Away We Go (2009)

Sam Mendes maakt weer eens iets waar ook om te lachen valt. Away We Go is een film over twee dertigers die opgroeien uitgesteld hebben. Zij wordt zwanger en dan komt het gevoel bovendrijven dat het leven definitiever wordt. Dat je niet zomaar meer weg kan vluchten en dat wil je wel op een goede plek doen natuurlijk.

Dan volgt er een tocht door de VS (en Canada). Naar oude vrienden en vage familieleden. Vaak uitvergrote grappige types. De een wat grappiger dan de andere en tenslotte een optimistisch eind dat oprecht voelt en niet overdreven sentimenteel en dat is best knap eigenlijk.

Ik heb Revolutionary Road niet gezien, maar Away We Go is verder eigenlijk de minst ambitieuze film van Mendes tot nu toe. Mendes maakt een niet al te originele Amerikaanse indie-achtige film die veel sporen heeft van andere recente Amerikaanse indie. Away We Go gaat niet voor de grote prijzen, gebaren en verhalen en lijkt een beetje een tussendoortje. Niet al te groot budget, script van een goede kennis, mensen die je mag in de cast, geen dure sterren. Lekker een film draaien. Die vrijblijvendheid is de kracht en de zwakte van de film. Away We Go is een fijne, luchtige film en is ook een aardig sfeerbeeld van liberal America anno 2009. Maar ècht indruk maakt het nergens.

3.0*

Hey guys,

Kan iemand mij uitleggen waarom ik deze film al maanden terug op film1 gezien heb, terwijl hij nu in London in de bioscoop is? Ik dacht dat Engeland voorliep op films?

X Lee

Sympathiek filmpje dat voor mij echter niet boven de gemiddelde Amerikaanse indie uitsteekt. Away We Go is namelijk op elk vlak nogal doorsnee: de humor is maar zelden echt grappig, nergens voelde ik echt mee met Burt & Verona, die dan ook nog eens middelmatig worden vertolkt door Krasinski en Rudolph. Zelfs de gitaarliedjes zijn zo generiek dat ze me evenmin diep wisten te raken.

Dat betekent niet dat Away We Go geen fijne prent is. Sowieso heb ik een zwak voor dit soort films en alle elementen die je dan verwacht zijn ook effectief aanwezig, alleen weet Mendes er geen bijzonder stukje cinema uit te puren.

Leuk, maar binnen het genre bestaan er wat mij betreft veel leukere.

Middelmatig filmpje van Mendes. Sowieso al niet mijn favoriete regisseur maar de film is bijna misselijkmakend in het pretentieus uitwerken van een zeer slap conceptje. Aanstaande ouders reizen Amerika rond, komen eerst de slechte ouders die allemaal gestoord zijn zonder ooit grappig te zijn (was volgens mij wel de bedoeling). Daarna krijgen we de goede ouders die allemaal depressief zijn. Het ligt er allemaal zo gruwelijk dik bovenop dat ik het na een half uurtje eigenlijk al zat was. Dat ik het toch heb afgekeken komt meer omdat de film luchtig genoeg is om nooit volledig te irriteren, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Pretentieus? Luchtig is het woord dat past bij deze film, wat je zelf ook noemt. Welke pretenties had Mendes volgens jou dan?

Dat zijn heel andere zaken dan pretentieus. Ik zou nog steeds niet weten welke pretenties Mendes had. Deze film heeft er daar een stuk minder van dan zijn andere films (die ook prima zijn, verder hoor).

leuke film, niet voor iedereen , dat is duidelijk. filmhuis film voor de kleine zalen.

ik heb gekeken met de helft van de tijd een glimlach op mijn mond.

paar keer een echte "haha", maar ook geemotioneert.

luchtig filmpje dat veel in zich had....

leuk verhaal, leuke acteurs, leuk in beeld gebracht....

net geen vier, maar een dikke 3.5

You cocksucker!

Heerlijk klein, luchtig, emotioneel en grappig drama. Prachtig. Een geweldige, vermakelijke road trip met twee erg leuke hoofdpersonen. De chemie tussen Krasinski en Rudolph is hartverwarmend, erg goed gespeeld door beide. Ja, regisseur Sam Mendes levert een ''klein'' pareltje af.

Visueel uitstekend in orde. Leuke locaties, dankzij de vele plekken die ze bezoeken, vooral wanneer ze bij Verona's zusje komen, prachtige setting. Voor de rest een leuke soundtrack, zelfs Golden Brown van The Stranglers nog. Veel grappige momenten, die dronken moeder in het begin en de kinderwagen scéne bij Gyllenhaal, erg leuk. Prachtig gecombineerd met een paar emotionele scénes waar vooral het einde weer prachtig was. Heerlijk feel-good filmpje.

Sinds het perfecte American Beauty zit er een opvallend dalende lijn in de kwaliteit van de films van Sam Mendes. Away We Go wel zijn eerste echte misser. Het is een typische Indie film en hangt als los zand aan elkaar. Nu hou ik enorm van Indie films, maar soms zijn die wat alternatieve typetjes en hun zoektocht naar iets wel erg vermoeiend. En dan vergeet ik nog bijna de haast standaard inbegrepen (vervelende) alternatieve muziek. Een kleurloze film met af en toe een leuke grap.

Had hoge verwachtingen van deze film, helaas is de film zelf niet erg goed. De opbouw van de film begon goed, maar na een tijdje werd 'away we go' erg eentonig. Ik had een verrassend en extreem einde verwacht, ook dit kon de film niet waar maken. 3 sterren.

Fikse tegenvaller na het prachtige Revolutionary Road. Dit komt voor een groot deel doordat de hoofdpersonen mij niet raken. Ik vind het stel zelfs lichtelijk afstotelijk. Het begint al met de eerste scène waarbij je het gevoel krijgt als wanneer je je ouders per ongeluk betrapt - bah! en het komt niet meer goed... Tussen de scènes zit te weinig samenhang en ieder flauw grapje dat in Mendes opkwam lijkt erin te zijn gepropt. Het resultaat is een gemaakte film die mij niet kan boeien.

2,5*

Erg grappig filmpje.

Wat mij betreft een aantal geniale quotes en discussies, echt hardop gelachen. Al besef ik dat het zeker niet humor voor iedereen is.
Vooral de discussies tussen de 2 hoofdpersonen, classic. Als hij zijn stem meer moet verheffen .

of 'He’s about to have a baby that might have three hands or a shovel for a head, and all he can think about is my boobs.\ .

Dan de keerzijde, de types waar ze langsgaan zijn bepaald niet allemaal leuk. Het eerste koppel is geniaal, maar het tweede met Gyllenhaal is vooral irritant.

Ook die Nick Drake-imitator die er telkens doorheen zit te blèren werkte op m'n zenuwen. 1 zo'n liedje is oke, maar dit werd wat te gortig.

Tsja, dit zijn toch films waar ik een zwak voor heb. Ergens wel raar, want doorgaans zit ik meer op het betere audiovisuele geweld te wachten.

Maar deze The Wild meets Garden State zoals zo veel van zijn soortgenoten weer de goede snaar. Vage bijrollen (eerste twee van Away We Go helaas iets té weird) en een koppel dat dwars door de VS toert, begeleid door gezapig gitaargetokkel. Een beproefd recept inderdaad, maar wel iets waar ik nog altijd van geniet. Het zijn toch altijd weer andere, unieke mensen en taferelen die worden opgevoerd.

Vooral het stuk in Montréal vond ik geweldig, met de paaldansscène als absoluut hoogtepunt. Die kerel levert echt een fenomenale prestatie af. Het stuk met de siroop was al goed, maar hier deed hij er nog een schepje bovenop.

4*

Moest nog Into voor . Tijdens het redigeren blijkbaar weggevallen.

Ik moest deze zien. Maar heb geen trailer gezien (doe ik niet aan). Wist tot ik de hoes van de dvd zag niet dat het een 'Mendes' was. Wel wat anders dan ik gewend ben van Mr. Winslet. Maar desalniettemin zag ik wel dingen van hem. De verschillende personages, waarvan sommige echt niet spoorden (personage van Allison Janney en Gyllenhaal ).

Maya Rudolph ken ik niet. Ik kon niet altijd goed emoties aflezen bij haar. Kan haar niet vergelijken met andere films. Krasinski ken ik The Office, daar dacht ik niet aan tijdens de film. dus dat is wel goed.

Fijne film, wel ok niet zo'n lange speelduur. Maar toch miste ik iets. Maar ik was ook moe, dus tja...en voor een Mendes-film viel ie wat tegen. Maar misschien moeten we deze niet vergelijken met American Beauty, Road to Perdition en Revolutionary Road.

3,5* voor sfeertje, aceteerspel, vage types (Gyllenhaal heeft een hilarische rol), muziek.

De animatiefilm The Wild? Niet Into the Wild?

nie unaardig in't g'heel. Teveel pretentie in de dialogen maar niet op het onoverkoombare af. Hoewel grappig stoorde ik me wel aan die "peggy bundy" . Dat was wat overkill. Verder zag ik de hele tijd Krasinski als Jakhals Erik voor me

The Savages en Little miss Sunshine vond ik leuker.

Wat een mooie film zeg! Ben heel erg onder de indruk! Sam Mendes is al één van mijn favoriete regisseurs, maar hij heeft zich nu alleen maar meer bewezen.

Heb ontzettend hard moeten lachen, vooral bij die "stroller"-scene met die hippie-ouders! Leuke rol van Maggie Gyllenhaal.

Mooi einde. Aanrader!

Mijn magische 1111e stem. Maar helaas is de film zelf niet zo magisch, ben toch wel teleurgesteld in Mendes. Heb al zijn films gezien op zijn eerste na. Maar deze is toch een stuk minder dan de voorgangers. Alhoewel ik ook niet onderste boven was van Revolutinary Road. Het verhaal is niet eens zo slecht, maar het komt gewoon nooit echt op gang. Het is wat te traag, wel af en toe beetje aangrijpend. De subtiele humor is wel goed. En ook de cast is meer dan in orde, zeker Maggie Gyllenhaal is leuk in haar kleine rol.

3*

Intieme, persoonlijke maar uiteindelijk ook wat zeurderige en saaie film over aanstaand ouderschap. De film begint nog wel aardig, maar ongeveer op de helft wordt duidelijk dat het niet veel meer wordt dan een nogal vlak en sentimenteel portret van twee oninteressante mensen die veel van elkaar houden en op hun weg naar geluk allerlei mafkezen tegenkomen. Goed gespeeld en netjes in beeld gebracht, maar het is allemaal erg dunnetjes. Tegenvaller van de doorgaans zo betrouwbare Mendes.

Inderdaad een zeurderige film.

Mendez legt er wel erg dik bovenop. Bij elk stel dat ze ontmoeten krijgen ze weer wat nieuwe lessen in ouderschap van hoe het wel en niet moet. Het moraliserende wordt daardoor op den duur irritant. Hoewel de film het van de humor moet hebben, werkt het in deze film averechts, omdat Krasinski en Rudolph een vervelend stel zijn. Hier en daar kent de film wel wat mooie momenten, maar als geheel genomen vond ik het niet bijzonder.

2,5*

Een zeikerige en vooral ironische poging van Sam Mendes om mensen op pad te sturen die opzoek zijn naar de zin van het leven en hoe je dat moet vormgeven. Mendes legt het er zo dik bovenop dat de inhoud van mijn maag naast me stoel lag na iedere ontmoeting dat het stel had. Iedere ontmoeting staat namelijk voor nieuwe lessen in het leven (ouderschap). Erg geforceerd. Nergens menswaardig. Wat ik bedoel met menswaardig is dat Mendes nergens mensen neerzet van vlees en bloed. Terwijl dat juist wel zijn bedoeling is. Want Mendes wil juist dat jij met het koppel identificeert (op een bepaalde manier). Maar omdat hij allemaal van die uitvergrote alternatieve Amerikanen opvoert waar ik als Europeaan niets mee kan wil je die je het liefst een klap in het gezicht geven. Ieder gezin waar het koppel terecht komt heeft wel een overdreven humorloze tik waar het koppel niets mee te maken wil hebben. Het zijn stuk voor stuk mafkezen. Oftewel een typische independent film waar de humor averechts werkt waardoor Away We Go uiteindelijk als los zand aan elkaar zit.

Hier ben ik het mee eens. Het is heel duidelijk dat de film alle (of veel) mogelijke problemen van zwangerschap en het gezinsleven probeert aan te kaarten. En bij elke locatie waar het koppel komt wordt weer iets nieuws uitgelicht. En het is erg jammer dat deze constructie, want zo mag je het wel noemen naar mijn idee, er heel erg dik bovenop ligt.

En vervolgens wordt deze film dan ook nog eens afgesloten met een veels te zoetsappig einde wat er al van mijlenver zat aan te komen. Sowieso dat het hele zoetsappige de hele film al wel heel erg de overhand had, met name de muziek ging soms erg ver hierin.

De film kijkt met al zijn afwisselende situaties, kleurrijke locaties en gemoedelijke achtergronddeuntjes aardig weg, maar van de regisseur van films als American Beauty en Revolutionary Road had ik toch echt iets meer inhoud verwacht.

De conclusies die uit elk bezoek getrokken kunnen worden, het komt allemaal wat te geforceerd over waardoor het eigenlijk zo lollig niet meer is. Geen moment werd ik echt verrast door de absurditeit van de situatie, de beginscène bij de niet zo baby-minded ouders was misschien nog wel het meest subtiel vermakelijk.

Merkwaardig stel ook, die Burt liep er bij alsof hij zwaar vermomd was met baard en bril en Verona kwam met haar stoïcijnse gelaat niet bijzonder sympathiek op me over. Hoewel de film natuurlijk de intentie heeft om iets dieper te gaan dan dat, vond ik het heen en weer gereis nogal een onbeholpen en omslachtige manier om uit te vinden wat je wilt. Toen uiteindelijk het riante, sfeervol gelegen ouderlijk huis waar ze zo in konden trekken opgevoerd werd kwam het op mij, alle diepere bedoelingen ten spijt, een beetje als much ado about nothing over.

Zo in konden trekken? Ik weet niet in wat voor huis jij woont maar dat was me toch een bouwval. Met een mooi uitzicht, dat dan weer wel.