Away We Go (2009)

Revolutionairy Road light.

Na de enorm zwaar op de maag liggende bovengenoemde film is Away we Go fijn. Heel erg fijn. Bij vlagen luchtig, om even later weer de meer serieuze kant op te gaan. Rudolph en Krasinski zijn sterk, maar het zijn vooral de bijrollen die sterk zijn. Met name de maffe, buggy hatende hippie Gyllenhaal is erg geestig.

4*

Erg goede film. Waar sommige recensies zeggen dat de humor de plank mis slaat heb ik érg hard gelachen. Nu blijft humor toch een kwestie van smaak...

Verder is de combinatie van beelden(kleuren, settings, kleding), muziek en opbouw van het verhaal origineel en erg pakkend. Je wordt meteen meegesleept met de hoofdpersonen.

Boodschap over wat een thuis een thuis maakt wordt zeer goed neergezet. Anders dan anders en dat maakt hem zéker 4,5 * waard.

Away We Go lijkt alleen thematisch aan te sluiten op het oeuvre van Sam Mendes met wederom een kijk op het Amerikaanse gezinsleven. In toon, humor, dialogen en sfeer is het echter op en top Dave Eggers wat mij, als fan van A Heartbreaking Work of Staggering Genius, zeer aangenaam verraste.

Wat makkelijk een sentimentele, flauwe film had kunnen worden, is dankzij Eggers een zeer fijn verhaal met scherp geschreven personages. Cruciaal zijn de twee hoofdpersonen hele fijne, leuke mensen, waardoor de laatste akte niet mierzoet maar heerlijk feelgood uitpakt.

De uitstekende verzameling acteurs maken het plaatje af, wat compenseert voor het feit dat Mendes (die zijn doorgaans strakke manier van filmmaken inwisselt voor een zeer losse sfeer) eigenlijk grotendeels onherkenbaar blijft. 4*

Zwaar aangedikt feelgood filmpje.

Stelletje is op zoek naar een plek om te wonen als clichématig metafoor voor de zoektocht naar zichzelf. Gaan wat plaatsen en andere stelletjes langs (de ene nog overdreven dan de ander) waar zwaar de nadruk op ligt hoe ze niet willen zijn en uiteindelijk weet je halverwege allang hoe de boel gaat eindigen, en kun je uiteindelijk bijna niet geloven dat het ook nog exact zo eindigt ook; wat een belachelijk flauw home-sweet-home plotje zeg.

Natuurlijk komt er bij de film meer kijken, de acteurs doen het aardig, ondanks dat de humor maar zelden aankomt en erg geforceerd aanvoelt. De humor in zulke films valt of staat vaak met de scherpe opmerkingen, maar in deze hangt het er vooral erg tussenin. De humor is dan ook zelden slecht, maar het werkt ook amper.

Niks voor mij. Kleine 2* voor een aardige soundtrack en een redelijk ombekommerd sfeertje, maar veel meer kan ik er ook niet van maken.

Sam Mendes maakt weer eens iets waar ook om te lachen valt. Away We Go is een film over twee dertigers die opgroeien uitgesteld hebben. Zij wordt zwanger en dan komt het gevoel bovendrijven dat het leven definitiever wordt. Dat je niet zomaar meer weg kan vluchten en dat wil je wel op een goede plek doen natuurlijk.

Dan volgt er een tocht door de VS (en Canada). Naar oude vrienden en vage familieleden. Vaak uitvergrote grappige types. De een wat grappiger dan de andere en tenslotte een optimistisch eind dat oprecht voelt en niet overdreven sentimenteel en dat is best knap eigenlijk.

Ik heb Revolutionary Road niet gezien, maar Away We Go is verder eigenlijk de minst ambitieuze film van Mendes tot nu toe. Mendes maakt een niet al te originele Amerikaanse indie-achtige film die veel sporen heeft van andere recente Amerikaanse indie. Away We Go gaat niet voor de grote prijzen, gebaren en verhalen en lijkt een beetje een tussendoortje. Niet al te groot budget, script van een goede kennis, mensen die je mag in de cast, geen dure sterren. Lekker een film draaien. Die vrijblijvendheid is de kracht en de zwakte van de film. Away We Go is een fijne, luchtige film en is ook een aardig sfeerbeeld van liberal America anno 2009. Maar ècht indruk maakt het nergens.

3.0*

Sympathiek filmpje dat voor mij echter niet boven de gemiddelde Amerikaanse indie uitsteekt. Away We Go is namelijk op elk vlak nogal doorsnee: de humor is maar zelden echt grappig, nergens voelde ik echt mee met Burt & Verona, die dan ook nog eens middelmatig worden vertolkt door Krasinski en Rudolph. Zelfs de gitaarliedjes zijn zo generiek dat ze me evenmin diep wisten te raken.

Dat betekent niet dat Away We Go geen fijne prent is. Sowieso heb ik een zwak voor dit soort films en alle elementen die je dan verwacht zijn ook effectief aanwezig, alleen weet Mendes er geen bijzonder stukje cinema uit te puren.

Leuk, maar binnen het genre bestaan er wat mij betreft veel leukere.

You cocksucker!

Heerlijk klein, luchtig, emotioneel en grappig drama. Prachtig. Een geweldige, vermakelijke road trip met twee erg leuke hoofdpersonen. De chemie tussen Krasinski en Rudolph is hartverwarmend, erg goed gespeeld door beide. Ja, regisseur Sam Mendes levert een ''klein'' pareltje af.

Visueel uitstekend in orde. Leuke locaties, dankzij de vele plekken die ze bezoeken, vooral wanneer ze bij Verona's zusje komen, prachtige setting. Voor de rest een leuke soundtrack, zelfs Golden Brown van The Stranglers nog. Veel grappige momenten, die dronken moeder in het begin en de kinderwagen scéne bij Gyllenhaal, erg leuk. Prachtig gecombineerd met een paar emotionele scénes waar vooral het einde weer prachtig was. Heerlijk feel-good filmpje.

Sinds het perfecte American Beauty zit er een opvallend dalende lijn in de kwaliteit van de films van Sam Mendes. Away We Go wel zijn eerste echte misser. Het is een typische Indie film en hangt als los zand aan elkaar. Nu hou ik enorm van Indie films, maar soms zijn die wat alternatieve typetjes en hun zoektocht naar iets wel erg vermoeiend. En dan vergeet ik nog bijna de haast standaard inbegrepen (vervelende) alternatieve muziek. Een kleurloze film met af en toe een leuke grap.

Erg grappig filmpje.

Wat mij betreft een aantal geniale quotes en discussies, echt hardop gelachen. Al besef ik dat het zeker niet humor voor iedereen is.
Vooral de discussies tussen de 2 hoofdpersonen, classic. Als hij zijn stem meer moet verheffen .

of 'He’s about to have a baby that might have three hands or a shovel for a head, and all he can think about is my boobs.\ .

Dan de keerzijde, de types waar ze langsgaan zijn bepaald niet allemaal leuk. Het eerste koppel is geniaal, maar het tweede met Gyllenhaal is vooral irritant.

Ook die Nick Drake-imitator die er telkens doorheen zit te blèren werkte op m'n zenuwen. 1 zo'n liedje is oke, maar dit werd wat te gortig.

Tsja, dit zijn toch films waar ik een zwak voor heb. Ergens wel raar, want doorgaans zit ik meer op het betere audiovisuele geweld te wachten.

Maar deze The Wild meets Garden State zoals zo veel van zijn soortgenoten weer de goede snaar. Vage bijrollen (eerste twee van Away We Go helaas iets té weird) en een koppel dat dwars door de VS toert, begeleid door gezapig gitaargetokkel. Een beproefd recept inderdaad, maar wel iets waar ik nog altijd van geniet. Het zijn toch altijd weer andere, unieke mensen en taferelen die worden opgevoerd.

Vooral het stuk in Montréal vond ik geweldig, met de paaldansscène als absoluut hoogtepunt. Die kerel levert echt een fenomenale prestatie af. Het stuk met de siroop was al goed, maar hier deed hij er nog een schepje bovenop.

4*

Wat een mooie film zeg! Ben heel erg onder de indruk! Sam Mendes is al één van mijn favoriete regisseurs, maar hij heeft zich nu alleen maar meer bewezen.

Heb ontzettend hard moeten lachen, vooral bij die "stroller"-scene met die hippie-ouders! Leuke rol van Maggie Gyllenhaal.

Mooi einde. Aanrader!

Mijn magische 1111e stem. Maar helaas is de film zelf niet zo magisch, ben toch wel teleurgesteld in Mendes. Heb al zijn films gezien op zijn eerste na. Maar deze is toch een stuk minder dan de voorgangers. Alhoewel ik ook niet onderste boven was van Revolutinary Road. Het verhaal is niet eens zo slecht, maar het komt gewoon nooit echt op gang. Het is wat te traag, wel af en toe beetje aangrijpend. De subtiele humor is wel goed. En ook de cast is meer dan in orde, zeker Maggie Gyllenhaal is leuk in haar kleine rol.

3*

Intieme, persoonlijke maar uiteindelijk ook wat zeurderige en saaie film over aanstaand ouderschap. De film begint nog wel aardig, maar ongeveer op de helft wordt duidelijk dat het niet veel meer wordt dan een nogal vlak en sentimenteel portret van twee oninteressante mensen die veel van elkaar houden en op hun weg naar geluk allerlei mafkezen tegenkomen. Goed gespeeld en netjes in beeld gebracht, maar het is allemaal erg dunnetjes. Tegenvaller van de doorgaans zo betrouwbare Mendes.

Mooie film over personen die twijfelen over cruciale momenten in een mensenleven, gepaard met nostalgia en toekomstbezorgdheden.

Ikzelf zou me perfect kunnen vinden in sommige personages die in Away We Go de revue passeren. En wie niet uiteindelijk?

4.5 sterren

Warme en grappige roadmovie met een beetje een mager verhaal (stelletje op zoek naar een plek om zich thuis te voelen), maar stukken grappiger dan de meeste comedy's die ik de laatste tijd heb gezien. De meeste humor komt van de wat extremere karakters die het stel tegenkomt, met name Allison Janney en Maggie Gyllenhaal gooien al hun komische talenten in de strijd, met succes wat mij betreft.

Daar tegenover staat de band tussen de twee hoofdpersonen, die verteld wordt op een manier die soms op het randje van de sentimentaliteit balanceert, maar authentiek genoeg overkomt om te kunnen meeleven.

Geen hoogvlieger, dit, maar een kleine en pure film die soms raakt op de plekken waar het telt.

Ik kan niet uitleggen wat ik zo goed vind aan deze film. Het is gewoon het sfeertje wat er heerst. De band tussen Burt en Verona is zo hecht ... het is gewoon mooi om naar te kijken. Dat maakt het meteen goed dat het verhaal heel luchtig is en eigenlijk alleen maar een beetje voortkabbelt.

De types die ze tegenkomen tijdens het rondreizen (terwijl ze op zoek zijn naar een nieuw huis) maken het niet saai maar gewoon vermakelijk. Ze worden wel te overdreven neergezet. Daar ben ik het mee eens. Vooral die eerste vrouw waar ze naar toe gaan, die ex-collega van Verona, was echt ongelovelijk over de top in haar ordinairheid.

Maar ach, als je je aandacht gewoon op het Burt en Verona zelf blijf vestigen is de film gewoon heel mooi om naar te kijken. Vooral de scene dat ze samen op de trampoline liggen is mooi. Dat is eigenlijk mijn favoriet.

Geen hoogvlieger, soms wat karikaturaal maar toch onderhoudend. Zowel weemoedig als grappig en ook oprecht en vooral door Maya Rudolph goed geacteerd.

Redelijk onderhoudende film vol met bizarre personages die nergens echt interessant worden. Alleen Maggie Gyllenhaal heeft wel een erg leuke bijrol. De hoofdpersonages waren wel aardig maar ook die boeide te weinig. Ondanks de euveltjes heb ik me wel vermaakt.

Kleine voldoende.

Zalige, sypmatieke en ook zeker een sfeervolle feelgood road movie. Natuurlijk van niemand minder als Sam Mendes, waarvan ik ook de sublieme American Beauty en Road to Perdition heb gezien. Met deze film zien we nog dat Mendes nog steeds prachtige films kan maken. (Heb Jarhead en Revolutionary Road nog niet gezien) Ook dit heeft weer zijn erg leuke momenten en is ook zeer passend. Ouders (schitterend neergezet door Krasinski en Rudolph) die in verwachting zijn en niet echt tevreden zijn met de plaats waar ze wonen en dus opzoek gaan naar de ideale plek om hun kind te baren. En dan komen we ook bij de leukste plekjes terecht en zit de film ook bomvol heerlijke kiekjes en elke plaats heeft ook zo zijn erg leuke momenten en je kan ook soms wel zien dat het niet altijd ook even leuk is ouwe bekenden weer te ontmoeten. Waaronder met die scene aan met dat diner in Madison. Ook gaan ze zelfs nog door tot in Canada. Het einde is ook geinig waarbij lijkt alsof de hele reis overbodig was.

Verder een heerlijke sfeervolle film. Blij dat ik hem heb. Zo horen Komische dramafilms te zijn.

4,5*

Wat Mescaline terecht opmerkt, een aangename verrassing. Geweldige rol van Krasinski, die op momenten erg leuk uit de hoek komt. Ik zag wat terug van het jeugdige enthousiasme van Seth Rogen, zonder het bombastische, gewoon ene erg sympathiek menselijk personage, leuke interactie ook met Rudolph en hij kwam op momenten ook erg onwetend uit deh oek, zoals alleen mannen dat kunnen. Deed me soms ook wel denken aan mezelf.

Heerlijk voortkabbelend tempo verder. En zo zie ik het graag in Road Trip films. Hilarische situaties, leuke uiteenlopende personages die hun pas kruisen en op zijn tijd ook even een oprecht dramatisch segmentje. Het rolletje van Allison Janney vond ik echt briljant, heerlijke delivery ook. Fijn feel good filmpje.

Away We Go is een rustige en sfeervolle roadmovie met erg veel uiteenlopende personages en twee enorm sympathieke hoofdrolspelers. Normaal gesproken ben ik niet echt weg van dit soort films, maar deze viel me alles mee. Met name door John en Maya, wat een leuk stel samen, vanaf het begin heb je gelijk sympathie voor hun. De film bevat ook een hoop humor, dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht, vooral Krasinski kwam vaak droog uit de hoek, en ook zijn mimiek werkte daar goed bij.

De bijrollen vond ik niet allemaal even goed, vooral die van Maggy Gyllenhaal vond ik iets te ver gezocht, en een beetje fake neergezet. Was naar mijn idee te weird, maar dat was waarschijnlijk ook wel de bedoeling. Wel leuk om Jeff Daniels weer eens te zien, al schrok ik wel, want wat is hij oud geworden zeg. Leukste bijrol was toch van Allison Janney, wat een figuur in deze film, heb daar echt wel een aantal keer om moeten lachen.

De film had daarnaast ook sfeervolle beelden, goede muziek en een redelijk lekker tempo, heel af en toe zakte de film een beetje in, en duurde het voor je gevoel weer erg lang voordat ze weer op weg gingen. Maar al met al vond ik het een aardige film om eens te kijken. Je moet er alleen wel voor in de mood zijn, en een zwak hebben voor dit soort 'rustige' roadmovies, anders word het niks.

3.0*

Heerlijke feelgood film die je hart steelt. Aan het eind van de film vind je het jammer dat de film is afgelopen en wil je weten hoe het leven verder verloopt van dit heerlijke stel. Normaal gesproken niet zo een grote fan van dit soort films maar Away We Go had bepaalde ingrediënten zoals veel diepgang, een vlot verhaal die de perfecte wisseling had in het veranderen van locatie, wat een roadfilm nodig heeft en natuurlijk een heerlijke cast waarvoor je als kijker alleen maar het beste voor gunt. Mooie en leuke film. Op bepaalde momenten ontroerend maar vooral vrolijk, lief en grappig. 3,5 ster

Had veel leuker kunnen zijn. Het centrale stelletje Burt en Verona is schattig genoeg maar de typetjes die ze zoal tegenkomen zijn er net te vaak en net te ver over. De ouders gaan nog wel, maar bijvoorbeeld de rollen van Gyllenhaal en Hamilton zijn gewoonweg vervelend. Een opéénvolging van kleine relatie-sketches, soms aardig, soms onnozel, en al met al weinig memorabel.

2,5*.

Mooi klein drama, waarbij je soms een glimlach op je gezicht krijgt. De film is vrij traag, ondanks dit toch niet storend. De prachtige muziek maakt het geheel af.

Ben het eens dat sommige typetjes beter achterwegen hadden kunnen blijven, en meer de nadruk op het stelletje Burt en Verona hadden kunnen leggen.

Toch zeker een ruime voldoende.

Herzien. Hoewel ik hem niet zozeer meer ontzettend komisch vind, vind ik dit een van de meest ontspannende films van de laatste paar jaar. Heerlijke muziek, beelden en leuke ontmoetingen. Plot is sterk in zijn eenvoud. 4 sterren blijven staan.

Gezien ik erg van de romantische feelgood films als Garden State, Juno, Adventureland, 500 days of Summer etc. hou had ik van tevoren gedacht dat ook dit een topper zou worden. Zeker gezien het door Mendes geregisseerd is, de regisseur van mijn favoriete film nota bene.

Toch bleek helaas het tegendeel waar, Away We Go wist me nergens echt te boeien. De families die ze tegenkomen in de diverse steden die ze aandoen zijn allemaal veel te overdreven, precies hetgeen ze uiteraard niet willen zijn. Zoals je dan ook van mijlenver ziet aankomen blijkt hun eigen plekkie op het einde toch het beste van allemaal.

Als kijker miste ik ook de binding met de karakters, iets wat in dit soort films uiterst belangrijk is. Hoe het komt weet ik niet, maar het leek wel of alles een beetje geforceerd gespeeld werd. De grappen kwamen niet helemaal naturel over.

Pluspunt is de zeer aangename soundtrack van Alexi Murdoch, die past bij het sfeertje wat de film wil uitstralen (al is dat niet helemaal uitgekomen).

2*

Away we go is een uniek drama waar geen enkele film zich mee kan meten. Het label "feelgood" vind ik niet passen bij deze film. Daarvoor ligt het script te zwaar op de maag en is het camerawerk niet naar.

En -thank god- laat de film zich niet verleiden tot hollywood-clichés.

Een eervolle vermelding is op zijn plaats voor de muziek. Wat voelt het toch heerlijk als iemand precies weet wat voor muziek je bij bepaalde momenten moet inzetten. Hulde!

Veel gerenommeerde acteurs uit het komedie-wereldje komen ten tonele, maar laten zien dat ze meer acteur zijn dan de malle karakters uit hun sitcom (o.a. Two and a half men, That 70's show, Mr. Sunshine en The office). Ook hier zijn complimenten op zijn plaats.

Wel moet ik toegeven dat de humor niet voor iedereen weggelegd is. Waar ik soms schaterde van het lachen, kan ik me voorstellen dat het voor ander volk te droog en lastig te verteren is.

Voor mij geld echter, dat Away we go zwaar geslaagd is in zijn opzet.

Niet bepaald wat je zou verwachten van een Sam Mendes-film. Geen ontzagwekkende scènes of dialogen ditmaal. Heel de film is eigenlijk nogal geweekt in een droog, alledaags sfeertje. Sowieso teleurstellend als je andere films van deze regisseur gezien hebt, maar toch moet ik zeggen dat hij het met de gekozen middelen nog tamelijk mooi naar de goede richting weet te sturen.

Geen dolverliefde duifjes, geen heimelijke minnaars en ook geen verdokene sadomasochisten. Gewoon doodgewone mensen die al jaren samen zijn en nu een volgende stap nemen. Je zou haast kunnen zeggen dat er soms een deprimerend sfeertje rond het koppeltje hangt, maar evenzeer kan je zeggen dat het eigenlijk soms pijnlijk herkenbaar en vooral heel realistisch weergegeven is. De mooie muziek van Alexi Murdoch weet heerlijk te beantwoorden aan dit sfeertje.

Zeker en vast een sfeerfilm deze, helaas niet meer dan dat en dus zeker geen film om met Mendes-verwachtingen aan te beginnen. Maar wél als je gewoon eens lekker met je vriendin achterover wil hangen en toch wat meer wil dan feelgood.

Uitstekende film waarin een zwanger koppel op zoek gaat naar een plaats waar ze willen settelen. En tijdens deze reis ontmoeten ze allerlei personages waar allemaal wel een steekje los zit. Bij vlagen zowel hilarisch als ontroerend. Een heerlijke film over het (aankomend) ouderschap met een fijne cast. Voor regisseur Sam Mendes is dit duidelijk a change of pace.

Heel sympathiek!

Het verhaal is echter niet geweldig en is een beetje doelloos. Maar het sterke aan deze film waren de rollen van de twee leads. Prachtrollen zetten ze hier neer. Hun relatie vond ik heel tof in beeld gebracht. Voeg daar leuke grappen en situaties aan toe, en je hebt een top avond!