zeer vermaakt van de prachtige rollen.

4,5

Dit bovengemiddelde drama kan helaas de tand des tijds niet stoppen. Scorsese heeft uiteraard véél betere (maar ook slechtere) films gemaakt. Behoorlijk gedateerd maar redelijk vermakelijk.

De hand van Scorsese was duidelijk te zien. Goede sfeer, mooie beelden, goed camerawerk, perfecte muziekkeuze weer. Direct in de opening al. Alleen had de film weinig tempo, en soms was dat volledig verdwenen. Films als Casino en Goodfellas gaan 140 minuten lang door zonder pauze en zonder dat het druk aandoet. Dat heeft Mean Streets nog niet.

Daarnaast was het spel prima, al zou DeNiro de film nog niet hebben kunnen dragen. Dat moest Keitel toch doen. Toch een bovengemiddelde film.

Dit is echt goeie shit!

Nee, even serieus, Mean Streets is zeer de moeite waard. Ik heb nog weinig films gezien uit de vroege periode van Scorsese's regisseursschap; de eerste keer dat ik Streets zag, was ik niet onder de indruk. Het is natuurlijk iets compleet anders dan Gangs of NY, the Departed... Even wennen.

Maar de film is prachtig. Een zeer overtuigende sfeertekening van hoe het leven eruit kan hebben gezien van sommige New Yorkers (van Italiaanse afkomst) een aantal decennia geleden.

Ik vind mooi om te zien hoe deze subcultuur wordt neergezet in de film, proberend om zich aan te passen aan de Amerikaanse way of life maar toch nog steeds vastzittend aan oude mores, overgekomen vanuit het moederland. Een thema dat uiteraard sterk doet denken aan Godfather II.

Scorsese heeft een script geschreven met een aantal prachtige personages erin. Johnnyboy (met afstand de leukste), Charlie, Michael, barman Tony, Theresa.

En wat spelen De Niro en Keitel uitmuntend.

Daarbij vind ik het verhaal heel goed opgebouwd, uitmondend in een grande finale. En dit zal waarschijnlijk door vele gebruikers al zijn beschreven maar ik doe het toch nogmaals: de cameratechniek is geweldig. In een aantal scènes worden Keitel en ook De Niro op de huid gezeten door de camera. En dat levert fantastische cinema op.

Dan heb ik het nog niet eens gehad over de soundtrack: lekkere muziek!

("barman Tony...barman Tony... ik ken die vent!" zat ik me steeds te bedenken tijdens de film. Richie Aprile! Ik dacht het al. Zo gaaf als je dan achteraf gelijk blijkt te hebben )

Film die me enorm teleurstelde, had me eerder verwacht aan een soort Goodfellas/The Departed maffiaverhaal maar kwam bedrogen uit. Meer dan een doelloze tocht is het niet.

De film moet het vooral hebben van een paar vermakelijke en goed geacteerde scènes maar houdt dat niveau nooit echt vast waardoor alles nogal saai en eerder doelloos wordt met een enorm slecht einde erboven op. Visueel ook enorm onder het kunnen van Scorsese soms wel mooie beelden maar over het algemeen nogal grauw en standaard daardoor zit er een zeker sfeertje in de film maar echt naar een hoger niveau tillen voor mij doet het ook niet.

2,5*

De eerste grote Martin Scorsese film, een waar tijdsdocument.

In mijn ogen is dit meesterwerkje misschien wel zijn beste film.

Van bijna alles waar hij later zo bekend mee zou worden ligt hier de oorsprong.

Het is echt prachtig om te zien hoe Scorsese door de jaren heen steeds terugviel, en nog steeds terugvalt, op hetgeen hij destijds wist te creëren.

De grote kracht van deze film is dat alles nog intiem, rauw en direct is.

Latere Scorsese films waren dan wel grote kaskrakers maar dit is en blijft puur vakmanschap.

Mean Streets gaat eigenlijk helemaal nergens over. Robert de Niro die een onbezonnen karakter neerzet is wel oke en sommige scenes waren ook best wel te pruimen, maar over het algemeen was het onsamenhangend en vooral niet-boeiend. Deze film bevestigde het beeld dat het nooit meer goed komt tussen Scorsese en mij.

Ik heb de film gister nog eens gekeken met mijn vriendin. Dit scheelde schijnbaar een hoop. Hij was ineens stukken beter! Heb hem opgewaardeerd van 2 naar 5 sterren.

Schitterende film dit!

gr,

Bill.

Typische Scorsese-film met typische Scorsese-elementen. Veel geknok van de maffia in bars, veel gescheld en een geweldige Robert De Niro. Deze film lanceerde de carrieres van De Niro, Keitel en ook van Scorsese zelf. Het zijn hier allemaal nog jonkies, voor Taxi Driver, voor Raging Bull en al de andere successen.

Deze film is bij vlagen geweldig. Robert De Niro is fantastisch zoals altijd en Harvey Keitel ook. Ik vind alleen dat het plot af en toe flink inzakt en wat zeer saaie momenten kent. De film blijft echter overeind door de klassieke scenes, de slow-motionshots in de eerste tien minuten, de dialogen tussen Charlie en Johnny en de quotes.

Eerste ietwat tegenvallende film van Scorsese. De film kijkt eerst best aardig weg, maar op een gegeven moment gebeurt er zo lang eigenlijk niks dat het naar het einde toe nogal saai wordt. De Niro zet een goede rol neer, net als Keitel (die de mooiste scéne op z'n naam heeft; het moment dat hij zwaar dronken is en de camera z'n gezicht volgt). De film kent een lekker sfeertje, vooral de scénes in de kroeg zijn mooi donker geschoten, maar het einde viel me weer wat tegen. Opzich mooi gemaakt deze Mean Streets, maar niet echt boeiend en er gebeurt te weinig om 'm echt bovengemiddeld te vinden.

Mean Streets

Inderdaad, ode aan de SnorriCam-scène, vond 'm echt realistisch aanvoelen, mede door de passende muziek. Fantastisch, net als de rest van de film, die de volledige speelduur weet te onderhouden. Ondanks dat je kunt gissen wat er gaat gebeuren is de climax erg indrukwekkend. Martin Scorsese weet vroeg in zijn carrière heel genuanceerd drama en komedie te combineren in een uiterst sfeervolle en klasse geacteerde misdaadfilm.

Mean Streets is zeker niet Scorcese's beste film, maar hij heeft wel een aardig niveau. De film moet het vooral hebben van het lekkere seventies sfeertje, en de ijzersterke acteerprestaties. Vooral Robert de Niro stak er bovenuit, wat een rol zeg! Maar ook Harvey Keitel deed het goed. Deze rol was natuurlijk zijn doorbraak, evenals Scorcese, die ook met deze film doorbrak. Maar voor de rest was er eigenlijk weinig aan. Natuurlijk zat er niet echt een hoogstaand verhaal in, en de film werd af en toe een beetje saai. Er waren ook weinig momenten in de film die er echt boven uit staken. Mean Streets is geen slechte film, maar ook niet eentje die in je geheugen gegrift staat.

3*

Wat een prachtige film is dit toch. Het is zo rauw gefilmd en de schitterende muziek maakt het helemaal compleet. Prachtige acteerprestaties van zowel Keitel als De Niro. Dan is er ook nog de geniale humor natuurlijk. Dit is echt een meesterwerk.

Beste werk van Scorcese, verslaat Goodfellas voor mij nipt.

Je kunt zien dat veel regisseurs en acteurs hier lering uit hebben getrokken.

5 sterren

Velen zullen dit fantastisch vinden omdat het Scorsese is, ik vond dit echter een trage en te veel aanslepende film. Een experimentje op weg naar zijn betere werken. De grimmige New Yorkse sfeer uit de jaren '70 is mooi en werkelijkheidsgetrouw weergegeven, met zijn flashy bars, gure zaakjes en al even gure bewoners. Een jonge De Niro toont reeds zijn talent als herrieschopper en wanbetaler. Veel verhaal is er niet aan. Mean Streets volgt een groep boefjes in hun pogingen om de street business te runnen met als achtergrond Scorseses zo geliefde Italiaans-Amerikaanse cultuur. Ik vind nog steeds Scorsese een topregisseur, maar dit kon me niet echt meekrijgen.

Goeie film.

Al een tijdje geen oude misdaadfilms meer gezien, maar soms heb je er wel weer zin in. Leuk vanwege de sfeer, realisme en het acteerwerk. Het verhaaltje is wat langdradig, en eigenlijk is het eerste halfuur meteen al het sterkste van de film, komisch ook, en van die herkenbare lange takes en dialogen.

Het scheelt in dit soort films ook wel heel erg dat ik Keitel gewoon zo goed vind altijd. Misschien wel mijn favoriete Hollywoodacteur. De Niro vond ik het wel iets minder doen af en toe.

Visueel was het ook niet verkeerd, vooral in het begin zaten er mooi gecutte scenes in. En ook die rode filter in dat barretje zag er mooi uit. De soundtrack zat er ook bijzonder lekker tussendoor geweven.

Het mist allemaal iets extra's uiteindelijk, vooral inhoudelijk, maar absoluut de moeite waard. 3.5*

Een vrij zwakke film van Scorsese en duidelijk een film van een beginnende regisseur, die op dat moment nog niet helemaal weet hoe hij een film vloeiend moet laten verlopen.

Want dat vond ik eigenlijk het grootste probleem van deze film. De film heeft bij vlagen zeker zijn momenten, maar komt soms ook nogal rommelig en onsamenhangend over en kent net wat teveel momenten waarop het niveau inzakt.

Qua acteerwerk is film dik in orde. Robert de Niro is hier nog piepjong, maar laat prima acteerwerk zien. Toch vond ik Harvey Keitel nog net iets beter. Hij heeft net wat sterkere scènes en ik vond hem net wat overtuigender, maar het verschil is miniem. De muziek is aardig, soms erg goed soms wat minder. Vooral de sterke openingsscène is erg mooi op muzikaal vlak.

In zijn geheel heeft de film net teveel minpunten om mij echt te kunnen bekoren. Het drama is redelijk, maar mist de kracht die het in de latere films van Scorsese vaak wel heeft. Daarnaast oogt de film soms ook wat gedateerd en heeft het niet op elk vlak de tand des tijds ongeschonden doorstaan. Kleine onvoldoende van mijn kant.

2,5*

Zeer matige film van Scorsese met het gebruikelijke geweld maar zonder veel verhaal.

Eigenlijk is de soundtrack nog het beste onderdeel.

Matig misdaaddrama.

Het is vooral het verhaal - of beter; het ontbreken van verhaal - dat Mean Streets een beetje tekortdoet. Een dik uur lang is het een onsamenhangend boeltje met rommelige en onduidelijke gebeurtenissen waarvan het waarom een vraagteken blijft. Langs de andere kant is dat natuurlijk ook weer een beetje de sterkte van Mean Streets; het laat het lege van het misdaadmilieu in Little Italy zien.

Het laatste half uurtje is qua niveau een pak hoger. Er wordt een interessante climax ingezet met een bevredigend einde tot gevolg.

Harvey Keitel is me net iets te onopvallend om de film te dragen. Zijn personage is ook niet zo geweldig interessant. Robert De Niro daarentegen krijgt wél een interessant personage en weet dat ook sterk te brengen.

Qua regie weet Scorsese voor de volle pond te overtuigen. De donkere kant van New York wordt erg sfeervol gebracht, het kleurengebruik in louche kroegen is mooi gedaan en enkele scènes worden de moeite gemaakt door de 'volgende' camera.

Ook de muziek is wel leuk gekozen.

2,5

You know what the Queen said? If I had balls, I'd be King

Ik speel nu al eens langer met het idee om opnieuw wat meer van Robert De Niro te gaan zien. De laatste jaren is hij precies wat op de dool geraakt, maar indertijd heeft hij toch een paar legendarische performances neergezet. Een aantal van die rollen deed hij in samenwerking met Martin Scorsese en ook dat is iemand waar ik al langer eens wat meer van wil gaan kijken. Waar dan beter te beginnen dan bij Mean Streets? De eerste samenwerking tussen regisseur en acteur was een feit en er zouden er nog vele volgen.

En het is er meteen boenk op, dat mag duidelijk zijn. Geen idee wat het met Mean Streets is maar ik vind het één van de rauwste Scorsese films die ik al heb gezien. De uitgespuwde dialogen, het zinloze geweld, gewoon heel die sfeer dat er hangt. Ik heb het hem nog niet eerder weten doen en dit is de eerste keer dat ik echt iets heb van dit is Little Italy in zijn roemrijkste periode. Ironisch genoeg werd de film wegens budgetredenen voor een groot deel in Los Angeles opgenomen, maar dat kan de pret niet deren. Soit, eerlijk gezegd stelt Mean Streets op narratief vlak niet veel voor. We volgen vier vrienden die wat met elkaar dollen en eigenlijk de hele film door leuteren over geld, geloof en seks. Het heeft echter een zekere aantrekkingskracht en het is vooral dankzij Johnny Boy dat de film blijft boeien. Een knettergekke gast die iedereen het bloed onder de nagels haalt en dat gecombineerd met een heerlijke soundtrack.. Ik kon het smaken.

Al kan ik me voorstellen dat niet iedereen even grote fan is van De Niro in deze rol. Hij is nogal nadrukkelijk aanwezig, en dat is dan nog zacht uitgedrukt, maar het werkt perfect. In die zin zelfs dat de film even lijkt in te zakken wanneer hij eventjes uit de film verdwijnt. Mooiste is de opbouw van de bar brawl scène, heerlijk gewoon. Erg sterke rol ook voor een piepjonge Harvey Keitel en David Proval en Richard Romanus maken het vriendenclubje verder af. Let vooral ook nog op Scorsese zelf in de opening van de film, hij is het namelijk die de voice-over doet en niet Keitel, en zelfs zijn moeder mag nog even komen opdraven in de scène waar Teresa haar epilepsie aanval krijgt.

Ik kan dit nog het beste vergelijken met Mama Lucia van Mario Puzo en ik had niet verwacht zo snel nog zoiets te vinden. Ik heb nog flink wat films te gaan van Scorsese (en een paar herzieningen want ik kan me niet voorstellen dat The Departed die 4* nog waard is) maar dit zou wel eens het beste van zijn 'normale' films kunnen zijn, dus zonder bijvoorbeeld een No Direction Home of The Last Walz gerekend.

Dikke 4*

Niet echt ondersteboven van deze film. Acteerwerk en de sfeertekening van New York in de jaren zeventig is in orde maar het verhaal kan mij niet bekoren.

In de jaren '70 waaide er een frisse wind door Hollywood. Van de nieuwe generatie filmmakers, de zogenaamde Movie Brats, zouden een paar uitgroeien tot enkele van de beste regisseurs ooit. Francis Ford Coppola, Brian DePalma, Roman Polanski, Steven Spielberg - en Martin Scorsese. Scorsese is een geniaal maker van misdaadfilms, dat heeft hij zeker bewezen. Met Mean Streets word echter wel duidelijk dat Scorsese niet altijd even goed is geweest en dat de frisse wind ook behoorlijk kan stinken.

Het zou me niets verbazen als dit een van de favoriete films is van Quentin Tarantino. Alles waar ik me aan erger bij zijn films zie ik hier terug. Onzinnige dialogen waar maar geen einde aan komt, veel te lange gevechten die uit het niets lijken te komen en het vervelendste van alles: de film gaat totaal nergens over en is erg saai.

De film draait om Johnny Boy (De Niro) die het leven van zijn kameraad Charlie (Keitel) behoorlijk moeilijk maakt door voortdurend schulden te maken en mensen op te fokken. Daarnaast heeft Charlie ook een geheime relatie met Johnny's nicht en zoekt hij een manier om vergeving te krijgen voor zijn zonden. Beide heren zijn wel ontzettende kruimeldieven, ze praten over bedragen als 40$. Terwel ze er wel op los schieten met wapens en rijden in dure Cadillacs, túúrlijk...

Wat Scorsese hier nog onderscheid van Tarantino is de Katholieke ondertoon en het typisch Italiaanse karakter. Al had die Katholieke symboliek veel meer belicht kunnen worden. Verder heeft de film ook een heerlijk jaren '70 sfeertje en word de jaren '70 muziek op een leuke manier gebruikt, wat dan weer een van de positieve dingen van Tarantino's stijl is. Ook is de film wel erg goed geschoten. Een aantal indrukwekkende shots en ook goed ge-edit (Scorsese had dan ook hulp van Brian De Palma).

Het eindresultaat blijft echter behoorlijk saai. Wat ik dan wel vreemd vind is dat bij Mean Streets veel mensen wel zien hoe hinderlijk die saaiheid is, maar bij de films van Tarantino niet. Resevoir Dogs en Pulp Fiction vind ik zeker geen slechte films, maar ze gaan wel nergens over en zijn alleen goed door de cinematografie, het acteerwerk en de gave editing in combinatie met goede muziek. Ik snap dat sommige het sfeertje kunnen waarderen, maar in vergelijking met Taxi Driver en Goodfellas is Mean Streets toch echt geen goede film.

Taaie zit.

Dat het verhaal een marginale rol speelt mag duidelijk zijn, Scorsese mikt op interessante personages, groepsdynamiek en een uitvoerig tijdsdocument. Geen enkel van deze elementen wist mij echter te boeien.

Ik het het sowieso niet op Scorsese's personages. Ik vind ze bloedirritant. Nu is Keitel wel een aardig acteur en van de gehele cast is hij verreweg de beste, maar zelfs Keitel kan z'n personage niet interessant maken. Het clubje idioten dat in deze film 110 minuten schermtijd krijgt is zowet het vervelendste groepje personages dat ik ooit in een film gezien heb, De Niro's personage voorop.

Qua tijdsdocument is het leuk voor mensen die houden van de gritty jaren '70, maar ook dat doet mij compleet niks. De autos, imagos, de muziek (de vanaf minuut één overal onderdoor blaat), ben blij dat ik er zelf niks van meegekregen heb.

Verhaal is er amper, al zit er wel een rode draad doorheen de film. Maar het draait uiteindelijk toch vooral rond de dynamiek van een groepje vrienden. Het einde probeert nog even uit te halen, maar wat mij betreft konden ze niet lang genoeg, hard genoeg en pijnlijk genoeg doodgaan. Zelfs dat was me niet gegund.

Mnee, deze film bevat zo'n beetje alles wat ik haat aan Scorsese. Eén keer en nooit meer.

0.5*

De oudste film die ik tot nu toe zag van Scorsese en het is duidelijk dat hij door de jaren heen beter is geworden. Het enigzins vergelijkbare Casino is stukken sterker dan Mean Streets. Scorsese laat hier al zien dat hij fantastisch sfeervolle scenes kan produceren zoals de scenes in de bar, qua beelden en muziek is Mean streets absoluut een fantastische film. Het verschil zit hem in het plot en de personages, hier kan ik in Mean streets weinig mee. Ik leefde niet mee met de personages en het verhaal was verre van interessant en spannend. De fijne sfeer van New York en het flinke geweld zorgen voor een nipte drieënhalve ster.

Matige gangsterfilm met een goede de Niro, daar blijft t dan ook bij.

Om dan maar meteen met de Niro door te gaan. Wat een absurd en raar personage. Ja zoals ik al aangaf, hij speelt goed. Maar het is een eigenlijk ongeloofwaardig personage. Absoluut onbegrijpelijk wat hij allemaal doet om iedereen tegen zich in het harnas te jagen. Zijn beweegredenen zijn niet bekend. Dit maakt het des te lastiger de film serieus te nemen. Komt bij wat Keitel allemaal blijft doen om het die eikel goed te maken in de gangsterwereld. Tikkeltje ongeloofwaardig.

Zoals al vaker vermeld in de recensies voor mij is dit de eerste Scorsese. Er stond in het begin van de film vermeld dat het verhaal kwam van hem. Ik heb geen verhaal kunnen ontdekken. Het is een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Het maakt de film rommelig, daarbij komt dat het daardoor lastig was constant mijn aandacht erbij te kunnen houden. Scorsese heeft dit wel ruimschoots verbeterd later natuurlijk bij een breed scala aan mooie films.

Opwarmertje van Scorsese. De opmars naar wat voor hem een zeer mooie regie-carrière zou worden begint een tikkeltje matig. Met hier en daar wel kleine lichtpuntjes.

Interessante film omdat het één van de eerste films van Martin Scorsese is voor hij zijn meesterwerken als Taxi Driver en Raging Bull zou gaan neerzetten. In die zin kan de onvermoede kijker wel ontgoocheld worden door de messy toestand van deze film. Keitel en De Niro acteren erg overtuigend, maar kunnen niet verdoezelen dat de plot nagenoeg onbestaande is. Ik heb begrepen dat de film erg veel autobiografische elementen uit het leven van Scorsese bevat maar men lijkt te zijn vergeten dat een uitgewerkte verhaallijn toch nog altijd een voorwaarde is om een film boeiend te houden. Het lijkt alsof er vooral geïnvesteerd is in tonnen sfeer, de New York locaties, de groezelige bar van Tony met rode verlichting waarbij men voorbij gegaan is aan een focus op het script.

Wie latere films van Scorsese gezien heeft, kent zijn voorliefde voor pop en rock op de soundtrack en dat is hier niet anders. Maar waar het in zijn latere films naadloos wordt geïntegreerd in het totaalconcept, staan de klassieke popnummers hier te veel op de voorgrond, nogmaals louter in functie van sfeerschepping. Naar het schijnt hebben de royalties voor al die songs ongeveer de helft van het filmbudget opgesoupeerd en dat is te begrijpen, want in mijn opinie is het een beetje een overdosis.

Wat cinematografie betreft, is het fijn om een zicht te krijgen op het New York van begin seventies. Verder is er nog innovatief gebruik gemaakt van de handcamera bij bepaalde scenes (de schokkende beelden) wat ook meer verband hield met financiële beperkingen, maar wel heeft bijgedragen aan het gritty realiteitsgehalte van de film.

Conclusie. Bij mijn eerste kijkbeurt is deze film overgekomen als een wat onevenwichtig geheel. Sterke acteerprestaties maar een zwak plot. Tonnen sfeer maar zonder echte ruggengraat.

Deze film lijkt me vooral aan te raden voor de echte Scorsese fans, omdat hij inzicht geeft in de ontwikkeling die hij nog zou doormaken.

Een film die ik sowieso wou zien omdat het één van de eerste producties was van Scorsese. Jammer genoeg viel hij wat tegen. Vooral de verhaallijn was erg mager tot rommelig en leidde echter nergens naar toe. De film gaat in se over Johnny Boy, vertolkt door Robert De Niro, die als een niets betekende crimineel over schulden maakt, maar nergens de intentie heeft om zijn beloftes na te komen. Hij heeft grote schulden bij diverse woekeraars, maar wordt een hand boven het hoofd gehouden door Charlie (Harvey Keitel). Doordat Charlie zijn relatie met Johnny Boy en diens nicht belangrijker vindt, bevindt hij zich steeds in een tweestrijd en zit zijn carrière als maffiakopstuk onder de vleugels van zijn oom in het slop.

Vooral de rest prima acteerprestaties van in de eerste plaats Keitel. Ook De Niro doet het prima, maar vertolkt een enigszins vervelend ettertje. Een wonder overigens dat hij zich overal weet uit te slaan, en dat kan je soms letterlijk nemen. Mean Streets zal ik me vooral verder herinneren als een erg sfeervolle film uit het groezelige New York uit de jaren 70. Prima openingsscène ook wanneer De Niro ten tonele verschijnt en Keitel hem aanstaart. Fijne soundtrack ook die bij momenten wat schwung brengt, maar al bij in zijn geheel net niet. Degelijk, maar een sterker plot had de film meer dan deugd gedaan.

Fijn wel om in films ander films te ontdekken. Veel filmposters passeren de revue, maar in de bioscoop was alvast The searchers uit 1956 duidelijk te herkennen. Ook The tomb of Ligeia (1964) kwam even in beeld.

Mean Streets beschikt over een aardig sfeertje, ondersteund door een nadrukkelijk aanwezige soundtrack, en het acteerwerk is degelijk. Toch maakt de film geen indruk, met name omdat er nauwelijks een fatsoenlijk plot uit te halen valt. Ook de onderlinge relaties tussen de personages zijn niet boeiend, waardoor je het na een tijdje wel gezien hebt.

Naar aanleiding van een discussie over het eerste gebruik van rock muziek in speelfilms deze vanavond herzien.

Onze conclusie was dat Easy Rider waarschijnlijk de eerste was, maar Scorsese heeft het wel helemaal eigen gemaakt. Want ook dit vroege gangsterdrama is er mee gelardeerd. Fijne vintage Scorsese waar eigenlijk al zijn Herkenbare stijlelementen al voor komen. Veel lange takes, bewegende camera, weliswaar handheld, want de steadycam moest nog uitgevonden worden.

Een erg fijn DeNiro in een ongewoon frivole rol voor zijn doen steelt de show. Maar ook Keitel zijn een sterk personage neer.

Verder heerlijke sfeer, visueel interessant en een mooi portret over een opportunist die maar niet wil luisteren... Waar hebben we dat nog meer gezien?

Sterk, verhoogd naar 4*.